Rozdział 35

Siedziałam sama w domu i zastanawiałam się dlaczego my w ogóle się kłócimy. Jak dzieci, poważnie. „To ty zabrałeś mojego misia!” „Nie, to ty jesteś czarownicą” „A ja się poskarżę mamie i zobaczycie!” A propos rodziców. Siedziałam sama w domu, bo wszyscy się gdzieś zmyli po wielkiej kłótni. Ale poważnie, co my odstawiamy? Normalnie jak dzikie szympansy z buszu. W każdym razie, siedziałam na kanapie w pustym domu, gdy rozbrzmiał dzwonek do drzwi.  Podeszłam szybko do nich, mając nadzieję, że to ta banda czubków, zwana moimi przyjaciółmi wróciła do domu, jednak byłam w błędzie. Cholernie wielkim! Otworzyłam szeroko drzwi i moim oczom ukazała się… moja mama i tata. ŁOT DE FAK?

- Ee, a przepraszam bardzo, co wy do jasnego kurczaka, robicie w Anglii? – zapytałam, ale nie dostałam żadnej odpowiedzi. Za to, moja mama wparowała do środka na zbyt wysokich szpilkach, które swoją drogą były bardzo ładne. Chyba jej zabiorę te buty, po co jej takie. Usiadła na kanapie i westchnęła głęboko. To samo zrobił tata.- Nie no, może wejdziecie do środka? Jesteście tacy kulturalni, że zapytaliście się o to. Naprawdę, gratulacje.

- Młoda damo, nie czas na twoje inaczej zabawne żarty. Przyjechaliśmy tutaj po ciebie. Wracasz z nami do Polski – powiedziałam moja mama, a ja wybuchnęłam śmiechem.

- Serio? Nie no ludzie, ostatni raz się tak uśmiałam, jak mama próbowała nam wmówić, że schudła 5 kg, tylko spodnie się w praniu skurczyły i dla tego nie może w nie wejść – powiedziałam, a tata zaczął się śmiać, jednak przestał pod ostrym spojrzeniem mamy. Ja również.

- Po pierwsze: One naprawdę skurczyły się w praniu. Po drugie: Dziecko, jak ty żyjesz, co?! Miałaś tu przyjechać i znaleźć pracę, rozpocząć samodzielne życie. A ty co? Siedzisz na garnku innych ludzi, całkiem obcych. Nic nie robisz całymi dniami, zero perspektyw. I powiedz mi Emily, skarbie. Dlaczego nie powiedziałaś nam, że byłaś w ciąży? – zapytała mama, a ja z wrażenia usiadłam na fotelu. Po moim policzku potoczyły się łzy, a ja westchnęłam głęboko.

- A po co miałam mówić? Wystarczyło, że sama czuję się źle z tym. Nie potrzeba dołować innych – wyszeptałam, a mama przytuliła mnie do siebie. Chyba miała rację. Naprawdę. Miałam przyjechać tu studiować, zdobyć dobrą pracę i żyć na własny rachunek. A co robię teraz? Siedzę u innych ludzi, za darmo. Wstyd mi za samą siebie.

- Córeczko, wiesz, że dla mnie jesteś najważniejsza. Zrobiłabym dla ciebie wszystko. Ale teraz musisz wrócić z nami, tak będzie lepiej – powiedziała mama i pocałowała mnie w czoło. Pokiwałam głową i spojrzałam na tatę – uśmiechał się ciepło w moją stronę.

- Emily, kochanie, chcemy dla ciebie jak najlepiej. Na pewno tu jeszcze wrócisz, masz całe życie przed sobą. I jeśli chodzi o twoich przyjaciół … na pewno zrozumieją to wszystko. Spakuj się, za godzinę mamy samolot. Kocham cię słońce – powiedział tata i pocałował mnie w policzek. Mama otarła łzę z policzka i wyszła z domu.

- I ja ciebie kocham tato – powiedziałam i wysiliłam się na słaby uśmiech. Tata pokiwał głową i chciał wyjść z domu. Jednak nagle przypomniałam sobie jedną rzecz. – Tato, czekaj!

- Co się stało?

- Skąd wiedzieliście, że byłam w ciąży?

- Rozmawialiśmy z Kate, powiedziała nam. Na razie Emily – uśmiechnął się do mnie i opuścił dom, po czym wsiadł w taksówkę i odjechał razem z mamą. Usiadłam na ziemi i rozpłakałam się. Cholera, tak bardzo nie chcę stąd wyjeżdżać! Tu są moi najbliżsi. Tu jest chłopak, którego kocham. Tu … jest moje życie. Chwiejącymi nogami udałam się do pokoju Zayna i zaczęłam się pakować. Po 15 minutach wszystkie moje rzeczy były spakowane. Przejechałam ręką po łóżku Zayna i uśmiechnęłam się blado do siebie. Złapałam moje dwie walizki i ruszyłam do salonu. Tam postawiłam je na chwilę. Wzięłam kartkę papieru do ręki i długopis. Ze łzami w oczach zaczęłam pisać wiadomość dla moich przyjaciół. Po 5 minutach była gotowa. Treść brzmiała tak:

                                                          „ Kochani!

Tak cholernie ciężko mi to pisać. Nie miałam pojęcia, że kiedykolwiek będę musiała coś takiego naskrobać. Kocham was, pamiętajcie. Niestety… moi rodzice zadecydowali, że muszę wrócić do Polski. Nawet nie wiecie jak źle się czuję. Pisze to ze łzami w oczach. Chciałabym, abyście pamiętali o mnie. Nie wiem czy kiedykolwiek się jeszcze zobaczymy. Może, na ślubie Li i Danielle. Kocham was całym sercem.

                                                                                     Wasza Emily xxx

PS: W lodówce zostawiłam wam obiad. Miał być na przeprosiny, ale zjedzcie go myśląc o mnie! Haha, tylko nie ubrudźcie podłogi małpy. Myłam ją! Kocham was.”

Spojrzałam raz jeszcze na treść listu. Miałam nadzieje, że uśmiechną się na ostatnie zdanie w tym liście. Nie chciałam żeby wyszło bardzo smutno. Poczułam, że muszę zrobić coś jeszcze. Napisałam jeszcze jeden list, ale ten zostawię, któremuś z moich przyjaciół, na potem. W każdym razie i tak rozpłakałam się gdy zostawiałam list na szafce. Ubrałam na siebie kurtkę i otworzyłam drzwi. Moim oczom ukazała się cała 6. Wszyscy obdarowali mnie zdziwionymi spojrzeniami.

- Em… Wiem, że zdenerwowałaś się po tej kłótni, ale ..- zaczął Louis, ale uciszyłam go gestem ręki. Przytuliłam każdego z nich po kolei, jednak na chwilę zatrzymałam się przy Niallu. Wsunęłam mu do kiszeni kopertę z listem i szepnęłam mu do ucha: „Otwórz go i przeczytaj go wszystkim, gdy będziecie wybierali się na ślub Lanielle. A na razie nikomu nic nie mów.„ Niall spojrzał mi w oczy, chcąc znaleźć odpowiedź ma moje zachowanie. Uśmiechnęłam się smutno. Pociągnęłam nosem i ruszyłam w swoją stronę.

 - A może nam to wyjaśnisz, co? – zapytała zdenerwowana Kate, a ja otarłam łzę z policzka.

 - Nie mam siły…wyjaśnię wam to, ale trochę inaczej…wybaczcie – spuściłam głowę i podeszłam do taksówki, która właśnie podjechała. Wsiadłam do niej, taksówkarz pomógł mi schować moje walizki i ruszyliśmy na lotnisko. Odwróciłam się za siebie i ze łzami w oczach wyszeptałam: „Dowidzenia Anglio i przyjaciele. Nigdy was nie zapomnę.” Po czym odwróciłam się z powrotem i przetarłam twarz dłonią. Cholera.

                                                       *2 miesiące później*

Ludzie złoci! Ile to już czasu minęło odkąd spakowałam manele i wyjechałam z mojego ukochanego kraju. Chcecie na pewno wiedzieć, co i jak się działo. No więc … przyjechałam do Polski i niedługo potem były święta Bożego Narodzenia. Spędziłam je tylko z rodzicami, było bardzo miło, rodzinnie. Niestety … nie rozmawiałam z nikim z moich przyjaciół, oprócz Harrego i Liama oraz Dani. Nie wiem, chyba mieli mi trochę za złe, że tak łatwo poddałam się i wyjechałam z Anglii. W każdym razie ja i tak wysłałam im prezenty. Kate wysłałam wisiorek – połówki serca z napisem „Best friends forever”, Zayn dostał ode mnie skórzaną kurtkę z wyszytym przeze mnie napisem „Malik bitches”, Niallowi podarowałam wstążkę na rękę z  nadrukiem „Emily+ Niall= Swag BFF”, Louis … dostał wisiorek serduszko z naszym zdjęciem w środku. Ha! Pewnie żadne z nich nie założyło swoich prezentów na siebie. Ale robiłam je od dłuższego czasu, więc niech mają. Harry dostał ode mnie koszulkę z nadrukowanym: „I’m the best friend in the world. Problem?” za co mi podziękował jakieś 394832 razy i wysłał mi nowiutką gitarę  z wyrytym: „Emily, the best of the best”  ucieszyłam się jak małe dziecko! Liam i Danielle dostali ode mnie wspólny prezent – pościel z wyszytym (przeze mnie, jestem taka uzdolniona!) „Lanielle – couple of year”, a oni wysłali mi zestaw kostek do gitary z różnymi śmiesznymi minami na nich i komplet: wisiorek+ pierścionki+ bransoletki. Również miałam zaciesz. Sylwestra spędziłam na skypie, rozmawiając z Harrym. Mówił, że wszystko u nich jest po staremu, ale czułam, że było inaczej. A potem … nastał nowy rok i zaczął się styczeń. Dziś jest 15 stycznia, a ślub będzie dokładnie za tydzień. Yup, dostałam zaproszenie na ślub. Zaczęłam skakać jak dziecko i zeszłam na dół do rodziców którzy o czymś dyskutowali, ale gdy się pojawiłam, nagle przestali.

- Dostałam zaproszenie! – wykrzyczałam, a mama spojrzała na mnie spod byka.

- No było oczywiste, że świadkowa dostanie zaproszenie – powiedziała mama i pokręciła głową.

- No niby tak, ale wiesz. Mogli nie chcieć takiego szajbusa jak ja na swoim weselu!

- No w sumie racja, jesteś lekko nienormalna – zakomunikował tata, a ja spojrzałam na niego dziwnie.

- Dzięki, nie ma to jak dobre słowo od ojca. A tak po za tym, to o czym rozmawialiście, gdy weszłam do salonu? – zapytałam ich, a rodzice wymienili spojrzenia między sobą.

- Widzisz Emily… wiemy, że jest ci źle tutaj w Polsce. Płaczesz wieczorami i w nocy, a rano udajesz, że jest wszystko okay. Więc… kupiliśmy ci mieszkanie w Anglii – powiedział tata, a ja wstałam z kanapy, tylko po to, aby znów na nią usiać z wrażenia. Że łot?!

- Ale jak to? Przecież nie chcieliście żebym tam była – powiedziałam, a mama pogłaskała mnie po głowie.

- To fakt, ale wolimy widzieć cię szczęśliwą. Mieszkanie jest przytulne. Nie musisz płacić czynszu, tam się nie płaci. Oczywiście trzeba uregulować rachunki za wodę, gaz i światło, ale tym zajmiemy się my. Ty po prostu… nie wiem znajdź pracę, idź się dokształcaj. Twoja babcia nam przemówiła do rozsądku – powiedziała mama, a ja spojrzałam na nich zdezorientowana. Do domu wkroczyła moja babcia Grażyna, a ja zapiszczałam ze szczęścia. Kocham babcie, jest jak moja druga mama. Przytuliłam ją z całej siły.

- Wnusiu! Wpadłam tylko na chwilę. Posłuchaj mnie uważnie. Zawsze podejmowałaś dobre decyzje. Rodzice bali się o ciebie, a ja wiedziałam, że ty robisz dobrze. Więc wracaj tam gdzie twoje miejsce, rób to co robiłaś, bo jestem z ciebie dumna, bez względu na wszystko! – powiedziała babcia, a ja wzruszyłam się i przytuliłam ją mocno. Jeszcze chwilę porozmawialiśmy i babcia poszła, bo śpieszyła się do swojego chłopaka. Biczys, ona ma chłopaka, a ja nie. So sad! Poleciałam szybko na górę i zaczęłam pakować walizki. Tak bardzo się cieszę! Gdy byłam spakowana, złapałam mój telefon i zadzwoniłam do Harrego.

- Halo? – usłyszałam zaspany głos loczka i podrapałam się po głowie.

- Tu Emily człowiecze. Co ty spałeś jeszcze?

- No przecież różnice czasowe. W Anglii jest środek nocy – powiedział i usłyszałam jak ziewa. Walnęłam się w czoło.

- Ale różnica wynosi godzinę matole. U mnie jest 16.00 a u ciebie 15.00 – powiedziałam i usłyszałam jak zrywa się z łóżka.

- To już jest 15.00!? O boże, a ja miałem dzisiaj… a nie w sumie to nic nie miałem. Idę spać dalej – powiedział, a ja odchrząknęłam lekko.

- Słuchaj przyjeżdżam do Anglii! Rodzice kupili mi mieszkanie! Będę w UK jeszcze dzisiaj! – powiedziałam i usłyszałam w słuchawce głośne „mnhadhbgdyxhfngber” AHA.

- Naprawdę!? Jak ja się cieszę! To leć na lotnisko i w ogóle! Jak będziesz to daj mi znać! – powiedział i zaczął krzyczeć. Ja nawet nie chcę wiedzieć, co on robi tą słuchawką…

- Tylko nikomu nic nie mów. Do zobaczenia!

- Na razie misiakuuuuu rozrabiakuuuu! – powiedział Harry i rozłączył się. Zaczęłam się śmiać i szybko ubrałam się w coś ciepłego i zeszłam na dół.

- Jestem gotowa! – powiedziałam, a mama przytuliła mnie mocno.

- Jestem pewna, że zrobisz to co uważasz za stosowne. Masz tu adres swojego nowego mieszkania – powiedziała i wręczyła mi zapisaną kartkę.

- To jedziemy na lotnisko, bilet masz już kupiony. Wiedzieliśmy, że jak tylko się dowiesz to od razu będziesz chciała lecieć – powiedział tata i złapał moje walizki. Wyszedł z domu i pokierował się w stronę garażu. Odwróciłam się w stronę mojej mamy i przytuliłam ją do siebie.

- Kocham cię mamo – powiedziałam i pocałowałam ją w policzek. Uśmiechnęła się wesoło do mnie i otarła łzę z policzka.

- I ja ciebie myszko – przyłożyła usta do mojego czoła i złożyła czuły, matczyny pocałunek. Obdarowałyśmy się ciepłymi uśmiechami i wyszłam z domu. Wsiadłam do auta taty i pomachałam mamie. Chyba nareszcie zaczyna się układać, yupi!

                                                           * 3 godziny później*

Wylądowałam już w Anglii i poczułam się tak jak tego lipcowego dnia, gdy razem z Kate przyjechałyśmy tu pierwszy raz. Ale było! Jechałam teraz w taksówce pod dom 1D, żeby zrobić im niespodziankę. Napisałam sms do Harrego z moim nowym adresem i siedziałam na fotelu i cieszyłam się jak głupia. Dojechaliśmy właśnie i kazałam taksówkarzowi zaczekać, chcę tylko coś załatwić. Wysiadłam z auta i podeszłam pod drzwi domu, jednak nie zdążyłam zadzwonić, bo drzwi same się otwarły.

- O cześć Emily, co tu robisz? – zapytała Kate i odwróciła się do mnie tyłem, zamykając drzwi na klucz. Aha, no takiej reakcji się nie spodziewałam, myślałam, że będzie trochę … bardziej przyjaźnie. Natomiast ona zachowała się jakbym wyszła do sklepu na 5 minut, a nie wyjechała na 2 miesiące.

- No wiesz, ślub Lanielle i do tego… - zaczęłam jednak brunetka przerwała mi szybko.

- To na pewno interesujące Ems, ale kompletnie nie mam czasu. Musze iść z Jessicą na zakupy, a i tak już jestem spóźniona. Cześć – powiedziała i ruszyła szybkim krokiem na przód. Stanęłam jak wryta i zrobiło mi się bardzo przykro mimo, że w zupełności ją rozumiałam. Miała prawo być taka a nie inna, jednak liczyłam, że tak nie będzie. Wsiadłam z powrotem do taksówki i spuściłam głowę.

- Wszystko w porządku panienko? – zapytał taksówkarz a ja pokiwałam głową i podałam mu adres pod który miał mnie zawieść. Ruszyliśmy, a ja jeszcze obejrzałam się za siebie i ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam Kate stojącą jak słup soli, odwróconą w moją stronę z miną, która mówiła, że dopiero teraz zorientowała się z kim rozmawiała. No trudno się mówi.

                                                        *30 minut później*

Wysiadłam z pojazdu, zapłaciłam i ruszyłam w stronę mojego nowego miejsca zamieszkania. Budynek wyglądał na nowo postawiony. Ogrodzony był płotem i ogrodem. Tak ślicznie! Włożyłam kluczyk do zamka i przekręciłam. Drzwi się otwarły i moim oczom ukazał się … najpiękniejszy dom jaki kiedykolwiek widziałam!

- Ło rzesz w dupę wieloryba – wyszeptałam i rzuciłam walizki przed siebie. Zamknęłam za sobą drzwi i zaczęłam zwiedzanie domu. Była tu kuchnia  z której można było wyjść na zewnątrz do ogrodu. Następnie był uroczy  salon w którym od razu się zakochałam! Przeszłam korytarz i zobaczyłam  łazienkę oczywiście z wanną. Przynajmniej dwie osoby mogą się zmieścić,  if u know what i mean! Potem były dwa pokoje. Oby dwa były urocze, ale jako swój wybrałam ten pokój bo był fioletowy, a ja uwielbiam ten kolor. No i do tego miał  garderobę  i dobrze bo ja mam dużo rzeczy. No i można się tam zamknąć z chłopakiem … oczywiście żeby tam posprzątać zboczuchy! Drugi  pokój został więc pokojem gościnnym. Zabrałam się do rozpakowywania walizek w mojej garderobie, potem rozstawiłam kosmetyki w łazience i po godzinie wszystko było na miejscu. W międzyczasie zadzwoniłam do rodziców, żeby podziękować im za wszystko, oraz przez Internet zamówiłam zakupy do domu. Wzięłam prysznic, wysuszyłam włosy, zrobiłam delikatny makijaż i ubrałam się w coś luźniejszego. Wyszłam właśnie z łazienki, gdy nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. To pewnie zakupy- pomyślałam i dopiero po 5 minutach otworzyłam je szeroko. W drzwiach zobaczyłam uśmiechniętego Harrego z kwiatami. Zapiszczałam i rzuciłam mu się na szyję. Oplotłam go nogami w pasie i tuliliśmy się mocno. W końcu puścił mnie i wręczył kwiaty.

- Emily! Znowu cię widzę, boże jak ja się stęskniłem! Przez skype to nie to samo co na żywo! – powiedział, a ja wstawiłam kwiaty do wazonu. Uśmiechnęłam się do niego i usiadłam na krzesełku w kuchni.

- Ja tak samo.  I przepraszam, że tak długo nie otwierałam, zapomniałam gdzie są drzwi – powiedziałam, a Harry wybuchnął śmiechem. Znów rozbrzmiał dzwonek, jednak tym razem był to dostawca zakupów. Zapłaciłam i zabrałam torby.

- No nieźle, szykujesz jakąś imprezę? – zapytał i wyjął z torby paczkę żelek. Rzucił się na kanapę w salonie i zaczął zajadać słodycze. Pochowałam jedzenie i usiadłam obok niego.

- Nie, no co ty. Lepiej opowiadaj co tam u was – powiedziałam i spojrzałam na Harrego. Ten tylko podrapał się po głowie i odłożył żelki.

- No wiesz, trochę się zmieniło. Ale co tu dużo mówić …- powiedział niechętnie i spojrzał na mnie, po czym pocałował mnie w policzek. – Nie przejmuj się. I nie płacz.

- Ja się nie przejmuję i przecież nie płaczę – powiedziałam, a Styles złapał mnie a rękę i położył ją na moim policzku.

- To dla czego masz mokre policzki? – zapytał, a ja przejechałam dłonią po twarzy. Ja już nawet łez nie kontroluje, świetnie! Otarłam je i westchnęłam.

- Możesz mi chociaż powiedzieć kto to jest Jessica?

- A skąd ty o niej wiesz?

- Widziałam się z Kate, nie chciała ze mną gadać, powiedziała tylko, że biegnie na zakupy z jakąś Jessicą – zakomunikowałam, a Harry zrobił wkurzona minę.

- To nowa dziewczyna Louisa i przyjaciółka Kate, strasznie wkurwiająca – powiedział, a ja poczułam jak wzbiera we mnie złość i smutek. Chociaż … może dobrze, że poznali kogoś nowego. Taaak..

- Czemu wkurwiająca?

- Wprowadziła się do nas i mieszka u Louisa, a to twoje miejsce – powiedział, a ja się zaśmiałam. – Do tego się rządzi, rozkazuje nam. Nikt jej nie lubi oprócz Kate i Lou oczywiście. Zayn mieszka z Perrie bo nie chcę jej oglądać. Niall nawet z pokoju nie wychodzi. Ostatnio chciał do ciebie napisać, ale nie miał odwagi. Bardzo za tobą tęskni i nosi twoją opaskę na ręce. A Zayn twoją kurtkę, którą dałaś mu na święta! – powiedział, a ja się wzruszyłam. Czyli chociaż oni to założyli!

- Naprawdę? Malik się wyprowadził? Boże, straszne, co za głupia strzała z tej laski – powiedziałam, a Harry parsknął śmiechem.

- Ja już też tam wytrzymać nie mogę, ostatnio się nawet z Lou pokłóciłem. Cholera – powiedział, a ja przytuliłam go z całej siły. Nagle wpadłam na świetny pomysł.

- Możesz zamieszkać tutaj! – powiedziałam, a Harry spojrzał na mnie zaskoczony.

- Naprawdę? – zapytał, a ja pokiwałam głową. Przytulił mnie mocno i ruszył do wyjścia.

- Gdzie ty idziesz?

- Spakować się! – powiedział i wybiegł z mieszkania. Zaśmiałam się, jednak zaraz posmutniałam. Cholera… ta Jessica zabrała mi dwie ważne osoby. Niech ją drzwi ścisną … to znaczy bóg błogosławi!

                                                             *Oczami Harrego*

Wsiadłem do mojego auta i ruszyłem do mojego domu. Byłem naprawdę podekscytowany! Zamieszkam z Emily, będą mógł patrzeć na nią rano, w południe, po południu, wieczorem … a może nawet w nocy! Nie no, trochę przesadzam. Chyba, że wejdę pod jej łóżko i… STOP. Byłem też zły. Przede wszystkim na Kate, bo spławiła Emily. Na Louisa bo sobie znalazł jakąś dziunię. I na resztę też, bo się do niej nie odzywali. Zajechałem właśnie pod dom i zaparkowałem. Wysiadłem z auta i pobiegłem do środka, mijając bez słowa, zdziwioną Kate. Spakowałem większość rzeczy do ciemnozielonej walizki i wyszedłem z mojego pokoju. Byłem już przy drzwiach gdy usłyszałem głos Kate.

- Harry, gdzie ty się wybierasz? – zapytała, a ja odwróciłem się w jej stronę. Na dole pojawił się Niall, Louis, Liam oraz panna sucz aka Jessica.

- Będę mieszkał razem z Emily – powiedziałem, a Niall uśmiechnął się szeroko.

- Ems jest w Anglii? – zapytał, a ja pokiwałem głową. Ucieszył się, jednak przestał gdy napotkał srogi wzrok Kate. Louis nagle podniósł głowę.

- Jak to? Kiedy przyjechała? – zapytał Tommo, a ja spojrzałem na niego zły.

- Mniej więcej wtedy kiedy pieprzyłeś się ze swoją nową dupą – wysyczałem i otworzyłem drzwi.

- Znalazł się pan mądraliński! Nikogo tu nie obchodzi, że Emily, Emma czy jak się tam nazywa, wróciła ze swojej Nibylandi – powiedziała Jessica, a ja pokazałem jej faka.

- Mnie obchodzi… - wyszeptał Niall, złapał się za miejsce gdzie była bransoletka od Emily  i udał się na górę. Spojrzałem na Kate – była przygnębiona. Louis wyglądał na zmieszanego. Jessica jak zwykle – pusta dziwka z martwym zwierzęciem na głowie. Wyszedłem z domu trzaskając drzwiami. Napisałem Zaynowi, że gdyby chciał wiedzieć, to Emily jest w Anglii. Wsiadłem do auta i po 15 minutach byłem już u Ems. Wyrzuciłem wszystkie złe emocje i z uśmiechem wszedłem do mieszkania.

                                                  *Oczami Emily*

Harry wrócił, a ja zdążyłam przygotować lasagne. Wyciągnęłam ją z piekarnika, akurat gdy loczek skończył rozpakowywać się w swoim nowym pokoju. Wpadł do kuchni i pociągnął nosem.

- Ale ładnie pachnie, aż mi ślinka cieknie. I nie mówię o jedzeniu – powiedział, a ja wybuchnęłam śmiechem. Uderzyłam go lekko w ramię, gdy rozbrzmiał dzwonek do drzwi. Nałożyłam szybko porcję Harremu i poszłam otworzyć. Moim oczom ukazał się Liam z butelką czerwonego wina.

- Liam!/ Emily! – krzyknęliśmy na równi i zaczęliśmy się śmiać, po czym mocno się przytuliliśmy.

- Zapraszam do środka, szanowny gościu z wyższych sfer! – powiedziałam, a Liaś zaczął się śmiać. Uścisnął się po przyjacielsku z Harrym i zasiedliśmy w salonie. Włączyłam jakąś komedię, jednak w ogóle nie wiedziałam o co w niej chodzi. Zajęłam się rozmową, żartami oraz napadami śmiechu razem z Li i Harrym. Było świetnie, szkoda tylko, że nie było reszty. Bardzo mi ich brakuje. Chciałabym wiedzieć, jak oni przeżyli ten czas, gdy mnie nie było.

                                                                          ***

Od autorki: Siemanko kochani! Jak widzicie, często bywa tak, że coś musi się skończyć, aby nowy, lepszy rozdział życia, mógł się otworzyć. Trolololo, jestę inteligentę! W każdym razie Emily wkroczyła w dorosłe życie! Boooya! Ma własne mieszkanie i żyję na swój rachunek (dobra na rachunek rodziców, ale udawajmy, że jest inaczej!). Czyż ona nie jest zajebista!? Hahaha, nie. Nie myślcie, że tak łatwo wszyscy znów się pogodzą. Oj nie! Kocham was kurczaki! Maddie xxxxxxx Limit: 25 komentarzy! :) x

Ps: Ask do postaci! Macie pytanie do Emily, Kate, Niall, Louisa lub innych bohaterów? Wbijajcie! http://ask.fm/purplesarcasm Zapraszamy! 

Rozdział 34

Zauważyliście może, że odkąd przyjechałam do Anglii moje życie przypomina jedną wielką komedię ?
Najpierw Emily straciła pamięć, teraz wyskoczyła z tym Jake’m, Josh’em, Jack’iem czy Bóg wie jak on tam miał na imię. Na szczęście z nim zerwała, przynajmniej nie musiałam się uczyć na pamięć jego imienia. Ale ty jesteś miła! Zawsze i wszędzie… To była czysta ironia… Ironia ? Jesteś pewien? Na 100% ? Definitywnie ? Ćpałaś coś ? Życie Stefan, życie… Jesteś nie normalna! A ty to niby co ? Głosik w głowie, który każdy ignoruje! Jestem sumieniem! A ja jednorożcem! Brałaś coś ? Spadaj…
- Katie… - Liam pomachał mi ręką przed nosem, a ja jak wyrwana z trasu spojrzałam na niego.
- Żyjesz ? – zapytał z lekkim uśmiechem, a ja zrobiłam zdezorientowaną minę – Kiwasz się jakbyś miała chorobę sierocą i szczerzysz się do siebie, jak głupi do sera – odparł śmiejąc się
- A wiesz… rozmawiałam sobie ze Stefanem i tak jakoś….- urwałam, widząc jak chłopak wytrzeszczył oczy i zaczął rozglądać się dookoła – zamyśliłam się po prostu – dodałam wykrzywiając usta w najszerszym uśmiechu na jaki było mnie stać.
- Ty chyba nie masz wszystkich w domu – skwitował, za co dostał ode mnie poduszką – i tak nie pobijesz jego – wskazał palcem w stronę kanapy. Dopiero teraz zauważyłam, że Harry siedzi przed telewizorem z pilotem w ręku i ma zaciesz na ryjku. Przeniosłam zdezorientowane spojrzenie  z powrotem na Liam’a – siedzi tak od dwóch godzin – pokręcił głową z dezaprobatą i ruszył na górę.
- Harry – szturchnęłam chłopaka, aby sprowadzić go na ziemię – Hazza! – powtórzyłam trochę głośniej, ale to również nic nie dało – Harreh kupię Ci kota na urodziny ! – wrzasnęłam, a ten spojrzał na mnie i zaczął się cieszyć.
- Wiedziałem! Wróżbita Maciej to przewidział!- zaklaskał w dłonie. Spojrzałam na niego z miną typu WTF?!
- Że kto ?
- Że wróżbita.
- Dobrze się czujesz ? – zapytałam troskliwie kładąc mu rękę na ramię.
- Nigdy nie czułem się lepiej…
- Harry, co się z Tobą do jasnej cholery dzieje ? – wykrzyknęłam poirytowana, widząc jak chłopak zatraca się w jakimś programie telewizyjnym.
- On jest jak magnes! Jak kwiat róży na wiosnę… jest moim idolem, oratorem, moim światełkiem w ciemnym tunelu zwanym potocznie życiem… - stałam jak słup soli i daję głowę, że wyglądałam jakby mi ktoś walnął patelnią w twarz.
-Po pierwsze.. nie wiedziałam, że potrafisz przemawiać z taką głębią… a po drugie: Te zioło, co paliłeś z Emily jeszcze Cię trzyma, prawda ? – zmarszczyłam brwi, uważnie przypatrując się chłopakowi.
- On to wiedział… wiedział, rozumiesz ? – spojrzał na mnie rozmarzonym wzrokiem, jakby zignorował to, co przed chwilą powiedziałam. Zaczynał mnie już po woli irytować swoją zagadkową mową i tym zachowaniem przygłupa.
- Co wiedział ? Weź mnie oświeć, bo ciemna jestem – wywróciłam teatralnie oczami zakładając ręce na piersi. Chłopak chwilę nad czymś pomyślał, po czym zapalił stającą obok lampkę nocną i skierował ją na mnie. Zmrużyłam oczy, bo światło mnie oślepiało.
- Co Ci odbiło!? Wyłącz to natychmiast – warknęłam zła, a chłopak tylko wzruszył ramionami
- Miałem Cię oświecić, tak ? – zagadnął lakonicznie i się zaśmiał
- Głupota wraca, będziesz żył – powiedziałam kąśliwie – A teraz do rzeczy… Co ty oglądasz ?
- Wróżbita Maciej jest cudowny ! Od kilku dni słucham jego rad ! I wiesz co ? On wiedział jak mam na imię i kiedy się urodziłem ! On jest jakiś geniuszem! – mówił z coraz większym podekscytowaniem. Spojrzałam na niego spode łba.
- Harry… - westchnęłam ciężko – czy wysłałeś mu sms’a ? – chłopak pokiwał twierdząco głową – Czy ty czasami używasz swojego mózgu ? Raczej powinnam się zapytać czy ty go w ogóle masz ? – chłopak spojrzał na mnie zdezorientowany – Ty łosiu! Przecież to oczywiste, że wysyłasz im swoje imię, datę urodzenia i następnie pytanie!
- No i co to ma do rzeczy ? – spytał głupio, a ja zrobiłam facepalma
- To ty podałeś mu imię i datę głupcze! –powiedziałam, a Curly stał przez chwilę bez ruchy usilnie nad czymś myśląc.
- Oszukał mnie dziad! – Wybuchnął – a ja mu ufałem… był dla mnie jak brat… - Loczek teatralnie zapłakał, a ja wybuchnęłam śmiechem.
- Jak dziecko – poczochrałam go po włosach, na co zrobił obrażoną minę. Po chwili wstał i oznajmując, że idzie pod prysznic ruszył w kierunku schodów.
- Uno momento por fawor – powiedziałam do siebie rozglądając się po salonie – A gdzie jest Zayn ? – spytałam podejrzliwie. Zaczęłam sprawdzać wszędzie.. w każdym pokoju, łazience, kuchni, za zasłonami, pod kanapą… tak wiem, jestem nienormalna o.O
- Szukasz czegoś ? – Usłyszałam głos za sobą i automatycznie podniosłam głowę, aby zobaczyć, kto to jest. Niestety to nie był najlepszy pomysł, bo zaryłam łbem o stół. Osobnik przede mną zaczął się śmiać, a ja marszcząc brwi zaczęłam rozcierać pulsujące od bólu miejsce.
- Jeśli szukałaś mnie, to jestem tu – Niall wskazał rękami na siebie, a ja wywróciłam oczami.
- Nie… - powiedziałam przeciągle – Szukam Zayn’a, nie widziałeś go? Wyparował gdzieś – powiedziałam szybko podnosząc każdą poduszkę z kanapy
- tam go raczej nie znajdziesz - zaśmiał się z mojej głupoty, a ja mu zawtórowałam. Ktoś mi coś dosypał. Tak, to na pewno to.  Chłopak przyciągnął mnie do siebie i pocałował w czubek głowy. Po chwili usłyszeliśmy jakiś huk dochodzący z przedpokoju. Patrząc na siebie pytająco udaliśmy się w tamtą stronę. Usłyszeliśmy jakieś śmiechy, a po chwili ktoś zaczął krzyczeć ‘Sezamie otwórz się’ i tak kilka razy .
- Zayn… może spróbowałbyś jednak kluczem, a nie zaklęciem? – Do naszych uszu doszedł głos jakiegoś chłopaka. Biorąc głęboki oddech nacisnęłam na klamkę.
- Widzisz! Sezam się otworzył! Wiedziałem, że zadziała! –Otworzyłam szerzej drzwi, a chwilę później poczułam ciężar przygniatający mnie do ściany.
- Zayn, do cholery! Co ty odwalasz? – Warknęłam zła i odepchnęłam chłopaka, aby stał prosto.
- Znalazłem go na mieście i postanowiłem pomóc mu dojść do domu – dopiero teraz zauważyłam, że to Josh. Niall podziękował mu i zamierzaliśmy namówić Mulata na pójście spać.
- Gdzieś ty był? – Powiedział blondyn, który pomógł chłopakowi dojść na kanapę.
- Ty wiesz jak ja się ucieszyłem, że Emily nie jest już z Joe? – Wybełkotał
- Chyba z Jack’iem – poprawiłam go – mniejsza… i musiałeś się nawalić ze szczęścia ?
- Tak - czknął, po czym próbował się podnieść. Rozłożyłam tylko bezradnie ręce i pokiwałam głową z dezaprobatą.
***
Wstając rano jak zawsze zeszłam do kuchni. Już od schodów było słychać trzaskanie garnków i zapach… spalenizny? Niech no zgadnę, kto się dobrał do kuchni…
- Mistrz już na nogach? – Zagadnęłam, a Loczek odwrócił się do mnie i delikatnie się uśmiechnął. Zaraz za mną stanęła Em, która skrzywiła się widząc, kto dziś przyrządza śniadanie
- Zdechło Ci coś w tym garnku? – Zapytała podnosząc pokrywkę i po chwili zamknęła ją z powrotem.
- To jest nasze śniadanie… -powiedział marząc brwi. Emily zaśmiała się na cały głos i łapiąc się za brzuch zsunęła się po szafce. Widząc ją jak zwija się ze śmiechu uczyniłam to samo.
- Curly wiesz, że Cię kocham, ale kucharz z Ciebie marny… - powiedziała wycierając łzę spływającą po policzku.
- Człowiek się stara… ugotuje owsiankę…- na słowo ‘owsianka’ Emily zaczęła śmiać się jeszcze głośniej – moglibyście to docenić – powiedział zrezygnowany i zdejmując fartuszek w kwiatki wyszedł.
- To ja coś zrobię –Ems pokręciła głową nie mogąc wydusić z siebie słowa. Podeszłam do lodówki i przeżyłam ciężki szok, gdy ją otworzyłam.
- NIALL!!! NATYCHMIAST TU PRZYJDŹ! – Wydarłam się na cały dom i nie obchodziło mnie to, czy mogę obudzić resztę. Po jakiś 2 minutach Blondyn stanął obok mnie, a ja zmierzyłam go morderczym spojrzeniem.
- Mógłbyś mi łaskawie powiedzieć, gdzie jest jedzenie? – Wskazałam palcem na puste pułki
- A czemu akurat ja?  - Spiorunowałam go wzrokiem, a ten zaczął się bawić palcami.
- No więc… Wczoraj wieczorem jakoś tak się złożyło, że zrobiłem się głodny i zszedłem na dół, aby sobie coś przygotować. Otwieram lodówkę...patrzę… a tam …Lodówkowy Elf ! I pytam się go, co on tam robi, a ten mi mówi, że ma problem… Żeby nie wyjść na niekulturalnego spytałem jaki. Okazało się, że porwali jego królową i aby jej pomóc trzeba było zjeść wszystko.. Więc postanowiłem pomóc temu biednemu stworzonku.. I tak właśnie zniknęło jedzenie… Ale pamiętaj, że zrobiłem to w słusznej sprawie…. – skończył swoją wzruszającą historię, a ja stałam z miną ‘ Na pewno tak było’. I tak najlepsza była Emily, która dosłownie turlała się po ziemi nie wyrabiając ze śmiechu.
- Głupszej wymówki jeszcze nigdy nie słyszałam. A wszyscy uważają Cię za w miarę inteligentnego – powiedziała między napadami głupawki.
- Nie przekonałem Cię, prawda ? –zapytał widząc moją minę. Zacisnęłam pięści, i biorąc głęboki oddech próbowałam się nie roześmiać.
- Nie – wydukałam przez zaciśnięte zęby – a teraz marsz do sklepu ! – tym razem nie wytrzymałam i wybuchnęłam śmiechem. Niall dostał ode mnie ścierką, po czym posłusznie poszedł na zakupy.
- Musicie się tak wydzierać ? Łeb mi nawala – Zayn odezwał się prawie szeptem i złapał za litrową butelkę wody, która po chwili była już pusta.
- Trzeba było się nie upijać, ze szczęścia – Em wzruszyła ramionami i zaczęła jeść suche płatki z pudełka.
- Mogłabyś sobie darować te uwagi – mruknął niezadowolony i przetarł dłońmi twarz.
- Upiłeś się, to cierp – odparła jak gdyby nigdy nic
- I to mówi mi dziewczyna, która wdychała jakiś zielsko!- podniósł głos, a moment później syknął z bólu
- Bujaj się – warknęła blondynka i poszła. No pięknie.. Czymże byłby dzień, gdyby ktoś się nie pokłócił ?
- Nie rozmawiajmy o tym! – ostrzegłam go palcem, kiedy miał zamiar się odezwać. Pokiwał głową ze zrozumieniem.
- Możesz mi powiedzieć, co się wczoraj działo ? – zapytał niepewnie, a ja pokręciłam głową z dezaprobatą.
- A więc..Josh przyprowadził Cię zalanego, potem bełkotałeś, że to ze szczęścia.. Następnie pomyliłeś łazienki i wparowałeś Harremu pod prysznic, pytając się go, co taka ładna dziewczyna robi sama w deszczu – na to wspomnienie wczorajszego wieczoru zaśmiałam się, a Zayn spalił buraka – później, gdy Niall poinformował Cię, że przyszedł sms powiedziałeś, że go nie znasz i żeby go nie wpuszczał..- zakończyłam na tym, aby bardziej nie zawstydzać Zayn’a…
- Mogło być gorzej - podrapał się po karku po czym wybuchnął śmiechem.
***
- EJ LUDZIE! Umieram z nudów! – Jęknęła Ems, zsuwając się z sofy…
- W telewizji tez nic nie ma.. Będzie leciał jakiś program o zamachu na jakiegoś Lincolna – jęknął Liam przeskakując kanały.
- Ooo ten program może być ciekawy.. Ciekawe o czym będzie – Lou siedział podekscytowany
- Niech no zgadnę.. Może o zamachu na Lincolna ? – odezwała się Ems jak do małego dziecka .
- Racja – powiedział ucieszony.
- Czy ty w ogóle masz jakieś wady Ems ? – zapytał niespodziewanie Hazza. Wszyscy spojrzeliśmy na siebie pytająco – W każdej sytuacji potrafisz znaleźć ripostę, wiesz wszystko… więc gdzie twoja ciemna strona ? – spytał z cwanym uśmieszkiem
- Moją wadą jest … szczerość – odparła po chwili zastanowienia
- A to chyba jest zaleta – Curly podrapał się po karku
- Co mnie obchodzi to, co myślisz ? – powiedziała poirytowana, ale wiedziałam, że wypowiedziała to żartobliwie. Widząc jednak minę Loczka domyślałam się, że nie zrozumiał ‘dżołku’. Modliłam się, aby z tego nie wybuchnęła jakaś kłótnia.
- Czyli już nie liczysz się ze zdaniem przyjaciół, tak ? No dobrze – prychnął nawet nie zaszczycając jej wzrokiem.
- Harry daj spokój… - próbowałam trochę załagodzić sytuację, ale niestety z marnym skutkiem
- A ty..- zwrócił się do mnie - Weź przestań zawsze być taka dobra dla wszystkich i ich usprawiedliwiać ! – oburzył się, a ja zrobiłam zdziwioną minę. Ten dzień chyba nie będziemy mogli zaliczyć do najprzyjemniejszych… Co ich ugryzło ? 
***

- Musimy tam iść ? – zapytałam swojego chłopaka wpatrując się z nudy w lustro – Nie chce mi się – jęknęłam i spuściłam głowę. Po chwili poczułam dłonie, które oplatają mnie w pasie.
- Wiesz, że musimy iść na ten wywiad – mruknął mi do ucha, a ja głośno westchnęłam.
- Taaa… - powiedziałam przeciągle. Niall obrócił mnie do siebie i podniósł dłonią mój podbródek – rozumiem, obowiązki – uśmiechnęłam się delikatnie, a chłopak złączył nasze usta. Uśmiechnęłam się i zamierzałam odsunąć się, ale ten niestety nie miał tego samego na myśli.
- Niall, musimy się zbierać – wymamrotałam, ale nie miał zamiaru mnie posłuchać  - Wywiad, pamiętasz ? – ponownie ponowiłam próbę, ale przerwał mi pocałunkiem. Tym  razem był bardziej zawzięty i stanowczy. Po chwili uległam i przejechałam dłonią po jego policzku wywołując u chłopaka cichy śmiech. Łapiąc mnie za biodra zmniejszył przy tym odległość między nami. Po chwili znów poczułam jego usta na swoich i pogłębiłam pocałunek. Nie wiem jakim cudem, ale znalazłam się na ścianie. Poczułam jak ręce chłopaka błądzą po moich plecach. Spojrzałam w jego niebieskie tęczówki i zobaczyłam wesołe iskierki. Nie powiem… podobało mi się to. Ba! Bardzo mi się to podobało. W tej chwili nie liczyło się nic innego. Nie wiem ile trwała ta magiczna chwila, ale jestem pewna, że mogłabym tak umrzeć. Niestety pukanie musiało przerwać tą chwilę.
- Jesteście gotowi ? Za 10 minut jedziemy ! – wykrzyknęła Emily. Dziwne było to, że ona zapukała do drzwi. Dacie wiarę ?! ZAPUKAŁA! Cud nad Wisłą …
- Tak, zaraz zejdziemy – powiedziałam na tyle głośno, aby mnie usłyszała.
- Ej… A czemu macie zamknięte drzwi ? – zapytała i zaczęła szarpać klamką. Niall przejechał opuszkami palców po mojej szyi, co wywołało głośny śmiech – Co wy tam robicie ? – blondynka nie dawała za wygraną
- Niespodzianka ! – odpowiedział jej farbowany z szerokim uśmiechem na ustach
- jaka niespodzianka ? Lubię niespodzianki ? Co to za niespodzianka ? chcę niespodziankę! – mówiła coraz szybciej. Mogłabym przysiąc, że teraz tupnęła nogą jak mała dziewczynka.
- Chodź!- powiedziałam stanowczym tonem i odepchnęłam go od siebie. Zrobił smutną minę, a ja się zaśmiałam – No dalej! Wywiad nie poczeka – ponagliłam go widząc, jak stawia opór.  W końcu zeszliśmy za rękę na dół, gdzie Ems łaziła w te i z powrotem po salonie.
- Kilometrów Ci do normy brakuje ? – powiedziałam żartobliwie, a ta przystanęła.
- To gdzie ta niespodzianka ? – powiedziała wesoła i klasnęła w dłonie.
- Nie ma
- Jak to nie ma ? ja chcę! – zrobiła z ust podkówkę
- stwierdziliśmy, że nie zasłużyłaś – wystawiłam jej język, na co odpowiedziała tym samym.
- A co to miało być ? – zapytała podejrzliwie, a ja nie wiedziałam, co powiedzieć.
- Chrześniak – wypalił nagle Niall, a ja wybuchnęłam głośnym śmiechem. Emily znieruchomiała nagle.
- O MÓJ BOŻE ! KATE JONHSON ! JAK CI NIE WTYD ? NIE TAK CIĘ WYCHOWAŁAM MŁODA DAMO! MARSZ DO POKOJU! – wypowiedziała poważnym tonem, a potem się zaśmiała. Trochę przypominała mi moją mamę... o.O
***
Niech ten wywiad się skończy. Czy ja proszę o tak wiele ? Jedne i te same pytania. Ileż można ? Ktoś szturchnął mnie w rękę i miałam zamiar się odwinąć. O mało co nie trafiłabym… Margi ? Że WTF ?
- Hej słoneczka – zwróciła się do nas, a ja spojrzałam pytająco na Emily
- A ty w celu.. ? – zapytałam marząc brwi
- Skarbie… mówiłam, że tego nie zostawię, prawda ?- uśmiechnęła się słodko.
- Ile razy można Ci tłumaczyć, że twoje kłamstwo Ci nie wyszło ? – Ems wywróciła oczami zdenerwowana
- No zobaczymy – odparła pewna siebie. Emily nagle podeszła do niej i zaczęła się jej uważni e przyglądać
- Czy mi się wydaje czy ty masz wąsa ? Zgól ten koper mój synu – wypaliła nagle, a ja zaczęłam się śmiać. Margaryna się oburzyła i z prędkością światłą wyciągnęła z torebki lusterko.
- Zobaczymy czy będziesz taka dowcipna jak zobaczysz, co przygotowałam – odpyskowała, a ja założyłam ręce na piersi – A więc za moment cały świat się dowie, że Niall Horan ma nieślubne dziecko. Będzie się działo – zaszczebiotała, a mnie roznosiły nerwy od środka.
- Jesteś z siebie dumna ? – nawet nie wiem kiedy chłopcy do nas dołączyli – O co ci chodzi ? – Niall wysyczał zły
- Kochanie, nie cieszysz się, że wszyscy już wiedzą ? – próbowała się do niego przytulić, ale zrzucił jej ręce – Misiaku, no nie bądź zły… – tym razem nie wytrzymałam i wyraziłam swoją opinię na jej temat. Pomińmy fakt, że składała się głównie ze słów wulgarnych, obraźliwych oraz ociekających odrazą i nienawiścią….
***
- Co wy wyprawiacie ? – wrzasnęłam, kiedy o mało co nie zabiłabym się po rozwalane rzeczy w salonie – Zostawić was na pięć minut samych! Sami będziecie sprzątać ten burdel! – omiotłam spojrzeniem pomieszczenie.
- Wyluzowałbyś czasami! Zachowujesz się jak stara, zrzędliwa baba! – jęknął Niall
- Skoro tak to czemu jeszcze ze mną jesteś ? Droga wolna! – krzyknęłam i kopnęłam krzesło. Sytuacja z Margą wzbudziła we mnie taką złość, że miałam ochotę komuś przywalić.
- Sam nie wiem czemu! – odpyskował i wyszedł z domu. No tak.. najlepiej zachować się jak szczeniak.
- WEŹ SIĘ DO MNIE NIE ODZYWAJ CZŁOWIEKU ! – do moich uszy doszedł donośny głos Emily, a chwilę później ze schodów zleciała doniczka z kwiatkiem (?) . Jak najszybciej się ewakuowałam, aby nie dostać chociażby drzwiami. Ostatnio w tym domu można było oberwać wszystkim o.O
Wszyscy się kłócili ze sobą od dwóch dni.  Czasami naprawdę mam wrażenie, że zachowujemy się jak banda starców… Ostatnio na przykład była wymiana zdań na temat jednorożców… No wiecie jak to jest… Tia…. pogrążam się coraz bardziej…
***godzinę później***
- Czy wam się nudzi ? – spytałam z uśmiechem, kiedy podchodząc pod dom zauważyłam całą piątkę siedzącą na schodach – Czemu nie wchodzicie do domu ?
- To my siedzimy przed domem ? – zapytał głupkowato Lou za co dostał w ramię od Zayn’a
- Zastanawialiśmy się czemu zachowujemy się jak dzieci..
- Bo nimi jesteście ? – zapytałam, a oni spojrzeli na mnie z mordem w oczach – No dobra..żartowałam, a teraz do domu! – już miałam nacisnąć klamkę, ale niespodziewanie drzwi się otworzyły. Stanęła w nich Emily z dwiema walizkami w ręku. Rzuciliśmy wszyscy zdziwione spojrzenia.
- Em… Wiem, że zdenerwowałaś się po tej kłótni, ale ..- Blondynka uciszyła Lou gestem dłoni, po czym przysunęła się  i szybko objęła każdego z nas. Pociągnęła nosem i wycierając łzę z policzka ruszyła przed siebie.
- A może nam to wyjaśnisz, co ? – powiedziałam zła i trochę zdezorientowana
- Nie mam siły… Wyjaśnię wam to, ale trochę inaczej..wybaczcie – spuściła głowę i wsiadła do taksówki, która podjechała.
- Co się właśnie stało ? – Liam potrząsnął głową. Dopiero po jakiś 10 minutach tępego wpatrywania się w przestrzeń weszliśmy do środka. Co to znaczy dowiecie się „trochę inaczej” ? Nic z tego nie rozumiem.
- EJ! Patrzcie na to… - Tommo pomachał nam przed oczami jakąś kartką. Jej treść wywróciła wszystko do góry nogami. Właśnie w tym momencie jakiś rozdział dobiegł końca. Są takie rzeczy, które wolałabym, aby się nie wydarzyły, ale niestety muszę je zaakceptować. Wszyscy musimy. Już miało być dobrze…

                                                                         ***

Od autorki: Hey! Stęskniłam się za wami! ♥ Co u was ? ^^ Wiecie... jestem zła na siebie. Rozdział nie jest taki, jaki chciałam, żeby był. Męczyłam się z nim bardzo długo, a i tak wyszło, jak wyszło ;D Wybaczcie, że nie powala na kolana ;)
W każdym razie zostawiam was teraz z zagadką 'co było na tej karteczce' do następnego rozdziału ;D Limit=24 komentarze ;)
Do napisania miśki! ♥ ~ Maddix

Rozdział 33

Co się teraz dzieję z tymi ludźmi! Grają w nogę, bo nie lubią chłopaków swoich przyjaciółek, proponują seks analny, bo nie mają nic do roboty (Harry jest zboczony, co zrobić), przepraszają bo są pod presją. Wstyd! Zresztą nie ważne. Poszłam na spacer z Jackiem, jednak rozmowa się nie kleiła. Kto by się tego spodziewał #sarkazm.

- No więc … mam dla ciebie propozycję – powiedział Jack, a ja spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek. – Nie chciałabyś, zamieszkać ze mną?

- ŁOOOOO, stary, nie zapędzaj się tak! – krzyknęłam, a chłopak spojrzał na mnie dziwnie.- Słuchaj, kto wie, co będzie z nami za dwa, trzy dni. Za miesiąc.

- To zgadzasz się czy nie?- zapytał, a ja walnęłam się w czoło. No debil, naprawdę. Właśnie zaczęła docierać do mnie pewna rzecz, jednak nie zastanawiałam się nad nią długo.

- Chętnie odpowiedziałabym ci na to pytanie, ale ktoś mnie właśnie woła – powiedziałam, a Jack spojrzał na mnie ze zdziwieniem w oczach.

- Ja nic nie słyszę…

- Bo ty jesteś głuchy na wołania! Nie słyszysz tego tęsknego „ Emily”? – zapytałam, a chłopak podrapał się po głowie.

- Ems, jest 2 w nocy, kto cię może wołać? - zapytał, a ja uderzyłam go w ramię. Oczywiście, dla zabawy. Tak, kogo ty próbujesz oszukać? Zamknij się Mietek, bo przysięgam, że cię zabiję. Odrąbie ci jądra plastikowym nożem. Już milczę!

- Kto? Na przykład Harry, wlewał do kubka wodę na herbatę, ale ręka mu zadrżała i rozlał ją na siebie. I co?! Kto mu wysuszy spodnie!? Ja, ja! - krzyknęłam na całą ulicę, a w duchu śmiałam się w głos. Jaki z Jacka jest kretyn, serio.

- Dobra, ale zamieszkasz ze mną czy nie? – zapytał, a ja uśmiechnęłam się sztucznie i odwróciłam głowę. Odchrząknęłam lekko i zmienionym głosem powiedziałam: „Emily, wróć!” po czym odwróciłam głowę z powrotem w stronę chłopaka.

- Słyszałeś to!? To był Harry, on mnie potrzebuje! – powiedziałam, a Jack spojrzał na mnie zły.

- To byłaś ty.

- Ja!? No co ty sugerujesz, że odwróciłam głowę i zmienionym głosem zawołałam „Emily, wróć!” ?! Nie no, jak możesz, idę do domu! I następnym razem zastanów się co mówisz! – powiedziałam i szybkim krokiem z uśmiechem na ustach udałam się do domu. Za sobą zostawiłam Jacka z poczuciem winy, które tak naprawdę było bezpodstawne, bo to ja mu to wszystko wmówiłam. Otworzyłam drzwi od domu i wybuchnęłam gromkim śmiechem. Zdjęłam kurtkę i roześmiałam się jeszcze głośniej, w międzyczasie siadając na ziemi. Nie mogę, hahaha. Co robi traktor u fryzjera? Warkocze. HAHAHA, KOT JEŹDZI NA KONIU. Nagle poczułam czyjąś rękę na moim ramieniu. Podniosłam załzawione od śmiechu oczy i ujrzałam twarz Harrego.

- Emily? Czy ty się dobrze czujesz? – zapytał i pomógł mi wstać, po czym zaprowadził na kanapę. Usiadłam, a obok mnie spoczął Harry, w między czasie jedząc kanapkę.

- Jack zaproponował żeby się do niego wprowadziła – powiedziałam, a loczek wypluł wszystko co miał w buzi, przed siebie.

- Co?! Czy tego człowieka o marnej fryzurze i kiepskim wyglądzie, jedzącego jak baba i grającego w piłkę gorzej niż kura z jajkiem w dupie, całkiem pogięło? – wykrzyczał, a ja uśmiechnęłam się szeroko.

- Spokojnie Harreh, wymigałam się od odpowiedzi. Jack to palant – powiedziałam, a Styles wybiegł z salonu. Po chwili wrócił z butelką whiskey.

- Tak! Jak dobrze! Kobieto, rób mi tak jeszcze, oh tak!

- Doszedłeś? – zapytałam, a Harry pokiwał głową i odetchnął głęboko.- Super, byłeś niezły.

- Opijmy to, że wreszcie zrozumiałaś kim jest ten cały Russo. Ave Maryla! – powiedział i upił dużego łyka z butelki. Zrobiłam to samo i uśmiechnęłam się błogo. Ah, to jest napój.

- A czy to czasem nie powinno być, Ave Maryja?

- Jaka znowu Maryja?

- Jak to jaka, przecież no.. to była ta… no… ona ten, odkryła że ziemia jest okrągła – powiedziałam i zobaczyłam, że w butelce brakowało połowy zawartości. Ale z nas alkoholicy! He He He , herbata ci stygnie.

- A to czasem nie odkrył Albert Einstein? – zapytał i czknął, po czym uśmiechnął się dziwnie.

- Nie, on odkrył telefon – powiedziałam, a Harreh pokiwał głową na znak zgody po czym wypiliśmy resztę whiskey. Mmm, ale mam ochotę na jakiegoś prawiczka, omnom.

- Ja ma zioło, to przyniosę – wyszeptał i po chwili wrócił z paczuszką z zielonymi listkami.

- Harry, Harry, a czy to nie jest czasem bazylia?

- Pal, nie pierdol – zakomunikował i odpalił garść listków. Ale fajny zapach. Ale ładne żyrafy.

- Harry, możesz przestać zmieniać kolory? Naprawdę, tylko o to cię proszę!

- Zamknij się Justin, co ty tu robisz bro? Bieber, chłopie, sto lat cię nie wdziałem! – powiedział uradowany i przytulił mnie mocno do siebie. Odepchnęłam go i wciągnęłam zapach liści.

- Zamilcz Madonna i mnie nie przytulaj! Kto ci pozwolił ubrać body?! Twoja skóra wisi do ziemi, ubierz się stara! – powiedziałam, gdy nagle na schodach pojawił się Louis. Wytrzeszczył oczy i gdy zobaczył palenisko, szybko je zgasił.

- Co tu się do cholery dzieję?!

- Louis, skarbie! Nic się nie dzieję. Po prostu palę na stosie Madonnę. Nie uważasz, że powinna ubrać coś innego niż body? – zapytałam, a Louis szybko posprzątał spalone liście, wyrzucił pustą butelkę whiskey i z prędkością światła zaniósł Harrego na rękach do pokoju, po czym wrócił na miejsce.

- Emily, jesteś pijana i naćpana. Chodź spać – powiedział i złapał mnie za rękę, jednak nie udało mi się podnieść. Hoho, dzieciaki toż to wigilia! Ah, ten zapach sosen i świerków. Moje rozmyślania o wigilii przerwał Louis, który wziął mnie na ręce i zaniósł do swojego pokoju. Posadził mnie na łóżku, a ja uśmiechnęłam się do niego.

- Jesteś taki przystojny Tommo, taki seksowny – powiedziałam, a chłopak uśmiechnął się zadziornie w moją stronę. Usiadł obok mnie i spojrzał mi w oczy.

- Mówisz to bo jesteś naćpana.

- Mówię to bo cię kocham, debilu – powiedziałam i jakby nigdy nic, zaczęłam się rozbierać. Po chwili stałam w samej bieliźnie, a wzrok Louisa dokładnie, centymetr po centymetrze, zaczął badać moje ciało z pożądaniem.

- Ja też cię kocham Emily – wyszeptał, a ja ku jego zdziwieniu usiadłam mu okrakiem na kolanach i rękami oplotłam jego szyję. Poczułam gorące dłonie Louisa, na swojej nagiej tali i uśmiechnęłam się słodko.

- Tylko widzisz Lou, musisz wiedzieć, że oprócz miłości w związku musi być też zaufanie. A tego u nas zabrakło – powiedziałam i z wielką namiętnością wpiłam się w jego malinowe usta. Brakowało mi tego. Jesteś napalona jak dzika kuna. Mietek, zamilcz człowiecze, delektuję się Louisem. Zboczona dziewoja. Spieprzaj. Oderwałam się w końcu od Lou i zeszłam z jego kolan, po czym wyjęłam z jego szafy jedną z koszulek i udałam się do łazienki. Po 20 minutach byłam gotowa. I już nie naćpana, ale wciąż pijana. TROLOLO, JESTĘ ZBOKIĘ. Tomlinson leżał już w łóżku, a ja z lekkim uśmiechem podeszłam do niego.

- Dobranoc Lou – powiedziałam i podarowałam mu buziaka w usta, po czym otworzyłam drzwi od pokoju.

- Nie zostaniesz? – zapytał tęsknym głosem, a ja zaśmiałam się cicho.

- Nie tej nocy Tomlinson. Na razie – powiedziałam i udałam się do pokoju Zayna, w między czasie potykając się o: stół, krzesło, lampkę, słonia (chyba nie jestem w pełni normalna) i ścianę. Właśnie, kto ją tu postawił?! Otworzyłam drzwi od pokoju i na palcach szłam w stronę łóżka, jednak nagle zapaliło się światło, a przy włączniku stał Malik.

- Gdzie to się było moja panno? – zapytał i podszedł bliżej mnie.

- Wszędzie i nigdzie.

- Chodzisz sobie z tym pożal się boże, Jackiem, a ja się tu zamartwiam. Wysłałem za tobą Karola! – powiedział z wyrzutem, a ja usiadłam na łóżku. Po chwili chłopak usiadł obok mnie.

- Przepraszam, kogo?

- Gołębia pocztowego! Miał cię znaleźć i przyprowadzić. Ale chyba tego nie zrobił – powiedział Zayn i podrapał się po głowie.

- Jack to palant. Proponował mi wspólne mieszkanie, a ja wtedy zrozumiałam, że nic do niego nie czuję. Null, zero, zippo! Potem razem z Harrym urządziliśmy sobie małą imprezę, którą zakończył Louis. Zabrał mnie do swojego pokoju, powiedzieliśmy sobie parę rzeczy, pocałowaliśmy, a teraz jestem tu!

- MZHNDGEYCBEYC BRVXHWV! JAK JA SIĘ CIESZĘ! – powiedział i przytulił mnie mocno po czym zgasił światło. Położyliśmy się do łóżka i wtuleni w siebie zasnęliśmy.

                                                  *Następnego dnia rano.*

Kac. Kac morderca. Rozdziewiczył mój mózg. Ból, dlaczego. Gdzie woda? Łazienka, tam być dużo wody. Wzięłam  ubrania i udałam się do pomieszczenia. Szybko założyłam je na siebie, zrobiłam lekki makijaż i westchnęłam ciężko. Włożyłam głowę pod kran i zaczęłam pić. Pić i pić. Dobrze ci tak, trzeba było tyle nie pić. Zamknij mordę głupi głosie, bo trzepnę cię czymś zaraz. Jestem w twojej głowie. NO YOU DON’T KURWA SAY. Ale po co ta agresja? Bo się tak czuję lepiej. Dobra, proszę o japę. Morda w kubeł/kibel/nocnik/sracz. Wytarłam twarz z wody i udałam się na dół do kuchni, gdzie była już Kate, Niall, Harry, Louis i Liam. Na mój widok, Harry wyciągnął ręce do przodu. Podeszłam do niego i przytuliliśmy się.

- Tylko ty jeden wiesz jak ja cierpię – powiedziałam, a wszyscy oprócz Louisa, spojrzeli na nas dziwnie. Znów poczułam silną chęć napicia się czegoś. Rozejrzałam się po pomieszczeniu gdy zobaczyłam jak Niall trzyma w ręku kubek z gorącą herbatą.

- Niall, misiu? – zapytałam, a blondyn uśmiechnął się wesoło.

- Tak Ems, skarbie?

- Daj mi proszę ten kubek, chce mi się pić.

- Niestety, ale nie.

- DAWAJ MI TEN KUBEK, CZŁOWIEKU! – powiedziałam, a Niall podskoczył przerażony do góry i drżącymi rękami oddał mi napój.  Wypiłam go jednym tchem i odstawiłam kubek na szafkę. – To co na śniadanie?

- Może naleśniki? – zapytał Louis, a ja pocałowałam go w policzek. Chłopak uśmiechnął się szeroko i zaczął przygotowywać danie. Również się uśmiechnęłam i odwróciłam w stronę przyjaciół, którzy mieli zaszokowane i zarazem szczęśliwe miny.

- Czy wy… - zaczęła Kate, a ja przerwałam jej.

- Nie – odpowiedziałam krótko, a brunetka zrobiła zdziwioną minę.

- Skąd wiedziałaś o co chce zapytać?

- Jesteś przewidywalna czasami, kochanie – powiedziałam, a Johnson zrobiła obrażoną minę. Cmoknęłam ją w policzek, przybiłam piątkę z Liamem (nie wiem czemu) i chciałam usiąść na kanapie, jednak uniemożliwił mi to dzwonek do drzwi.

- Ja otworzę – powiedziałam i powlekłam się w ich stronę, po czym szeroko je otworzyłam. Moim oczom ukazała się Eleanor Calder pseudonim „potejto” i Margaret Stevens pseudonim „Marga” – Co za nie miła niespodzianka!

- Cześć Emily, ja do Louisa, a ona do Nialla – powiedziała królowa zakupów, a ja pokiwałam głową.

- Super. To w takim razie ja do Johnnego Deepa. Jeśli już mówimy o spotkaniach, które się nie wydarzą.

- Ale my mamy sprawę.

- Ja też mam do was sprawę. Sprawdźcie, kto szybciej rzuci się pod autobus. Która przeżyje, ma darmowe frytki w Macu przez tydzień.

- Słuchaj panno „jestem super zabawna”, chcę zobaczyć Louisa!- krzyknęła Elka, a ja przewróciłam oczami.

- Po pierwsze: Dzięki za komplement. Po drugie: Spieprzaj. A po trzecie: Ja chcę zobaczyć gołego Justina Timberlake’a tańczącego z bananem na twarzy lambadę i co? Nie zobaczę – powiedziałam, a Eleanor już chciała coś powiedzieć, gdy nagle w drzwiach pojawił się Louis.

- Co się dzieję?

- Louis, skarbie jak dobrze! Ona nas nie chciała wpuścić i …– zaczęła hodowca ziemniaków, ale Tommo przerwa jej szybko.

- I dobrze. Nikt nie chce was tu widzieć. I nie nazywaj mnie swoim skarbem, okay? Kocham Emily i to się nie zmieni – powiedział i objął mnie rękę w pasie, a ja uśmiechnęłam się do niego.

- Pff! Dobrze! Ale Marga jest w ciąży – powiedziała El jakby dumna z siebie, a ja wzruszyłam ramionami.

- I co? Ja jej tego dziecka nie zrobiłam, a jak to mówią : not my child, not my problem – powiedziałam, Louis parsknął śmiechem, a z salonu można było usłyszeć głos Nialla mówiący: „To, że w programie tak się zachowałem świadczyło o mojej profesjonalności i zimnej krwi.” Zaśmiałam się głośno, a Elka pomachała mi przed twarzą. – Czego warzywo by chciało?

- Niall jest ojcem jej dziecka- zakomunikowała, a ja pokiwałam głową.

- Adios Amigos, una momenta – powiedziałam i weszłam do kuchni po szklankę wody, po czym wróciłam, napiłam się łyka i wyplułam wszystko przed siebie. Dostała Marga. – Sorry Margaret, przynajmniej się umyłaś, ludzkość będzie mi za to wdzięczna. A po za tym… że co? Masz dowód?

- Tak! – powiedziała i wkroczyła do salonu razem z Margaryną. Przed nią stanęła: Kate ze złą miną, Niall z dziwną miną, Harry z miną debila, czyli normalną, Liam z poważną miną, Zayn z miną „ale fajnie, będzie wojna.” Jeez.

- To jest zdjęcie mojego USG – powiedziała Margaret, a ja zerknęłam na fotografie i wyrwałam ją z jej ręki.

- Jakie brzydkie dziecko. Całkiem jak ty Margarynko! – powiedziałam, a Kate parsknęła śmiechem. A za nią reszta moich przyjaciół.

- Niall jest ojcem.

- Niall jest ojcem wszystkich dzieci bo je kocha – powiedziałam, a Niall zrobił rozbawianą minę. – A po za tym, przyznał mi się, że jest … no wiecie.

- Czym? – zapytała Kate, a ja uśmiechnęłam się złośliwie.

- No mów! – ponaglił mnie Liam, a ja uśmiechnęłam do blondyna.

- Jest prawiczkiem. Co mu się chwali, czeka do ślubu – powiedziałam, a Kate uśmiechnęła się dumnie. Była szczęśliwa, że jej chłopak potrafi się powstrzymywać, tak jak ona. Ja nie wiem, ja długo nie wytrzymałam, do 16, ale i tak było za długo, czułam popęd. Lol.

- Mówiłam ci, że to nie przejdzie! – powiedziała Marga do El i wyszła oburzona z domu. Zaraz za nią wyszła Elżbieta. Klasnęłam w dłonie i uśmiechnęłam się szeroko.

- Serio jesteś prawiczkiem? – zapytał rozbawiony Zayn i stanął obok mnie.

- Tak, mam pierścień czystości – powiedział, a Kate pocałowała go w usta. No tak, ona też go nosiła.

- Ja też miałam. Ale dziwnym trafem … spadł mi z palca – powiedziałam, a wszyscy wybuchli śmiechem. No cóż … ja nie umiem się powstrzymać. I nie żałuję!

                                                        *Po południu.*

Siedziałam na kanapie i oglądałam telewizję. Niall i Kate poszli na spacer, Perrie przyszła nas odwiedzić, więc pogadałam i pośmiałam się nią, naprawdę ją uwielbiam. Ale potem przyszedł Zayn i zabrał ją na wycieczkę. Potem wpadła Dani z nią też spędziłam czas, ale potem porwał ją Liam. Louis pojechał do swojej mamy i sióstr, bo strasznie się za nimi stęsknił. Kazałam je ucałować ode mnie. Przełączyłam kanał gdy z góry zszedł Harry.

- Co tak sama siedzisz? – zapytał i usiadł obok mnie.

- A z kim mam siedzieć, skoro nikogo nie ma w domu, a ty jeszcze do niedawna spałeś? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie, a Harry podrapał się po głowie.

- No w sumie racja. Mogę mieć do ciebie prośbę? – zapytał, a ja spojrzałam na niego zaciekawiona.

- No pewka, wal jak … nie lepiej nic nie wal – powiedziałam, a Styles roześmiał się głośno.

- Chciałbym… no… żebyś mi upiekła babeczki – wymamrotał, a ja zaczęłam się śmiać. Nie mógł powiedzieć wprost?

- Pewnie, ale musisz mi pomóc – powiedziałam i złapałam go za rękę. Wyciągnęłam wszystkie potrzebne składniki i zabraliśmy się do roboty. Po 30 minutach babeczki były gotowe i miałam je właśnie wkładać do piekarnika kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi.

- Ja otworzę – powiedział Styles i pomaszerował w stronę drzwi. Otworzył je szeroko i westchnął ciężko. – Czego?

- Ja do Ems – powiedział tak bardzo znany mi głos. Włożyłam babeczki do pieca i na palcach podeszłam do Harrego, ukrywając się z drugiej strony.

- Jakby co to mnie nie ma – wyszeptałam do Harrego w nadziei, że zrozumie. Jednak ja to jestem naiwna.

- Emily jest, tylko jakby co to jej nie ma – powiedział loczek, a ja walnęłam się w czoło. Wyszłam zza drzwi i uśmiechnęłam się sztucznie Jacka.

- Cześć, co cię tu sprowadza? – zapytałam i oparłam się delikatnie na drzwi, jednak  poślizgnęłam się i upadłam. Uśmiechnęłam się jeszcze błogo i poczułam jak odpływam. Kucyki, koniki i misie!

                                                  *Jakiś czas później*

Otworzyłam oczy i oślepiło mnie światło.

- Budzi się, ludzie ona jednak nie umarła! – usłyszałam czyjś głos jednak nie wiedziałam czyj on jest.

- Mówiłem ci głąbie, że ona żyje, tylko upadła i straciła przytomność – odpowiedział drugi głos, a ktoś inny warknął.

- Słuchaj Jack deklu. Nie obrażaj moich przyjaciół bo ci zaraz przypierdolę żelazkiem – wysyczał ktoś, a ja wreszcie odzyskałam wzrok. Teraz widziałam wszystkich i wszystko … czekaj, czekaj, co to za ludzie?

- Zamknąć się człowieki, bo ja wam przypierdolę. Kim wy jesteście? – zapytałam i szybko podniosłam się do góry. Napotkałam zdziwiony wzrok jakiegoś blondyna i uśmiechnęłam się do niego. Odwzajemnił uśmiech, a ja mrugnęłam do niego.

- Emily, czy ty próbujesz poderwać Nialla? – zapytał mnie chłopak o ciemnej skórze i czekoladowym spojrzeniu. Boże ilu tu przystojniaków!

- Nie, nie, on ma dziewczynę. I jest moim przyjacielem, tak mi się wydaję – powiedziałam i zastanowiłam się chwilę. Nie znałam jego imienia, ale wiedziałam kim dla mnie jest. Rozejrzałam się po wszystkich i uśmiechnęłam się szeroko.- A zresztą mnie się podoba ten.

- Ja!? – zapytał chłopak w loczkach i zaczął skakać jak małe dziecko.

- Nie ty Harry, ten za tobą.

- Pamiętasz moje imię!?

- Masz je napisane na koszulce inteligencie – powiedziałam, a lokowaty uśmiechnął się smutno w moją stronę. – Nie gniewaj się. Też jesteś uroczy, ale wolę tego – uśmiechnęłam się szeroko do bruneta o niebieskich oczach.

- Ekhem Emily, ja tu jestem – powiedział jakiś chłopak i zasłonił mi widok na … Louisa! Tak, pamiętam go! Przypomniałam sobie wszystko! Tak, tak! Jestem zajebista, bam cziki bam bam!

- Jack, po pierwsze: co ty robisz w moim domu? Po drugie: zasłaniasz mi widok na chłopaka, który jest mi bardzo drogi. Po trzecie: umyj zęby bo ci jedzie – powiedziałam, a Louis wybuchł śmiechem. Reszta moich przyjaciół mu zawtórowała. – Właśnie sobie wszystko przypomniałam i skoro już tu się zabraliśmy wszyscy razem z Jackiem, to chcę coś powiedzieć.

- Tylko nie mów, że jesteś w ciąży… - zaczął Zayn, a ja popukałam się w czoło.

- Nie. Chciałam powiedzieć, że …- zaczęłam i podniosłam się do góry, po czym złapałam Jacka za ręce. – Jack mój drogi chłopcze. Nasz związek dobiegł końca bo jesteś napuszonym frajerem.

- Ale jak to!? – zaskrzeczał Jack, a ja walnęłam się w czoło.

- Tak to, kretynie. Wypad z domu, bo potraktuje cię moim prawym sierpowym, a uwierz, że jest on bardzo nie przyjemny – powiedziałam, a Jack wyszedł zły z domu.

- Nie zostawię tak tego… - wyszeptał jeszcze i trzasnął drzwiami. Odwróciłam się do przyjaciół a oni krzyknęli głośnie „HUUUURA!”. Louis podszedł do mnie i spojrzał mi w oczy.

- Nie chciałabyś się przejść? – zapytał, a ja uśmiechnęłam się do niego.

- Z tobą zawsze – powiedziałam, a Tommo złapał mnie za rękę i pociągnął  w stronę drzwi.

- Tylko wróćcie na kolacje misiaki okay?  - usłyszałam głos Liama i pokazałam mu kciuk w górę. Ubraliśmy kurtki i wyszliśmy z domu. Przeszliśmy kawałek gdy Lou zatrzymał się i stanął przede mną. Oparł swoje czoło o moje i pocałował mnie czule w usta.

- Nie jesteśmy parą, prawda? – zapytał kiedy oderwaliśmy się od siebie.

- Nie.

- To czym jesteśmy?

- Dwójką przyjaciół, która ma zboczone myśli i lubi się przytulać i całować. – powiedziałam, a Louis zaśmiał się szczerze i znów mnie pocałował. Uśmiechnęłam się sama do siebie i ruszyliśmy do parku. I kiedy byłam pewna, że zaczyna się układać, już nie długo, wszystko miało zacząć się sypać, jak domek z kart…

                                                                       ***

Od autorki: Cześć kochani! Dziś nie czuję się za dobrze, mam ostatnio zjebaną psyche ;____; Rozdziału miało nie być, ale jest! Zapowiadam od razu: będzie się działo! Nie będzie sielanki, moje drogie kurczęta! A więc: czytajcie i liczymy na długie komentarze! Peace, love, drugs - Maddie. xxxxxx Limit=23 komentarze, aha :) x

Rozdział 32

Nie. Ja po prostu nie wierzę, że siedzę teraz na trybunach stadionu i przyglądam się piątce idiotów zwanych moimi przyjaciółmi. Dobra.. wyglądają seksownie w tych strojach i w ogóle, ale co im przyszło do głowy ? Jak dzieci. Rozumiem, nie darzyli sympatią Jack’a… ja z resztą też nie, ale nie przyszedłby mi do głowy jakiś mecz! Nawet Liam przeszedł na ciemną stronę mocy.
- FAUL ! – krzyknęłyśmy z Emily, kiedy Zayn z impetem wparował na podajże Brian’a.
Chłopcy spojrzeli na mnie morderczym wzrokiem, a Jack uśmiechnął się szeroko do Ems. Wzruszyłam ramionami i oglądałam dalsze zmagania chłopaków z piłką.
- No weź go wykiwaj z prawej strony, ja bym to lepiej zrobiła – powiedziała do siebie obserwując jak Harry próbuje przedrzeć się na połowę przeciwników.
- Co mówiłaś ? – zapytała Ems, kiedy oderwała wzrok od boiska.
- Nic, nic – odpowiedział szybko, a dziewczyna pokiwała głową
- TAK ! – krzyknęła uradowana blondynka, kiedy pod koniec pierwszej połowy Jack strzelił gola Liam’owi. Zrobiłam grymas na twarzy, a chłopaki zrobili się cali czerwoni ze złości. Louis i Jack niebezpiecznie zmierzyli się wzrokiem i gdyby Harry nie stanął między nimi doszłoby do bójki. Po minie Loczka można było wyczytać mniej więcej ‘Spokojnie Lou, nie tutaj… Przyjdzie czas”. Ta ich zawziętość była śmieszna, ale i pełna obaw. W końcu nie widomo, co może im strzelić do łba. Wszyscy zmęczeni usiedli na ławce i chyba zaczęli nawijać o nowej strategii.
- Skąd im się wziął ten pomysł z meczem ? – zapytała się blondynka z grymasem na twarzy.
- Też się głupio pytasz… To w końcu One Direction, oni mają tak 24/7 .. – obydwie się zaśmiałyśmy
 - To jak go poznałaś ? – zagadnęłam, a blondynka z szerokim uśmiechem na ustach zaczęła mi wszystko od początku opowiadać. Niestety gwizdek oznajmiający drugą część ich ‘bitwy’ przerwał nam pogawędkę.
- Niech wygra najlepszy – oznajmił Zayn, ale dobrze widziałam, że ma na myśli mniej więcej ‘Bitch please… rozmieciemy was” . Pokiwałam głową z dezaprobatą. Na szczęście czas dosyć szybko mijał, bo w przeciwnym wypadku chyba byśmy tu zasnęły. Do końca zostało 3 minuty, a wszyscy wyglądali jak dorodne buraki toczące się po trawie. Muszą chyba popracować nad kondycją…
- Brawo! – zaklaskałam uradowana, kiedy piłka, którą kopnął Louis wleciała do bramki. Emily spojrzała na mnie podejrzanie, a ja z szerokim uśmiechem wzruszyłam ramionami. No co ? Skoro już jest ten mecz, to przynajmniej będę kibicować, prawda ? Oczywiste było, że stałam za chłopakami. Co nie znaczy, że popierałam ich szczeniackie zachowanie.

Po ciuchu liczyłam, że drużyna Jack’a przegra, ale gdy tak im się przyglądałam, to z ręką na sercu muszę stwierdzić, że szło im bardzo dobrze. Sędzia, którego swoją drogą nie wiem kto tu ściągnął oznajmił, że została ostatnia minuta. Siedziałam jak na szpilkach czekając na wynik meczu.
- REMIS – wykrzyknął, a chłopacy spojrzeli na niego z mordem w oczach.
- Jak to remis ? – wykrzyknął oburzony Niall
- No właśnie – Jack mu zawtórował
- Cieszcie się, że to koniec, bo poczulibyście gorzki smak przegranej -  Hazza spojrzał na nich z cwaniackim uśmieszkiem. Spojrzałyśmy z Emily na siebie i zrobiłyśmy sobie faceplama.
- A ty rozczochrańcu się nie udzielaj ! – odpyskował stojący obok Tom. Moment… czy on właśnie go obraził ? Jedno jest pewnie… z tego nie będzie nic dobrego.
- Jak go nazwałeś, kmiocie ? – do dyskusji wtrącił się Niall, którego w tym momencie miałam ochotę zabić
- Coś powiedział ? – Brian zmierzył go wzrokiem
- Pogódźcie się z tym, że nie macie z nami szans – Louis podszedł niebezpiecznie blisko Jack’a.
- Chyba śnisz. Cieniasy – dodał i popchnął w tył Pasiastego. I właśnie wtedy się zaczęło… Wszyscy zaczęli się przepychać i bić. Zerwałyśmy się szybko z miejsca i wbiegając z impetem na boisko zaczęłyśmy ich rozdzielać. Wierzcie mi, że rozdzielenie 10 wściekłych i zawziętych chłopaków wcale nie jest takie proste.
- PRZESTAŃCIE –krzyknęłyśmy jak na zawołanie i w końcu przystanęli. Każdy miał jakieś zadrapanie czy siniaka.
- Co wy wyprawiacie ! – krzyknęłam wściekła i widząc jak Niall próbuje się odezwać dodałam – Nie chcę was słuchać. Marsz do szatni po rzeczy i do auta ! Natychmiast – powiedziałam zdenerwowana, a oni spojrzeli na mnie smutnymi oczami i ruszyli do wyjścia. Emily pokręciła tylko z zawiedzeniem głową i odwróciła się do Jack’a. Muszę przyznać, że chłopcy jego drużynie też dołożyli, bo wyglądali marnie…
- Zajmij się Jack’iem, pogadajcie sobie czy coś, a ja zabieram ich do domu. – blondynka przytaknęła lekko. Przytuliłam ją i poszłam na parking. Wszyscy stali z radosnymi minami, jak gdyby nic się nie stało i przybijali piątki.
- Dołożyliśmy im – stwierdzili wszyscy dumnie, ale widząc mój morderczy wzrok spuścili głowy.
- Kluczyki, ja prowadzę – powiedziałam oschle i wsiadłam za kółko.
***
- Zawiodłam się na Was na całej linii – oznajmiłam, kiedy wszyscy siedzieli przede mną na kanapie. W między czasie zadzwoniłam po Danielle i Perrie, aby powiedzieć im, że chłopacy wdali się w bójkę.
- Kogo jak kogo, ale nie podejrzewałabym Ciebie, Liam..- Danielle pokręciła bezradnie głową i owinęła bandażem jego stłuczoną rękę.
- Ja po tobie też nie – Perrie stała nad Zayn’em i przykleiła mu plaster na policzek.
Założyłam ręce na piersi i zaczęłam stukać nogą.
- Ale słyszałyście jak on mnie nazwał ? Jeszcze dodał, że jesteśmy cieniasami – bronił się Harry, który miał trochę rozcięty łuk brwiowy. Podeszłam do Louis’a i przyłożyłam mu do oka lód.
- Masz szczęście, że nie przyłożył Ci mocnej, bo w przeciwnym razie miał byś limo pod okiem. Trzymaj to. – uśmiechnął się do mnie delikatnie i zaraz po tym syknął z bólu. Stanęłam przed Niall’em z mordem w oczach.
- Tylko nie bij – podniósł ręce w geście obronnym i się zaśmiał.
- Nie śmieszne – warknęłam cicho – Jesteście bandą nieodpowiedzialnych dzieciaków – przytknęłam blondynowi wacik z wodą utlenioną do rozciętej wargi, a wykrzywił usta w grymasie..
Na to do domu weszła Emily. Stanęła obok nas i w cztery zastanawiałyśmy się jak ich ukarać.
- W związku z tym, że jesteście nieodpowiedzialni… – zaczęła Perrie

- ...dziecinni… – dodała Danielle
- …oraz nienormalni… – kontynuowała Ems ze sztucznym uśmiechem

- …foch – oznajmiłam, a oni spojrzeli na siebie
- Foch Forever na 5 minut ? – wykrzyknął z bananem na ustach Hazza, za co został spiorunowany wzrokiem.
- Nie.. to będzie dużo dłuższy foch – Emily powiedziała z zadziornym uśmieszkiem
- Nie powiemy wam na ile. Od teraz róbcie sobie, co chcecie, ale do nas się nie odzywajcie. – zakończyła nasz monolog Danielle.
- Ah… jeszcze jedno… jak wrócimy to dom ma lśnić czystością – Dodałam i ruszyłyśmy w stronę przedpokoju. Chłopcy wydali z siebie jęknięcie niezadowolenia. Kara to kara. Chyba zapomniałam im wspomnieć, jaki jest jedyny sposób, aby mogli odkupić swoje winy… No nic, może się domyślą…

***

Wiecie co Wam powiem ? Minęło 5 dni od naszej rozmowy i oni dalej się nie zorientowali, jak sprawić, aby wszystko było ok. Z resztą ich sprawa. Jak im odpowiada nie odzywanie się do nas. Chociaż mogłoby wszystko znów wrócić do normy, bo od tej ciszy można dostać do głowy.

- Dokąd kopytkujesz piękna gazelo? – spojrzałam przez ramię, aby zobaczyć kto ma takie tandetne teksty. Harry Styles we własnej sobie ! Zmierzyłam go wzrokiem od góry do dołu i zarzucając włosami ruszyłam do kuchni.
- O ! Katie ! Chcesz coś do picia ? Kawa ? Herbata ? Może ja ? – Horan uśmiechnął się do mnie zadziornie. Nie powiem… spodobało mi się to, ale jak się nie odzywałam do nich przez kilka dni, to musiałam wytrzymać. No i zapomniałam wam wspomnieć… Chłopcy próbowali udobruchać nas wszystkie takimi tekstami, ale na razie kiepsko im to wychodziło.
Nalewając sobie soku do szklanki ruszyłam na kanapę do salonu, gdzie siedziała reszta dziewczyn. Zaczęłyśmy plotkować i śmiać się w niebogłosy, kiedy przed nami stanęła ‘wspaniała 5’. Spojrzałyśmy na nich wymownie.
- A więc… - zaczął Zayn i spojrzał wymownie na resztę
- A więc… - powtórzył Harry
- A więc… - tym razem wyrwał się Niall.
- Jeszcze raz któryś z was powtórzy ‘a więc’, a przysięgam, że nie ręczę za siebie i walnę kogoś….- Emily się oburzyła. Rozejrzała się po pokoju. – …krzesłem – wymieniła pierwszy przedmiot, na który popatrzyła.

- Ona nie żartuje… - dodałam, wiedząc, że Ems bez problemu mogłaby zrobić komuś krzywdę.
- TAK ! OH TAK ! MÓJ BOŻE… JESTEM W NIEBIE ! O JEZU ! WIĘCEJ ! – Harry zaczął wydawać z siebie dziwne odgłosy, a my spojrzeliśmy na siebie. Z podejrzeniem patrzeliśmy na chłopaków, którzy jak na zawołanie odsunęli się od Loczka, który stał z przymkniętymi oczami.
- Ehkem… Hazza… takie rzeczy załatwiaj na osobności .. – Perrie zwróciła się do niego, a ten spalił buraka
- To nie to co myślicie – powiedział zawstydzony i spuścił głowę – Po prostu ucieszyłem się, że się odezwałyście do nas – dokończył bawiąc się palcami.
- I właśnie dlatego dostałeś …. Z resztą nie ważne.. Do rzeczy – Ems założyła ręce na piersi.
- Nie zniesiemy dłużej tej ciszy – zaczął Liam
- I właśnie dlatego pomyśleliśmy, że powinniśmy.. – dodał Zayn i ciężko westchnął
- Przeprosić Jack’a i jego kumpli. No i was oczywiście .. – zakończył cicho Niall z grymasem na twarzy. Spojrzałyśmy z dziewczynami na siebie, po czym wybuchnęłyśmy śmiechem i przybiłyśmy sobie piątki. Chłopcy stali ze zdezorientowaniem wypisanym na twarzy.
- I nie można tak było od razu ? – wykrzyknęła uradowana Dani i uwiesiła się na szyi Liam’a.
To samo zrobiła Perrie.
- A więc.. przeprosiny przyjęte ? – zapytali z nadzieją, a my pokiwałyśmy głowami.
- Tylko bez żadnych wybryków – zagroziłyśmy, po czym po kolei się przytuliliśmy.
- No więc ..- zaczął Niall przytulając mnie do siebie. Mówiłam już, że mi tego brakowało ? – Co będzie na obiad ? – wykrzyknął uradowany, a wszyscy się zaśmiali
- Nic – powiedziałam radośnie
- Jak to nic ? - wyraźnie posmutniał
- Przecież wczoraj też nic nie było – słusznie zaznaczył Zayn, który tulił się z Emily
- Bo ugotowałyśmy wam na dwa dni – wystawiłyśmy im język
- Dobrze… zapamiętamy to sobie… - fuknął ze śmiechem Harry – Zobaczymy, co zrobicie jak nasze fanki dowiedzą się, że nas głodzicie… Świetnie..- odwrócił głowę i patrzył się na ścianę.
- Czy ty.. Haroldzie Styles’ie właśnie zagroziłeś nam Directionerkami ? – zapytała podejrzliwie Emily i wetknęła mu wskazujący palec w klatkę piersiową. Chwilę potem chwyciła poduszkę i z całej siły walnęła nią Loczka. I tak właśnie rozpętała się bitwa.

***

Ktoś dobijał się do drzwi. Nie ma mnie, nie otwieram, nie chce mi się. Jednak ta osoba nie miała zamiaru odpuścić.  Niechętnie podniosłam się z kanapy i ruszyłam w kierunku drzwi. Złapałam za klamkę i nie patrząc kto za nimi stoi krzyknęłam
- Do cholery ! Kto jest na tyle upierdliwy, żeby zakłócać mi mój spokój ? – spojrzałam na osobę stojąca przede mną i zaniemówiłam… Eleanor ziemniak Calder we własnej osobie !
- No hej Kelsey ! – powiedziała pogodnie
- Jestem Katie, warzywniak jest w przeciwnym kierunku. To pa – uśmiechnęłam się sztucznie i już zamierzałam zamknąć drzwi, kiedy przytrzymała mi je ręką.
- Zabawna jak zawsze – stała jakby nie wzruszona moją aluzją – Ja do Lou
- Nie ma go. A nawet jeśli by był to wątpię, aby chciał Cię widzieć – odparłam oschle i oparłam się o futrynę.
- No cóż.. Nikogo nie obchodzi twoje zdanie – zaczyna się ujawniać jej ‘ciemna’ strona – W każdym razie przekaż mu, że ja muszę wyjechać na dwa tygodnie do pracy. No wiesz… żeby nie tęsknił za mną i się nie martwił – podniosłam do góry jedną brew i zmierzyłam ją wzrokiem.
- Jeszcze coś ? jak nie to narka – trochę chamsko zamknęłam jej drzwi przed nosem, ale.. w końcu nie będę się przejmować jakimś potejtosem. Po jakiś 10 minutach znów zadzwonił ktoś do drzwi.
- Chciałaś coś jeszcze ? – powiedziałam zła. Tym razem moim oczom  ukazała się …Marga ! Tego bym się nie spodziewała
- A to co ? Zlot czarownic dzisiaj ? Sabat czy co ? -  warknęłam poirytowana. Dziewczyna spojrzała na mnie pytającym wzrokiem, a ja machnęłam ręką – Niall’a nie ma. Nikogo tu nie ma oprócz mnie, więc nie masz czego tu szukać – westchnęłam ciężko.
- Ale ja przyszłam właśnie do Ciebie – odparła spokojnie i położyła rękę na zaokrąglonym brzuchu. Czyli ciąży nie wymyśliła jednak.
- Do mnie ? – odparłam zdziwiona, a po chwili stałam już w przedpokoju wraz z brunetką
- No tak.. Masz dowód, że nie kłamałam – wskazała na brzuch -  Pewnie Niall opowiedział Ci historie, że go oszukałam… Ale mógł powiedzieć bzdury.. Nie masz pewności, że to dziecko nie jest jego – odparła jak gdyby nigdy nic i dalej kontynuowała widząc, że chciałam jej przerwać. – Nie mówię Ci tego złośliwie, przemyślałam wszystko i chciałabym się zaprzyjaźnić. Nie ma sensu się kłócić – zakończyła z uśmiechem na ustach.
- Jak ty sobie to wyobrażasz ? Przychodzisz jak gdyby nic po tych wszystkich akcjach i twierdzisz, że chcesz się zaprzyjaźnić ? Proszę Cię ! I w ogóle nie wierzę Ci. Niall by mnie nie okłamał – rzekłam pewnie patrząc jej prosto w oczy. Jak ona w ogóle śmie przychodzić do czyjegoś domu i wygadywać takie pierdoły ?
- Boisz się – bardziej stwierdziła, niż zapytała. Na to tylko prychnęłam. – Widzę to w twoich oczach. Usta mówią jedno, ale oczy… to w nich kryje się prawda. Boisz się, że to jego dziecko – uśmiechnęła się lekko. Miałam ochotę wziąć ją za szmaty i tak po prostu wyrzucić. Może miała trochę racji, ale ufałam swojemu chłopakowi.
- A ty co ? Wróżbita Maciej ? Skąd ty to możesz wiedzieć ?! – wykrzyknęłam poirytowana tą całą sytuacją – Zachowujesz się jak obłąkana. Powinnaś się leczyć. Psychiatra dwa domy dalej, a teraz wybacz, ale nie mam czasu – wymusiłam uśmiech i otworzyłam jej drzwi. Marga ( to mnie chyba nigdy nie przestanie śmieszyć) żegnając się ze mną wyszła. Byłam tak zła, że najchętniej rozwaliłabym wszystko, co stanęłoby mi na drodze.

***
- Działo się coś ciekawego ? – zapytała Ems rzucając torbę na krzesło.
- Biorąc pod uwagę, że był Elżul to nie… - odparłam, a blondynka się krzywiła – i Margaret..- dodałam pod nosem, ale tego nie usłyszała. W końcu nie będę się przejmować jakąś wariatką.
- Mniejsza o to… O której przyjdzie Jack ? – zapytałam, a twarz dziewczyny jakby pojaśniała. Z szerokim uśmiechem odparła, że o 17. Zaczęłyśmy przygotowywać jakiś obiad śmiejąc się przy tym i rzucając kawałkami jedzenia. Tak zazwyczaj kończył się nasz każdy pobyt w kuchni. Standard. Widziałam jak bardzo zależało jej, aby wszystko wypadło ok.
Powinnam się cieszyć ze szczęścia przyjaciółki, prawda ? Prawda ? Odpowie mi ktoś w końcu ?!’ Prawda.’  Halo, ktoś tu jest ? ‘Domyśl się.’ Boże, to ty ? ‘Ogarnij się, to ja.’ Czyli kto ? Z kim mam przyjemność ? ‘Królowa Jadwiga… Jak Ci powiem, że Stefan, to będzie Ci łatwiej ?’ Może..czego chcesz ? ‘Chciałaś odpowiedzi na pytanie, więc odpowiedziałem.’ Ale Ciebie nie pytałam, nie jesteś wiarygodny. ‘Jestem twoim sumieniem !’ Mhm..akurat.. ‘Powinnaś się cieszyć, że się układa.’ Uspokój się!
- Wszystko z Tobą ok ? – Emily spojrzała na mnie przenikliwym spojrzeniem i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że wypowiedziałam to na głos.
- Świetnie, cudownie, genialnie ! Nigdy lepiej nie było ! – odpowiedziałam entuzjastycznie, a ta spojrzała na mnie jak na idiotkę. Boże… zaczęłam gadać sama ze sobą.. Nie dobrze..Bardzo nie dobrze.
- Ja skoczę tylko do sklepu po jakieś ciastka, bo zapomniałam. – szybko narzuciła na siebie kurtkę i zaczęła ubierać buty.
- Moment ! A Jack ? Nie zostawiaj mnie z nim samej.. O czym ja mam z nim gadać. Nie rób mi tego – paplałam jak najęta, a Ems się zaśmiała.
- Dasz radę. Tylko nie pobij go, tak jak ja pobiłam Mike’a – poklepała mnie po ramieniu i złapała za klamkę.
- A więc jednak to byłaś ty ! Wiedziałam ! – klasnęłam w dłonie poekscytowana
- Od początku wiedziałam, że to świr . Zaraz wracam. – cmoknęła ustami i wyszła. Zaczęłam nerwowo chodzić nie wiedząc, co zrobić jak by przyszedł Jack. Na moje nieszczęście zjawił się bardzo szybko i ani się obejrzałam, a siedziałam z nim w salonie.
- Nie przepadasz za mną. Postaram się zmienić twoje zdanie – powiedział prawie szeptem. Nie mógł głośniej ? Co ja, nietoperz ?
- Wątpię – szepnęłam do siebie i modliłam się, aby Em wróciła ze sklepu, a chłopcy ze studia. Nie wiem czy to przez to, że zerkałam co 5 sekund na zegarek, czy nie, ale wskazówki przesunęły się zaledwie o 3 minuty. Słuchałam jak mówi mi o jakimś motorze, który w przyszłości chciał by kupić i miałam ochotę stąd wyjść. Co mnie to interesuje ? Niech sobie kupi nawet hulajnogę byle by mi nie przynudzał. W końcu usłyszałam upragnione przekręcanie klucza w drzwiach i niczym huragan zerwałam się z siedzenia.
- Gdzie wy byliście tak długo ? – wykrzyknęłam uradowana i rzuciłam się na swojego chłopaka, który prawie stracił równowagę.
- Spotkałam ich przed domem – oznajmiła blondynka odkładając zakupy na półkę. Przywitała się z Jackiem całusem w policzek, na co Louis zacisnął ręce w pięści.
- Spokojnie – Zayn położył mu rękę na ramieniu.
- Emily ? – zagadnęłam podchodząc do niej. Dziewczyna przypatrywała mi się z uśmiechem – Dobrze Ci się z nim rozmawia ? Nie zanudza Cię ? – widocznie zdzwoniona moimi pytaniami pokręciła głową na tak. Uff.. przynajmniej Jack przy niej jest bardziej interesujący. Cieszę się razem z nią. Nie było jej łatwo przez ostatni czas i jestem szczęśliwa, że znalazła sobie kogoś.
***
Chłopcy tak jak obiecali przeprosili Jack’a, który także okazał skruchę. Wieczór przebiegał dosyć przyjemnie. No prawie… Nie licząc dwóch horrorów pod rząd po których miałam jakieś paranoje. Nienawidzę oglądać takie czegoś, a niestety byłam zmuszona. Ems z Jackiem poszli się jeszcze przejść.
- Louis.. była Eleanor dzisiaj – oznajmiłam chłopakowi, a ten zrobił grymas. Przekazałam mu wiadomość od brunetki, a ten nawet się tym nie zainteresował.
- Błagam Cię, powiedz mi tylko, że do niej nie wrócisz – jęknęłam
- Do niej ? Nie, dziękuję… ale przecież nie będę sam do końca życia, skoro Emily wybrała… JEGO – ostatni wyraz niemalże wysyczał.
- I co ? Poddasz się ? Nie zawalisz o nią ? Gdzie twoje motto ‘Never Say Never’ ? Zawsze powtarzasz ‘Believe’, a sam teraz nie wierzysz, że może Ci się udać ? – zapytałam wpatrując się w niego przenikliwym wzrokiem.
- Nie poddam się tak łatwo, okey ? I Kate… to nie moje motto. – odchrząknął znacząco, a ja zmarszczyłam brwi
- Nie ? A czyje ? Zayn’a ?
- Nie, Justina ? – te horrory musiały mi porządnie wyprać mózg, skoro plotłam takie głupoty. Ja, fanka zapomniałam kto to powiedział. Walnęłam się z otwartej w twarz.
- Jak zwał, tak zwał . Nie wykręcaj się kota ogonem. Tym razem ci się nie uda. – machnęłam mu palcem przed nosem. Ten pokręcił głową z dezaprobatą – Dobra… nie słuchaj mnie, plotę po trzy po trzy. – pomachałam mu na dobranoc i ruszyłam do pokoju. Niall już leżał w łóżku i przeglądał wiadomości na telefonie. Położyłam się obok niego, co było wyzwaniem, bo te łóżko było naprawdę małe…
- Dobranoc – szepnął całując mnie w czoło i gasząc światło. Wtuliłam się w niego, ale za cholerę nie potrafiłam zasnąć. Minęło może z 10 minut, a ja dalej leżałam jak kołek.
- Niall..- szturchnęłam go lekko w bok. Ten mruknął coś pod nosem – No weź nie zasypiaj! Ja tutaj nie mogę spać! – pisnęłam cicho, a ten powoli otworzył oczy
- Jest 2 w nocy… Daj pospać .. –odpowiedział ziewając
- Nie rób mi tego. Ja się boję no …– przyznałam to w końcu, a ten zmierzył mnie wzrokiem.
- Masz zakaz oglądania horrorów do odwołania – cicho się zaśmiał – A teraz po prostu spróbuj zasnąć – pogładził mnie po policzku
- Tak po prostu ? A co jak coś wyskoczy z szafy ? – nerwowo rozejrzałam się po pokoju.
- Jak coś Cię zaatakuje to mnie obudź – odrzekł wtulając się w poduszkę
- Ty to potrafisz pocieszyć człowieka – powiedziałam kąśliwie. Mogłabym przysiąc, że wywrócił oczami. Przygarnął mnie do siebie i zaczął bawić się moimi włosami, abym się uspokoiła. Wtulając się w niego po chwili zaczęłam odpływać.
- Katie.. rozbudziłaś mnie. Teraz ty nie zasypiaj – wyszeptał mi do ucha i oplótł rękami w pasie.
- Mhm… - tylko tyle zdążyłam powiedzieć zanim całkowicie odpłynęłam.

                                                                        ***

Od autorki: No hejka! ♥ Jak leci ? My jutro wracamy po feriach do szkoły...Not cool ;D Jesteśmy ogromnie szczęśliwe, że blog niedługo osiągnie 20,000 wejść *-* Dziękujemy, to dzięki wam <33 Dziś dwa krótkie pytanka... Podobał się rozdział ? (pisałam go po nocy, więc wybaczcie xx) no i... Marga horyzoncie, więc...Myślicie, że naprawdę chce się zaprzyjaźnić ? :D Sooo... to tyle na dziś... 
limit = 20 komentarze ;)
Love you guys <3 ~ Maddix