Rozdział 22

Ja nie mogę w to po prostu uwierzyć. Dałam się podejść jak kompletna idiotka ! Nie chcę myśleć, co by  było gdyby on… gdyby on  by się do mnie dobierał. Gdy zadzwonił do mnie po raz pierwszy pomyślałam sobie, że może jest seryjnym gwałcicielem, który porywa i sprzedaje dziewczyny na czarnym rynku jakimś arabom. Zdaje się, że niewiele się pomyliłam. Oto ja.  Głupia, naiwna, idiotyczna dziewczyna. W skrócie Kate Johnson. Jak ja mogłam tego nie dojrzeć  ? Wszyscy byli do niego negatywnie nastawieni, a ja jak kretynka nic nie dostrzegałam. Nie dostrzegałam, albo nie chciałam dostrzegać. Jak dobrze, że przynajmniej nic nie zrobił Emily. Nawet nie chcę o tym myśleć. Weszłam do pokoju i usiadłam na podłodze opierając się o łóżko. Ściągnęłam poduszkę i mocno się w nią wtuliłam dając upust wszelkim emocjom.
- GŁUPIE ŻYCIE ! – krzyknęłam, ale stłumiło mnie pierze. I całe szczęście. Nagle poczułam czyjąś dłoń na ramieniu. Wzdrygnęłam się i spojrzałam do góry. Ujrzałam zatroskane tęczówki Niall’a. Ponownie spuściłam wzrok. Nadzwyczajnej w świecie wstydziłam mu się spojrzeć w oczy.  
- Hej mała, co jest ? – spytał siadając obok mnie. Nie zareagowałam na to. Po cichu liczyłam, że się zniechęci i zostawi mnie samą.
- Ja wiem, że jest Ci ciężko. W końcu to był twój chłopak i go kochałaś – powiedział spokojnie, jakby bał się, że mnie w jakikolwiek sposób urazi. Chciałam się roześmiać, ale sytuacja była niestosowna.
- Kochałam ? – prychnęłam – proszę Cię, to nie o to chodzi – powiedziałam nawet na niego nie patrząc.
- Ja chyba czegoś nie rozumiem – zawiesił głos, jakby nad czymś myśląc  – Spójrz na mnie – poprosił, a ja nawet nie drgnęłam. Było mi tak strasznie głupio – Proszę, spójrz na mnie – ponowił próbę. Złapał mnie za podbródek i obrócił w swoją stronę.
- Możesz mi to wytłumaczyć  ? – zapytał łagodnym głosem. Na to tylko załkałam.
- Znienawidzisz mnie za to… – wyszeptałam i wytarłam łzę z mojego policzka.  Chłopak zmarszczył brwi.
- Udawałam…. Udawałam to wszystko, rozumiesz ? – zaczęłam – To nie było prawdziwe. Przynajmniej z mojej strony. Nie kochałam go…- czułam, że głos zaczyna mi się powoli łamać
- Więc dlaczego ? – spojrzał na mnie z bólem w oczach. Zraniłam go. Znowu. Czy ja wszystko muszę niszczyć ?!
- Chciałam się zemścić… chciałam, żebyś poczuł się choć trochę tak jak ja – łzy już niekontrolowanie spływały. Blondyn patrzył na mnie z niedowierzaniem. – Ja to chciałam jak najszybciej skończyć – prawie wyszeptałam -  Ale wtedy on…
- Zrobił Ci coś ?! – powiedział stanowczo Niall zaciskając dłonie w pięści.
- Nie ! – zaprotestowałam szybko – On mnie wtedy pocałował i namieszał mi w głowie i … przepraszam. Wiem, że teraz możesz się do mnie nie odzywać. Zachowałam się jak idiotka – ostatnie zdanie wyszeptałam. Kolejny raz to głupie uczucie. Ta bezsilność.  Wtuliłam się w poduszkę i czekałam, aż zapewne chłopak na mnie nakrzyczy. Nie zdziwiłabym się w sumie.
- To moja wina – zaczął, a ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem – Gdybym Ci wcześniej powiedział o Margaret tej sprawy by nie było – ukrył twarz w dłoniach.
- Co ty mówisz, Niall ?! To nie jest twoja wina, słyszysz ?! Nie obwiniaj się za moje błędy – złapałam go delikatnie za ręce i zdjęłam z twarzy, aby na mnie popatrzył. Liczyłam się z tym, że mnie odtrąci, co było by całkiem zrozumiałe. Chłopak ni stąd ni zowąd przytulił mnie do siebie. Motylki w brzuchu się obudziły.
- Nie jesteś na mnie zły ? – odsunęłam się od niego, aby spojrzeć mu w oczy.
- Nie, nie jestem – uśmiechnął się do mnie szeroko. Przez chwile patrzeliśmy na siebie jakbyśmy nie widzieli się od wieków. Nasze twarze były coraz bliżej, a nasze usta prawie się stykały, kiedy nagle… usłyszeliśmy huk. Spojrzeliśmy zdezorientowani na siebie i zerwaliśmy się, aby jak najszybciej zobaczyć co się stało. Jak ustaliliśmy dźwięk dochodził z pokoju Zayn’a . Kiedy weszliśmy do środka zobaczyliśmy leżącego na podłodze Harrego.
- Harry ! Wstawaj !  - krzyknęłam i lekko szturchnęłam chłopaka. Dopiero zauważyłam, że jest zalany w trzy dupy.
- Jeszcze pięć minut mamo ! – wybełkotał i przekręcił głowę. Spojrzałam na Irlandczyka, który śmiał się pod nosem.
- Żadne pięć minut ! Wstawaj natychmiast ! – Ponowiłam próbę dobudzenia loczka.
- Mamo, ale ja nie chcę iść dzisiaj do szkoły… Dylan mi dokucza..Zostanę w domu i będziemy piekli ciasteczka – mamrotał coś jak małe dziecko. Niall widocznie nie mógł wytrzymać, bo wybuchnął głośnym śmiechem. Spiorunowałam go wzrokiem
-Pomógł byś mi, a nie… – ja również się zaśmiałam. Jakimś cudem podniosłam wraz z blondynem Hazzę i ruszyliśmy do jego pokoju. Po 15 minutach usiłowania przejścia 5 metrów udało się. Curly bezwładnie opadł na łóżko nie zostawiając mi miejsca. Przy okazji dowiedzieliśmy się, że poszedł w ślinę z jakąś blond niunią w klubie. Cudownie…
- No pięknie… - powiedziałam do siebie – Idę spać do Zayn’a – złapałam za swoje ciuchy i skierowałam się do sypialni Mulata. Będąc już w drzwiach odwróciłam się do farbowanego i powiedziałam ciche ‘Dobranoc’. Może nie jest jeszcze wszystko tak cudownie, ale… szczerzę mogę stwierdzić, że te ostatnie wydarzenia zbliżyły nas do siebie. Muszę przyznać, że bardzo mnie to cieszy.
***
Przygotowywałam właśnie śniadanie dla wszystkich, kiedy w drzwiach stanął rozczochrany, zaspany i skacowany Loczek.
- Co ? Główka boli, synku ? – zapytałam żartobliwie obracając naleśniki na patelni. Chłopak przetarł oczy i usiadł przy stole.
- Tak boli – odpowiedział cicho – Nie krzycz tak, i jaki synku ? Instynkt macierzyński Ci się włączył czy co ? – zachwiał się ledwo przytomny
- Co, już nie pamiętasz, co mówiłeś do swojej mamusi ? – złapałam go za policzek i zrobiłam minę jak do małego dziecka. – trzeba było nie pić i nie robić głupot – odpowiedziałam normalnym tonem i wróciłam do robienia posiłku.
- Jedyne co pamiętam to klub, jakąś blondynkę, taniec i… pocałunki – skrzywił się – a no i… chyba gadałem z Emily choć pewny nie jestem.
- Lepiej to sobie wyjaśnijcie  – pokręciłam głową i podałam mu talerz. Do pomieszczenia wparował uśmiechnięty Irlandczyk.
- o 15 bądź gotowa – powiedział z szerokim uśmiechem i zaczął zajadać
- Ehkem… gotowa  ? Wybieram się gdzieś o tej godzinie?  – na to tylko pokiwał głową na tak. Machnęłam tylko ręką, bo nie chciało mi się dopytywać o co chodzi.
***
- Idziemy gdzieś ? – odezwałam się w końcu po pół godzinie bezsensownego chodzenia.
- Tak właściwie to… nie. Po prostu chciałem Cię wyciągnąć na spacer – uśmiechnął się nieśmiało.
- I nie mogłeś mi tak po prostu powiedzieć ? – powiedziałam lekko oburzona. Widząc jednak jak uśmiech znika z jego twarzy szybko dodałam
- Dziękuję, cieszę się – pocałowałam go w policzek i ruszyłam dalej.
- Usiądziemy ? – wskazał ręką na jedną z ławek, a ja przytaknęłam głową i wykonałam prośbę.
- Ja ci muszę to w końcu powiedzieć – zmarszczyłam brwi nie wiedząc, co ma na myśli – Chce skończyć sprawę z Margaret – nerwowo bawił się swoim palcami. Wywróciłam oczami i zerwałam się z siedzenia
- Ile razy mam Ci powiedzieć, że nie chcę o niej słuchać ? – oburzyłam się i miałam zamiar odjeść, jednak blondyn złapał mnie za rękę i odwrócił do siebie. Spojrzałam na niego pytająco.
- A właśnie, że teraz siądziesz i wysłuchasz, co mam Ci do powiedzenia ! Nie zachowuj się jak dziecko ! – podniósł głos i był wyraźnie zdenerwowany. Zrobiłam wielkie oczy i potulnie usiadłam.
- Od jakiegoś czasu usiłuję Ci powiedzieć, że Margaret to wszystko wymyśliła ! Byłem u niej, chciałem zobaczyć czy wszystko jest ok i wiesz co zastałem !? Ją na stole z jakimś kolesiem – moje oczy powiększyły się do granic możliwości. Zakryłam usta dłonią, aby czegoś nie powiedzieć.
- Powiedziała mi wtedy, że nie jestem ojcem tego dziecka. O ile ono istnieje. Teraz rozumiesz ? Nic mnie z nią nie łączy, nie jestem z nią ! – nie wiedziałam co powiedzieć. Kolejny dowód na to, że jestem idiotką. Moja cholerna duma nie pozwalała mi wysłuchać tego, co miał do powiedzenia.
- Niall ja… nie wiedziałam. Zachowałam się jak rozkapryszony bachor. Teraz rozumiem, czemu chciałeś ze mną porozmawiać.  – spuściłam wzrok i westchnęłam. Cieszyłam się. Cholernie się cieszyłam, że to nie jest jednak prawdą. Wstałam i mocno go przytuliłam. Wiedziałam, że chłopak szeroko się uśmiecha. Popatrzyłam mu w oczy i powoli zaczęłam zbliżać się do niego. Usłyszeliśmy znaczące chrząknięcie.
- Proszę, proszę – odezwał się jakiś osobnik, jak wydedukowałam płci męskiej. Obróciłam się do niego i zobaczyłam nikogo innego jak Mike’a. Przyglądał się nam z cwaniackim uśmieszkiem.
- Czego  ty jeszcze chcesz !? – Niall już zamierzał startować do niego z pięściami, ale złapałam go za rękę.
- Nie cieszycie się na mój widok ? – zaśmiał się. Nie wiem, co w tym było zabawne, ale…
- Odczep się od nas, rozumiesz ?! – podniosłam głos
- A jak Emily ?! – zabiłabym go własnym rękami i sprawiłabym, żeby mu ten głupi wyraz twarzy zniknął raz na zawsze.
- Zostaw ją w spokoju ! Dotarło ?! – ścisnęłam mocniej rękę blondyna, aby mu nie przyłożyć
- Jak tam chcesz. Ona potrafiła mi się postawić, nie chce mi się z nią trudzić – prychnął – To co Katie ? Słyszałem, że wracasz do mnie …  – ten głupi uśmiech, który nie schodził z jego twarzy.
- Nie zapędziłeś się zbytnio ?! – Odezwał się Farbowany – Ty jesteś nienormalny ! – ten nic sobie z tego nie zrobił, tylko pokręcił głową
- Tak dla jasności. Nie będziesz ze mną, nie będziesz z nikim. Proste. –odwrócił się i tak po prostu sobie poszedł. Miałam ochotę zacząć krzyczeć, aby się na kimś nie wyżyć.  Bez słowa wtuliłam się w Niall’a i załkałam. Coraz częściej mi się to zdarzało. Byłam słaba.
*
Po godzinie Niall’owi udało się mnie rozbawić. Nie wiem jak on to robi, że zaraża wszystkim swoim optymizmem. Bawiliśmy się jak nienormalni. Kręciliśmy się na karuzeli, huśtaliśmy się na huśtawkach, biegaliśmy jak małe dzieci, które ktoś spuścił ze smyczy. W pewnym momencie wzięłam rozbieg i wskoczyłam mu na plecy. Chłopak się nie spodziewał i po chwili obydwoje leżeliśmy na ziemi.
- Ah ta dzisiejsza młodzież ! – odezwała się jakaś staruszka, która przechodziła. Spojrzeliśmy na siebie z farbowanym i wybuchnęliśmy śmiechem.
- Ja to miło popatrzeć, że młodzi się kochają. To widać na kilometr – zachwycała się nad nami.
- Ale my n…- zaczął blondyn
- Ale my naprawdę dziękujemy, to bardzo miłe – dokończyłam za niego i szeroko się uśmiechnęłam.
- Nie strać jej – zwróciła się ostatni raz w stronę chłopaka i odeszła. Wstałam z ziemi i wytrzepałam ubranie z piasku.
- ee… czemu mi przerwałaś ? – spytał zdezorientowany
- Myślałam, że… a nie ważne – spuściłam głowę i machnęłam ręką. Łudziłam się, że inaczej zareaguje.
- Nie to, że mi się to nie podobało czy coś… - zaczął się tłumaczyć i podrapał się po karku. Uśmiechnęłam się do niego.
- Chciałbym…- zaczął, ale znów mu przerwałam
- Daj mi czas. Po prostu ta cała sprawa z Mikiem i Margą…. Za dużo się działo – delikatnie się uśmiechnęłam
- Poczekam – odparł z bananem na twarzy – Ale nie mówisz ‘nie’ ? – pokręciłam przecząco głową. Podeszłam do niego i objęłam rękami jego szyi. Spojrzałam w jego oczy, które jak zawsze nieziemsko hipnotyzowały.  Rozpłynęłam się, ale to pewnie nie nowość. Przygryzłam dolną wargę, a nasze twarze zbliżyły się do siebie. Zamknęłam oczy, a po chwili nasze usta się złączyły. Znów mogłam poczuć jego miękkie, malinowe wargi. Brakowało mi tego jak … powietrza. Boże… jak można się tak uzależnić od drugiej osoby ? Nigdy nie sądziłam, że akurat mnie to spotka. Zawsze wydawało mi się, że to jest możliwe tylko w filmach albo dziecięcych bajkach. A jednak…  Oderwaliśmy się od siebie niechętnie.
- To tak na dobry początek – uśmiechnęłam się szeroko i ostatni raz musnęłam jego usta. Nawet nie wiem, kiedy znaleźliśmy się już pod domem. Mieliśmy wchodzi do furtki, kiedy pojawił się Louis.
- Proszę, wielkie gwiazdy przodem – Ustąpiłam mu miejsce
- Ależ nie, panie pierwsze !
- Ależ nie ! Starsi mają pierwszeństwo !
- Przepuszczę młodszych !
- Głupszym się ustępuje !
* 10 minut później*
- Zarozumiali wchodzą pierwsi !
- Wielkie divy przodem !
- Marchewkowy człowiek ma pierwszeństwo !
- Przepuszczam dziewczyny w przejściu !
- Nie zachowuj się jak… jak jakiś drób ! – wymyśliłam na poczekaniu
- A ty nie zachowuj się jak wołowina ! – odszczeknął
- Parówka się znalazła
- Od kiedy szynka mówi ? – Nie wiem co miało wyniknąć z tej konwersacji, ale sama już nie wiem o co poszło. Niall zmył się po 2 minutach słuchania tych bzdur. Spojrzałam na Tommo i po prostu wybuchnęłam śmiechem, a on mi zawtórował.
- Wow, impressive !
- Przepraszam – odezwałam się w końcu – Brakuje mi Ciebie, wiesz ? – delikatnie się uśmiechnęłam
- Mi Ciebie też. Bez sensu są te wszystkie kłótnie – przytaknęłam głową i przytuliłam się do niego. Jak za starych czasów. Tak powinno być zawsze. Pocałowałam go w policzek i weszliśmy do domu.
***
- Słyszycie to ?! – zapytałam niepewnie rozglądając się po pomieszczeniu. Nagle wszyscy umilkli i wpatrywali się we mnie.
- No co ? – oburzyłam się
- Nic, zmień dilera – Powiedziała Emily i wróciła do rozmowy z Liam’em
- Za dużo ćpasz – dodał Zayn
- Ogranicz tabletki – Harry również się przyłączył.
- Dobra ! Dziękuję bardzo ! A ja i tak wiem, że coś gra – wstałam z fotela i ruszyłam za dźwiękami. Dotarłam to do tego nieszczęsnego schowka na miotły ! Delikatnie uchyliłam drzwi i zobaczyłam… Louisa siedzącego z gitarą na podłodze o.O
-  A Ciebie to już kompletnie pogrzało ? Nie masz gdzie pisać piosenki tylko w tym schowku ?
- Tu się lepiej myśli – zapisał coś na kartce i ponownie zagrał jakiś akord
- Dla kogo to ? – spytałam wskazując palcem na zapisany papier
- Dla Em – powiedział prawie niesłyszalnie
- Chyba dla El – poprawiłam go, a ten pokręcił głową
- Dla Emily, tylko tak mogę powiedzieć, co tak naprawdę się dzieje. Normalnie nie mam odwagi. – uśmiechnął się nieśmiało. Eh… Co ja z nimi mam. Dlaczego każdy z nas musi być porąbany i kompletnie niezrozumiały ?
- Oh Louis, Louis…. Życzę Ci powodzenia, przyda Ci się ! A i jeszcze jedno… Wierzę w Ciebie, nie zmarnuj tego – puściłam mu oczko i ponownie skierowałam się do salonu. Jakby wszyscy wyparowali. Cisza totalna. Jedyne kogo zobaczyłam to Liam’a na balkonie. Zarzuciłam na siebie pierwszą lepszą bluzę i wyszłam do niego.
- Co tak stoisz ? – zapytałam przytulając się do niego. Taki nasz Daddy. Zawsze przytuli, pocieszy… Wiele mi ostatnio pomógł. Kochałam go jak swojego brata. Zawsze mogłam do niego iść, kiedy miałam gorszy dzień, a on i tak ze spokojem pocieszał mnie i słuchał moich lamentów.
- Tak jakoś – wzruszył ramionami
- Jak z Danielle ? – zagadnęłam, a ten poszerzył swój uśmiech – okey… taka odpowiedź mi w zupełności starczy. Podziwiam Was. Jesteście idealną parą. W ogóle się nie kłócicie..
- Kłócimy jak wszyscy… Ostatnio na przykład pokłóciliśmy się o to, że nie chciała mi zrobić loda – trochę się od niego odsunęłam. Chłopak zmarszczył brwi i jakby dopiero teraz się skapnął o co chodzi i co powiedział – Nie o loda tylko o loda ! – powiedział ze śmiechem – wy tylko o jednym. Loda, czekoladowego, takiego do jedzenia
- Nie moja wina, że źle precyzujesz swoje wypowiedzi – zaśmiałam się – Eh… Lanielle… Taka miłość forever ! – rozmarzyłam się, a Liaś szturchnął mnie lekko .
- Twoja też gdzieś jest, nawet bliżej niż Ci się zdaje – zamyśliłam się na chwilę
- Mieszasz mi w głowie – burknęłam na co się zaśmiał.
- Nie mieszam – powiedział w geście obronnym i przytulił mnie do siebie – ja Ci tylko próbuję uświadomić pewnie fakty, które nie chcesz do siebie dopuścić – uwielbiam jego dystans do wszystkiego, tą troskliwość i to, że zawsze musi mieć rację. Cholera czy to aż tak po mnie widać ?!
- Stara się, zależy mu – zaczął powoli
- Wiem. Od tygodnia robi wszystko, aby umilić mi życie. Doceniam to naprawdę. Wiesz jaka jestem…- nie dokończyłam, bo ktoś mi przerwał.
- Liam ! Zostaw nas ! – usłyszałam piskliwy głos za plecami. Eleonor… Liaś zmarszczył brwi i wszedł do  środka.
- Czego chcesz ? – spytałam niezbyt przyjemnie opierając się o barierkę.
- Usiądź Johnson…- Calder spojrzała wymownie na leżak, który stał obok.
- Wystarczy Kate i dzięki postoję sobie – mruknęłam pod nosem. Potejtos wydął wargi i wywrócił oczami. Swoją drogą mogłaby się nauczyć kultury i nie przerywać rozmowy.
- Czekam na wytłumaczenie – rzuciła mi gazetę do nóg. Czy ją wychowywały świnie w chlewie ?! No kurde ! Trochę kultury !
- Następnym razem podaj, nie jestem psem, aportować nie mam zamiaru – burknęłam oburzona i chwyciłam gazetę.
- Co to ma być ? – wskazała na zdjęcie oraz jakiś artykuł i usiadła na leżaku. Zrobiła to z taką agresją, że dziwię się, że jej się ten leżak nie złamał w pół pod tyłkiem. Jak wywnioskowałam z obrazka byłam to ja i Louis przed domem.
- Wiesz co ?! Na twoim miejscu byłoby mi wstyd w ogóle o to pytać. W dodatku przychodzisz jak gdyby nigdy nic, robisz mi awanturę. Weź ogarnij. Za grosz kultury nie masz. – warknęłam, a ona spojrzała na mnie wyraźnie zaskoczona.
- Po pierwsze. Widzisz te drzwi ? Mimo, że są balkonowe to w nie się puka, a gdy już usłyszysz ‘proszę’ dopiero możesz wejść. Po drugie ślepa jesteś ?! Przerwałaś mi rozmowę z Liamem. Uczył Cię ktoś kultury ? A po trzecie nie drzyj do mnie swojej mordy, bo stoję naprzeciwko Ciebie i głucha nie jestem ! – wysyczałam do niej, a ta otworzyła usta ze zdziwienia.  Jeżeli myśli, że jest królową i będę się z nią obchodzić jak z jajkiem to jest w wielkim błędzie ! Nerwy mi po prostu puściły na sam jej widok. Oburzona chciała wstać, ale zerwała się zbyt szybko. Leżak złożył się wraz z nią. El zaczęła krzyczeć i wymachiwać rękami jak opętana. Ja już nie mogłam wytrzymać i tak po prostu wybuchnęłam najgłośniejszym śmiechem jakim mogłam. Ten widok był dla mnie bezcenny ! Musiałyśmy się głośno zachowywać, bo po chwili obok mnie pojawił się znów Liam, który widząc Calder również zaczął pokładać się ze śmiechu. Żałowałam, że nie miałam przy sobie aparatu. Chciałam uwiecznić tą chwilę. Sprzedałabym później te zdjęcia do gazet…
- POMÓŻCIE MI ! – krzyknęła oburzona  i dalej próbowała wyrwać się z uwięzi. Kątem oka zauważyłam, że Liaś wyciągnął z kieszeni telefon i cyknął jej kilka fotek. Nie wiem jakim sposobem, ale Calder w końcu sama się uwolniła. Cała czerwona na twarzy tupnęła nogą, zarzuciła włosami i posyłając nam piorunujące spojrzenie tak po prostu wyszła. Brzuch mnie bolał od śmiechu.
- Użycz mi tych zdjęć. Ja chętnie zrobię z nich pożytek – powiedziałam trochę się uspokajając.
- O nie ! Ja już wiem, gdzie one by się dostały ! – zaśmiał się – Zrobiłem je, aby pokazać reszcie. Nie uwierzyli by, gdyby tego nie zobaczyli – podsunął mi przed nos ekran telefonu z nie wyjściową twarzą Eleanor.
- No daj mi je ! – zatupałam nogę jak mała dziewczynka – one były by tylko w telewizji, Internecie no i ewentualnie gazetach ! – wyliczyłam na palcach.
- Zapomnij … - wystawił mi język i schował telefon do kieszeni. Założyłam ręce na piersi i spuściłam głowę – teraz Ci ich nie dam, ale… kiedyś zrobimy z nich użytek – dodał widząc moją reakcję.
- Robię to tylko ze względu na Lou… Nie chcę mu zrobić obciachu- zaśmiałam się i weszliśmy do domu. Klapnęłam na kanapę obok Emily, która akurat weszła.
- A tobie co ? – spytała widząc moją minę
- Chciałam zrobić małą aferę w show biznesie, ale Liaś mi nie pozwolił – spojrzała na mnie krzywym wzrokiem i pokręciła głową z dezaprobatą. Do pokoju weszła reszta. Zayn puścił radio na cały regulator i zaczęli śpiewać. To był znów ten moment, który przypominał mi sam początek naszej znajomości.  Wszyscy razem, żadnych kłótni, żadnych spięć. I chciałabym żeby tak pozostało.
***
 Hej wszystkim ! Co do rozdziału… pytań nie ma, więc napiszcie po prostu co uważacie i czy się podobał ;) Chciałabym poinformować was, że nikt nie odchodzi z bloga. Ostatnio zdarzyła się pewna nieprzyjemna sytuacja dotycząca hejtowania. Pisząc te rozdziały poświęcamy swój czas, którego czasami nam brakuje. Spędzamy kilka godzin nad notką pisząc nawet po nocach tylko po to, aby nie zawieść tych osób, które to czytają i jest mi przykro, że niektórzy tego nie szanują. Rozumiem, że nie każdemu może się podobać to co tworzymy, ale jakaś tolerancja się należy. Jeśli sprawa z hejtami się nie skończy, a tym bardziej będzie pojawiać się coraz częściej,  wchodząc na bloga zamiast nowego rozdziału zobaczycie definitywną notkę pożegnalną. Jest mi przykro, że to musiałam napisać, ale innego wyjścia nie ma ~ Maddix ♥ Love you all xx 

Rozdział 21

Nie ja po prostu nie rozumiem. Jak można udawać, że się nie kocha, kogoś kogo się przecież kocha? Jak można się umawiać z towarem eksportowym, potejtosem pierwszego stopnia, debilem typu C i dziwką dającą dupy za miseczkę zupy? Jak można być tak okrutną i dawać komuś nadzieję? Chuj wie. Stałam przy schowku na miotły, kiedy nagle drzwi się otworzyły. Nie wiem jak, bo miałam przecież klucz. Kij z tym. Kate wyszła pierwsza, niby smutna, niby nie. Niall jakoś nie wychodził, więc to ja weszłam do schowka. Blondyn siedział na ziemi i przytulał się do szczotki.

- Ej mały, wszystko w porządeczku? – zapytałam i przytuliłam go mocno do siebie. Wtulił się we mnie i pokręcił głową.

- Chciała, żebyśmy zostali przyjaciółmi. Nie mam u niej szans, ten cały Mike wygrał.- powiedział, a ja spojrzałam na niego zła.

- Ja pierdziele. Ten szczur już całkiem jej w głowie namieszał! On nie wygrał Niall. On nawet nie wie, że jakaś gra się toczy. Ale wiesz to ty. Więc działaj. Game on, skarbie. – powiedziałam i puściłam mu oczko, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. Wyszłam stamtąd, kiedy wpadłam na Hazze.

- Cześć słońce, gdzie zmierzasz? – zapytał i pocałował mnie w usta.

- Nigdzie, a ty? – zapytałam i oparłam się na jego ramieniu.

- Idę spotkać się ze swoją starą znajomą. Wrócę za jakieś 2 do 3 godzin. – powiedział , a ja pokiwałam głową. Wyszedł, zostawiając mnie samą, a mnie zakuło coś w serduszku. Znajoma? Jaka znajoma? Ładniejsza ode mnie? Ile ma lat? Jak bardo odporna jest na ból? Czy gdybym jebła ją patelnią, dużą zrobiłabym jej krzywdę? Wait. Czy ja jestem zazdrosna? Ja? Nigdy! Emily Sparks NIGDY nie jest zazdrosna. I pewnie kłóciłabym się sama ze sobą, gdyby do domu nie wparował rozwścieczony Louis.

- Ty! – krzyknął i wskazał na mnie palcem.

- No ja i co ?

- Jak mogłaś …

- Jak mogłam być taka seksowna? – zapytałam, a Louis szybko przeleciał mnie wzrokiem.

- To swoją drogą! Jak mogłaś się tak zachować w stosunku do El, przecież ona jest biedna..

- No wiem , przecież ubiera się w jakieś rzeczy ze śmietnika.

- Nie w tym sensie! Biedna, że .. delikatna i wrażliwa. – powiedział, a ja wybuchnęłam śmiechem.

- Ona delikatna? Wrażliwa? Chyba na piękno ziemniaków – czyli swoje własne.- powiedziałam, a Louis zrobił rozłoszczoną minę.

- Przestań w końcu być zazdrosna. – powiedział, a ja spojrzałam na niego i wybuchnęłam najgłośniejszym śmiechem w historii moich śmiechów.

- Ja? Zazdrosna? Niby o co? O warzywną twarz, która wygląda jakby ją coś przejechało? O włosy, które wyglądają jakby coś jej zdechło za głowie? Albo może o ten zajebisty charakter i rozumowanie warzywa jadalnego? – powiedziałam i wyszczerzyłam się szeroko w jego stronę. – To raczej ona powinna być zazdrosna.

- Ona? Niby o co? – zapytał , a ja spojrzałam na niego kpiąco.

- Na sam mój widok ci staje. – pokazałam na jego dość duże uwypuklenie u rozporka.- A ona musi się męczyć na takie coś, jakieś 4673773837384 godzin.

- Eee …. ale to nie przez ciebie, bo ja ten no wiesz .. – zaczął się jąkać, a ja spojrzałam na niego rozbawiona.

- Och skoro, to nie przeze mnie, to mogę zrobić tak?- powiedziałam i zdjęłam koszulkę. Teraz stałam przed nim w samym staniku i spodniach. Louis wytrzeszczył oczy, a  na jego twarzy pojawiły się rumieńce. No a jego kolega .. znów przybrał na wielkości. – Także, to samo mówi przez się. A teraz adios, idę wziąć prysznic. – powiedziałam i zarzuciłam sobie koszulkę na ramię, Po schodach wchodziłam z wielkim uśmiechem gdy nagle wpadłam na Liasia.

- Emily! Jakże miło cię .. widzieć! – powiedział, a jego wzrok spoczął na moim dekoldzie. Żyję z bandą zboczeńców, help. – Czy już zawsze będziesz tak chodzić ?

- Nie Liam. Tylko wtedy kiedy ty sobie tego zażyczysz. – powiedziałam, a Liam uśmiechnął się i poruszał znacząco brwiami. – Już ci stoi, czy jeszcze mam gacie zdjąć?

- Nie, już mi stoi. Na razie! – powiedział i jakby nigdy nic, poszedł sobie gdzieś. No ja nie mogę. Zaczęłam ściągać spodnie i w końcu weszłam do pokoju mojego i Zayna w samej bieliźnie, ponieważ byłam pewna, że mulata nie ma. No i miałam rację, ale za to był …

- AAAA NIALL , CO TY TU DO CHOLERY ROBISZ!? – krzyknęłam i zaczęłam się zasłaniać rękami. Niall spojrzał na mnie i wybałuszył oczy. – Nie patrz się na mnie.

- Okay, nie patrzę. A jestem tu bo nie umiałem ściągnąć tych rurek. Za ciasne są i myślałem, że mi Zayn pomoże, ale kazał mi czekać, więc czekam. – powiedział i uśmiechnął się w moją stronę. Spojrzał na mnie jednym okiem, ale rzuciłam w niego spodniami, a potem koszulką,

- Dobra, dawaj ja ci pomogę. No już, rusz dupę. – powiedziałam i popchnęłam go żeby się położył. Zaczęłam mu rozpinać spodnie, a Niall podłożył ręce pod głowę.

- Kochanie, pośpiesz się.

- Niall?

- Tak?

- Chcesz w mordę?

- Nie!

- To ogarnij podniecenie i zamilcz. – powiedziałam i usiadłam rozkrokiem nad jego prawą nogą, próbując ściągnąć spodnie z lewej. – Cholera jasna, Niall! Po co ci takie ciasne gacie?

- Bo mój tyłeczek w nich dobrze wygląda. No zobacz sama. – powiedział i zaczął się odwracać, dzięki czemu leżałam teraz na jego tyłku.

- Tak, niesamowita dupa, ale odwróć się z powrotem. – powiedziałam, co Horan posłusznie zrobił. Zaczęłam ciągnąć za lewą nogawkę spodni.

- Niall no weź popchaj!

- No przecież pcham!

- No to pchaj mocniej!

- Dobra. Ała , Emily nie tak agresywnie!

-Sorry. – powiedziałam i zrobiłam przepraszającą minę. – Mocniej .. mocniej… mocniej, TAAAAK , JEZUS NIALL , TAAK. – krzyknęłam i opadłam zmęczona na łóżko, bo udało mi się z ciągnąć lewą nogawkę. Podniosłam głowę do góry, a w drzwiach stał Zayn.

- Czy moglibyście się nie ruchać na moim łóżku?- zapytał, a my z Niallem zrobiliśmy sobie fejspalma.

- Pomagałam mu ściągać spodnie.

- No właśnie. I nie zapominaj, że kocham Kate.- powiedział, a ja uśmiechnęłam się szeroko.- Dobra ja idę. Dzięki Ems. Z drugą sobie jakoś dam radę sam. – powiedział i uśmiechnął się po czym opuścił pokój. Poszłam szybko do łazienki i wzięłam prysznic. Teraz moje włosy pachniały jagodami, a skóra różami. Ubrałam na siebie koszulkę Zayna z napisem ’OBEY’ i wyszłam odświeżona z łazienki.

- A ty kogo kochasz ?- usłyszałam i odwróciłam się w stronę głosu. Malik leżał na łóżku i uśmiechał się łobuzersko. – Uwielbiam cię w moich koszulkach.

- Mrau. – powiedziałam i położyłam się obok niego. Objął mnie ramieniem, a ja położyłam mu głowę na torsie. Przy nim zawsze czułam się bezpieczna, w końcu był moim najlepszym przyjacielem.- Ja? Nie wiem.

- Ale ja wiem. – powiedział a ja podniosłam głowę i spojrzałam mu w oczy.

- Ty wiesz, kogo JA kocham?

- No pewnie! Kochasz Louisa i dobrze o tym wiesz, ale próbujesz sobie wmówić, że jest inaczej. Że kochasz Hazze. – powiedział, a ja robiłam zdziwioną minę. Skąd on wie, co czuje?- Jesteśmy przyjaciółmi, kocie. I to najlepszymi. Wiem co czujesz i co myślisz. I wiem, że ty to samo masz ze mną. – powiedział jakby czytał mi w myślach, a ja uśmiechnęłam się szeroko. To prawda- ja i on potrafiliśmy się dogadać bez słów. Rozumieliśmy się jak nikt inny. – Ale ostatnio sobie myślałem o tym co robisz i doszedłem do pewnego wniosku: jesteś z Harrym, bo chcesz go uszczęśliwić i sama próbujesz zapomnieć przy tym o Lou.

- Masz rację, miś . No bo.. zobacz. Taki curly. Słodki, biedny i kochany. Nie potrafiłabym mu złamać serca. Jest taki .. misiakowaty.  Gdybym miała mu odmówić .. nie, nie. Ale ja coś do niego czuję, tylko nie jestem pewna co to jest. – powiedziałam i pocałowałam Zayna w policzek. Ten zrobił zdziwioną minę, którą zaraz zamienił w szeroki uśmiech. Puściłam mu oczko i dałam znać, że idę na dół do kuchni, bo jestem głodna. W domu było dziwnie cicho i myślałam, że nikogo nie ma, jednak czekała mnie niemiła niespodzianka.

- O! Pan wieli rozporek znów wśród nas.- powiedziałam i uśmiechnęłam się złośliwie w strona Louisa.

-O! Pani ‘kim to ja nie jestem’ raczyła przynieść swoją dupę na dół!- powiedział i powtórzył moją wcześniejszą czynność. Spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek i wyrwałam mu z reki kanapkę. – Ej! To moje.

- Już nie. – powiedziałam i zarobiłam wielkiego kęsa. Nagle z góry zeszła Kate rzucając co chwilę przekleństwami.

- Katie, co się stało z moją małą, słodką Katie ?- zapytałam a ona wzruszyła ramionami.

- Dorastam przecież. Mam dość bycia nieśmiałą i chuj. – powiedziała, a Louis pokręcił głową.

- Nie staniesz się bardziej dorosła przez przeklinanie i robienie z siebie kozaka. – powiedział, a Kate już chciała mu coś powiedzieć, jednak uciszyłam ją gestem ręki.

- Przykro mi to mówić .. serio jest źle .. nie chcę , ale muszę .. boże za jakie grzechy.. powiem to: Zgadzam się z Lou. -  powiedziałam, a Louis zrobił zdziwioną minę, a Kate prychnęła.

- A ty ciągle przeklinasz i jesteś dzika i w ogóle ..

- Ale Kate! Ona już taka jest! Urodziła się dzika, a pierwsze jej słowo to pewnie było: ‘gdzie jest kurwa smoczek?!’ I pewnie zamiast bawić się lalkami, jeździła samochodzikami i rozpuszczała te swoje blond włosy , a one falowały tak pięknie na wietrze! – wyrecytował Tomlinson , a Kate zrobiła minę w stylu: ‘chyba muszę się nad sobą zastanowić i chyba rzeczywiście on ma rację.’ Brunetka uśmiechnęła się do mnie i podeszła w moją stronę.

- Macie racje, przepraszam. To wszystko przez tą sytuację. Ale w głębi duszy .. wciąż jestem to małą zagubioną Kate, serio. A tak po za tym to … Louis cię nadal kocha. –wyszeptała po polsku, a ja pokiwałam głową , lecz na ostatnie słowa zrobiłam wzburzoną minę.

- Ciebie chyba pogięło. – powiedziałam również po polsku tyle, że znacznie głośniej.

- Zgadzam się z tobą Emily. – powiedział Louis, a ja wybałuszyłam oczy.

- Ty rozumiesz po polsku!?- krzyknęłyśmy na równi z Kate, a Tommo zrobił speszoną minę.

- Uczyłem się, żeby ci zaimponować, jakiś czas temu Ems. – powiedział i rumieńce wyskoczyły na jego twarzy. Na mojej także, a moje serce przyśpieszyło niemiłosiernie.  Pasiasty chciał coś powiedzieć, lecz przeszkodził mu dzwonek telefonu Kate.

- Halo? Cześć Mike! Dobrze, może wpadniesz do nas?  Nie? Ale.. – zaczęła jednak wyrwałam jej telefon. Miałam w głowie gotowy plan i jednym z jego punktów było jego przyjście tutaj.

- Cześć, to ja Emily. Wpadnij do nas stary! – powiedziałam, a w słuchawce usłyszałam jakieś pojękiwania. – Ty tam konia nie wal, tylko przychodź. Masz być za 10 minut, pa.- zakończyłam i rozłączyłam się za nim cokolwiek zdążył powiedzieć. Widocznie się mnie przestraszył bo równo 10 minut później już był u nas.

- Siemka, ludzie. – powiedział i pocałował Kate w policzek. Wyciągnął rękę w stronę Louisa jednak ten zaczął gwizdać i udawać, że tego nie widzi. Mnie tylko pomachał. Uśmiechnęłam się sztucznie i poprawiłam włosy.

- Obejrzymy sobie jakiś film, co wy na to?- zapytałam, a w odpowiedzi usłyszałam zgodę. Poszłam na górę po resztę, jednak zastałam tylko Nialla. Nie chciał iść, więc siłą wyciągnęłam go z pokoju. Na widok Mike’a, Horan zrobił wkurzoną minę i złapał lampkę do ręki jednak kazałam mu ją odstawić. – To wy wybierzcie film, a ja idę po poduszki do schowka.

- To ja ci pomogę. – powiedział Mike (?!) i poszedł ze mną do schowka. Weszłam do środka, kiedy nagle usłyszałam trzask zamykanych drzwi. Odwróciłam się, a o drzwi stał oparty Mike.

- Czemu zamknąłeś te drzwi? Jesteś nienormalny. – powiedziałam i chciałam je otworzyć, jednak mnie powstrzymał i złapał mocno moje ramię. Odepchnął mnie na ścianę, powodując niesamowity ból w moim kręgosłupie.- Pojebało cię do reszty?

- Zapłacisz mi za to wszystko co mi zrobiłaś. – powiedział i złapał mnie za szyję. Uderzyłam go w rękę, jednak nie puścił. – Tak w sumie .. to nawet wolę blondynki od brunetek wiesz?- powiedział i przejechał ręką po moim udzie.

- Jesteś nie normalnym zboczeńcem, nie dam ci dupy jeśli po to tu jesteś. Nie puszczam się z burakami i złamasami. – powiedziałam, jednak w głębi duszy byłam przerażona. Mike zrobił rozłoszczoną minę.

- Pyskata. Nie dobrze. – powiedział i zaczął dotykać mnie swoimi łapskami po całym ciele. Zdążyłam krzyknąć ‘pomocy’ za nim zasłonił mi usta, jednak nie byłam pewna czy ktokolwiek mnie usłyszy. Gdy byłam pewna, że ten pomyleniec mnie zgwałci, nagle drzwi od schowka otworzyły się. Zobaczyłam Louisa, który złapał za szmaty Mike’a i uderzył go z pięści w twarz. Mike zatoczył się, a ja upadłam na ziemię. Potem Niall wyrzucił go dosłownie na zbity pysk z domu. Następnie zobaczyłam Kate z przerażoną miną. A potem .. silne ramiona Louisa przyciągnęły mnie do siebie i mocno trzymały.

- Nie płacz Emily, bardzo cię boli? Bardzo cię skrzywdził? Zabiję skurwysyna. – powiedział i otarł moje łzy z policzków oraz pocałował mnie w czoło. Nawet nie zauważyłam kiedy zaczęłam płakać. Niall przytulił do siebie Kate, która również zaczęła płakać. Pewnie serce jej się złamało, kiedy okazało się, że Mike to perfidny gwałciciel.

- Nie, jest w porządku. Ucierpiały tylko moje plecy i godność. Spokojnie Louis, nie ma co się nim przejmować. – powiedziałam, a Kate otarła policzek i bardziej wtuliła się w Nialla.

- Nie ma się co przejmować?! Emily, błagam! On cię prawie zgwałcił. – powiedziała i zaczęła wymachiwać rękami.

- Ale spójrzmy na to z tej strony … przynajmniej przekonałaś się, że to dupek i bałwan. I zauważyłam też, że strasznie pocą mu się ręce , bo jak mnie obmacywał to miałam wrażenie, że zamiast rąk miał wodospad Niagara. – powiedziałam, a wszyscy zaczęli się śmiać.

- Panie i panowie. O to Emily Sparks – jedyna dziewczyna, która ma wyjebane, że ktoś ją chciał zgwałcić. – powiedział Niall i znów zaczęliśmy się śmiać. Kate spojrzała na Horana, a on uśmiechnął się do niej słodko. OMFG jakby byli parą. Louis pomógł mi wstać z ziemi i zaprowadził mnie do salonu. Jednak powiedziałam, że idę się położyć. Chciałam, żeby Niall i Kate zostali sami. Ta sytuacja ich .. przybliżyła do siebie.

                                                              * Wieczorem*

Nie wychodziłam z mojego pokoju, tylko w międzyczasie ktoś wpadł do mnie. To Niall mówiąc, że Kate dała się zaprosić (po przyjacielsku) do kina, to brunetka mówiąc, że chyba da mu drugą szansę, to Zayn z bejsbolem mówiący, że idzie zabić Mike’a. Nagle ktoś zapukał do moich drzwi. Poszłam otworzyć, a w progu stał jakiś chłopak, ubrany w lwa.

- Hej.

- Eee… hej.

- Ciastko?

- Karmel?

- Masz jakieś hobby?

- Tak, ruchanie krzeseł. – powiedziałam i spojrzałam na dziwnego gościa.

- Byłem po kury rano, ale nie było.

- Sprzedałam na targu, pewnej osobie w przebraniu kota.

- Mieczysław?

- Nie, Henio.

- Równy gość.

- Nie wiem, nie mam poziomicy.

- Po ile krowy?

- Po 3,50 zeszły.

- Aha, to dobrze. A konia masz?

- Nie, ale ty masz bo walisz. – powiedziałam, a on pomachał mi i poszedł. Co to było?

- To ten sam gościu co mnie rano męczył!- powiedziała przechodząca Kate, a ja pokręciłam z niedowierzaniem głową. Ludzie są pojebani. Weszłam z powrotem do pokoju, kiedy znowu rozległo się pukanie.

- Wal się gościu, nie mam kur ani niczego więc bierz głupi pysk z moich drzwi!- krzyknęłam podczas otwierania, jednak w progu stał Louis.

- Aha, cieszę się, że wszyscy w domu zdrowi. Tak czy owak .. zajęta jesteś? – zapytał, a ja spojrzałam na niego zaciekawiona.

- Nie.

- To idziemy na spacer, bądź na dole za 20 minut. – powiedział i puścił mi oczko. Okay .. to było dziwne. W sumie … co mi zależy. Ubrałam się szybko w to , rozczesałam włosy i umalowałam usta błyszczykiem, a oczy maznęłam tuszem do rzęs. Schowałam mojego Iphone do kieszeni spodenek i zeszłam gotowa na dół. Louis już czekał, a na mój widok uśmiechnął się.

- Chodź śliczna, dawno razem nigdzie nie byliśmy. – powiedział, a ja przytaknęłam głową. Złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę drzwi. Wow .. wspomnienia wracają.

                                                *2 godziny później*

Biegaliśmy i wygłupialiśmy się cały czas. Louis udawał samolot i biegał po parku, a że było ciemno to wywalił się na trawnik. Śmiałam się jakieś 15 minut. Potem udawałam traktor i wystraszyłam jakąś babcię, która siedziała na ławce i wyzwała mnie od psycholi. W końcu zmęczeni, usiedliśmy na ławce.

- Czuję się jakbym miał znowu 5 lat. – powiedział, a ja uśmiechnęłam się szeroko.

- Ja tak samo! Chociaż wydaję mi się, że w wieku 5 lat byłam bardziej odpowiedzialna. – powiedziałam i zaczęliśmy się śmiać. Louis spojrzał na mnie i zrobił smutną minę.

- Jak bardzo mnie nienawidzisz? – zapytał, a ja zrobiłam zdziwioną minę.

- Ale ja nic takiego nie powiedziałam!

- Ale tak czujesz.

- Czy gdybym cię nienawidziła, byłabym tu teraz razem z tobą? Nie. – powiedziałam, a marchewka uśmiechnął się lekko. – Ja tylko zastanawiam się, gdzie zrobiłam błąd, że ze mną zerwałeś.

- To nie ty Emily. To ja. – powiedział, a ja zrobiłam zdziwioną minę. – Nieważne. Chodźmy już do domu. Jest co raz ciemniej i zimniej. – powiedział, a ja pokiwałam głową. W drodze do domu, milczeliśmy , ale to była taka przyjemna cisza. Gdy weszliśmy do środka, Lou od razu poszedł na górę. Ja też chciałam, ale usłyszałam dzwonek do drzwi. Podeszłam otworzyć, a w progu stał .. pijany Harry.

- Emily! Skarbie, ty mój najdroższy. – powiedział i chwiejnym krokiem podszedł do mnie. Chciał mnie pocałować, jednak odsunęłam się od niego.- Co jest?

- Ty się mnie jeszcze pytasz!? – krzyknęłam i złapałam go za fraki, po czym zaprowadziłam do pokoju Zayna, który tymczasowo był pusty, bo mulat spał dziś u Perrie.- Miałeś wrócić, za 2 góra 3 godziny , nie było cię cały dzień. Do tego jesteś pijany w 3 dupy! – powiedziałam, a on uśmiechnął się do mnie.

- Ja ci nie wypominam, że byłaś na spacerze z Louisem.

- Bo nie masz takiego prawa! A zresztą byliśmy jako przyjaciele.

- Skoro nie mam prawa, to mogę ci również powiedzieć, że lizałem się z taką jedną. Bo przecież, nie jesteśmy razem, co nie? – zapytał zły, a ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

- Nie, ale myślałam, że będziemy. Ale widzę, że musisz mnie bardzo kochać, skoro lizałeś się z jakąś dziwką. I pragnę ci zakomunikować, że podczas kiedy ty zaspokajałeś swoje podniecenie, mnie chciał zgwałcić pomylony eks Kate. Ale widzę, że ciebie to nie bardzo obchodzi. – powiedziałam, a Harry zrobił zaskoczoną minę.

- Ja nie wiedziałem, Ems, przepraszam ja .. – zaczął, ale nie pozwoliłam mu dokończyć.

- Daj spokój. – powiedziałam i otarłam łzę spływającą po moim policzku, po czym wyszłam z pokoju. Nie miałam teraz gdzie spać. U Zayna śpi ten parszywiec, Kate u Hazzy, Niall u Nialla, Liam u Liama .. to idę do Louisa, może udostępni mi ziemie u siebie. Zapukałam delikatnie w jego drzwi. Usłyszałam ciche ‘proszę’ więc weszłam do pokoju. Siedział na łóżku z gitarą i notatnikiem. Chyba pisał piosenkę.

- Cześć Ems. Co się stało? – zapytał i odłożył gitarę na miejsce.

- Nic, pokłóciłam się z loczkiem. Jako, że on śpi u mnie w pokoju czy mogłabym … - zaczęłam, jednak Louis przerwał mi z uśmiechem na ustach.

- No pewnie, że możesz. Masz moją koszulkę, czekała tu na ciebie. – powiedział i podał mi jego koszulkę .. ta moją ukochaną ze znakiem Supermana na środku. Weszłam szybko do łazienki i wykapałam się po czym wyszłam zadowolona i szczęśliwa. Jestem porąbana bo cieszę się że znów tu jestem, jak kiedyś , lol. Tomlinson leżał na łóżku i uśmiechał się w moją stronę.

- Leżysz na moim miejscu kurczaku. – powiedziałam, a on prychnął. Podeszłam do niego i zepchnęłam go z łóżka. – Ha! Jestem lepsza. – powiedziałam i szybko wskoczyłam na swoje miejsce.

- Dopiero przyszła a już się rządzi, patrzcie ją. –powiedział i położył się obok mnie. Poczułam ciepło jego ciała.. tak jak kiedyś.

- Czuję się tak jak kiedyś.- wyszeptałam, mając nadzieję, że Louis tego nie usłyszał. Tomlinson z uśmiechem na ustach zgasił światło i odwrócił się w moją stronę.

- Chciałbym, żeby było tak jak kiedyś. – powiedział i pocałował mnie delikatnie w usta, po czym otoczył mnie ramieniem i splótł nasze nogi. Zszokowana położyłam głowę na jego torsie i zamknęłam oczy. Może .. będzie tak jak wtedy?

                                                                      ***

Siemka kochani! Rozdział w ogóle mi się nie podoba i z przykrością stwierdzam, że się wypalam. Na szczęście jest jeszcze Maddix więc jakby co ona zajmie się tym blogiem. Pytań nie ma, po prostu napiszcie co myślicie i już :') Żegnam się z wami, bo być może to mój ostatni rozdział. Pa! xxx ~Maddie Ps: Jeśli chcecie ze mną pogadać lub czegoś się dowiedzieć zapraszam na aska: http://ask.fm/maddiexoxo3 i mojego tt: https://twitter.com/maddie_xoxo3 :) xx

Rozdział 20

Kompletnie nie wiem, co się stało. Mike wszedł i wyszedł tak szybko... I jeszcze te obrażenia.... Co jest grane ? Na domiar złego przyszły te... UGH ! Dwie tapeciary weszły do pokoju, a ja jak na komendę wstałam i wyszłam. Bałam się, że zasypią mnie tym tynkiem z ryja. Weszłam do kuchni i oparłam się dłońmi o blat szafki. Pokręciłam z niedowierzaniem głową i przymknęłam powieki, aby się uspokoić. Usłyszałam kroki za sobą, więc lekko odchyliłam głowę, aby zobaczyć, kto to. Stał w drzwiach. Ręce włożone w kieszeniach, głowa spuszczona lekko w dół, a na twarzy smutek wypisany ze złością i zdenerwowaniem. Skierowałam wzrok na okno.
- Chciałbym pogadać – powiedział cicho i zrobić mały krok w moją stronę.
- O czym? Chcesz pogadać o tym, że puściłam się już z Harrym, a może o tym, że Liam’a też zdążyłam przelecieć w kiblu. Albo wiem ! Powiem Ci, że bzyknęłam Zayn’a w ogródku ! To chciałeś usłyszeć ? – powiedziałam dosyć spokojnie i cicho, ale dobitnie - A może ten pustak znowu coś wymyślił ? – powiedziałam wciąż na niego nie patrząc – złamałam jej tipsa, wytargałam za tą brązową szczotę, co ma na głowie czy może przekrzywiłam jej sylikonowe implanty ? – powiedziałam ironicznie, a chłopak cicho się zaśmiał, co nie uszło mojej uwadze. Sama uśmiechnęłam się pod nosem. Powoli odwróciłam się i stanęłam twarzą w twarz z chłopakiem.
- Ja nie wiem i nie chcę wiedzieć, co jej się przekrzywiło – podniósł ręce w geście obronnym i lekko się uśmiechnął – Chciałem Cię też bardzo przeprosić. Ja nie chciałem tak powiedzieć tobie i Harremu. Zdenerwowałem się, nie wiem, co mnie opętało. Zachowałem się jak szczeniak – stał przede mną  skruszony. Widziałam, że mówi prawdę. Zdążyłam go poznać.
- Dobrze… zapomnijmy o tym. – westchnęłam i delikatnie się uśmiechnęłam.
- Jest jeszcze jedna sprawa. Chciałbym Ci wyjaśnić, że Ma...- urwałam mu w pół zdania. Nie mam siły już słuchać tych opowieści.
-Nie Niall – powiedziałam spokojnie, ale stanowczo - Nie chcę słuchać o waszym życiu, to nie moja sprawa i nie będę się wtrącać - Na moich ustach pojawił się nikły uśmiech, aby jakoś rozładować sytuację.
- Skoro już sobie pogadaliśmy to możesz wracać do swojej dziuni, a nie przepraszam…do swojej dziewczyny. Smutna była. Idź ją pociesz, nie może się przecież denerwować – starałam się, aby powiedzieć to w miarę naturalnie, aby nie było przepełnione to czystą niechęcią i złością. Ponownie oparłam się o szafkę. Usłyszałam kroki, więc myślałam, że wyszedł z pomieszczenia, jednak poczułam jak ktoś delikatnie łapie mnie w pasie. Chłopak obrócił mnie w swoją stronę.
- Co ty robisz ? – wyszeptałam, gdy blondyn przytulił mnie do siebie.
- Miałem pocieszyć swoją dziewczynę, prawda ? – uśmiechnął się zadziornie
Niall popatrzył mi prosto w oczy. Czułam jakby czytał z nich wszystko. Powoli zaczął się do mnie przybliżać. Pragnęłam tego. Tak bardzo mi tego brakowało.
- Powiedz, że mam przestać, a przestanę. – wyszeptał mi prosto w usta. Przypomniało mi się, że bądź co bądź mam chłopaka.
- Przestań – powiedziałam słabo i odwróciłam głowę w bok. Chłopak odsunął się ode mnie, a w jego oczach widziałam zawiedzenie.
- Wróć do mnie – powiedział opanowany i ostrożny, aby mnie nie wystraszyć
- Mam chłopaka, nie mogę mu tego zrobić, a ty…  masz Margę – Trzymajcie mnie ludzie, bo jebnę o podłogę. Kto normalny nazywa się Marga ? Z każdym słowem w moich oczach gromadziły się łzy. Poczułam jak łza spływa po moim policzku.
- Kocham Cię, słyszysz ? Nie płacz – przyłożył dłoń do mojego policzka i kciukiem wytarł łzę.
- Nie mów tak – powiedziałam słabym, ledwo słyszalnym głosem.- Pokochałam Cię jak nigdy nikogo ! Ale tak nie może być – przez twarz chłopaka przeleciał cień uśmiechu.
 - Spójrz mi w oczy i powiedz, że mnie nie kochasz – Westchnęłam ciężko i wykonałam prośbę chłopaka. Spojrzałam w jego hipnotyzujące, niebieskie tęczówki.
- Przykro mi, nie kocham Cię już – powiedziałam cicho spuszczając wzrok na podłogę. Nastała krępująca chwila ciszy. Niall’a prawdopodobnie już nie było w kuchni. Bałam się podnieść wzrok na miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stał. Czyjaś ręka podniosła mój podbródek go góry. Jednak wciąż tam był.. Przybliżył się do mnie i złożył na ustach pocałunek. Spojrzał na mnie smutnymi oczami i po prostu wyszedł, a kroki stawały się coraz bardziej odległe. To koniec. Straciłam go, zdaję sobie z tego sprawę. Tak, kłamałam …
Usłyszałam podniesione głosy w salonie. Otarłam słone krople i ruszyłam w tamtym kierunku. Jedyne, co zrozumiałam to to, że Louis wiedział o tym wypadku. Elżul pociągnęła go za rękę i wyszli z domu. Pod wpływem chwili wyszłam za nimi.
- Stój ! – krzyknęłam i złapałam pasiastego za nadgarstek.
- Puść go ! – krzyknął ziemniak i go szarpnął za ramię
 - Nie będziesz mi mówić, co mam robić ! A ty...- zwróciłam się do tego debila – Jesteś żałosnym, egoistycznym, zapatrzonym w siebie dupkiem ! Jak mogłeś co ? Po tym wszystkim ty jeszcze trzymasz z tym... CZYMŚ !? – wykrzyczałam na niego wściekła.
- Nie obrażaj mnie i El – powiedział wkurzony i wyrwał rękę.
- Oh. Przepraszam ! Myślałam, że to już doskonale wiecie ! Mam dla Ciebie radę – zwróciłam się do ziemniaka – Idź do tesco, połóż łeb na wadze i naciśnij ZIEMNIAK. Tylko do tego się nadajesz – laska zrobiła oburzoną minę i popchnęła mnie lekko do tyłu.
- Ty się tak nie rozkręcaj, bo jak ja Cię dotknę to żaden warzywniak już Cię nie przyjmie– zaśmiałam się ironicznie, a ona stała i kipiała ze złości. O to mi właśnie chodziło
- Poziom intelektualny 9 latka – odgryzł się za nią Louis. Zmierzyłam go wzrokiem od góry do domu.
- W takim razie ty to się do żłobka nadajesz – zakpiłam patrząc mu prosto w oczy. – Nie zostawię tak tego. Wszyscy się dowiedzą o tym, że jesteś nienormalna i chciałaś zabić Emily. Szkoda tylko, że nie przewidziałaś tego, że Louis ją odepchnie... Bidny z ciebie potato !
- A piśnij komuś słówko to... – przerwałam jej
- To co ? Też mnie przejedziesz czy może pójdziesz po kumpli z warzywniaka ? Nie wiem... przyprowadzisz pora...? albo wiem,  buraka ! Poczekaj moment ... przecież jeden stoi obok Ciebie ! – zakryłam usta dłonią udając zaskoczenie. Ta cała sytuacja szczerze mówiąc zaczynała mnie bawić.
- Nie pozwalaj sobie za dużo ! Jak możesz – Lou wymachiwał rękami na wszystkie strony, a ja wciąż stałam nie wzruszona. Miałam ochotę się wyżyć na nich za cały dzisiejszy dzień.
- Nie podniecaj się tak, bo rozporka nie zapniesz – odpyskowałam i nadzwyczajnie w świecie zostawiłam ich i weszłam do domu. Bez słowa skierowałam się do pokoju Harrego, gdzie obecnie mieszkałam. Szybko złapałam za telefon i wykręciłam numer Mike’a. Po dwóch sygnałach w końcu odebrał.
- Hej, nie wiem, co się dzisiaj stało i dlaczego tak szybko wyszedłeś – zmieszałam się lekko. Kompletnie nie wiedziałam o co chodzi.
- Hej. Wierz mi, że chciałbym o tym jak najszybciej zapomnieć
- Mieliśmy się spotkać... jakoś nie wyszło – powiedziałam niespokojnie – może przyjdziesz do mnie ?
- Nie ! – szybko zaprzeczył, co mnie zdziwiło. Coś jednak musiało się wydarzyć – To znaczy wolałbym nie. Może się przejdziemy ? Za 15 minut pod domem ?
- Jasne, do zobaczenia – uśmiechnęłam się pod nosem i rzuciłam telefonem o łóżko. Trochę się ogarnęłam i zeszłam na dół. Emily siedziała na kanapie wpatrzona w jeden punkt. Widząc mnie szybko się zerwała
- Gdzie ty idziesz ? – prawie krzyknęła stając przede mną
- Idę się przejść z Mike’m. Mam klucze, nie czekajcie – chciałam ją wyminąć jednak ona szybkim ruchem zgarnęła mi rzecz sprzed nosa.
- No i weź je sobie. W sumie po co mi klucze jak jesteście w domu, nie ? – uśmiechnęłam się lekko i złapałam za klamkę drzwi.
- Jak teraz do niego pójdziesz to już tu nie wejdziesz – jakby szatański uśmieszek wkradł się jej na usta. Spojrzałam na nią krzywo i mruknęłam tylko ‘na pewno’ z ironią. Nie przejmując się kompletnie zachowaniem przyjaciółki wyszłam przed dom, gdzie chłopak już na mnie czekał.

***
Chłopak wydaje się naprawdę całkiem spoko. Miło mi się z nim rozmawia, jest zabawny, ładny, ale....to nie jest to czego oczekuję... To nie jest Niall. Nie oszukujmy się. Wiem, że źle robię, dlatego nie chcę już udawać. Chciałabym to skończyć. To nie fair wobec wszystkich. Oceniając jego stan po wizycie 2 godziny wcześniej lepiej wyglądał. Kostka go lekko bolała, a na nosie miał szramę. Na szczęście nie był złamany o.O Ale w dalszym ciągu nie wiem, co się wydarzyło -.-
- Dziękuję za miły wieczór – uśmiechnął się do mnie i nieznacznie przybliżył. Musnął ustami moje po czym żegnając się odszedł. Fuck ! Pocałował mnie....Musiał to zrobić ? Zepsuł mi plan, miałam to skończyć...szlag by to..
Zmieszana i zdenerwowana zaczęłam szukać kluczy po czym przypomniałam sobie, że Em mi je wzięła. Westchnęłam ciężko i zadzwoniłam domofonem. Jednak nikt nie raczył mi otworzyć ! No pięknie ! próbowałam się do nich dodzwonić na komórkę, ale nikt mi nie odebrał. Po 10 minutach wkurzona zaczęłam nerwowo krążyć przed bramą. Jedynym pomysłem, który mi wpadł do głowy to przejście przez ogrodzenie. Ostrożnie postawiłam nogę na kamieniu, po czym jedną ręką złapałam się jakiejś gałęzi. Usilnie próbowałam wejść na dosyć wysoki mur. Po 5 minutach trudu udało mi się przejść pół drogi. Teraz tylko zeskoczyć i po problemie. Już miałam to zrobić, kiedy noga mi się zaplątała w jakiś bluszcz, który rósł, w efekcie czego zleciałam z muru, przeturlałam się w rabatkach i wylądowałam w kupce z zagrabionymi liśćmi. Cudownie wręcz. Wygramoliłam się jakoś  i ruszyłam do drzwi, jednak były zamknięte. Przeklinałam pod nosem i zobaczyłam uchylone okno w kuchni. Agent Kate rusza do boju. Podsunęłam sobie leżak i zwinnym ruchem wskoczyłam na parapet. Popchnęłam okno i przełożyłam jedną nogę. Usłyszałam znaczące chrząknięcie. To Niall mi się przyglądał. Trzymał w ręku pustą miskę z łyżką. Poruszyłam się niespokojnie, bo parapet wbijał mi się w nogę. Widząc mnie, zleciała mu łyżka, po którą się schylił w efekcie czego wypuścił by z ręki miskę. W ostatnim momencie zdążył ją złapać zanim z hukiem roztrzaskałaby się o podłogę. Podniósł tą nieszczęsną łyżkę i grzywka spadła mu na oczy.
- Ehkem...wychodzisz czy wracasz ? – spytał zmieszany widząc mnie w tej głupiej sytuacji. To wszystko było komiczne. Gdyby nie fakt, że się pokłóciliśmy wybuchnęłabym śmiechem. Opanowując się przełożyłam drugą nogę do środka i dostojnym ruchem zeskoczyłam na ziemię.
- Woda się gotuje – powiedziałam, aby powstrzymać tą napiętą sytuację – wyłącz, bo czajnik spalisz – wyminęłam zdezorientowanego chłopaka i poszłam na górę. Gdy stanęłam przed lustrem wybuchnęłam śmiechem. W moich włosach zaplątane były gałęzie z drzewa i gdzie niegdzie podoczepiane miałam liście, a ciuchy były poprzecierane.  Wytrzepałam wszystko z włosów i ruszyłam do  łazienki, aby wziąć prysznic. Po dobrych 25 minutach wyszłam spod ciepłej wody i opatulając się ręcznikiem stwierdziłam, że zapomniałam piżamy. Usłyszałam, że ktoś krząta się po pokoju. Jak mniemam był to Harry. Krzyknęłam do niego, jednak nikt mi nie odpowiedział. Nie mając innego wyjścia w samym ręczniku weszłam do pomieszczenia.
- Harry, nie wiesz gdzie jest moja piżama ? – powiedziałam do chłopaka poprawiając ręcznik. Czyjś chichot rozległ się po pokoju, a ja natychmiast podniosłam wzrok. Oprócz Hazzy siedział Liam, Zayn oraz Niall. Wszyscy wlepiali we mnie wzrok, co było dosyć krępujące. Poczułam jak ręcznik zaczął mi zjeżdżać. Na szczęście w ostatnim momencie zdążyłam go złapać.
- Także ten... – zaczęłam, wybudzając chłopaków z jakiegoś transu – ubiorę się – uśmiechnęłam się lekko i złapałam za piżamę.
- ależ nie musisz – Zayn machnął ręką z wielkim  bananem na ustach
- Ależ muszę Zayn’ie
Wróciłam już ubrana, ale w pokoju był tylko Niall i Hazza. Usiadłam na łóżku obok nich. Spoglądając przez ramię zauważyłam zabazgraną kartkę.
- Pokaż – chamsko wyrwałam chłopakowi kartkę
- Oddaj to ! – krzyknął loczek próbując wyrwać mi skrawek papieru
- Nie bądź taki drażliwy, jak przeczytam to oddam – spiorunował mnie wzrokiem, lecz nic z tym nie zrobiłam. Odchrząknęłam i zaczęłam czytać.
- Emily…- zaczęłam
 Mój ty piękny kwiecie. Zobaczyłem Cię wtedy na ławce w to ciepłe lecie.
Zakochałem się od wejrzenia pierwszego moja rybko, a czas leci nieubłaganie szybko.
Uwielbiam twoje blond włosy,  które przypominają złote kłosy,
Wyglądasz jak kokarda, kiedy jesteś twarda ( że WTF ? o.O )
I powiem Ci jeszcze moja landryno, że jesteś dla mnie wspaniałą dziewczyną.- Przeczytałam zapisany tekst, oddałam go chłopakowi, po czym wybuchnęłam niepohamowanym śmiechem.
- To było..... urocze – powiedziałam ocierając kciukiem łzę
- Śmieszy Cię to? Wiesz ile ja to pisałem ?! myślisz, że się spodoba ? – nerwowo zaczął stukać palcami o biurko
- Spokojnie – starałam się opanować – ja tam bym chciała, aby chłopak mi coś takiego napisał. To takie słodkie – spojrzałam na Niall’a, który wpatrywał się w podłogę. Nagle gwałtownie się zerwał i niemalże wybiegł z pokoju.
***
Usłyszałam dzwonek do drzwi. Spojrzałam na zegarek i wskazówki wskazywały 7 rano. Zła zwlokłam się z łóżka i zabierając szlafrok poczłapałam na dół. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam jakiegoś chłopaka.
- Są kury ? – zapytał po chwili
- Nie – warknęłam i starałam się zamknąć drzwi. Facet jednak przytrzymał je ręką
- A co jest ? – spytał niepewnie
- Lama – odparłam bez namysłu gotowa go udusić za to, że wygaduje mi przed domem jakiś pierdoły
- Parzystokopytna ? – kolejne pytanie z jego ust, a moje ciśnienie diametralnie skoczyło. O 7 rano pyta się mnie o lamy parzystokopytne ! no ludzie !
- Tak, wyje do księżyca – powiedziałam ironicznie
- a jabłka je ? – jeszcze jedno pytanie, a walnę kolesiowi w ryj.
- Nie, nie je. Mieli w mikserze . O co panu do cholery jasnej chodzi !? – skończyła się granica mojej dobroci.
- Aha, to dla dziewczyny o imieniu Kate, proszę jej przekazać! – wręczył mi do ręki list w niebieskiej papeterii.
- Tak się składa, że to ja – chłopak wydał się trochę zmieszany
- W takim razie miłego dnia życzę – uśmiechnął się i już go nie było. Nie można było tak od razu ? Jakże z tej sytuacji wyniknęła interesująca rozmowa. Zła ponownie ruszyłam na górę, rzuciłam się na łóżko, a list położyłam na szafce.
***
- Wychodzę ! – krzyknęłam wychodząc z pokoju – umówiłam się z Mike’m - Miałam zamknąć drzwi, lecz blondynka zdecydowanym ruchem wepchnęła mnie z powrotem do pomieszczenia.
- Co ty robisz ze swoim życiem ? – wykrzyczała stoją naprzeciw mnie – długo zamierzasz to ciągnąć ?
- Ale o co tobie chodzi, co ?! – spytałam zdezorientowana
- O ten tramwaj, co nie chodzi – odpyskowała – długo jeszcze będziesz udawać to z Mike’m ?
- A ty to co ? Tak samo robisz z Harrym i Louisem. Tylko pogratulować. Mnie się czepiasz, a sama nie lepsza jesteś – odparłam na skraju wybuchu złości – Ja niczego nie udaję. Nie pomyślałaś może, że naprawdę chcę z nim być ? – powiedziałam patrząc jej prosto w oczy. Prychnęła tylko
- Akurat Ci uwierzę
- Nie pomyślałaś, że przy nim czuję się bezpiecznie ? Czuję się potrzebna ? Że chcę zapomnieć o tym, co było z Niall’em ? – akurat w tym momencie w progu stał chłopak. Widocznie przyszedł słysząc swoje imię. Dziękowałam, za to, że możemy się kłócić po polsku, bo on tego nie zrozumie. W sumie to była po części prawda. Zemsta na Niall’u miała też plusy dla mnie. To taki rodzaj terapii.
- I kogo ty chcesz oszukać ? – powiedziała trochę spokojniej widząc chłopaka– nie pasujecie do siebie…
- Ja o tym zadecyduję, a teraz się śpieszę. Na razie – wyszłam z pokoju zaciskając pięści. Ja nikogo nie oszukuję ! Nie oszukuję, prawda ? Mike to fajny chłopak. Przy nim jest mi dobrze, jak przy przyjacielu. Fuck. Życie jest niesprawiedliwe.
***
W kawiarni z Mikim siedzę dopiero niecałe 20 minut, a mam około 30 połączeń nieodebranych. Głównie od Emily. Nie wiem, co ta dziewczyna wyczynia, ale powoli mnie to zaczyna irytować. Nawet spokojnie porozmawiać nie można. Przestałam odbierać, po jej piątym telefonie. To mówiła, że mam wrócić, bo źle robię umawiając się z Mike’m. To, że zapomniałam kluczy, a jeszcze, co innego, że powinnam posprzątać w domu. Co za ludź !
- Może jednak odbierzesz ? – Chłopak był tak samo wkurzony jak ja. Spojrzałam na wyświetlacz. Liam dzwoni
- Liaś, stało się coś ? – powiedziałam przyjaznym głosem do słuchawki.
- To ja, Em… nie rozłączaj się przypadkiem. Mogłabyś przyjechać do szpitala ? – powiedziała prawie szeptem, a moje serce na chwilę się zatrzymało.
- Chodzi o Niall’a, on zaczął się wykrwawiać – dokończyła, jakby przewidując o co zapytam. Dowiadując się adres placówki rozłączyłam się i przepraszając Mike’a szybko wybiegłam z kawiarni.
 Po niecałych 8 minutach byłam na miejscu. Czym prędzej wbiegłam na izbę przyjęć i zobaczyłam wszystkich przed jakąś salą .
- Co się stało ? Gdzie Niall ? – zapytałam ze łzami w oczach. W tym momencie z sali wyszedł lekarz.
- Panie doktorze… co z nim ? Co z Niall’em ? Wyjdzie z tego ? – zasypałam doktora masą pytań, a on tylko popatrzył na mnie z politowaniem.
- Na razie będzie żył – zaśmiał się – od przecięcia opuszki palca nożem się nie umiera – uśmiechnął się szeroko i zniknął w głębi korytarza.
- Rozcięta opuszka palca ?! – wycedziłam przez zęby odwracając się do grupki.
- Ale wiesz jak to strasznie wyglądało ?! Krew się lała i lała i la…
- Zrozumiałam. Dziękuję bardzo – w tym momencie wyszedł blondyn z plastrem na wskazującym placu. Spojrzał na mnie zaskoczony, a ja tylko pokiwałam głową.. Boże z kim ja żyję ?!
***
- Nadal jesteś zła ?! – spytała Em siadając koło mnie na kanapie
- Nie ? Dlaczego ? O mało co nie dostałam zawału, bo Niall się wykrwawia, ale przecież to nic ! – zironizowałam. W tym momencie do pokoju wszedł Harry z kartką w ręce. Stanął przed Emily i zaczął mówić napisany wiersz. Emily słuchając tego przyłożyła rękę do ust, aby nie wybuchnąć śmiechem. Po skończeniu Loczek spojrzał na nią niepewnym wzrokiem.
- To było – zaczęła i odchrząknęła, aby zachować powagę – urocze. Rzygam tęczą i skitellsami od żyrafy – zaśmiała się, pocałowała go w usta i klepiąc  po ramieniu poszła do kuchni. Chłopak zrezygnowany spuścił wzrok.
- Nie przejmuj się. Ona tak zawsze, ale wiem, że jej się podobało – Curly jakby trochę się rozweselił i klapnął na fotel. Przypomniało mi się, że na górze wciąż leży papeteria z listem. Szybko wbiegłam po schodach i wchodząc do pokoju rzuciłam się po papier.
Otworzyłam kopertę i pierwsze co rzuciło mi się w oczy to duży napis ‘Katie’, a pod spodem kilka linijek tekstu. Domyślałam się od kogo to, kiedy spojrzałam na charakter pisma.
„Widzę w twoich oczach, że jesteś rozczarowana
Bo jestem tym głupim, którego obdarzyłaś swoim sercem
A ja je złamałem.
Narobiłem bałaganu w twojej niewinności
I żadna kobieta na świecie nie zasłużyła na takie traktowanie
Ale jestem tu, prosząc o kolejną szansę” *
Na końcu podpisane było ‘ N.H ‘
- Niall –szepnęłam cicho do siebie i szeroko się uśmiechnęłam. Znów to głupie uczucie. Wyrzuty sumienia się nagle odezwały. Z moich rozmyślań wyrwał mnie krzyk z dołu. Louis z Elżulem wrócili.
- O królowa kiczu się pokazała. No proszę, proszę… - zacmokałam patrząc na nią. A jak wyglądała …o.O jakaś spódniczka mini, obcisły t-shirt, oczy mocno pomalowane czarną kredką…. Jak dziwka.
- Idziesz już do pracy ? Dziś na główną czy pod latarnię ? – zapytałam kpiąco omijając ją i siadając na kanapie.
- Powiedziała, co wiedziała – odgryzła się
- No widzisz…wreszcie się przyznałaś, że dorabiasz po godzinach…- westchnął Zayn, który wszedł do salonu. Przybiłam z nim żółwika, a Lou stał już wkurwiony.
- A ten makijaż to po co ? – spytała opryskliwie Em patrząc na nią z pogardą
- Ja to po co ? Chcę ładnie wyglądać, nie to co ty
- A kiedy to zacznie działać ? – uśmiechnęła się ironicznie.
- Liczę do trzech i masz natychmiast przeprosić El – w końcu odezwał się Tommo
- Do trzech ? wow !  Szacun !  – w tym momencie El tupnęła nogą i wyszła z domu trzaskając drzwiami.
- KRZYŻYK NA DROGĘ ! TĘSKNIĆ NIE BĘDZIEMY – krzyknęła za nią blondynka i wybuchnęła śmiechem jak gdyby nigdy nic. Pasiasty chyba pobiegł za nią, ale pewna nie jestem, bo nie zwracałam na niego uwagi.
- Więc… - Em zwróciła się do mnie – mimo tego, że sprawa z Margą.. – w tym momencie się zaśmiała – …się wyjaśniła ty powiedziałaś mu, że go nie kochasz ?
- Nic się nie wyjaśniło – powiedziałam obojętnie
- Wciąż nie dałaś sobie niczego wyjaśnić ? – powiedziała oburzona
- Nie będę słuchać na temat ich związku !
- A może powinnaś !
- A może nie !
- A może tak ! – naszą kłótnie przerwał Li, który wszedł do pokoju.
- Idź mi do schowka po miotłę ! – Emily zmieniła temat i cwanie się uśmiechnęła
- Po chuj Ci miotła ? – zapytałam zdezorientowana.
- Po to ! no idź – wypchnęła mnie z pokoju, a ja zrezygnowana poszłam do schowka. Wzięłam rzecz i już miałam wychodzić, kiedy ktoś wielką siłą na mnie wpadł. Upadłabym na ziemię, ale ktoś mnie do siebie przytulił. Spojrzałam w górę i zobaczyłam… blondyna o.O
- Pogadajcie sobie ! To pa ! – Emily zaśmiała się złowieszczo i zamknęła drzwi. Szybko do nich doskoczyliśmy, jednak były zamknięte na klucz.
- Nie pięknie… - powiedziałam krążąc po tej klitce. – Czy ona nigdy nie odpuszcza ?! – jęknęłam. Oboje dobijaliśmy się do drzwi, jednak nikt nas nie słyszał.
- Skoro już tu jesteśmy chcę Ci to wyjaśnić – znów zaczął ten temat.
- Ale powiedziałam Ci, że to wasze życie ! Sprawa jest dla mnie zamknięta ! – warknęłam niezbyt przyjemnie.
- Dostałam ten list…- powiedziałam już spokojniej, aby zmienić temat.- Chciałeś jeszcze jedną szansę… - dodałam cicho, a chłopak spojrzał na mnie z nadzieję w oczach.
- Powiedziałaś przecież, że mnie nie kochasz – zmarszczył brwi i mi się przyglądał.
- Nie to, że Cię kocham.. ale kocham, spokojnie – zaczęłam się plątać i gdy przeanalizowałam swoje słowa chciało mi się śmiać.
- Kocham Cię, ale jako przyjaciela . Zaczęliśmy od przyjaźni i może powinnyśmy na przyjaźni skończyć. – dodałam biorą głęboki oddech – przykro mi – blondyn mimo wszystko delikatnie się uśmiechnął i pokiwał głową ze zrozumieniem. Chwilę nad czymś myślał i w końcu spojrzał na mnie,.
- Przyjaciele ? – zapytał i wyciągnął ku mnie dłoń. Nie wiem czemu, ale myślałam, że się popłaczę. A sama tego chciałam.
-Przyjaciele - odparłam z sercem pękającym na miliony drobniutkich kawałeczków. Chciałabym mu powiedzieć prawdę, ale… nie jestem na to gotowa.  Nie mogę. Nie będę niszczyć ich szczęścia. Tyle.

                                                                         ***

Od autorki: Witajcie miśki moje kochane ♥ Okrągły dwudziesty rozdział *___* Szczerze mówiąc nie jestem z niego zadowolona, ale co tam ;D Dobra... czas na pytania :
1. Zauważyliście, że Kate zaczęła się zmieniać ? (to też przez to, że miałam zły humor ;P )
2. Niall i Katie doszli do porozumienia.. To dobrze ? :D
3. Jak wam się podoba mój wierszyk dla Emily ? (hahaha, wiem, że beznadzieja ;D )
4.Jaki jest wasz ulubiony film ? ^^
Do następnego ♥ ~ Maddix
*Tłumaczenie fragmentu z One Direction - Gotta Be You

Rozdział 19

Ja pierdole, że się tak zgrabnie wyrażę. Nie miałam kaca w sumie, przyzwyczaiłam się do smaku Jacka w ustach o poranku. Ale ból głowy jednak dawał swe znaki. Przechodząc widziałam Kate i Harrego, a potem tylko Kate, a potem małą myszkę… czekajcie, jaką myszkę? Nie ważne. Podeszłam do brunetki i zakomunikowałam jej, że jestem dumna, po czym weszłyśmy do mojego pokoju.

- Potrzebny mi plan zemsty. Taki... żeby Niall zrozumiał, że nie interesuję mnie jego parówka. – powiedziała Kate i dopiero kiedy ja wybuchnęłam śmiechem zdała sobie sprawę ze znaczenia tego zdania.

- Ja tam Kate nie wiem jaką on ma parówkę i sosy do tego. – powiedziałam i obydwie zaczęłyśmy się śmiać. Nagle do pokoju wpadł Harry.

- Ja… on... debil .. idiota. – powiedział i usiadł obok mnie na łóżku. Kate zaczęła przesyłać mi jakieś znaki, pokazałam jej faka i spojrzałam na loczka.

- Bardzo dobrze się tam zachowałeś. Jestem dumna, że mój przyjaciel broni moją przyjaciółkę. Dziękuję ci za to. - powiedziałam i przytuliłam go do siebie. Spojrzał na mnie i pocałował mnie w usta. Odwzajemniłam pocałunek i uśmiechnęłam się.

- Boże, co to się dzieje na tym świecie , żeby przyjaciele się całowali. – powiedziała Kate i opadła na łóżko. Do pokoju nagle wszedł Zayn i Liam.

- Harry czy ty jesteś normalny?! Jak mogłeś się bić z Niallem o jakąś parówkę!? – krzyknął Liam, a brunetka zrobiła oburzoną minę.

- Nazywasz mnie parówką?! – zapiszczała Kate , a ja zaczęłam się śmiać, jednak szybko umilkłam pod ostrzegawczym spojrzeniem brunetki. Okazało się jednak, że Liam źle zrozumiał. Zayn tak mu wszystko wytłumaczył, że nie wiele wiedział.

- W każdym razie... myślę, że nie powinniśmy się kłócić. Bądź co bądź jesteśmy zespołem i przyjaciółmi. – powiedział Li, a ja pokiwałam głową.

- Masz rację. Zostawcie tą sprawę mnie i Kate. Nie chcemy żebyście się pokłócili przez nas. - powiedziałam i uśmiechnęłam się delikatnie. Harry złapał mnie za rękę, a Zayn spojrzał na mnie pytająco. Spojrzałam na niego, dając mu do zrozumienia, że opowiem mu  na osobności. Stwierdziliśmy, że nie ma co tak siedzieć i każdy ma coś do roboty. Kate musiała rozpakować się w pokoju Harrego do końca, Liam musiał załatwić coś z Danielle, a ja .. no cóż czekała mnie ciekawa rozmowa z Zaynem. Kiedy wszyscy zaczęli opuszczać pokój, loczek stał w tym samym miejscu. Kate złapała za rękę Malika, siłą wyciągając go z pokoju. W ten sposób zostaliśmy z Harrym sam na sam.

- Emily... podoba mi się taki stan rzeczy.

- Jaki stan skarbie?

- Że mogę cię całować, o tak.- powiedział i szybko przybliżył się do mnie całując mnie namiętnie. Odwzajemniłam pocałunek, po czym Harry szybko go przerwał. – Że mogę cię dotykać, o tak. – powiedział i przejechał swoją dłonią po mojej szyi, zjeżdżając do linii biustu, aż w końcu przejechał po moim udzie. Poczułam jego wargi na swojej szyi i automatycznie odchyliłam głowę, dając mu znak, że podoba mi się to co robi i może kontynuować. Delikatnymi pocałunkami obdarowywał moją linię brody, aż w końcu dotarł do moich ust i znów mnie pocałował. Oczywiście ktoś musiał to przerwać i nie był to nikt inny jak pan wielbiciel warzyw hodowlanych.

- Co tu się dzieje!? – krzyknął Louis i spojrzał na mnie zszokowany. Harry wstał, pocałował mnie przelotnie w usta i po prostu wyszedł.

- Nic jeszcze się nie zdążyło dziać, bo musiałeś wtoczyć ten swój ziemniaczany tyłek do mojego pokoju! – krzyknęłam, a chłopak spojrzał na mnie zły.

- Znowu bawisz się w dziwkę?!

- Jasne! Dzisiaj czwartek, więc -50 %. Daję dupy na prawo i lewo, niestety w twoim kierunku nie daje. Jeżeli masz jakieś pretensje to napisz je na kartce, wsadź ją do koperty i włóż sobie w dupę. Dziękujemy za korzystanie z naszych usług.  A teraz wypierdalaj. - powiedziałam i uśmiechnęłam się sztucznie do niego po czym wypchnęłam z pokoju. Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam mamrotać coś pod nosem. Nagle do pokoju wpadł Zayn.

- Co tu się dzieje?!

- Mam dejavu.

- Co?

- Chuck Norris.

- Słucham?

- Nie mów słucham, bo cię wyrucham. – powiedziałam, a Zayn uśmiechnął się szeroko.

- Jesteś dziwna. Mów mi lepiej co ty tu ze Stylesem robiłaś.

- Nic. O to chodzi, że nic. – powiedziałam i posłałam mu uśmiech.

- Emily, ja wiem, że ty chcesz się odegrać na Louisie, ale nie kosztem Harrego. On cię kocha, rozumiesz? Nie możesz załamać mu serca. – powiedział, a ja spojrzałam  na niego zła.

- Jasne, wszyscy myślicie o mnie to samo. A może ja też coś do niego czuję? Ale nie wam się wydaję, że ja nie mam uczuć. – powiedziałam , a Kate akurat weszła do pokoju.

- Emily chciałam pogadać. Proszę cię, nie rób nadziei Harremu jeśli ci na nim nie... – zaczęła jednak nie pozwoliłam jej dokończyć.

- Wy naprawdę myślicie, że ja go wykorzystuję tak? To jesteście w błędzie. Coś do niego czuję. Nie wiem co to jest, ale .. coś dobrego. – powiedziałam i wyszłam szybko z pokoju, za mną wybiegła Kate razem z Zaynem.

- Czekaj, Ems! – krzyknęli równo a ja odwróciłam się do nich.

- Pieprzcie się. - powiedziałam i wyszłam z domu  trzaskając drzwiami. Szłam uliczkami Londynu, kopiąc każdy kamień po kolei. W końcu dotarłam na jakąś ławkę i usiadłam na niej. Złapałam się za głowę i pokręciłam nią. Czemu oni wszyscy traktują mnie jak... maszynę bez uczuć?

                                                *Godzinę później*

Weszłam właśnie z powrotem do domu, gdy na kanapie zauważyłam Eleanor z nogami na stole i gazetą w ręce.

- Co  ty tu robisz? Warzywniak jest za rogiem, tam znajdziesz przyjaciół. - powiedziałam i odwiesiłam bluzę na wieszak. Calder uśmiechnęła się sztucznie i odłożyła gazetę.

- Czekam na Louisa, mamy dziś rocznicę. – powiedziała i uśmiechnęła się złośliwie.

- Oh mój boże to dziś!? Jak ja mogłam zapomnieć! – powiedziałam i szybko pobiegłam do kuchni. Po 10 minutach wróciłam z ziemniakiem w ręku, z wyciętymi oczami i uśmiechem. - Z okazji waszej rocznicy życzę wam wszystkiego najgorszego, a tu prezent ode mnie dla ciebie – twój portret. – powiedziałam i podałam jej ziemniaka. Elka zrobiła minę w stylu "A fu" i rzuciła warzywem o ziemię. Nagle do pokoju wpadł Louis i Harry.

- Czemu ten ziemniak leży na ziemi? – zapytał Louis i podszedł do El, dając jej soczystego buziaka na powitanie. Ekhem... obiad mi wraca.

- Ale ja nie wiem o czym mówisz, przecież Eleanor stoi na nogach. – powiedziałam, a Harry zaczął się śmiać, po czym podszedł do mnie i pocałował czule w usta. Oderwaliśmy się od siebie i uśmiechnęliśmy szeroko.

- Jesteście razem? – zapytała Calder, a Louis zrobił zmieszaną minę.

- Nie osobno. – odpowiedziałam, a Harry uśmiechnął się szeroko i objął mnie w pasie. Tomlinson z uwagą śledził rękę loczka, która przemieszczała się od pleców w dół.

- Chciałabym, żebyście byli parą , wtedy dałabyś spokój Louisowi. – powiedziała brunetka, a ja posłałam jej groźne spojrzenie.

- Napisz do Lay’s, oni spełniają marzenia ziemniaka. – odpyskowałam, a Harry wybuchnął śmiechem. Eleanor ze złą miną, wyszła z domu. Louis spojrzał na mnie.

- Dałabyś spokój, dzisiaj ważny dla mnie dzień. – powiedział, a ja pokręciłam głową.

- Jesteś najgorszym człowiekiem na ziemi, wiesz? – powiedziałam i poszłam na górę. Zaraz za mną przyszedł Harry. Usiadłam na łóżku i rozpłakałam się. Styles przytulił mnie do siebie i pocałował w czoło.

- Nie płacz, nie warto. – powiedział i kołysał mną lekko. Dziękuję bogu za takich... przyjaciół?

                                                 *2 godziny później*

Siedziałam sama w domu. Kate gdzieś poszła nie wiem gdzie, Zayn też, Liam u Dani, Harry powiedział, że musi coś załatwić. Byłam w salonie i oglądałam jakąś durną telenowelę kiedy do domu wszedł Niall.

- Ja pierdole, co za debil z laski. – powiedział i poprawił swoją farbowaną grzywę. Spojrzałam na niego i zamrugałam szybko.

- Cóż znowu Margaret zrobiła? – zapytałam. Mimo naszej kłótni, wciąż jest dla mnie ważny i się o niego martwię.

- Chcesz tego słuchać? Myślałem, że nie gadasz ze mną. – powiedział i uśmiechnął się smutno. Poklepałam miejsce obok siebie i uśmiechnęłam się zachęcająco.

- To fakt, jestem zła. Ale to nie znaczy, że nie obchodzi mnie to co się z tobą dzieję. – powiedziałam, a Niall uśmiechnął się szeroko i usiadł obok mnie.

- Idę do niej dzisiaj, zapytać się czy wszystko z ciążą jest dobrze. Wchodzę na luzie, a tu ona na stole z jakimś facetem! Normalnie aż mi śniadanie się cofnęło. Miałem gdzieś to  z kim ona się rucha, ale sam widok był odrażający. – powiedział, a ja potrząsnęłam głową. Blah. -  No to zdecydowałem się, że musimy zrobić testy na ojcostwo. Ona mi normalnie, jakby to było coś normalnego mówi "Ale to nie twoje dziecko, przecież my nigdy nie robiliśmy tego". Ja się jej pytam dlaczego mi wcześniej nie powiedziała, a ona mi na to, że przecież mogłem się domyślić. Przez nią zerwałem z Kate, bo ta głupia plastikowa krowa, powiedziała mi, że jest ze mną w ciąży! – zakomunikował Niall, a ja spojrzałam na niego i nagle wybuchnęłam śmiechem.

- Mój boże! Ta dziewczyna jest głupsza niż mi się wydawało! – powiedziałam i razem ze mną zaczął się śmiać Niall. Otarłam łzę kręcącą się w moim oku i westchnęłam. – Ale to bardzo dobrze. Teraz będziesz mógł wrócić do Kate... albo przynajmniej się starać o nią.

- No racja. Ale jest jeszcze jedna sprawa, którą chciałbym teraz wyjaśnić…

- To nie ja posmarowałam ci koszulkę keczupem! – krzyknęłam, a Horan spojrzał na mnie dziwnie.

- Jaką koszulkę? Chciałem powiedzieć, że… przepraszam. Naprawdę mi przykro, że się pokłóciliśmy. Ty dalej jesteś moja najlepszą przyjaciółką i to się nie zmieni! A to co wtedy powiedziałem to była czysta złość. Jesteś dla mnie ważna i bez ciebie to tak jakoś mi pusto. – powiedział, a ja uśmiechnęłam się do niego szeroko.

- Ja też cię przepraszam. I ty też jesteś moim najlepszym przyjacielem. Zgoda? – zapytałam i wyciągnęłam do niego ramiona.

- Zgoda. – powiedział z uśmiechem i przytuliliśmy się mocno. Odsunęliśmy się od siebie i zaczęliśmy się śmiać. Nie wiadomo z czego - tak po prostu. Nagle do domu wszedł Harry. Spojrzałam na niego i uśmiech zszedł z moich ust. W międzyczasie do pokoju przemknął Louis.

- Co ci się stało?! – krzyknęłam i spojrzałam na rozciętą wargę Hazzy. Miał też lekko podbite oko.

- Nic. Nic się nie stało. – powiedział, a ja razem z Niallem posadziliśmy go na krześle. Farbowany wyciągnął szybko wodę utlenioną, waciki i plaster oraz krem łagodzący obrzęki.

- Uwaga może zaboleć. – powiedziałam i przejechałam wacikiem z wodą po rozciętej wardze Harrego. Zasyczał. -  Jak to nic? Będziesz mi próbował wmawiać, że .. no nie wiem. Szedłeś chodnikiem i nadepnąłeś na grabie? I tak 12 razy?! – powiedziałam i przycisnęłam mocniej wacik do ust loczka. Grymas bólu pojawił się na twarzy bruneta.

- Jejku no… pobiliśmy się z Louisem. - powiedział a ja z całej siły przycisnęłam wacik do ust.

- Że słucham?! Ty sobie chyba jaja robisz. – powiedziałam i rzuciłam wacikiem o stół. – Niall dokończ, ja idę do pasiastego. – powiedziałam, a Horan posłusznie zaczął przemywać ranę Stylesa. Szybkim krokiem weszłam do pokoju Louisa. Siedział na łóżku. Po dłuższym patrzeniu na niego, stwierdziłam, że wygląda dużo gorzej. Rozcięty łuk brwiowy, podbite oko, rozcięta warga i szrama na nosie.

- Czy wy jesteście normalni? – zapytałam, a Louis podniósł głowę.

- Po prostu mnie denerwuje wasz widok razem. I tak, wiem, jestem psem ogrodnika – sam nie zjem i drugiemu nie dam. – powiedział, a ja westchnęłam ciężko. Poszłam do łazienki po apteczkę. Usiadłam obok niego i złapałam za podbródek.

- Odwróć twarz w moją stronę. – powiedziałam, a chłopak posłusznie wykonał czynność. Zaczęłam przemywać po kolei każdą ranę. Delikatnie i starannie. Wciąż był dla mnie kimś więcej, więc nie chciałam sprawiać mu bólu.

- Nie rozumiem. – powiedział, kiedy naklejałam mu plaster na łuk brwiowy.

- Czego?

- Siedzisz tu ze mną. Pomagasz mi, a ja zrobiłem ci takie świństwo. – powiedział, a ja nałożyłam mu maść na obrzęk pod okiem.

- Taka już jestem. – powiedziałam i przejechałam wodą utlenioną po wardze. Louis syknął i zacisnął ręce w pięść. – Boli?

- Troszkę, ale wytrzymam. – powiedział, a ja uśmiechnęłam się lekko. W końcu nałożyłam ostatni plaster i spojrzałam na niego.

- Gotowe. Mam nadzieję, że jakoś będziesz mógł funkcjonować pooblepiany na całej twarzy. A teraz idę zobaczyć jak tam radzi sobie Niall. Miał pomóc Harremu, ale boję się , że może się to skończyć czyjąś śmiercią. – powiedziałam, a Louis zaśmiał się lekko. Złapałam klamkę od drzwi gdy usłyszałam głos Lou.

- Emily, zaczekaj. – powiedział, a ja przełknęłam ślinę. Odwróciłam się w jego stronę, a on pocałował mnie w policzek. – Dziękuję.

- Nie ma sprawy. Nie ma. – powiedziałam  i szybko wyszłam z pokoju, żeby się nie rozpłakać. Brakuje mi go, tak cholernie. Zeszłam na dół gdzie czekał mnie dziwny widok: Zayn i Kate robili jakieś uśmieszki z kanapek, Niall próbował przykleić plaster na oko Hazzy, a Liam lizał widelec.

- Boże ludzie. Jesteście dziwni. – powiedziałam i chciałam się wrócić jednak głos Zayna mnie zatrzymał.

- Czekaj Ems! Chcieliśmy z Kate przeprosić. Wcale nie uważamy, że jesteś bez serca. Po prostu chcieliśmy... nie ważne. Przepraszamy! – powiedział i wręczyli mi tacę z kanapkami ułożonymi w słowo "sorry".

- Wybaczone. – powiedziałam i przytuliłam ich. Kate spojrzała na Nialla męczącego loczka i chciała mu coś powiedzieć jednak ją uciszyłam gestem ręki. Skoro farbowany nie będzie ojcem, muszę naprawić ich stosunki.

- Niall, zostaw człowiecze. Ja to zrobię. – powiedziałam, a Horan przytulił mnie i powiedział "dziękuję". Szybko nakleiłam plaster na wargę Hazzy i pocałowałam go lekko.

- Od razu lepiej. – powiedział, a ja uśmiechnęłam się słodko. Odwróciłam się i napotkałam zaszokowaną minę Kate.

- Musimy pogadać! – powiedziała i pociągnęła mnie do kuchni. – Pogodziłaś się z Niallem?! Po tym wszystkim co ci powiedział i co zrobił mnie!?

- Przeprosiliśmy się. Wybaczyłam mu, on mnie.  – powiedziałam, a Kate westchnęła lekko. - A co do ciebie i jego, sprawa się wyjaśniła.

- Jak to się wyjaśniła? – zapytała, a jej oczy rozbłysły płomyczkiem nadziei.

- Zapytaj się go sama. Albo czekaj aż sam ci to powie. – powiedziałam i uśmiechnęłam się w jej stronę. Liczyłam, że odwzajemni to, jednak na jej twarz wpełzł cień złości.

- Co to, to nie. Niech ci się nie zdaję, a tym bardziej jemu, że mu wybaczę. W życiu! Wymyśliłam plan. Zrobię tak, żeby on cierpiał. – powiedziała i zatarła ręce. Kurwa .. co jej się stało?

- Kate czy ty naprawdę myślisz, że to coś da? Chcesz odpłacać pięknym za nadobne?

- Tak. Na jego oczach będę całować, przytulać i szeptać czułe słówka do mojego nowego chłopaka. – powiedziała, a ja wytrzeszczyłam oczy.

- JAKIEGO CHŁOPAKA!?

- Tego takiego z imprezy. Wiesz, którego. Zaraz tu nawet przyjdzie. – powiedziała i wyszła z kuchni. Usiadłam na ziemi i zaczęłam się bić ręką po czole. Do pomieszczenia wszedł Louis.

- Co ty robisz Ems? – zapytał , a ja spojrzałam na niego.

- Biję się z głupoty mojej przyjaciółki. A zresztą – nie ważne. – powiedziałam i wyminęłam go, po czym wyszłam z kuchni. Prawie mnie przewracając, przybiegł do mnie Liam.

- Ej, ej, ej. Oglądamy jakieś filmy? Nudzi mi się, serio . – powiedział, a ja położyłam mu rękę na ramieniu.

- Okey, ale się ogarnij. To co oglądamy? – zawołałam, a wszyscy zaczęli na wzajem się przekrzykiwać. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi więc zostawiłam kłócąc się bandę  i podeszłam do drzwi. Otworzyłam je a w progu stanął "chłopak" Kate – Mike.

- Cześć Emily! – powiedział, a ja spojrzałam na niego krzywo.

- Skąd znasz moje imię dziwaku?

- Kate mi o tobie mówiła! A właśnie, jest w domu? –zapytał, a ja zrobiłam zastanawiającą minę. Postanowiłam go nie wpuszczać.

- Ale tu żadna Kate nie mieszka. – powiedziałam, a on się roześmiał. Kiedy zobaczył, że ja wcale się nie śmieję, spoważniał.

-  Jak to nie? Przecież podała mi ten adres. I zresztą ty jesteś jej przyjaciółką!

- Jaką przyjaciółką!? Ja nie znam, żadnej Kate, nikt taki tu nie mieszka, więc bierz swoją dupę i znajdź sobie inną dziewczynę, która nie jest zajęta! – powiedziałam i chciałam zamknąć mu drzwi przed nosem, jednak zablokował je nogą.

- Ale ona nie ma chłopaka. I stoi o tu! – powiedział i wskazał palcem na sylwetkę brunetki kłócącą się z Liamem o film.

- Ma, znaczy tymczasowo nie, ale ja to naprawię. I to wcale nie ona to jest... Doris, moja siostra. A teraz wypierdzielaj mi stąd bo psami poszczuję! – powiedziałam i nadepnęłam całej siły na nogę, żeby nie blokował drzwi, po czym z całej siły zatrzasnęłam je, powodując że Mike dostał nimi w nos. Zza drzwi można było usłyszeć głośne"AŁA MÓJ NOS!". Kate chyba rozpoznała jego głos bo odepchnęła mnie i otworzyła drzwi.

- Jezus Maria Mikei! Co ci się stało!? – powiedziała i pomogła mu wejść do domu.Wszyscy umilkli i spojrzeli w naszą stronę.

- To E...- zaczął jednak podeszłam do niego i kopnęłam go w kostkę, na co Niall zaczął się śmiać.

- To elementarz ci upadł i jak chciałeś go podnieść to złamałeś sobie nos tak? – zapytałam, a Niall co raz bardziej się śmiał. Zayn zasłaniał usta ręką, żeby nie wybuchnąć, Liam tak samo, a Louis leżał na kanapie i płakał ze śmiechu. Tylko Kate nie wiedziała o co chodzi.

- Nie! To ty przecież .. – znów zaczął jednak wzięłam go za ramię i z całej siły posadziłam go na krześle. Teraz złapał się za ramię. Kate zaczęła wycierać krew z jego nosa, a ja uderzyłam go po kryjomu (reszta to widziała i płakała ze śmiechu, ale Kate nic nie zauważyła) w tył głowy.

- To ja przecież pomogłam ci wejść do domu, tak wiem. Nie ma sprawy. Dość kiepsko wyglądasz i chyba zwichnąłeś sobie kostkę. – powiedziałam i dotknęłam jego czoła. Musiałam zrobić wszystko, żeby nie został tutaj. Niall i Kate muszą być znów razem. A on w tym przeszkadza. Kate wyszła po apteczkę, a Mike spojrzał na mnie.

- Ale ja nie mam zwichniętej kostki. – powiedział, a ja kopnęłam w krzesło, powodując, że się przewróciło, w wyniku czego Mike leżał na ziemi i trzymał się za nogę.

- Teraz już masz. – powiedziałam, a w tym momencie Kate wyszła z kuchni. Podeszła przerażona do niego i kucnęła obok.

- Mike!? Jak się czujesz?!

- Na pewno dobrze, nic mu nie jest. Ale niech idzie do domu, no wstawaj. – powiedziałam, jednak jego boląca noga uniemożliwiała to. Kate patrzyła na to co robię z przerażoną miną. Złapałam go za ramiona i zaczęłam ciągnąć w stronę drzwi. Wypchnęłam go z domu i sturlał się ze schodów.

- Ale czy on dojdzie do mieszkania? – zapytała Kate i chciała za nim iść jednak zatrzymałam ją.

- Jasne, że tak! Przecież to silny chłopak, da radę. – powiedziałam i złapałam jego kurtkę wiszącą na wieszaku. - Ej Mike jeszcze to! – powiedziałam i rzuciłam w czołgającego się chłopaka. Zatrzasnęłam drzwi, ale można było usłyszeć "Ała trafiłaś mnie suwakiem w oko!".

- Co on powiedział!? – zapytała przerażona Kate, a ja podrapałam się po głowie.

- "Miłość do Kate  trafiła mnie jak szczupak w oko." – powiedziałam, a Niall nie mógł już wytrzymać i wybuchnął najgłośniejszym śmiechem jaki kiedykolwiek słyszałam. Louis, Harry, Liam i Zayn szybko mu zawtórowali. Również zaczęłam się śmiać, a Kate patrzyła na nas jak na idiotów.

- Z czego się śmiejecie!? – zapytała a Louis otarł łzę z policzka.

- Z tego, że przypadki chodzą po ludziach... a szczególnie, po Mike’u. – powiedział, a my zaczęliśmy się śmiać. Poczułam się jak za starych, dobrych, przyjacielskich czasów... ale nie na długo.

                                                *2 godziny później*

Film wciąż trwał. Liam przysnął na fotelu, tak samo jak Zayn i Harry. Nie spałam tylko ja, Louis, Kate i Niall. Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Śpiący się nie obudzili, a ja musiałam iść otworzyć. Podeszłam więc do drzwi i otworzyłam je szeroko. W progu stała Margaret i Eleanor. Przewróciłam oczami i westchnęłam.

- Tynkarz jest na innej ulicy. – powiedziałam, a one zrobiły oburzone miny.

- Szłam właśnie do Louisa, kiedy zobaczyłam smutną Margę. I okazało się, że Niall ją rzucił! Jak tak można! – powiedziała i weszła do środk , ciągnąc za sobą "Margę". Ludzie, błagam. Co to za dziwny skrót? Kate widząc byłą Nialla, wstała i wyszła. Horan chciał za nią pójść jednak Elka go zatrzymała.

- Gdzie ty idziesz!? Tu jest twoja dziewczyna! – powiedziała, a farbowany wyrwał się z jej uścisku.

- Nie twoja sprawa. Moja dziewczyna jest na mnie obrażona, więc idę z nią pogadać. A ty jesteś fałszywą zdzirą. – wysyczał do Eleanor, a ta zaskoczona cofnęła się w tył. Horan oddalił się do miejsca w którym była Kate.

- Ty!  Wynocha z mojego domu. – powiedziałam i wyrzuciłam Margaret z domu. – A ty .. jesteś naprawdę fałszywa. I skoro już tak tu stoimy sobie w trójkę to muszę ci powiedzieć, że dobrze wiem, że to ty chciałaś mnie wtedy przejechać tym autem. – powiedziałam i myślałam, że Louis zrobi zaskoczoną minę. Jednak on .. wyglądał jakby .. – Wiedziałeś Louis? Wiedziałeś , że ona chciała mnie zabić tak?

- Tak, ale zrozum .. ona nie była w pełni rozumna w tym momencie. To był impuls i mówiła, że …- zaczął jednak nie pozwoliłam mu dokończyć.

- Zniknij z mojego życia. – wyszeptałam, a Elka dumnie złapała za rękę Lou i pociągnęła go za sobą. Ten chciał jeszcze coś zrobić, jednak Calder wyciągnęła go z domu. Uklęknęłam na ziemi gdy nagle z kuchni wyszedł Niall. Otarłam łzę i spojrzałam na blondyna.

- Pogodziliście się? – zapytałam, a on spojrzał na mnie zły .

- Nie. Ona mnie już nie kocha. Nie chce mnie już. Moje życie nie ma sensu. – powiedział i zniknął na górze. Schowałam głowę w rekach. Nagle ktoś objął mnie mocno.

- Coś się stało? – zapytał męski, lekko zachrypnięty głos. To Harry.

- Wszystko jest nie tak. Kurwa mać. – powiedziałam i wtuliłam się w chłopaka. No cóż .. chyba będę musiała wprowadzić plan pt: "Emily naprawia błędy."  Plan jest dobry, wymaga tylko czasu i .. mojego przebiegło umysłu. Niall, Kate … już nie długo znów będziecie razem. Przysięgam.

                                                                     ***

Od autorki: Siema ludzie, zwierzęta i inne gady. Nowa notka niesamowicie niesamowita -.- Dobra, pierdole, macie pytania :D :

1. Co myślicie o zachowaniu Emily w stosunku do Mike'a? (hahahaha, lol kocham ją  :3)

2. Czy Ems naprawi sytuację pomiędzy Niallem i Kate?

3. Jak myślicie - czy Harry i Ems zostaną razem?

4. Wasz ulubiony z 1D? :D

To by było na tyle <3 Do następnego! ~Maddie .