Rozdział 31

Przyjechali tutaj. Nie, nie było mi wesoło. Nie, nie byłam szczęśliwa z tego powodu. Chciałam spokoju. Chciałam pocierpieć w samotności. Oczywiście, udawałam, że jestem wesoła i wszystko jest okay. Ale nie było. Ostatnimi czasy czułam się w swoim ciele okropnie. Czułam, że jestem beznadziejna. Nie potrafiłam rozmawiać z nimi jak kiedyś. Czułam się strasznie. Jechałam właśnie samochodem, zupełnie nie wiem gdzie. W końcu auto się zatrzymało, a kierowca otworzył mi drzwi.

- Proszę panienki, tędy. – powiedział i wskazał na wejście do … wieży Eiffla. Uśmiechnęłam się tylko w odpowiedzi i powędrowałam do windy w której zawieszona była naklejka ‘ostatnie piętro skarbie x’. Przycisnęłam więc guzik i ze spokojem czekałam, aż winda zawiezie mnie do wyznaczonego celu. Po 2 minutach jazdy, byłam na miejscu. Przekroczyłam próg a moim oczom ukazał się stolik nakryty na kolację, bukiet kwiatów i tuziny rozstawionych świec. Już sam widok był piękny – Paryż nocą ze szczytu wieży Eiffla. Nagle ktoś zakrył mi oczy rękoma.

- Zgadnij kto!

- Cześć Louis. – wyszeptałam i uśmiechnęłam się. Chłopak zdjął ręce z moich oczu i odwrócił mnie do siebie. Chciał mnie pocałować, jednak odsunęłam się.

- Um. Może usiądźmy? – zaproponował i odsunął mi krzesło. Usiadłam na nim i poprawiłam włosy.

- Po co tu jesteśmy? – zapytałam kiedy Louis siadał naprzeciwko mnie.

- Chciałem pogadać.

- Nie widzę żadnego powodu, dla którego mielibyśmy rozmawiać Lou. – odpowiedziałam i spojrzałam głęboko w jego niebieskie tęczówki. Tommo, nie wiedząc co zrobić, złapał za widelec i nakręcił trochę makaronu z talerza.

- Chcę przeprosić. – wyszeptał i złapał mnie za rękę. Nie odtrąciłam jej.

- Mów.

- Więc .. ja .. jest mi przykro Emily, cholernie przykro. Zachowałem się jak kompletny dupek. Ale musisz mnie zrozumieć, to co ja czułem było nie do opisania. Naprawdę nie chciałem tego powiedzieć, przepraszam. Wybaczysz? – zapytał a jego dłoń mocniej uścisnęła moją. Uśmiechnęłam się blado do niego i wiedziałam już, jaką decyzję mam podjąć.

- Oczywiście, że wybaczę. Jest okay. – powiedziałam a Louis widocznie odetchnął.

- Czyli … wrócimy do siebie?

- Nie Louis, nie wrócimy. – odpowiedziałam stanowczym głosem, chociaż w środku rozpaczałam. Mina bruneta mówiła sama za siebie.

- Ale … jak to?

- Teraz ty zrozum mnie. Wiesz jak bardzo TY mnie zraniłeś? Kiedy potrzebowałam wsparcia, bo straciłam dziecko, TY zachowałeś się jak palant. Wyzwałeś mnie. Nie zaufam ci już. Zostańmy przyjaciółmi, to moje ostatnie słowo. – powiedziałam i wstałam od stolika.

- Nie chcę być przyjacielem! – krzyknął i powtórzył moją czynność. Odwróciłam się na pięcie i odeszłam w stronę windy. Drzwi się otworzyły, a ja ostatni raz spojrzałam na Louisa.

- W porządku. W takim razie, jesteśmy dla siebie nikim. – wyszeptałam i po prostu weszłam do windy. Zobaczyłam jeszcze jak Louis uderza nogą w stolik, a potem byłam już na dole.

                                                              * Godzinę później*

Byłam razem z resztą już na lotnisku, czekając na nasz samolot. Z ciocią pożegnaliśmy się w domu, oczywiście najbardziej rozpaczał Harry. Jednak w końcu pojechaliśmy na lotnisko. Kate, była pewna, że ja i Louis wrócimy razem, szczęśliwi i uśmiechnięci, a jednak wróciliśmy osobno, smutni i źli. Chciała ze mną pogadać jednak nie miałam na to ochoty. Rozmawiała cały czas z Louisem, tyle widziałam. W końcu przebyliśmy odprawę i zasiedliśmy w samolocie. Ja z Harrym, Niall i Kate za nami, Liam i Zayn razem, a na końcu Louis. Forever alone, sam tego chciał.

- Nie bądź smutny Harry, Monic nie zapomni o tobie. – powiedziałam do loczka i oparłam się głową o jego ramię.

- Wiem, ale nie o to chodzi. Jestem smutny, bo nie pomogłem ci kiedy tego potrzebowałaś. – powiedział i pocałował mnie w czoło, po czym zamknął oczy i zasnął.

- Wybaczam. – wyszeptałam mu do ucha i cmoknęłam go w nos. Miałam właśnie zakładać słuchawki, jednak poczułam czyjeś szturchnięcie.

- Emily, chodź tam z tyłu na fotele, chcę pogadać. –powiedział Niall, a ja pokiwałam głową. Nie rozmawialiśmy jeszcze. Udałam się w umówione miejsce i usiadłam na siedzeniu, a obok mnie spoczął Niall.

- Chcę przeprosić. Jestem totalnym kretynem, idiotom, bałwanem. Jestem cholernie zły na siebie, że powiedziałem takie słowa. Kocham cię Emily, musisz o tym wiedzieć, nie dałbym cię skrzywdzić. Wybacz mi, chociaż zrozumiem jeśli tego nie zrobisz. – powiedział blondyn i spojrzał na mnie tymi swoimi niebieskimi oczami. Uśmiechnęłam się ciepło do niego i złapałam go za bluzę.

- Wybaczam, mój najlepszy przyjacielu na świecie. – powiedziałam i przyciągnęłam go do siebie, po czym z całej siły przytuliłam. Odwzajemnił uścisk i uśmiechnął się szeroko do mnie.

- A ty i Louis? – zapytał i spojrzał na mnie smutny.

- Nie ma już nas, prawdopodobnie też nigdy nie było i nie będzie. – wyszeptałam i uśmiechnęłam się ponuro. Niall znów mnie uścisnął, a ja zaśmiałam się cicho.

- Brakowało mi tych Horan Hugów, oj tak! – powiedziałam, a blondyn wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. Powróciliśmy na miejsca i z uśmiechem na ustach, oparłam się o ramię Harrego i zasnęłam.

                                                           *2 dni później*

Ciemność. To chyba las. Musze uciekać. Moje dziecko, muszę je chronić. Biegnę z bobasem na rękach. Tak, tak, jestem już blisko wyjścia. Ale co to? Czarna postać, próbuje mi zabrać dziecko! Nie! Zostaw je! Może Louis, on tu jest … pomóż mi! Czemu on się śmieję? Louis, błagam, pomóż mi to coś zabrało nasze dziecko! To była … śmierć. Nie!

- NIE! – obudziłam się z krzykiem i podniosłam się szybko do góry. To tylko sen. Straszny, przerażający sen. Była noc, a ja leżałam w pokoju Zayna. Od czasu powrotu z Francji, znów mieszkałam u niego. Mulat przebudził się i spojrzał na mnie, po czym podniósł się do góry.

- Znów zły sen? – zapytał i przytulił mnie do siebie. Pokiwałam głową i rozpłakałam się. Zayn pocałował mnie w czoło, a potem w policzek.- To tylko głupi sen. Nie płacz, wszystko będzie dobrze. Spróbuj zasnąć kocie okay?

- Nie, nie zasnę już. Dzięki Zayn. Idę na dół, ale ty śpij. – powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego, po czym wyszłam z łóżka. Pocałowałam go w czoło i opuściłam pokój. Zeszłam na dół i od razu weszłam do łazienki. Przemyłam twarz wodą i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam jak cień. To przez to, że ja i Louis … no cóż, teraz bardziej się nienawidzimy niż kochamy. Kate cały czas przebywa z Louisem i prosi go by zachował się jak przystało. Przez to Niall jest zły, rozmawiałam z nim. Chciałby z nią gdzieś wyjść, ale ona ciągle zajmuje się Louisem. Westchnęłam głęboko i wyszłam z łazienki. Udałam się do kuchni i wyjęłam z lodówki mleko. Napiłam się łyk, gdy do pomieszczenia weszła Kate.

- Co ty tu robisz? – zapytała i uśmiechnęła się wesoło. Jednak uśmiech jej zszedł gdy zobaczyła, że płakałam. – Co się stało?

- Miałam zły sen i nie mogę spać. A co ty tu robisz?

- No cóż, Niall się rozpychał. Znów! – powiedziała i zaśmiała się cicho, jednak wiedziałam, że nie mówi prawdy. Zrobiłam minę w stylu: ‘Powiedz prawdę i tak wiem, że kłamiesz.’ i przytuliłam ją do siebie.- Zastanawiałam się całą noc, dlaczego Niall nie chce ze mną rozmawiać.

- Może dlatego, że jest zazdrosny o Louisa? – zapytałam, jednak było to pytanie retoryczne.- Postaw się w jego sytuacji. Chłopak, chciałby z tobą przebywać, chciałby cię gdzieś zabrać. A ty go zbywasz mówiąc: ‘Sorry Niall, ważniejszy jest Louis.’ Rozumiem, że chcesz pomóc. Ale mnie i Louisowi nic już nie pomoże.

- Ale ja naprawdę chciałabym to jeszcze uratować…

- Kate, tu już nie ma co ratować. To co było między mną a Lou, ten płomień miłości, został zgaszony. A zgliszcza jakie po nim zostały są nie do odbudowania. Przez to, że chcesz mu pomóc, zaniedbałaś stosunki między tobą a Niallerem, a nawet między nami. Chciałam z tobą porozmawiać, ale ty nie miałaś czasu. Rozumiem, że to twój najlepszy przyjaciel, ale pomyśl też o nas, okay?

- Masz rację Emily. Chciałam odbudować wasz związek, a nie zapytałam się ciebie czy w ogóle tego chcesz. Przepraszam! – powiedziała i przytuliłyśmy się mocno.

- Nie przepraszaj mnie. Przeproś Nialla. – odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niej ciepło. Dziewczyna pokiwała głową i miała iść na górę go obudzić, jednak to on zszedł na dół.

- Ooo, dzieńdoberek panie serek! – powiedziałam wesoło i pocałowałam Nialla w policzek.

- Pojebało? Jest 3 w nocy! Kate, czemu cię nie ma w łóżku?

- Boże, już się seksu zachciało. Spokojnie Niall, poszła po gumki. – powiedziałam, a blondyn zaczął się śmiać. – Dobra, to ja idę do kuchni i udaję, że wcale was nie słyszę, okay? – powiedziałam, a Kate zrobiła rozbawioną minę, po czym ja opuściłam salon i udałam się do kuchni. Tak właściwe to… ta kuchnia nie ma drzwi, jest przejściowa, soł… udałam się do łazienki i siedziałam w niej czekając aż skończą rozmawiać. Nagle usłyszałam krzyk ‘Emily!’ więc wyszłam z pomieszczenia.

- Porozmawialiście już?

- Tak.

- I co?

- No i się kochamy! – powiedział blondyn i pocałował uradowaną brunetkę.

- Aww, jak słodko! Do porzygu! – powiedziałam i przytuliłam tą słodką dwójkę.

- Idziemy spać, kochanie? – zapytał Niall, a Kate pokiwała głową. Ruszyli na górę, jednak w pewnym momencie, odwrócili się. – Nie idziesz Emily?

- Nie, nie jestem śpiąca. Wynocha się seksić, już! – powiedziałam a oni się zaśmiali, a za chwilę zniknęli na górze. Rozsiadłam się na kanapie i podciągnęłam nogi pod brodę. Wciąż miałam w głowie ten straszny sen. Chciałabym się teraz przytulić do Louisa i powiedzieć, że mi go brakuje. Jednak nie mogę. Jedna strona mnie mówi ‘wróć do niego’, ale druga ‘zapomnij o nim, pomyśl co ci zrobił.’ Wiecie, ta druga, była bardziej przekonywująca. Włożyłam głowę między kolana, gdy usłyszałam czyjeś kroki na schodach. Podniosłam głowę i ujrzałam Louisa. No świetnie, tylko jego tu brakowało! (wyczuj ironię.)

- Cześć. Co ty tu robisz o tej godzinie? – zapytał i usiadł obok mnie.

- Sadzę buraki. – odpowiedziałam, a Louis spojrzał na mnie krzywo.

- Słucham?

- No co ja tu mogę robić. Siedzę, siedzę i kurwa pilnuję powiek żeby nie spadły.

- Strzeliłaś bulwers, jakbym cię uderzył czymś. Jakimś kotletem czy coś.

- Przepraszam cię bardzo, ale nie rozumiem o co ci chodzi człowiecze. Jest prawie 4 nad ranem, a ty mi wyjeżdżasz z jakimś mięsem pieczonym.

- Ja tylko sugeruję… że możesz być zła, lub jesteś lub… a w dupie mam to. – powiedział i przytulił się do poduszki.

- Nie no, przecież przy tobie to trzeba mieć stalowe nerwy! Dobra, powiedz lepiej co ty tu robisz. – zapytałam i spojrzałam na Louisa. Napotkał mój wzrok i przez chwilę nie mogliśmy od siebie oderwać oczu. W końcu odwróciłam głowę, a Tommo odchrząknął.

- Miałem zły sen. – powiedział i przetarł twarz dłonią.

- Ja też. O czym był? – zapytałam, a on westchnął ciężko i spojrzał ukradkiem w moją stronę.

- Więc …śniło mi się, że biegłaś przez jakiś las. Z dzieckiem na rękach. I ja chciałem biec z tobą, ale nie mogłem. Coś mnie trzymało. I nagle przyszła czarna postać, była przerażająca. To była... śmierć. I ona … zabrała nasze dziecko. A ty wtedy spojrzałaś na mnie zapłakana i chciałaś pomocy, ale ja nie mogłem się ruszyć i coś nakazało mi się śmiać, ale ja wcale tego nie chciałem, chciałem walczyć. A wtedy ty rozpłakałaś się jeszcze bardziej. I ja się obudziłem. – powiedział, a mnie zatkało. Śniło mu się dokładnie to samo co mnie. Nawet nie wiedziałam co mam powiedzieć. – A tobie co się śniło?

- No … mnie się śniło … dokładnie to samo. – powiedziałam, a wzrok Louisa spoczął na mojej twarzy. Podniosłam oczy do góry i spojrzałam na niego. Miałam w oczach łzy, nawet nie wiem dlaczego. Chyba z tego samego powodu, co Louis – brakowało nam siebie, a ten sen dał nam do myślenia. Jednak wciąż nie mogłam zapomnieć, tego co uczynił. Wstałam więc i ruszyłam w stronę schodów.

- Dobranoc Louis. – powiedziałam jeszcze i nie czekając na odpowiedź weszłam do pokoju Zayna i położyłam się spać.

                                                         *Następnego dnia.*

Wstałam dość wcześnie. Zrobiłam nam wszystkim śniadanie, po czym poszłam się ubrać.  Po wczorajszej rozmowie z Louisem, nie miałam ochoty już z nikim rozmawiać. Kate patrzyła na mnie dziwnym wzrokiem, była zmartwiona tym, że jestem taka cicha. Powiedziałam, że idę się przejść, po czym wyszłam z domu.  Założyłam słuchawki na uszy i delektowałam się muzyką płynącą z moich cennych, fioletowych kabelków. Przymknęłam lekko oczy, gdy nagle uderzyłam w coś/kogoś i upadłam na ziemię. Wyjęłam słuchawki z uszu i podniosłam się do góry.

- Ej ty! Uważaj jak chodzisz, bo możesz komuś zrobić krzywdę, pacanie. – powiedziałam i otrzepałam tyłek z kurzu. Przede mną stał wysoki chłopak o brązowych włosach i oczach. Był przystojny, naprawdę. Chciał powiedzieć coś nie miłego, jednak powstrzymał się gdy przyjrzał mi się uważniej.

- Ja … przepraszam cię bardzo. Chyba się zamyśliłem. Czy zrobiłem ci jakąś krzywdę? – zapytał nieznajomy chłopak, a ja uśmiechnęłam się delikatnie.

- Nie, wszystko jest w porządku. W sumie .. nic się nie stało. – powiedziałam, a chłopak uśmiechnął się w moją stronę. Wow, gorąco mi się zrobiło.

- To dobrze. Nazywam się Jack Russo. Może dasz się zabrać na przeprosinowe ciastko i gorącą herbatę? – zapytał chłopak i znów obdarował mnie tym cudownym uśmiechem. Odwzajemniłam go.

- Ja nazywam się Emily Sparks. Z miłą chęcią! – powiedziałam i zarumieniłam się delikatnie. Jack złapał mnie za rękę i udaliśmy się do kawiarni. I tak o to zaczęła się moja znajomość z Jackiem, który swoją drogą był naprawdę cudowny.

                                                     * 2 tygodnie później.*

Czas leciał nieubłaganie. Przygotowania do ślubu Li i Danielle wciąż trwały. Byliśmy zajęci i to bardzo. Ale … każdego dnia starałam się znaleźć 2 godziny dla Jacka. Naprawdę się zbliżyliśmy do siebie. Chodziliśmy na spacery, do kina. Postanowiłam go zaprosić do domu, jednak był jeden, malutki problem. Nie powiedziałam jeszcze moim przyjaciołom, że się z kimś spotykam. Z korzystałam z okazji, gdy wszyscy zebraliśmy się w salonie.

- Słuchajcie moi drodzy. Skoro już jesteśmy tu wszyscy to chciałam wam coś powiedzieć …- zaczęłam jednak szybko przerwał mi Harry.

- Zostajesz moją żoną? – zapytał loczek i uśmiechnął się słodko w moją stronę. Walnęłam się otwartą ręką w czoło.

- Jasne, chyba jak się upiję. Inaczej cię nie zechce. – powiedział Zayn, a Louis parsknął śmiechem.

- Ranisz! – powiedział Harry i udawał płacz.

- Prawda jest taka, że to za mnie wychodzi Emily. – powiedział Malik i dumnie poprawił rękawy swojej bejsbolówki. Zaczęła się zbiorowa kłótnia na temat: ‘Za kogo Emily wyjdzie za mąż?’

- ZAMKNĄĆ SIĘ! Bo przyjebię patelnią. – krzyknęłam, a wszyscy umilkli. – Dziękuję! Więc chciałam wam powiedzieć, że … poznałam pewnego chłopaka.

- Że co!? – wykrzyczał Harry, a reszta miała miny jakby im ktoś przejechał walcem po stopie.

- No tak. Nazywa się Jack i zaprosiłam go dziś na obiad.

- Ty sobie chyba kpisz. Jaki chłopak?! Jaki Jack!? Jaki obiad?! – zaczął Niall, a ja spojrzałam na niego zdenerwowana.

- Już go nie lubię. – powiedział Harry, a Zayn przytaknął na to. Pokręciłam głową i spojrzałam na wszystkich. Niall był obrażony, Kate miała minę w stylu: ‘Ważne, że jesteś szczęśliwa.’ Liam uśmiechał się, a z ruchu jego ust wyczytałam: ‘Będzie dobrze mała, nie martw się.’ Zayn i Harry mieli złe miny. Spojrzałam na Louisa. On nawet chyba nie wiedział o co chodzi, bo aktualnie pisał esemesa. Frajer.

- On jest dla mnie ważny i chcę, żebyście go potraktowali z szacunkiem. Nie musicie go lubić, ale chciałabym, żebyście jako moi przyjaciele zaakceptowali go. – powiedziałam i wyszłam z salonu, po czym udałam się na górę do pokoju Zayna. Położyłam się na łóżku i myślałam. Po 30 minutach drzwi do pokoju otworzyły się, a w progu stanęła Kate.

- Słuchaj. Mnie nie przeszkadza, że masz kogoś. Nie powiem, że go polubię, bo tak nie będzie. Ale będę się starać. Zayn i Harry powiedzieli, że mają już plan, trochę się boję. Liam, jest z tobą. Niall się obraził. Boi się że ten cały Jack zajmie jego miejsce, czyli bycia najlepszym przyjacielem. Rozmawiałam z nim o tym. Musisz z nim pogadać.

- Ha! Chyba tylko Louis ma to gdzieś! – powiedziałam, a Kate wybuchnęła śmiechem.

- Błagam cię! On tylko udawał, że ma to w dupie, przy tobie, ale jak wyszłaś, to dostał jakiegoś szału! Krzyczał, że nienawidzi gościa, że jak on może mu zabierać dziewczynę, którą kocha, że go popamięta. – powiedziała Kate, a ja zaczęłam się śmiać. No bo wyobraziłam sobie Louisa, który dostaje szału i biega nagi po domu. Nie pytajcie, proszę.

- Um. Żałuje, że zaprosiłam Jacka tutaj. No cóż. Kate, mogłabyś iść po resztę, bo Jack zaraz przyjdzie? – zapytałam, a brunetka pokiwała głową i wyszła z pokoju. Zeszłam na dół i akurat zadzwonił dzwonek. Nagle z góry zbiegli wszyscy i ustawili się za mną. Otworzyłam drzwi i moim oczom ukazał się listonosz.

- I co? To jest ten Jack? Ha! Jest listonoszem! I nie mógł przyjść bez tej dziadowskiej torby? – zapytał Harry, a ja walnęłam się w łeb.

- To. Jest. Listonosz. Bałwanie. – wysyczałam i zabrałam listy, które listonosz nam przyniósł. Zamknęłam drzwi, a 10 sekund później znów rozbrzmiał dzwonek. Otworzyłam i zobaczyłam Jacka we własnej osobie.

- Cześć Ems! – powiedział i przytulił mnie mocno, po czym pocałował mnie w policzek. Zarumieniłam się lekko, a za sobą usłyszałam jakieś mruki i udawanie wymiotów. LOL.

- Cześć Jack. – powiedziałam i pocałowałam go w policzek. Louis nerwowo zaczął poprawiać włosy, Niall patrzył na Jacka jakby chciał go zabić, Zayn i Harry szeptali coś w jego stronę … czy oni rzucają zaklęcia? – A więc przyjaciele. O to … Jack Russo.

- Siema, miło was poznać. – powiedział i uśmiechnął się przyjaźnie w ich stronę, po czym wyciągnął dłoń skierowaną w ich kierunku. Pierwszy wyrwał się Louis. Złapał jego dłoń i przyciągnął Jacka w swoją stronę. Chłopcy zmierzyli się ostrzegawczym wzrokiem.

- Nazywam się Louis Tomlinson. I ostrzegam cię, że ze mną nie ma żartów. – powiedział i zrobił groźną minę.

- Jestem Jack Russo. Ciebie się tyczy to samo. – powiedział i przymrużył oczy. Jeszcze chwila i się pobiją. Weszłam po między nich i uśmiechnęłam się sztucznie.

- Może tak pójdziemy już zjeść? – zapytałam i chciałam iść do stołu jednak przerwał mi głos Zayna.

- Ty Jack, umiesz grać w nożną?

- Umiem, a co chcesz się podszkolić? – zapytał Jack, a w jego głosie wyczułam nutkę sarkazmu.

- Nie muszę, nie jestem tobą. Co powiesz na mecz: Ja, Harry, Louis Niall i Liam, kontra ty i kogo sobie tam wybierzesz? – zaproponował Zayn i podszedł bardzo blisko Jacka.

- Proszę bardzo, ogramy was szybciej niż wam się wydaję. Za godzinę na stadionie. – powiedział Jack i podarował mi soczystego buziaka w usta. Opuścił dom, a ja zła odwróciłam się w stronę chłopaków.

- Czy wyście powariowali!? – zapytałam a Kate założyła ręce na klatkę piersiową i stanęła obok mnie.

- No co Emily? Boisz się, że twój chłopaczek przegra? – zapytał Niall, a Louis, Zayn, Harry i Liam, przybili sobie piątki. – A jak!

- Nie no, to są chyba jakieś jaja! – powiedziałam i udałam się na górę. No pogłupieli, no!

                                                    *Godzinę później.*

Weszliśmy wszyscy na stadion. Chłopcy ubrani byli już w stroje piłkarskie. Nie powiem, całkiem sexy wyglądali. Na boisku czekał już Jack i jego kumple.

- To co zaczynamy grę? – zapytał Jack i stanął naprzeciwko Louisa. – Czy boicie się nas?

- Jedyne czego się boimy, to waszych łez kiedy przegracie. – powiedział Tommo i przybił piątkę z Niallem. Sędzia, rzucił piłkę do góry. Gra się rozpoczęła. Ja dalej nie wierzę, że to się dzieję.

- Jak dzieci. – powiedziała Kate, a ja przytaknęłam głową. Usiadłyśmy na trybunach i oglądałyśmy mecz.

- Dokładnie.- powiedziałam i westchnęłam głęboko. Ah, szkoda gadać. Ja nawet nie chce wiedzieć, jak to się skończy.

                                                                        ***

 Od autorki: Siemka kochani! Nowy rozdział, uhuhu! Louis się nie postarał, no cóż. Emily i Jack... kupujecie to? Haha, oby, bo zostanie u nas na dłużej! No nic, nie zabieram wam czasu. Czytajcie, komentujcie, przeżywajcie! Pa kurczaki!~Maddie xxx Limit: 20 komentarzy :) x

Rozdział 30

Czy ja znów znajduję się w jakimś chorym śnie ? Czy zawsze wszystko musi się walić ? Kiedy Niall mi powiedział o ciąży Emily stanęłam jak wryta i nie potrafiłam wydusić z siebie słowa. Przez głowę przelatywała masa myśli. Dlaczego mi nie powiedziała ?  dlaczego to ukrywała ? dlaczego tak się musiało stać ? I to wszystko po części wyjaśniało ich dziwne zachowanie od ostatniego czasu. Idiotka ze mnie… Jak ja się mogłam nie domyślić ? Wymioty, wahania nastroju, opieka Niall’a, brak dźwigania… Jak ja to mogłam przeoczyć ? Czuję się podle z tym faktem. Nie domyśliłam się, nie zareagowałam, a tym bardziej byłam na nich zła. Tak właściwie to dalej jestem. I po części jestem jeszcze rozczarowana. Moją pierwszą reakcją na tę wiadomość było jak najszybsze powiadomienie Lou. Martwił się, wiedziałam to. Musiał w końcu poznać prawdę. A najgorsze było to, że nie udało się uratować dziecka…  Gdy tylko Loueh wbiegł na oddział i dowiedział się o tej całej tajemnicy wybuchł śmiechem. Szczerze ? Nie dziwię mu się. Takie sytuacje zdarzą się w komediach, a nie w normalnym życiu… A jednak.
- Ty wiedziałeś cały ten czas i nic mi nie powiedziałeś!? Jak … jak mogłeś! – wykrzyczał wkurzony i z gniewem w oczach spojrzał na Niall’a
- Tak wiedziałem, ale obiecałem Emily, że nikomu nie powiem. Ale nie martw się, dbałem o nią – te ich tajemnice i obiecanki… Widziałam po jego minie pasiastego, że był bliski rozpaczy.
- Nie powiesz?! Może to było twoje dziecko!- krzyknął nagle, a ja zrobiłam krok do tyłu. Chciałam coś zrobić, coś powiedzieć, nakrzyczeć na niego za jego głupie myśli, ale… ale coś mnie powstrzymało. Zaświeciła mi się czerwona lampka i moją pierwszą myślą było ‘A co jeśli on ma rację ? Co jeśli to wszystko prawda ?”. Wiedziałam, że to już byłoby poważne oskarżenie. Czym prędzej próbowałam wybić sobie to z głowy.
- Moje dziecko?! Jesteś nienormalny! To twoje dziecko imbecylu i dobrze o tym wiesz, tylko jesteś zły, że to ja wiedziałem prędzej niż ty – Odpyskował szybko blondyn. Po chwili wyszedł lekarz i oznajmił, że Lou może do niej wejść. Pokiwał przecząco głową i usiadł na krześle ukrywając twarz w dłoniach.
- Idź do niej ! Nie zachowuj się jak dziecko ! – powiedziałam zdumiona jego głupim zachowaniem
- Nie, jak chcesz to sama idź – powiedział bezradnie i potarł twarz
- Ale to Ciebie Emily potrzebuje teraz najbardziej. Straciła, straciliście – poprawiłam się – dziecko, nie możesz jej tego zrobić – położyłam dłoń na ramieniu i próbowałam przemówić mu do rozsądku.
- A co jeśli ono nie było moje, co ? Nie myślałaś o tym ? To dziwne zachowanie, rozmowy, szepty, wychodzenie razem… Nie boisz się, że to jest prawda ? – podniósł głowę i spojrzał mi prosto w oczy. Jedyne, co widziałam to ból, smutek, żal. On ma po części rację. To naprawdę tak wyglądało. Co wy byście sobie pomyśleli, jakby twoja najlepsza przyjaciółka z twoim chłopakiem mieli jakąś wielką tajemnicę ? Ale przecież to niedorzeczne.
-Louis… -zaczęłam cicho – wierzysz w to, co mówisz ? Jesteś zdenerwowany, wszyscy jesteśmy. Oni by nam tego nie zrobili – pokiwałam bezradnie głową i wytarłam pojedynczą łzę z policzka. Potem wszystko działo się tak szybko. Niall wybiegł zdenerwowany z jej sali. Poszłam za nim, ale w pewnym momencie po prostu się wycofałam. Stchórzyłam.   Louis zebrał się w sobie i odważył z nią porozmawiać. To wszystko nie tak miało wyglądać.
***
- Katie, możemy pogadać ? – Niall stanął przede mną ze spuszczoną głową.
- Ale tu nie ma nic do gadania – odparłam sucho i go wyminęłam. Chłopak jednak nie dał za wygraną i złapał mnie za nadgarstek.
- Wręcz przeciwnie. To nie tak miało to wszystko wyjść – spojrzał mi w oczy. Pokiwałam bezradnie głową.
-Tak wiem, mieliśmy się inaczej dowiedzieć. Jednak cały plan diabli wziął. Rozumiem – odwróciłam się z zamiarem wyjścia z pokoju.
- Zrozum, że nie mogliśmy Ci powiedzieć. Ja jej to obiecałem – powiedział cicho, a ja przystanęłam.
- Wiem Niall, nie mam Ci tego za złe. Obietnica to obietnica – uśmiechnęłam się delikatnie – tylko boli mnie fakt, że obydwoje nie macie zaufania do mnie i Lou. Tylko tyle. Owszem byłam zła jak mnie olewałeś – chciał mi przerwać, ale uciszyłam go gestem dłoni – Teraz kiedy wszystko wyszło na jaw, rozumiem. Bardzo się cieszę, że się nią opiekowałeś i dbałeś. Jesteś wspaniałym przyjacielem, ale postaw się choć na chwile w mojej czy Lou sytuacji. – skończyłam swój monolog głośnym westchnięciem i po prostu wyszłam zostawiając chłopaka ze swoimi myślami Przechodząc obok pokoju Lou przez uchylone drzwi zauważyłam jak siedzi załamany na łóżku

                                                            *Oczami Louis’a*

Nie wiem ile siedziałem na łóżku wpatrując się bezuczuciowo w jeden punkt. Minutę, godzinę, dobę ? Nie liczyłem czasu. Moje myśli zaczęły powoli zabijać mnie od środka.  Byłem zły. Zły na Emily, na Niall’a, ale też przede wszystkim na siebie. Coś w końcu musiałem zrobić nie tak, że Emily nie powiedziała mi o dziecku. Moja pierwsza myśl ? „To nie możliwe, to nie moje dziecko”. Prychnąłem pod nosem. Głupi jestem nie ? Najlepiej zwalić winę na kogoś. Usłyszałem ciche pukanie. Podniosłem głowę i zobaczyłem brunetkę, która delikatnie się do mnie uśmiechnęła. Mimo, że chciałem odwzajemnić jej mimikę to za cholerę nie potrafiłem.
- Mogę ? – spytała po chichu,  a ja skinąłem głową. Po chwili dziewczyna siedziała koło mnie. Siedzieliśmy przez chwilę w cichy, co chwilę głośno wzdychając.
- Wydało się. Ot ich cała tajemnica – podrapałem się po karku – powiedz mi tylko, co ze mną nie tak? – głos mi się lekko załamał
- Louis, to nie jest twoja wina – powiedziała lekko poirytowana. Pokręciłem głową.
- Musiałem coś zrobić, skoro bała mi się powiedzieć. Jestem złym chłopakiem. –ukryłem twarz w dłoniach. Było mi głupio. Jak mogłem nie zauważyć zachowania swojej dziewczyny, no jak ?
- Nie denerwuj mnie – odparła – nie jesteś złym chłopakiem.
- Jestem. Kiedyś, gdy rozmawialiśmy powiedziałem jej, że nie chcę mieć dzieci. Gdybym tylko wiedział, co z tego wyniknie – skarciłem się – Ale przecież to nie tak. Nie wiedziałem wtedy, że Emily mogłaby być w ciąży. To zmieniłoby postać rzeczy. Cieszyłbym się, naprawdę. Pokochałbym je, patrzył jak stawia pierwsze kroki, mówi… Teraz to do mnie dotarło. Dotarło, że chciałbym żyć takim życiem – uśmiechnąłem się na samą myśl o tym, że mógłbym zostać ojcem. Zaczęło mi się to coraz bardziej podobać, ale niestety rzeczywistość była bardziej brutalna. Dalej nie mogę uwierzyć, że mieliśmy dziecko. Właśnie, mieliśmy….
- A najlepsze w tym wszystkim jest to, że zachowałem się jak skończony idiota i jeszcze na nią nawrzeszczałem, no po prostu cudownie – walnąłem pięścią w szafkę, która stała obok.
- I czemu ty mi to mówisz ? Nie ja to powinnam usłyszeć – dziewczyna się do mnie uśmiechnęła – zabieraj dupę w troki i zrób pierwsze kroki. To wcale nie boli, a po drodze przynieś kilo soli – zaszczebiotała z uśmiechem na ustach. Popatrzyłem na nią z politowaniem.
- Kilo soli ? – zapytałem zakładając ręce na piersi
- Kilo soli, bo nie chcę fasoli. I czemu się patrzysz człowiecze ? Nie myśl sobie, że mnie to urzecze. Po prostu zabrakło mi rymu, więc nie róbmy z tego dymu – zaśmialiśmy się, a ja pokręciłem głową z politowaniem.
- Co ty jadasz, że do rymu gadasz ? – żachnąłem się
- Żeby życie miało smaczek… raz jabłuszko, raz kurczaczek – odpowiedziała mi tym samym
- Nie wiem, co ćpiesz, ale powinnaś ograniczyć…
- Rymuję jak zaczarowany pedofil – wybuchnęła śmiechem i zakryła dłonią usta
- Zmień dilera ! Koniecznie  - pokręciłem głową
- Ale przynajmniej choć na chwilę się uśmiechnąłeś. Proszę, nie zamartwiaj się. Wiem, że jest … źle, ale zobaczysz, że się wszystko ułoży. Potrzeba tylko trochę czasu – powiedziała prawie niesłyszalni
- Pojedziesz ze mną do szpitala ? – zapytałem po chwili i spojrzałem na Katie z nadzieją w oczach. Ta skinęła lekko głową i po prostu mnie przytuliła

                                                         *Oczami Katie*

Przekroczyliśmy próg szpitala. Ostatnio stanowczo za często jesteśmy tutaj gośćmi. Udało mi się namówić Hazzę, aby pojechał z nami. Automatycznie skierowaliśmy się do sali, w której leżała dziewczyna. Wchodząc do środka czekało na nas jedynie puste, zaścielone łóżko. Rozejrzałam się po sali, ale nie zidentyfikowałam żadnych rzeczy należących do dziewczyny. Spojrzałam zdezorientowana na chłopaków.
- To ty jesteś chłopakiem Emily – doszedł do nas jakiś głos po którym jak na komendę wszyscy się obróciliśmy . Na drugim łóżku siedział chłopczyk. Tak na oko miał może z 12 lat.
- Yyy…- Lou się zawahał – Tak, jestem. Znamy się ? – zagadnął
- Ja Cię znam. Ty mnie nie – odpowiedział krótko, ale zwięźle – Jestem John – dodał widząc nasze zdezorientowane miny.
- Bardzo miło nam Cię poznać – powiedziałam łagodnym głosem i uśmiechnęłam się do chłopczyka, który odwzajemnił mimikę – Skoro znasz Emily, to może wiesz gdzie jest ? – zapytałam po chwili. John z lekkim uśmiechem sięgnął po coś do szafki, po czym wręczył mi kartkę papieru. Omiotłam wzrokiem zapisane literki i pokręciłam głową z dezaprobatą. Lou i Harry po przeczytaniu tego stali z grobowymi minami.
- Jeszcze nie jest za późno – spojrzeliśmy na 12 latka – możecie to wszystko naprawić. Czuję ten przepływ energii – powiedział spokojnie i spojrzał po kolei na każdego z nas. Popatrzyłam na niego ze zmieszaniem, a po plecach przeleciały mnie ciarki.
- Um.. skąd to wiesz ? Ja nie jestem tego pewien… Zachowałem się jak idiota – odezwał się Lou cały czas wpatrując się w chłopca.
- Po prostu czuję to. Kochasz ją, widzę to po tobie. Ona Ciebie też. Nie zmarnujcie tego – uśmiechnął się delikatnie. Poczułam czyjś oddech na szyi.
- Ja się go boję – wyszeptał mi Hazza do ucha. Spojrzałam na niego i zaśmiałam się pod nosem.
- Może masz rację, John – przytaknął mu Lou, który słuchał uważnie tego, co chłopiec ma do powiedzenia.
- A ty..- zwrócił się do mnie – martwisz się, prawda ? Jesteś zła i zagubiona, nie wiesz co zrobić w tej sytuacji – moje oczy zrobiły się jak piłeczki pingpongowe, a ze zdenerwowania zagryzłam wargę. Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem – Mówiłem, że potrafię wyczuć uczucia innych – uśmiechnął się do mnie i złapał delikatnie moją dłoń – Kochasz go, ale boisz się rozczarowania, czyż nie ?– zapytał, ale gdy chciałam coś powiedzieć dokończył –  Przeszłości i przeznaczenia nie zmienisz … On też Cię kocha. W końcu cały wszechświat sprzyjał wam, abyście mogli się poznać – wyszeptał cichutko po czym nadzwyczajnej w świecie mnie objął. Właśnie 12 letni chłopczyk sprawił, że nie potrafiłam wykrztusić z siebie żadnego słowa.
- Yyy… Bo ten… - zaciął się  Curly – my już musimy iść bo.. no… przypomniało mi się, że zostawiliśmy żelazko na gazie – obróciłam głowę w  jego stronę i rzuciłam mu mordercze spojrzenie. Loczek wyglądał trochę na …przestraszonego ? Mówiąc krótkie ‘cześć’ z prędkością światła opuścił salę.
- Przepraszam za niego – wskazałam na drzwi, za którymi przed momentem zniknął Loczek
- Dziękujemy Ci za wszystko, nawet nie masz pojęcia ile zrobiłeś – podziękowaliśmy my mu z Lou i żegnając się wyszliśmy.
- Możesz nam powiedzieć, co Ci odwaliło ? Zachowałeś się głupio – Lou skarcił swojego przyjaciela, a ten niczym małe dziecko spuścił głowę i zaczął bawić się rękami.
- No bo ten…- zrobił minę szczeniaczka – Wystraszyłem się, za dużo wiedział. Chcę do mamy – zaczął udawać, że płacze. Pokręciliśmy głową z dezaprobatą. Teraz tylko pozostało pytanie, ‘Gdzie dokładnie jest Emily ?’.

***
- Mój Boże ! Co ty robisz ? – usłyszałam krzyk za sobą i straciłam równowagę. W efekcie  spadłabym z parapetu, na którym aktualnie stałam, ale przytrzymały mnie czyjeś ręce.
- Co ty chciałaś zrobić ? Zabić się !? To nie jest żadne wyjście ! – Niall złapał mnie za ramiona i potrząsnął lekko. Spojrzała na niego jak na idiotę.
- Zasuwałam rolety … - powiedziałam spokojnie, ale widząc minę Irlandczyka chciało mi się śmiać – Spokojnie, nie chciałam skończyć. Na dodatek z parteru… - dodałam na co chłopak jeszcze bardziej się zmieszał – A teraz wybacz, ale telefon mi dzwoni– powiedziałam kręcąc głową i złapałam za telefon. Obdzwoniłam chyba wszystkie koleżanki, znajomych i rodzinę, u których Emily mogłaby się zatrzymać. Zaczynało mi powoli brakować pomysłów. Ostatnią nadzieją był jej powrót do Polski.
- Hej mamo – powiedziałam widząc od kogo jest połączenie – O jak miło..państwo Sparks, jesteście na głośno mówiącym …– wywróciłam oczami i westchnęłam
-….
- Naprawdę ? Nie co coś ty ! Telefon się jej pewnie rozładował, że nie odbiera –wymyśliłam pierwsze lepsze kłamstwo, które przyszło mi go głowy.
-…
- YY.. ale tak teraz ? Bo ona właśnie… ten..na zakupy poszła! – odpowiedziałam szybko
-…
- Oczywiście, powiem jej żeby się odezwała. Tak, na pewno wszystko jest w porządku – mentalnie skakałam z radości, że nie mogą zobaczyć mojej miny przez telefon
- …
- Nie ! – zaprzeczyłam szybko – nie musicie przyjeżdżać! Muszę już kończyć, bo Liam coś chce. Cmoki, pa ! – zakończyłam rozmowę jak najszybciej, aby jeszcze czegoś nie wymyślili. Jeszcze by tego brakowało, aby nasi rodzice złożyli wizytę. Już widzę ich miny. Ciekawe co moglibyśmy powiedzieć ‘Hej mamo, hej tato, państwo Sparks. Niestety Emily się wyprowadziła tuż po poronieniu. Tak, dobrze słyszeliście, państwa córka była w ciąży z tym oto chłopcem, z którym aktualnie jest pokłócona. Bylibyście dziadkami, ale niestety Ems nie donosiła ciąży. A co u Państwa ? Może napiją się państwo herbaty?” Mhm… idealna sytuacja -.-  Po niecałej minucie znów zawibrował mi telefon. Nie patrząc kto dzwoni ze zdenerwowaniem przyłożyłam aparat do ucha. Usłyszałam jakby znajomy głos. Okazało się, że to ciocia Em - Monic. Kiedyś miałam okazje ją spotkać, miła kobieta. Rozweseliłam się, kiedy usłyszałam, że blondynka u niej jest. Musieliśmy tam jechać, bez dwóch zdań.
- LUDZIE ! NARADA ! – krzyknęłam na cały dom, a po chwili w salonie wszyscy się stawili.
- Jedziemy do Paryża – odparłam bez zbędnych ceregieli.
- WHAT !? Dziewczyno czemu ty jesteś taka zakręcona ? – Zayn rozłożył ręce w pytającym geście
- W dzieciństwie miałam spięcie w inkubatorze. Może to to – uniosłam kciuk w górę – W każdym razie Emily się znalazła. Musimy jechać do Paryża. Wszyscy – zmierzyłam ich wzrokiem i czekałam na jakąkolwiek reakcje.
- Nigdzie nie jedziemy. Nie ma mowy. Okłamała nas i po tym wszystkim mamy za nią jeździć Bóg wie gdzie ? Poza tym mamy zespół, który nie możemy zaniedbać tylko przez to – fuknął niezbyt przyjemnie Zayn. Spojrzałam z nadzieją w oczach na resztę. Chwilę stali po czym przytaknęli głowami i ruszyli na górę. Tylko Louis dalej stał obok mnie. Czemu ja musze mieszkać z tak upartymi ludźmi ?
- Wracać natychmiast ! – krzyknęłam za nimi ostro i ku mojemu zdziwieniu wszyscy się wrócili – Nie zachowujcie się jak dzieci. Jeden błąd nie skreśla człowieka – niechętnie, ale w końcu przyznali mi rację.
***
Jesteśmy we Francji drugi dzień. Nawet nie wiem kiedy to zleciało. Liam, Zayn i Harry od razu po przyjeździe wyjaśnili sobie wszystko z Emily. Myślałam, że będą się dąsać cały czas, ale na szczęście zachowali się jak prawdziwi przyjaciele. Lou robił podchody do Em, aby z nią pogadać, ale za każdym razem tchórzył. Z resztą ja tak samo. Nie potrafiłam się przełamać i z nią porozmawiać. Genialna jestem, nie ? Sama namawiałam ich do tego, aby nie zachowywali się szczeniacko, a w gruncie rzeczy sama taka jestem.
- Co tak sama w kuchni siedzisz, milady ? – dosiadła się do mnie ciocia Ems
- A to Pani… tak jakoś – odpowiedziałam grzecznie i zaczęłam się bawić kubkiem.
- Tylko nie Pani – uśmiechnęła się do mnie – zauważyłam, że trzymasz Emily i Niall’a na dystans,  pourquoi ? – westchnęłam ciężko nie wiedzą, co mam jej powiedzieć
- Sama już nie wiem. Przerasta mnie to trochę. Tyle się dzieje ostatnio.
- Boisz się, ceci est normal. Ale nie oceniaj ich tak z góry – położyła mi dłoń na ramię
- Tak wiem, ale po prostu obawiam się, że znów się coś wydarzy. Co jest dosyć prawdopodobne.
- Prendre une chance. Zaryzykuj, bo się nie przekonasz – nagle przeniosła wzrok na drzwi, a ja podążyłam w tamtym kierunku.
- Możecie mi do cholery powiedzieć, co wyście wyprawiali ? – zapytałam zła mierząc Lou i Niall’a wzrokiem.
- Wyjaśniliśmy sobie wszystko, przeprosiliśmy się – powiedział uradowany Irlandczyk
- A co ma znaczyć twoja dziura w spodniach na kolanie ? I twoja roztargana bluzka, Lou ? Oraz wasz nieład na włosach ? – wyliczałam na placach – nie mówicie mi, że się biliście – założyłam ręce na piersi
- Biliśmy ? Wyjaśniliśmy to sobie po męsku i tyle – Louis się uśmiechnął i poklepał blondyna po plecach. Pokręciłam głową z dezaprobatą i ciężko westchnęłam. Ciocia zaśmiała się pod nosem i kręcąc głową wyszła. Niall stwierdził, że koniecznie teraz musi wyjaśnić sobie wszystko z Emily.
***
Siedziałam na ławce w parku. Musze przyznać, że widoki tu były piękne. Przemyślałam sobie pewne rzeczy i doszłam do wniosku, że musze w końcu zachować się dorośle, a nie jak jakaś dziewczynka, która ciągle strzela fochy.
- Tu jesteś, chciałbym porozmawiać – usłyszałam czyjś  głos. Podnosząc głowę zobaczyłam mojego chłopaka. To idealny moment na wyjaśnienie sobie wszystkiego
- Domyślam się, że nie chciałeś kupić biletów do cyrku – powiedziałam z przekąsem
- Dalej się gniewasz ? – zapytał siadając obok mnie
- Ja ? Nie… Przepraszam. – powiedziałam spokojnie i wymusiłam uśmiech. Chłopak posłał mi krzywe spojrzenie, a ja westchnęłam – Po prostu boję się znów zaufać, okey ? Przez całe swoje życie nie przeżyłam tylu sytuacji, co przez ostatni czas – zaśmiałam się pod nosem przypominając sobie początki w Anglii.
- To przeszłość – wzruszył ramionami
- Nie. To dalej się dzieje. Jaką mogę mieć pewność, że znów mi z czymś nie wyskoczysz ? – uniosłam się – Najpierw Demi, impreza z której nic nie pamiętasz, Marga, te kłamstwo … - wyliczałam. W pewnym momencie zauważyłam jak jakaś dziewczyna się do nas zbliża
- Cześć Niall – powiedziała wesoło. Zmierzyłam ją wzrokiem
- O proszę ! A to kto znowu, hę ? – zagadnęłam wskazując na brunetkę – Co tym razem ? Jesteś jego siostrą, kuzynką, dziewczyną, a może żoną ? Nie wiem… jesteś z nim w ciąży, masz z nim pieska, kotka czy Bóg wie, co jeszcze ? – powiedziałam z grymasem na twarzy. Dziewczyna jak zahipnotyzowana wpatrywała się we mnie.
- Ja .. – zaczęła – Ja chciałam tylko autograf – wymamrotała pod nosem i spuściła głowę. Zrobiłam facepalma i ukryłam twarz w dłoniach, aby ukryć swoje zażenowanie. Mentalnie karciłam się za swoją głupotę. Co mnie napadło ? Chłopak zaśmiał mi się nad uchem.
- Um..ja… przepraszam… Boże co się ze mną dzieje ? –zapytałam
- Ja tam lubię, jak jesteś zazdrosna – powiedział jak gdyby nigdy nic
- No jasne… Dziękuję Ci bar…- chłopak zamknął mi usta pocałunkiem. Przejechałam dłonią po jego policzku. W jednym momencie poczułam, że muszę coś zrobić.
- Chodź! – powiedziałam odrywając się od niego. Musiałam wszystko naprawić. Teraz albo nigdy.
***
- Mogę wejść ? – zapytałam nieśmiało lekko uchylając drzwi
- Jasne – blondynka lekko się uśmiechnęła w moją stronę
- Jak się czujesz ? Wiem, że zachowywałam się przez te kilka dni strasznie. Wyobrażam sobie, jak ty się teraz musisz czuć. Przepraszam za wszystko. Nie ufałam wam. Powinnam była przestać się dopytywać – zaczęłam nerwowo krążyć po pokoju.
- To nie twoja wina. To ja zachowałam się kompletnie nieodpowiedzialnie. Może gdybym wam powiedziała wszystko potoczyłoby się inaczej… - powiedziała smutna i usiadła na skraju  łóżka. Wystała z policzka pojedynczą łzę. Usiadłam koło niej i po prostu ją przytuliłam.
- Kocham Cię – przytuliłam ją z całej siły. Brakowało mi jej przez ostatni czas
- ja Ciebie też – odpowiedziała, a ja jak głupia się wzruszyłam.
- Wiesz… mam dla Ciebie pewną niespodziankę – zagadnęłam, a ta spojrzała na mnie podejrzliwie – Za godzinę widzę Cię na dole wystrojoną, okey ?  - zapytałam z szerokim uśmiechem na ustach. Ta niepewnie kiwnęłam głową. Wysyłając jej buziaka w powietrzu zeszłam na dół. Usiadłam sobie na kanapie w salonie i zaczęłam rozmowę z przyjaciółmi.
- Harry, choć do nas, co tak stoisz ? Nie będziesz przecież cały czas podpierał ścian, fundamenty są jeszcze nowe. Nie bój się, wytrzymają bez Ciebie – Ciocia Monic zaśmiała się i pociągnęła chłopaka za rękę. Zauważyłam, że pojawiły mu się rumieńce na policzku. Tylko nie to.
- to o której mamy samolot ? – zapytałam Liam’a, który sprawdzał coś na telefonie.
- Za 2,5 godziny – odparł z delikatnym uśmiechem
- Idealnie… Oby tylko wszystko wypaliło, bo jak nie to cały plan diabli weźmie – zatarłam ręce. W duchu modliłam się, aby Emily nie zadawała zbyt dużo pytań.
Po pół godzinie blondynka stawiła się na dole gotowa do wyjścia. Spojrzała na nas podejrzliwie i założyła ręce na biodra.
- O nic nie pytaj ! – zagroziłam placem – dowiesz się w swoim czasie. Z resztą bez gadania, samochód czeka – złapałam ja za nadgarstek i wyszliśmy przed dom.
- Więc tak..mam nadzieję, że Ci się spodoba, wszystko się ułoży i nie zabijesz mnie za to, że nie chciałam Ci powiedzieć, co jest grane– pocałowałam ją w policzek – Aha, kierowca i tak Ci nic nie powie, więc nie ma sensu pytać – puściłam jej oczko i zanim zdążyła się odezwać zamknęłam jej drzwi przed nosem.
- Myślisz, że się uda ? – zapytał mój chłopak oplatając mnie rękoma w pasie i kładąc głowę na ramieniu.
- Czuję, że Louis się postara i przeprosi ją jak należy. Oby tylko randka na wieży Eiffla pomogła. Jeśli wszystko będzie dobrze to pozostaje im 4 dni, aby nacieszyć się sobą w tej jakże pięknej Francji – uśmiechnęłam się na samą myśl tego, co przygotował Lou.
- A my ? – zapytał z nadzieją Niall
- A my jedziemy do domu, aby im nie przeszkadzać– obróciłam się do niego i złożyłam na jego ustach pocałunek. Nie pozostaje nam nic innego, tylko czekanie.

                                                                        ***

Od autorki: Hejka kochani ! ♥ Co u was ? My właśnie zaczęłyśmy ferie... ;)
Pierwsza sprawa jest taka, że ... znów jest limit.... 

                                           18 komentarzy = nowa notka ;)
Druga sprawa: Pojawiła się nowa zakładka u góry 'Informowani". Jeśli chcecie dowiadywać się o nowych rozdziałach napiszcie tam swój e-mail, twitter, gg lub cokolwiek ;D
A co do rozdziału... Nie chciałam, żeby rozbawił do łez  (musi być ten nastrój), ale nie chciałam również, abyście mieli grobowe miny ;D Napiszcie wasze ogólne wrażenia ^^ Do następnego miśki ! ~ Maddix <3



Zauważyłam, że pod rozdziałem znajduje się kilka, bardzo podobnych komentarzy prawdopodobnie od jednej osoby. Jeśli chcecie wypełnić limit - nie róbcie tego. Jest mi bardzo przykro, że tylko w taki sposób chcecie zobaczyć następną notkę.

Rozdział 29

Niall i Kate wyszli, a ja uśmiechnęłam się na tę wieść. Ostatnimi czasy Kate była zła na niego, przeze mnie. No, ale na szczęście gdzieś w końcu wyszli. Chciałam zrobić sobie kanapkę, kiedy nagle poczułam silny ból w okolicach brzucha. Jedną ręką go oplotłam, a drugą złapałam się za stół. Jęknęłam z bólu i zaczęłam osuwać się na ziemię. Nagle do domu wszedł Niall.

- Emily?! Co się dzieję!?- zapytał, ale ja nie byłam w stanie mu odpowiedzieć. Blondyn nie czekając na moją odpowiedź, złapał mnie za rękę i zaczął delikatnie podnosić do góry. Nie mogłam ogarnąć swoich myśli, jedyne co miałam w głowie to strach, że stracę moje dziecko i rozpacz. Byłam już z Niallem przy samochodzie, a Kate patrzyła się na to wszystko z przerażeniem.

- Wsiadaj!- krzyknął chłopak do Kate, która szybko wykonała tą czynność.

- Co się dzieje?!- zapytała brunetka, a Niall trzęsącymi rękami podał jej kluczyki i usiadł obok mnie.

- Nie ma czasu, jedź!

- Ale gdzie ja mam jechać?

- Do szpitala.- wyszeptał Niall i objął mnie ramieniem. Ból nie tylko przeszywał mój brzuch, ale i głowę oraz serce. Łzy ciurkiem leciały po mojej twarzy, nie kontrolowałam tego. – Trzymaj się Ems, jeszcze trochę.

- To .. nie ode mnie zależy. – wymamrotałam i jeszcze bardziej skręciłam się z bólu. Kate zaparkowała przed szpitalem i szybko wyskoczyła z auta. Nie byłam w stanie iść. Blondyn wyciągnął mnie delikatnie z auta i wziął na ręce, po czym szybkim krokiem, udał się w stronę szpitala. Nie kontrolowałam już mojego ciała- ból przejął nade mną władzę.

- Tak się boję …- wyszeptałam do Nialla i wtuliłam się w jego koszulkę.

- Nie bój się, jestem tu. Lekarz! Potrzebujemy lekarza!- powiedział Niall i pocałował mnie w głowę. Pojawiła się jakaś pielęgniarka z wózkiem, chłopak posadził mnie na nim. Jakiś koleś w białym fartuchu zaczął mierzyć mi tętno. Ból rozpierał mój brzuch, krwawiłam. Za nim straciłam przytomność, zobaczyłam przerażonego Nialla i Kate trzymającą jego trzęsącą się rękę. A potem… była już tylko ciemność.

                                                     *Oczami Nialla.*

Nie wiedziałem co się dzieję. Nie chciałem dopuścić do siebie myśli, że Emily może się coś stać. Za nim ją wzięli na salę operacyjną, widziałem jak płaczę, a potem traci przytomność. Wolałbym żeby to był sen. Naprawdę.

- Niall … proszę powiedz mi, co się dzieję.- wyszeptała Kate, która wciąż trzymała moją rękę w uścisku. Przetarłem wolną dłonią twarz i usiadłem na krzesełku, a obok mnie usiadła brunetka.

- Emily … jest w ciąży, w pierwszym miesiącu. – powiedziałem i spojrzałem na dziewczynę, która puściła moją rękę i zasłoniła sobie usta.

- O mój boże … od kiedy wiecie i dlaczego nic nie powiedzieliście?- zapytała Kate i spojrzała na mnie ze załzawionymi oczami.

- Od tygodnia. Emily mnie o to prosiła. Powiedziała, że powie wam, jak będzie gotowa. – powiedziałem i schowałem twarz w dłoniach. Cholernie się o nią boję. Nagle poczułem jak moja dziewczyna wstaję i gdzieś idzie.

- Kate? Gdzie ty idziesz? – zapytałem, a ona uśmiechnęła się do mnie blado.

- Muszę zadzwonić do Louisa. – odpowiedziała i wyjęła telefon, po czym udała się na bok. Kurwa mać.

                                                        * Godzinę później.*

Louisa jeszcze nie było, a ja i Kate co raz bardziej odchodziliśmy od zmysłów. Emily była wciąż na sali. Miałem wrażenie, że ta minuty ciągną się godzinami, a godziny- latami. Nagle do szpitala wpadł Louis z przerażoną miną. Kiedy nas zauważył, podbiegł i spojrzał na nas.

- Co się stało z Emily?! Gdzie ona jest?! – zapytał i patrzył to na mnie, to na Kate. Westchnąłem ciężko i spojrzałem na niego.

- Emily … jest w ciąży. Kiedy wychodziłem z Kate, Ems została sama, ale ja wróciłem się jeszcze po telefon i zobaczyłem ją jak się zwija z bólu. Więc przyjechaliśmy tutaj, a ją trzymają cały czas na sali operacyjnej. – powiedziałem, a szatyn spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

- Co? Czy ty mi próbujesz powiedzieć … - zaczął, ale nagle wybuchnął gromkim śmiechem.- Nie, to nie możliwe! To … nie, to nie może być prawda.

- Louis uspokój się. Tak, to niestety jest prawda. – powiedziałem i położyłem mu rękę na ramieniu, ale on ją zrzucił.

- Ty wiedziałeś cały ten czas i nic mi nie powiedziałeś!? Jak … jak mogłeś! – krzyknął w moją stronę, a ja wstałem z krzesełka.

- Tak wiedziałem, ale obiecałem Emily, że nikomu nie powiem. Ale nie martw się, dbałem o nią. – powiedziałem spokojnie, ale Louis wydawał się zrozpaczony i zdenerwowany.

- Nie powiesz?! Może to było twoje dziecko!- krzyknął, a Kate odsunęła się do tyłu przerażona atakiem gniewu Louisa.

- Moje dziecko?! Jesteś nienormalny! To twoje dziecko imbecylu i dobrze o tym wiesz, tylko jesteś zły, że to ja wiedziałem prędzej niż ty. – powiedziałem, a raczej zadrwiłem z niego. Louis miał coś jeszcze dodać, ale z sali wyszedł lekarz i skierował się w naszym kierunku.

- To państwo przywieźli Emily tutaj? – zapytał lekarz i omiótł wzrokiem mnie i Kate. Pokiwaliśmy głowami.- Niestety nie mam dobrych wieści. Panna Sparks … niestety poroniła. Jest tu może ojciec dziecka? – zapytał lekarz, a ja poczułem jak nogi się pode mną uginają. Poroniła, o boże.

- Jestem. – odpowiedział blady i przerażony Louis i spojrzał na lekarza.

- Panna Emily, chciałaby z panem porozmawiać. – powiedział, ale Louis potrząsnął głową.

- Ja nie chce z nią rozmawiać, proszę jej to przekazać. – odpowiedział szatyn i usiadł na krześle, chowając twarz w dłoniach. Kate spojrzała zdumiona na Louisa i zaczęła przemawiać mu do rozsądku, o tym, żeby pomyślał jak Emily się teraz czuję. Lekarz chciał iść do sali Ems, ale złapałem go za rękę.

- Ja jej to powiem doktorze. – wymamrotałem, na co doktor uśmiechnął się lekko i wskazał mi drzwi od sali. Wszedłem do środka i zobaczyłem bladą jak ściana i zapłakaną Emily. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się smutno. Moje emocje … są nie do opisania.

                                                   *Oczami Emily.*

Obudziłam się w białym pomieszczeniu. Czułam się słaba, wykończona, beznadziejna. Dobrze wiedziałam, że straciłam dziecko, już w momencie kiedy rozbolał mnie ten cholerny brzuch. Właśnie teraz, kiedy miałam powiedzieć Louisowi. Kiedy mieliśmy być szczęśliwi.

Nagle w drzwiach stanął nieco pobladły Niall. Uśmiechnęłam się smutno.

- Louis nie przyszedł, bo jest mu trochę słabo. – powiedział farbowany, a ja dobrze wiedziałam, że tak nie jest.

- Daj spokój Niall, obydwoje wiemy, że on nie chce mnie widzieć.

- Dziwisz mu się? – zapytał blondyn, a ja spojrzałam na niego lekko zszokowana.

- Słucham?

- Tak to co słyszysz! Ja mu się wcale nie dziwię. Też bym był zły gdyby moja dziewczyna, ukrywała przede mną swoją ciąże. Jak on się czuł co?!- wykrzyczał Niall, a ja podniosłam się z łóżka. Mimo, że brzuch nadal mnie bolał, nie przejęłam się tym.

- A jak ja się czułam!? Ile razy z nim rozmawiałam, przed tym jak zaszłam w ciąże o dzieciach, za każdym razem mówił, że nie chce ich mieć! To jaki byłby sens mówienia mu o tym dziecku!?- zapytałam, a chłopak przejechał dłonią po twarzy.

- Ale Emily, zrozum, to co innego! Te dziecko jest rzeczywiście, więc nie miałby wyboru! Ale ty jak zwykle musiałaś się zachowywać jak bachor, a ja musiałem ci w tym pomagać czego teraz żałuję.- powiedział, a ja pokręciłam z niedowierzaniem głową.

- Po pierwsze: tego dziecka, już nie ma! Nie ma go rozumiesz?! Żałujesz?! Dobrze wiedzieć, że mój przyjaciel żałuje tego, że mi pomagał. Świetnie, naprawdę!- krzyknęłam i zalałam się łzami. Twarz Nialla była bez wyrazu.

- Ty zawsze … zawsze musisz być taka nieodpowiedzialna, taka … sprawiająca problemy! Weź się w garść dziewczyno, zawsze … przyprawiasz nam kłopotów i zmartwień! Czasami chciałbym, żebyś wyjechała. – powiedział Niall, a ja poczułam jakby moje serce rozpadło się na części. Blondyn, chyba nie zdawał sobie sprawy z tego co powiedział, bo nagle wyraźnie pobladł.- Nie Emily, ja wcale nie …

- Wyjdź Niall. I nie wracaj. – wyszeptałam i spuściłam głowę. Usłyszałam, że odchodzi, więc podniosłam głowę. Wyszedł trzaskając drzwiami. Przez szybę widziałam jak z nerwów kopnął krzesło, Louis chciał z nim pogadać, ale ten go odepchnął i odszedł. Za nim poleciała Kate z lekko pobladłą twarzą. Położyłam się powrotem do łóżka i rozpłakałam się. Same pozytywy dzisiejszego dnia! Nagle usłyszałam trzask otwierających się drzwi. Spojrzałam w ich stronę – stał tam Louis z podniesioną głową.

- Jak mogłaś?- zapytał i spojrzał na mnie z mordem w oczach.

- Chciałam ci powiedzieć, nawet nie wiesz jak bardzo. Miałam to zrobić dziś, kiedy Niall i Kate wyszli. Ale … widzisz gdzie teraz jestem.

- Chciałaś!? Naprawdę!? A mnie się wydaję, że wcale tego nie chciałaś! Jestem przekonany, że to nie moje dziecko! No czyje Emily? Harry? A może Zayn? Choć najprawdopodobniej to dziecko było Nialla, jestem pewny! – wykrzyczał, a  ja pokręciłam z niedowierzaniem głową.

- Jak .. jak ty możesz?! To było nasze dziecko, idioto! Na jakiej podstawie mnie osądzasz w taki sposób!?- zapytałam cała w nerwach, a Louis po prostu odwrócił się na pięcie i złapał za klamkę od drzwi.

- Inaczej byś mi powiedziała. – wymamrotał i opuścił salę, trzaskając przy tym drzwiami. No nie, no po prostu kurwa nie. Czy ja już nikogo nie obchodzę? Czy ktoś chociaż raz pomyślał o mnie? O nie przepraszam, Zayn i Harry przywieźli moje rzeczy do szpitala. Ale spojrzeli na mnie z pogardą i wyszli. Chciałam też porozmawiać z Liamem, ale kiedy do niego zadzwoniłam, odebrał twierdząc że nie ma czasu i że mam nie dzwonić więcej. Wow. Dzięki ‘przyjaciele’. Byłam wykończona dzisiejszym dniem, więc postanowiłam iść spać. Z nadzieją na lepsze jutro.

                                                      *Następnego dnia: rano.*

Obudziłam się z lekkim grymasem na ustach. Po wczorajszym dniu, miałam jedynie ochotę się zamknąć w ciemnym pokoju i wypłakać. Przetarłam oczy i spojrzałam na bok. Po prawej stronie stało łóżko, którego wcześniej tu nie było. Wzruszyłam ramionami i postanowiłam iść do szpitalnej łazienki. Zabrałam jakieś ubrania i po 40 minutach byłam gotowa. Wróciłam na salę, a na moim łóżku siedział nieznajomy chłopak. Miał około 12 lat.

- Cześć. Znamy się? – zapytałam chłopca i uśmiechnęłam się delikatnie.

- Nie. Płakałaś? – zapytał, a mnie zbiło to z tropu.

- Może. Czemu pytasz? Przecież się nie znamy.

- Wiedziałem. A czy to że się nie znamy, zabrania mi troszczyć się? – odpowiedział i spojrzał na mnie uważnie.

- Nie, ale dziwnie czuję się rozmawiając o tym z nieznajomą mi osobą.- zakomunikowałam i spojrzałam na chłopca. Miał brązowe włosy, lekko przydługie. Niebieskie, mądre oczy. Był .. przyjazny.

- Nazywam się John. Czy teraz będziesz chciała ze mną porozmawiać?

- Jestem Emily. Tak, teraz tak. – powiedziałam i uśmiechnęłam się delikatnie.

- Więc powiedz mi, dlaczego płakałaś?

- Straciłam dziecko. Pokłóciłam się z najlepszym przyjacielem i chłopakiem.

- Przykro mi. Kto sprawił ci największą przykrość? – zapytał, a ja spojrzałam na niego uważnie.

- Chyba .. mój najlepszy przyjaciel.

- Nie powinien tego robić. Jesteś pewna, że jest on twoim najlepszym przyjacielem?

- Tak, jestem pewna. Nie dziwię mu się, że był zdenerwowany. Zazwyczaj… jestem nie do zniesienia. – powiedziałam i pociągnęłam nosem, jak mała dziewczynka, która zawiniła.

- Nie wyglądasz mi na osobę, która jest denerwująca. Raczej … na kogoś do kogo z chęcią się lgnie. – powiedział i uśmiechnął się do mnie szeroko. Odwzajemniłam uśmiech i otarłam policzek z łez.- Ale jestem pewny, że twój przyjaciel cię kocha jak rodzoną siostrę. Czuję tutaj jego energię.

- Nie wiem, może.

- A twój chłopak? Co z nim? – zapytał John, a ja przysiadłam obok niego. Chłopczyk złapał mnie za rękę i uśmiechnął się pocieszająco.

- Myślę, że on nie będzie już chciał ze mną być. Tak mi się wydaję. – odpowiedziałam i poczułam jak znów mam mokre policzki od łez.

- Mylisz się i to bardzo! Jestem pewien, że ci wybaczy, on cię kocha. Jesteś dla niego wszystkim.

- Skąd to możesz wiedzieć?

- Jego energię też tutaj czuję. – odpowiedział i znów obdarował mnie przyjaznym uśmiechem.

- Jak możesz coś takiego czuć?

- Jestem trochę specyficzny. Potrafię wyczuć czyjeś uczucia, kiedy nawet nie przebywa tuż obok mnie. Przebywam w szpitalach od 6 roku życia. Nauczyłem się tego od innych pacjentów. – powiedział i ścisnął mocniej moją dłoń.

- Chciałabym czasami tak czuć jak ty. Byłoby łatwiej.- powiedziałam i westchnęłam głęboko. Nagle w mojej głowie zrodził się cudowny plan. Wstałam z łóżka i zaczęłam pakować rzeczy do walizki, którą przywieźli chłopcy.

- Chyba nie chcesz wyjechać? – zapytał John i kucnął tuż obok mnie.

- Myślę, że to dobrze zrobi nam wszystkim. Kiedy odpoczną ode mnie, wtedy zdecydują czy mam wracać czy nie. – powiedziałam i zapięłam walizkę na suwak. Wyszłam szybko z sali i poszłam do mojego lekarza prowadzącego. Mimo niechęci wypisał mnie ze szpitala. Wróciłam na salę i spojrzałam na Johna. Trzymał kartkę w ręku i długopis.

- Wiesz, że uciekają tylko tchórzę? – zapytał i spojrzał na mnie uważnie.

- Wiem. Ja jestem tchórzem.

- Wiedziałem, że tak odpowiesz. A tym pytaniem chciałem ci uświadomić, że wcale nim nie jesteś. Chcesz jak najlepiej dla swoich bliskich, swoim kosztem.

- Możliwe John.

- Skoro chcesz to zrobić, to chociaż napisz im co zamierzasz. Nie możesz opuścić ich bez słowa!

- Fakt, masz rację. Daj.- powiedziałam, a chłopczyk podał mi kartkę papieru i długopis. Po 10 minutach pisania, list był gotowy. Jego treść była krótka: Kochani, wyjeżdżam. Nie szukajcie mnie, będzie lepiej, jeśli odejdę. Nie chcę wam sprawiać kłopotów, dobrze, że Niall i Louis mi to uzmysłowili. W każdym razie kocham was, kiedyś jeszcze się spotkamy. Wasza Emily xxxx. Spojrzałam jeszcze raz na kartkę i westchnęłam ciężko. Tyle .. powinno wystarczyć.

- Jesteś pewna, że chcesz wyjechać?-  zapytał John i przytulił mnie na pożegnanie. Pokiwałam głową na potwierdzenie.- Dobrze. Przekaże im ten list. Według mnie, jesteś za słaba żeby iść. Ale dobrze. Obyśmy się jeszcze zobaczyli.

- Dam radę. Na pewno! Dziękuję. Żegnaj John.- powiedziałam i z delikatnym uśmiechem opuściłam salę z walizką w ręce. Wyszłam przed szpital i odetchnęłam głęboko. Mam wrażenie, że teraz będzie już tylko lepiej. Wsiadłam w taksówkę stojącą pod budynkiem i zapięłam bluzę.

- Dokąd panienko?- zapytał kierowca, a ja spojrzałam w stronę ulicy.

- Na lotnisko. – odpowiedziałam i przetarłam ręką twarz. Nie wiedziałam czy robię dobrze, wyjeżdżając, ale wydawało mi się, że tak będzie lepiej dla wszystkich. Potrzebowali ode mnie odpocząć, a ja sama musiałam odreagować po .. tym wszystkim. 20 minut później, byłam już na miejscu. Zapłaciłam taksówkarzowi i udałam się w stronę lotniska. Podeszłam do kasy i spojrzałam na listę wylotów. Nie wiedziałam gdzie mam lecieć. Jednak po chwili, przypomniało mi się, że mam ciocię w Paryżu.

- Dzień dobry. Poproszę jeden bilet do Paryża. – powiedziałam do pani siedzącej w okienku, a ta spojrzała na mnie spod okularów.

- Masz szczęście, za 20 minut odlatują. – odpowiedziała i podała mi bilet. Zapłaciłam i szybko udałam się do odprawy. Po chwili siedziałam już na swoim miejscu w samolocie. Westchnęłam ciężko i wyjrzałam przez okno. Wznosiliśmy się w górę, a za nami co raz bardziej rozmazywał się obraz lotniska. Dowidzenia Anglio. Do widzenia przyjaciele.

                                                     * 3 godziny później*

Wysiadłam z samolotu i udałam się na postój taksówek. Niestety nie mówię po francusku, więc po prostu podałam kierowcy napisany na kartce adres. Po około 40 minutach znalazłam się przed niewielkim, ale uroczym domem cioci. Wyciągnęłam walizkę i stanęłam przed drzwiami, po czym zadzwoniłam. Nie minęła sekunda, a w drzwiach pojawiła się ciocia Monic.

- Bonjour. Oh Emily! A co ty tu robisz ma chérie? – powiedziała, a raczej zapiszczała ciocia i mocno przytuliła mnie do siebie. Pomogła mi wnieść torbę do środka i zamknęła za nami drzwi.

- Mam pewne problemy. Czy będę mogła tutaj zostać na jakiś czas?

- Oui! Naturalnie. Ale co się dzieję? – zapytała ciotka i wskazała na kanapę. Usiadłyśmy obie i spojrzałyśmy na siebie.

- Po prostu … zepsułam parę spraw. – powiedziałam, a ręka Monic uścisnęła moją.

- Jakich?

- Byłam w ciąży i … poroniłam. Potem pokłóciłam się z najlepszym przyjacielem i chłopakiem. Jestem beznadziejna.

- Oh! Emily, nawet nie wiesz jak mi przykro skarbie. Ale wydaje mi się, że nie tylko twoja wina jest w tym wszystkim. – powiedziała i uśmiechnęła się pocieszająco. Miała 35 lat, ale wciąż zachowała młodzieńczy urok. Kiedy byłam mniejsza, uwielbiałam do niej przyjeżdżać, zawsze mi pomagała. Tak jak teraz.

- Nie wiem sama ciociu. Ale … to chyba ja jestem tą najgorszą.

- Vous tromper!  Gadasz głupoty moje dziecko. Idź lepiej się połóż. Będziesz spała w moim pokoju, to na pierwszym piętrze, naprzeciwko schodów. – powiedziała i przytuliła mnie mocno do siebie. Uśmiechnęłam się blado i udałam się do wyznaczonego pokoju. Otworzyłam walizkę i wyciągnęłam piżamę oraz kosmetyczkę i szybko wzięłam prysznic. Położyłam się na łóżku i tak po prostu rozpłakałam się. Nie mam już siły, naprawdę.

                                                    *Oczami Monic.*

Czekałam aż moja bratanica w końcu zaśnie. Weszłam po cichu do jej pokoju i zaczęłam szukać telefonu. W końcu znalazłam owy przedmiot i na palcach opuściłam pomieszczenie. Postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce. Emily cierpi, a na to nie pozwolę. Weszłam w jej spis kontaktów i znalazłam poszukiwany numer. Wpisałam go do swojego telefonu i nacisnęłam zieloną słuchawkę z nadzieją, że ktoś odbierze.

- Halo? – usłyszałam trochę zdenerwowany głos dziewczyny.

- Kate? Tu mówi ciocia Emily, Monic. Pamiętasz mnie?

- Tak, oczywiście że pamiętam! Co się stało? – głos Kate był teraz nieco bardziej wesoły.

- Musicie tu przylecieć, do mnie do Paryża. Wy wszyscy. Dobrze wiesz dlaczego. – powiedziałam i usłyszałam głośne wstrzymanie oddechu.

- Emily jest u pani!?

- Oui!  Adres mojego domu to des Maritimes 12. Czekam na was, au revoir. – powiedziałam i nie czekając na odpowiedź, rozłączyłam się. Poszłam odłożyć telefon Emily do jej pokoju, po czym wróciłam i usiadłam na krześle w kuchni. Oby wszystko się ułożyło.

                                                                       ***

Od autorki: Bonjour! looool. Witam w nowym rozdziale i w ogóle. Nie będzie pytań, ale jest ważna informacja. Wiemy, że jakaś osoba komentuje po kilka razy nasze posty, żeby wypełnić limit. Proszę tego nie robić, bo nie będą one liczone. Dziękuję. Limit: 18 komentarzy. Do napisania, love u.~ Maddie xxxxx

Rozdział 28

Zadowolona i z uśmiechem na ustach kierowałam się wraz z Lou do góry w poszukiwaniu Niall’a i Em. Postanowiliśmy sprawdzić, dlaczego ich tak długo nie ma. Po drodze Louis zaczął opowiadać mi jakieś żarty, co wywołało u mnie głośny śmiech i ból brzucha. Nacisnęłam klamkę i to , co zauważyłam spowodowało, że uśmiech całkowicie zszedł z twarzy. Spojrzałam zdezorientowana na Tommo, ale on również był zaskoczony tą sytuacją.
- Co się stało? Czemu płaczesz Ems? – zapytał w końcu widząc jak blondynka ociera łzy z policzka.
- Nie nic … smutna historia mi się przypomniała. – powiedziała i pocałowała go w usta, a  ja popatrzyłam podejrzliwie na Niall’a, który wyglądał jakby zobaczył ducha. Lou skrzywił się na odpowiedź dziewczyny, ale wymusił uśmiech. Spojrzałam przenikliwie na tę dwójkę. Po chwili Em zapytała się mnie, czy nie użyczyłabym jej swojego chłopaka. Zdezorientowana tą sytuacją pokiwałam delikatnie głową i uśmiechnęłam się nikle. Po chwili już ich nie było, a ja dalej stałam jak słup soli.
- Co to było ? – spytał jak się ocknął. Wzruszyłam ramionami i sama zastanawiałam się,  o co może dokładnie chodzi.
- Jesteśmy przewrażliwieni – stwierdzałam patrząc w jeden punkt. Potrząsnęłam głową, aby zapomnieć o tym dziwnym zdarzeniu.
- Może masz rację. Choć, pooglądamy jakiś film – uśmiechnął się i objął mnie ramieniem. W telewizji leciał akurat film, w którym główna bohaterka miała jakąś tajemnicę i nie chciała nikomu powiedzieć. Jedyną osobą, która wiedziała, że jest bardzo ciężko chora to jej przyjaciółka. Zmarszczyłam brwi i łapiąc pilota wyłączyłam to dziadostwo. Czy wszędzie, gdzie się nie obejrzę muszą być jakieś tajemnice !? Próbowaliśmy się czymś zająć, opowiadaliśmy sobie jakieś historie czy żarty, aby tylko nie zaprzątać głowy naszymi domysłami.  Było to naprawdę bardzo trudne szczególnie, że minuty mijały, a ich wciąż nie było. Zaczęłam się martwić, a Lou ze zdenerwowania zacierał ręce. Usłyszeliśmy w końcu odgłos silnika i czym prędzej podeszliśmy do drzwi. Emily wchodząc od razu skierowała się na górę.
- Możesz mi powiedzieć, co się dzieje?- takim zdaniem powitałam Niall’a. Ja rozumiem, że każdy ma coś, o czym nie chce mówić, ale ja się do cholery jasnej martwię.
- Wszystko jest okey – pokręcił głową, a ja założyłam ręce na piersi.
- Nie, nie jest! Emily płacze, wy gdzieś jeździcie, o co chodzi!? – odezwał się Lou, który zły na niego spojrzał. Chłopak nic sobie z tego nie zrobił tylko mruknął ‘Nic, nie ważne”. Chwilę potem podbiegł do Emily, która trzymała miskę z brudnymi rzeczami. Wyrwał jej to z ręki i powiedział, że ma nie dźwigać. Dziewczyna się uśmiechnęła i ruszyli do łazienki. I niech mi teraz nikt nie wmawia, że tutaj nic się nie dzieje, bo nie jestem głupia. Takie zachowanie wcale nie jest normalne.
- Czy ty widziałaś to, co ja ?! – Tommo spojrzał na mnie zdezorientowany, a ja nie wiedziałam, co mam mu powiedzieć.
- To było dziwne…. Bardzo dziwne.
- A może oni po prostu chcieli wypróbować nowy płyn do płukania. No wiesz..Kit Kat – zaufaj różowej sile… - zachichotał z nerwów, a pokazałam mu, aby popukał się w czoło – racja, to było nie na miejscu.
-Choćby nie wiem, co powiedzieli i co zrobili ja wiem, że coś ukrywają. To nie jest normalne zachowanie ! – powiedziałam oburzona i usiadłam na kanapie.  Co jest granie i dlaczego oni nie chcą nic powiedzieć ? Takie pytania w tym momencie krążyły po mojej głowie i za cholerę nie potrafiłam sobie na to odpowiedzieć.
- Pamiętasz ten film… - zaczął Tommo, który pustym wzrokiem patrzył w przestrzeń – główna bohaterka nie powiedziała nikomu o swojej chorobie… A co jeśli…  -przerwałam mu gestem ręki.
- Proszę Cię skończ ! – krzyknęłam oburzona – Ja wiem, że coś jest na rzeczy, ale nie popadajmy w paranoję, ok ?! – dokończyłam trochę spokojniej. W ogóle nie dopuszczam do siebie takiej myśli. W każdym razie postanowiliśmy jakoś wyciągnąć od nich, co się dzieje.
***
Od tego czasu minęło kilka dni. Szczerze ?! Nic się nie dowiedzieliśmy. Jeszcze. Obserwowaliśmy ich zachowanie. Ono naprawdę było coraz dziwniejsze. I wierzcie mi, że ja nie przesadzam. Niall wyręczał we wszystkim blondynkę, gdzieś wychodzili razem, długo ich nie było, rozmawiali szeptem, gdzieś dzwonili. Jestem zła. Ba ! Ja jestem wściekła. Tommo też już ma tego dość. To głupie uczucie, kiedy niby nic się nie dzieje, a ktoś za wszelką cenę stara się udawać, że wszystko gra, a tak naprawdę nie wychodzi mu to za dobrze.
- Może nam ktoś pomóc ? – krzyknęłam, gdy wraz z Emily przekroczyłyśmy próg domu. Byłam obładowana zakupami.
- Mówiłem Ci, że masz nie dźwigać ? Ile razy mam to powtarzać ? – z góry zeszedł zdenerwowany blondyn i podszedł do Emily biorąc od niej siatki.
- Nialler, nie przesadzaj. Tu jest tylko makaron, żelki i jeszcze kilka lekkich drobiazgów – uśmiechnęła się do niego, pocałowała w policzek i zniknęli za drzwiami kuchni. Wybałuszyłam oczy ze zdziwienia i próbowałam złapał jajka, które powoli zaczęły się zsuwać z reklamówki. Z opresji wybawił mnie Harry, który wziął ode mnie część tych rzeczy.
- Czemu ty to sama dźwigasz ? – powiedział lekko wkurzony i wskazał na reklamówki, w których były ziemniaki i jeszcze kilka innych rzeczy. Wzruszyłam ramionami.
- Zapytaj się mojego chłopaka – mruknęłam pod nosem. Widząc pytającą minę Loczka pokiwałam bezsilnie głową i poszłam odłożyć zakupy. Minęłam się z blondynką, która poszła na górę się przebrać. Korzystając z okazji, że zostałam sama z farbowanym postanowiłam go trochę wypytać, co się dzieje.
- Dziękuję za pomoc, naprawdę nie musiałeś mi pomagać z tymi ciężkimi zakupami. Doskonale dałabym sobie z nimi radę – zironizowałam. Wkurzył mnie swoim zachowaniem. Tak właściwie wkurza mnie od kilku dni.
- Cała przyjemność po moim trupie – odparł zamyślony i wkładał wszystkie produkty do szafek. Otworzyłam buzię ze zdziwienia.
- To się da załatwić…. Niall do cholery ! Słuchasz mnie !? W ogóle pamiętasz, że jeszcze istnieję ?! –złapałam go za ramię i odwróciłam w swoją stronę. Chłopak jakby wyrwany z transu popatrzył na mnie pytająco.
- Co się dzieje ? Wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć – odezwałam się łagodnie, a chłopak spuścił wzrok.
- Wszystko jest okey – wymusił uśmiech i powrócił do poprzedniej czynności.
- Niall, nie oszukujmy się. Wiem kiedy kłamiesz. Zawsze głęboko wzdychasz i unikasz kontaktu wzrokowego.
- Nie prawda – odpowiedział jak gdyby nigdy nic, ale wciąż na mnie nie patrzył – Jest w porządku. Nie martw się – poklepał mnie po ramieniu. Czy ja jestem jego kumplem czy dziewczyną ?
- Tak na przyszłość… Mam awersję na  ‘Nie martw się’, alergię na ‘będzie dobrze’ i wstręt do ‘wszystko się ułoży’ – uśmiechnęłam się sztucznie, odwróciłam się na pięcie i trzaskając drzwiami wyszłam z pomieszczenia.

                                                     *Oczami Louisa*

Leżałem na łóżku bezczynnie gapiąc się w sufit. Choć nie, wcale nie bezczynnie. Cały czas myślałem, co się dzieje wokół mnie. Ogólnie rzecz biorąc od kilku dni niczym innym się nie zajmuję. Moja dziewczyna najprawdopodobniej ma przede mną jakieś tajemnice, a mój przyjaciel doskonale ją kryje. A najgorsze jest to, że zaczęło się to tak niespodziewanie. Jeden dzień wystarczył, aby wywrócić wszystko o sto osiemdziesiąt stopni. Co jakiś czas spoglądałem na zegarek z niewiadomych przyczyn. Choćbym czekał, aż to wszystko się skończy i w końcu Emily powie mi, o co w tym wszystkich chodzi. Usłyszałem kroki, więc podniosłem się na rękach. Blondynka posłała mi uśmiech i biorą rzeczy weszła do łazienki.
- Emily – powiedziałem stanowczo  - musimy pogadać – dziewczyna wyszła przebrana i stanęła obok okna.
- Jesteśmy razem, tak ? – zapytałem, a dziewczyna pokiwała twierdząco głową – Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co się dzieje, hm ? Wiesz, że zawsze ci pomogę – objąłem ją w pasie i położyłem głowę na jej ramieniu.
- Nie wiem o co Ci chodzi – powiedziała cicho, a ja myślałem, że wybuchnę.
- Emily, skończ już te gierki, proszę ! – uniosłem się trochę, a blondynka obróciła się do mnie twarzą.
- Nie krzycz na mnie – zdenerwowała się – Chcesz wiedzieć co się dzieje !? Chcesz ?! – krzyknęła, a ja pokiwałem głową.
- Absolutnie NIC się nie dzieje ! - wysyczała i spojrzała na mnie przenikliwym spojrzeniem.
- Oczywiście ! A te dziwne zachowanie ? Twoje i Niall’a ?
- Jakie znowu zachowanie, coś ty sobie wymyślił ? – zaśmiała się głośno, jakbym opowiedział dowcip roku.
- Nic sobie nie wymyśliłem ! Katie też to zauważyła ! Poza tym marnie jakoś ostatnio wyglądasz … - powiedziałem przypominając sobie, jak nie chciała nic zjeść, była blada jak ściana oraz jej nastrój zmieniał się jak w kalejdoskopie.
- Twierdzisz, że brzydko wyglądam ? – zapytała cicho, a jej śmiech zamienił się w podkówkę, a oczy zrobiły się szklane. Stałem zdezorientowany i nie wiedziałem, co zrobić. W końcu nie powiedziałem nic, co mogłoby ją zranić. Przynajmniej w moim mniemaniu.
- Co ? Nie ! Jesteś śliczna, ale się o Ciebie martwię – twarz dziewczyny znów była szczęśliwa. I nie mówcie mi, że takie coś jest normalne…
- To fajnie. A teraz idę coś zjeść, bo padnę – powiedziała i całując mnie przelotnie w policzek wyszła.
Po chwili do pokoju weszła zdenerwowana Kate. Sądząc po jej minie musiała rozmawiać z Niall’em i jak się domyślam nie było to nic przyjemnego.
- Mam tego dość – odparła i z bezsilności usiadła na łóżku chowając twarz w dłonie.
- Rozmawiałem z Emily – odezwałem się po chwili, a brunetka spojrzała na mnie z nadzieją w oczach – niczego się nie dowiedziałem – powiedziałem smutno, a dziewczyna ciężko westchnęła.
- Co się dzieje ? Co oni ukrywają ? – prawie wyszeptała.
- A co jeśli…. Jeśli oni nas zdradzają ? – powiedziałem przerażony swoją myślą, a Katie gwałtownie podniosła głowę.
- Oszalałeś ?! – niemalże krzyknęła, ale potem chwilę nad tym pomyślała – Nie… oni by nam tego nie zrobili … - pokręciła głową, a ja jej zawtórowałem. Nie bądźmy pesymistami i nie myślmy tak negatywnie.
- Nie lubię jak ktoś kłamie, oszukuje i zawodzi. Nie lubię tego uczucia kiedy myślę, że wszystko jest w porządku i zaczynam się pozytywnie nastawiać. I to wszystko tylko po to, by za chwilę stwierdzić, że to byłoby za piękne, a każda historia i tak zawsze skończy się tak samo – odezwała się, a ja po prostu ją przytuliłem. Wiem, że jej też jest ciężko. Siedzimy w tym razem i wiem, że musimy się wspierać.
- Będzie dobrze – powiedziałem optymistycznie i szeroko się uśmiechnąłem
- I co ja bym bez Ciebie zrobiła ? – odwzajemniła uśmiech
- Od tego są najlepsi przyjaciele, nie ? – zagadnąłem i się zaśmialiśmy. Przytuliłem ją dodając otuchy.  Mam nadzieję, że nie długo wszystko wyjdzie na jaw.
- Będziemy się powoli zbierać. Mamy przecież dzisiaj tą konferencję w centrum – do pokoju wszedł Zayn i posłał nam szeroki uśmiech.
 - Jasne, zaraz zejdziemy – odezwała się brunetka ocierając łzę z policzka. Zayn pokiwał głową ze zrozumieniem i wyszedł.

                                                    *oczami Katie*

Konferencja, mnóstwo paparazzi, tysiące fanek…. I znów trzeba udawać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. W przeciwnym razie plotki, który by powstały stałyby się nie do zniesienia. Siedzieliśmy w ich limuzynie, a Niall jak to miał w zwyczaju od kilku dni pilnował Emily. Po 10 minutach dojechaliśmy przed wielki budynek. Oczywiście zebrał się dosyć pokaźny tłumek. Tak ogólnie rzecz biorą to ten tłumek liczył kilkaset , jak nie kilka tysięcy rozwrzeszczanych, popłakanych i rozentuzjazmowanych dziewczyn. Choć w sumie zauważyłam w tym całym zgiełku kilku chłopaków. Chyba chłopaków, bo ich ciuchy lekko zbiły mnie z tropu i nie potrafiłam określić ich orientacji. Mieli na sobie obcisłe koszulki typu ’69 Harry” ,‘Lou, bądź moją marchewką’, ‘Kocham Cię Daddy’ czy tego typu inne nadruki. Samochód się w końcu zatrzymał i ruszyliśmy za kulisy pomiędzy fankami.
- Od tego hałasu zaczęła mnie boleć głowa – Emily powiedziała cicho i złapała się za bolące miejsce.
- Mówiłem Ci, że masz zostać w domu, bo to nie jest teraz odpowiednie miejsce dla Ciebie ? – zgadnijcie kto to powiedział…. Tak, nie kto inny niż Niall. Kto by się spodziewał ? Puściłam to mimo uszu, bo nie chciałam się denerwować. Krocząc przez ten tłum usłyszałam kilka nieprzyjemnych słów skierowanych do mnie. Oczywiście zdarzało się to już wcześniej, bo niektóre dziewczyny nie potrafiły zaakceptować, że ich idole znalazły sobie dziewczyny. Starałam się tym wszystkim nie przejmować, bo wiedziałam, że Niall jest obok mnie. Tym razem te słowa raniły mnie tak bardzo, że miałam ochotę się rozpłakać.
- Nie przejmuj się nimi. Jakbym brał wszystko do siebie, to wylądowałbym w psychiatryku z ogromnym załamaniem nerwowym – szepnął mi Zayn na ucho. Mrugnął do mnie okiem i szeroko się uśmiechnął. Przymknęłam na chwilę oczy, aby pozbyć się łez i z największym uśmiechem na który udało mi się zdobyć szłam dalej. W pewnym momencie trochę mnie zamroczyło i ugięły mi się nogi. Oparłam się o ramię Harrego, aby się nie skompromitować.
- Katie, co się dzieje ? Dobrze się czujesz ? – zapytał z troską i pomógł mi utrzymać pion.
- Tak, nie przejmuj się. W domu wzięłam jakąś tabletkę ziołową i trochę mnie zmogło – wymusiłam uśmiech i usiadłam na krześle.  W duchu modliłam się, aby jak najszybciej wrócić do domu i zakończyć tą całą szopkę.

                                                      *4 godziny później*

Bez słowa zdjęłam buty i ruszyłam prosto do pokoju. Dobijała mnie ta cała sytuacja.
- Katie, wszystko w porządku ? Widziałem jak się zachowywałaś na tej konferencji – Harry delikatnie się uśmiechnął
- Harry, Hazza, Harreh ….Mogę się przytulić ? – powiedziałam cicho i przełknęłam wielką kulkę, którą miałam w gardle. Curly bez słowa mnie objął.
- Widziałeś ? – zapytałam go nagle, a ten spojrzał na mnie pytającym wzrokiem – Widziałeś zachowanie Niall’a ? On mnie unika, zachowuje się jakby mnie w ogóle nie było. Mogłabym mu wysłać sms’a o treści ‘ Przepraszam, ale niestety leżę w szpitalu w ciężkim stanie, bo wpadłam pod ciężarówkę. Nie będzie mnie dzisiaj na kolacji. Nie przejmuj się. Pa’ , a on pewnie odpisał by mi ‘Jasne, pa’ – chłopak na to zdanie się zaśmiał, ale widząc, że zaraz się rozpłaczę westchnął ciężko.
- Oj nie przesadzaj. A tak w ogóle to… Co się dzieje ostatnio z Emily – odsunęłam się od niego i spuściłam wzrok.
- Wierz mi, że sama chciałabym to wiedzieć – powiedziałam smutno, a po moim policzku potoczyła się łza. Oni mnie ranili. Mnie i Lou. Nie wiem, czy tego chcieli, czy nie, ale taka była prawda
- Możemy pogadać  ? – odwróciłam się gwałtownie i w efekcie stałam twarzą w twarz z chłopakiem.
- To ja was zostawię – Loczek posłał mi pokrzepiający uśmiech i zniknął za drzwiami.
- Ty chcesz ze mną porozmawiać ? Jesteś tego w 100% pewny ? – powiedziałam ironicznie, a Niall wywrócił teatralnie oczami – Praktycznie od tygodnia ze sobą nie rozmawialiśmy, więc co Cię teraz sprowadza ? – założyłam ręce na piersi i wyczekiwałam, co on ma mi do powiedzenia.
- Stało się coś ? – zapytał jak gdyby nigdy nic, a ja prychnęłam – W każdym razie chciałem się zapytać czemu się tak zachowywałaś na tej konferencji – wytrzeszczyłam na niego oczy i otworzyłam ze zdziwienia buzię.
– Pragnę Ci przypomnieć, że to ty ignorujesz mnie od kilku dni. Myślisz, że dla mnie jest to przyjemna sytuacja ?! Niczego innego nie robię od kilku dni, tylko zastanawiam się, co zrobiłam źle, że nie chcesz mi powiedzieć, co się dzieje ostatnio. Masz przede mną jakieś tajemnice. Ty i Emily. Myślałam, że jesteśmy przyjaciółmi i mamy do siebie pewne zaufanie. Z resztą niech wam będzie. Wasza sprawa.  Miejcie te swoje sekrety. Teraz mnie to już nie obchodzi. Tylko czasami pomyślcie, że ranicie i mnie i Lou. I to nie jest przyjemne. To sprawia ból – wygarnęłam mu wszystko, co do tej pory mnie bolało, a czego nie potrafiłam w stanie powiedzieć. Każda cierpliwość ma swoje granice, a moja się właśnie przekroczyła. Chłopak stał przede mną ze spuszczoną głową i rękami w kieszeniach. Nie wiem, czy nie chciał już na mnie patrzeć, czy zrobiło mu się głupio.
- Nie wiedziałem, że tak to odbierasz – powiedział prawie szeptem i spojrzał mi w oczy.
- No to teraz już wiesz – odpowiedziałam wycierając z policzków łzy, które od kilku minut niekontrolowanie spływały.
- Poczekaj jeszcze trochę, a wszystko się wyjaśni – uśmiechnął się do mnie i próbował się przytulić
- Wybacz, ale nie poczekam, aż znów ktoś wymyśli jakieś kłamstwo, abym dała spokój. Szkoda mojego czasu – wyminęłam go i wyszłam.
***
Obudziłam się rano z potwornym bólem głowy. Czym prędzej się ogarnęłam i ruszyłam na dół w celu zrobienia sobie mocnej kawy. Wstawiając czajnik na gaz przeszukałam szafki, aby znaleźć jakieś tabletki.
- Znów coś bierzesz ? – Louis wyszeptał mi do ucha, a ja ze strachu podskoczyłam i upuściłam opakowanie.
- Musisz się tak skradać ? Głowa mnie boli. Nic mi nie będzie jak wezmę coś przeciwbólowego – chłopak pokręcił z głową z dezaprobatą.
- Liam z Danielle poszli do jej rodziców, Zayn umówił się na mieście z Perrie, a ja z Harrym idziemy obejrzeć jakiś samochód, bo Hazza chce sobie kupić. Mam nadzieję, że dacie sobie radę sami – uśmiechnął się szeroko. Dałam mu buziaka w policzek, po czym się ulotnił.
- Katie ja… - Farbowany stał za mną mamrocząc coś pod nosem  - Myślałem nad tym wszystkim i wymyśliłem…. – urwał, a ja pogoniłam go gestem ręki – wyszlibyśmy gdzieś dzisiaj ? – zapytał niepewny mojej reakcji. Chwilę się zastanowiłam, po czym pokiwałam twierdząco głową. Biorąc kubek z gorącą cieczą ruszyłam na górę w celu przygotowania jakiś rzeczy. Ostatecznie wybrałam to. Po 20 minutach gotowa do wyjścia schodziłam ze schodów i usłyszałam kawałek rozmowy Niall’a z Ems.
- Jeśli cokolwiek by się działo to natychmiast dzwoń, okey ? – lekko zdenerwowany chłopak krążył po salonie
- Tak, tak. Wiem. Idź już – pogoniła go blondynka
- Dobra… Ale nie ! Nie mogę Ciebie tak samej zostawić .
- Nic mi nie będzie. Idźże w końcu – Niall westchnął ciężko i wyszedł do przedpokoju. Widząc, że stoję na schodach uśmiechnął się do mnie i wyszliśmy z domu.
- Zapomniałem telefonu z szafki. Poczekasz chwilę ? – pokiwałam głową i stanęłam przed samochodem. Zaczęłam chodzić w te i z powrotem. Kiedy chłopaka nie było po 10 minutach zaczęłam się trochę denerwować. Przecież ile można brać telefon, prawda ? Już miałam się wrócić do domu, kiedy zauważyłam, że drzwi się otwierają. Tylko to, co zobaczyłam mnie sparaliżowało. Niall trzymał za rękę Emily, która zgięta w pół trzymała się za brzuch.
- Wsiadaj ! – chłopak do mnie krzyknął, a ja posłusznie wykonałam jego polecenie. Usiadł wraz z zwijającą się z bólu dziewczyną na tylną kanapę.
- Co się dzieje ? – powiedziałam wystraszona widząc, jak Emily coraz bardziej cierpi, a po policzkach płyną jej łzy.
- Nie ma czasu, jedź !
- Jak !? Nie mam kluczyków ! – zaczął szperać w kieszeni i trzęsącymi się rękami wyjął przedmiot. Przekręciłam stacyjkę i z piskiem opon ruszyłam z miejsca.
- Dokąd ja mam jechać ? – zapytałam po chwili, kiedy zorientowałam się, że nie znam kierunku jazdy.
- Do szpitala – wyszeptał, a ja odwróciłam głowę w ich kierunku, po czym ponownie przeniosłam wzrok na przednią szybę. I właśnie w tym momencie moje wszystkie obawy się sprawdziły. 

                                                                         ***

Od autorki: No witam was moje kochane Miśki ! ♥ Stęskniliście się ? Dobra...wiem, że nie ... ;D Jak może zauważyliście tym razem rozdział jest...poważny ;D O yeah ! Zwroty akcji, zwroty akcji wszędzie ! A to wszystko, żeby dostarczyć Wam wrażeń... Nie wiem, czy wam się podoba to coś u góry ^^ Dobra, pytania:
1. Lubicie jak się coś dzieje w rozdziałach i są zwroty akcji ? XD
2. Niall okazał się wspaniałym przyjacielem, ale co zrobilibyście na miejscu Katie ? :D
Tyle, nie zanudzam Was już ...

Dalej obowiązuję zasada 15 komentarzy = nowa notka. To dla nas naprawdę ważne, a ostatnio bardzo dobrze wam poszło ! *-*
 Love you all ! <3 xx ~ Maddix