Rozdział 40

Dopiero, co wróciliśmy z Irlandii, a już z moją kochaną przyjaciółką musiałyśmy odbyć dziwną rozmowę. Standard. Chciało mi się śmiać, ale no nie mogłam […]. Niall z Ems od razu polecieli na jogging jak… jak… nie ważne z resztą, jak co, nie chce mi się myśleć. Wzięłam do ręki czyste rzeczy i czym prędzej ruszyłam do łazienki. Jedyne, czego teraz potrzebowałam to gorący prysznic, który wymazałby z moje pamięci tragiczne przeżycia z samolotu. Dobra… może nie tragiczne, bo nic się nie działo, ale sam fakt, że leciałam kilka tysięcy metrów nad ziemią jest straszny. Wyrobiłam się w 15 minut, co jest moim nowym rekordem. Wysuszyłam włosy i weszłam do pokoju, gdzie czekał na mnie uśmiechnięty Lou.
- No Hey! – Powiedziałam ucieszona widokiem przyjaciela.
- Jak mogłaś nie przyjść się wcześniej przywitać?- Powiedział z udawanym wyrzutem i mnie przytulił.
- Oj tam! – Machnęłam ręką, kiedy się od niego odsunęłam – Aaa! Zrobiłeś to w końcu! Tak się cieszę! – Zaklaskałam w dłonie przypominając sobie esemesa po ich oświadczynach.
- Co zrobiłem? A no tak.. Wiem, że ubranie koszulki NIE w paski jest do mnie nie podobne, ale żeby taki entuzjazm? – Westchnął teatralnie.
- Mógłbyś się nie zgrywać?- Walnęłam go w ramię, aby przestał, choć na 5 minut żartować – Dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi! – Wywróciłam oczami.
- Nie znasz się na żartach?
- Bądźże poważny, choć przez chwilę.
- Ale… jesteś dumna?- Wypiął pierś do przodu, a ja się zaśmiałam
- Tak, chociaż w tej sytuacji Cię popieram.. – Wyminęłam go i zeszłam do kuchni w celu przygotowania czegoś do jedzenia. Otwierając lodówkę nie miałam zbytniego pola do popisu, więc postawiłam na sałatkę i kanapki. Wzięłam wszystkie produkty i położyłam je na blat. Po chwili w pomieszczeniu pojawił się Pasiasty.
- Czy raczyłbyś się ruszyć i trochę mi pomóc?- Zapytałam, gdy po 5 minutach gapienia się w podłogę nie wykazał żadnych chęci.
- A! Tak! Co? O czym mówimy?- Przeniósł wzrok z płytek na mnie. Spojrzałam na niego wymownie, a chłopak westchnął i ociężale ruszył po chleb.
- I jak się prezentuje?- Zapytał po 15 minutach wskazując na talerz trochę… rozwalonych kanapek.
- Um.. świetne, są.. Ale nie rób nic już więcej – uśmiechnęłam się sztucznie wskazując, jaki zostawił po sobie bałagan. Złapałam za pomidora, aby w końcu skończyć przygotowanie tego posiłku. Louis grzecznie odłożył wszystkie ostre narzędzia i usiadł naprzeciwko mnie.
- Ee.. Siemka – w tym momencie do domu weszła Emily, a Lou jak poparzony podskoczył do góry
– Idziemy na górę Lou? – Zapytała, a chłopak uśmiechnął się do mnie i ruszył za blondynką.
- No cześć! – Niall pojawił się za mną i ukradł mi sałatę.
- Jak tam jogging? – spytałam mieszając w misce wszystkie składniki.
- Świetnie, potem zaliczyliśmy jeszcze McDonald’a – powiedział uradowany, a ja spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek
- I szykujesz się do zjedzenia mojej sałatki? –Założyłam ręce na piersi i przyglądałam się chłopakowi.
- Ja? Nie, liczę na to, że sama mi trochę dasz – odparł z cwanym uśmieszkiem, a ja się zaśmiałam.
- Wiesz… Muszę Ci coś powiedzieć…. – Chłopak przyglądał mi się przez chwilę z zaciekawieniem –Strasnie duzo jes! – Udawałam głos tej dziewczynki z reklamy.
- Też Cię kocham – musnął moje usta i zaczął jeść. Jak jakieś niedożywione dziecko...
***
- Z czego się tak śmiejecie?- Zapytałam, gdy z salonu dochodziły donośne głosy Emily i Niall’a.
- Z tego, że mamy trójkę dzieci – Dziewczyna wyszczerzyła się do mnie.
- Mogę być matką chrzestną?
- Jasne! Kogo chcesz? Mietka, Zdziśka czy Stefana?- Uwielbiałam nasze może niezbyt inteligentne rozmowy.
- Obojętne, będę kochać jak swoje – wystawiłam język i wzięłam z fotela brudną koszulkę.
- Mogę Ci zadać jedno pytanie?- Ems zmierzyła mnie wzrokiem, a ja stanęłam nieruchomo. Zabrzmiało poważnie…
- Mam się bać?- Uśmiechnęłam się nikle i pokiwałam głową, aby zadała pytanie
- Co ty napisałaś Louis’owi?- Wypuściłam powietrze z ulgą.
- Napisałam mu, że jak ma coś do prania to niech mi zniesie –spojrzeli na mnie krzywo, a ja wskazałam na kosz z brudami, który trzymałam w ręce – No co? Nie chciało mi się iść do góry – wzruszyłam ramionami i szeroko się uśmiechnęłam.
***
- Ej no! Rusz się! – Szturchnęłam dziewczynę, która nie wykazywała żadnych chęci – No dalej!- Walnęłam ją poduszką, którą aktualnie miałam pod ręką.
- Nie zrobiłaś tego! – Spojrzała na mnie w mordem w oczach
- Upis? – Rozłożyłam niewinnie ręce, a po chwili poczułam miękki przedmiot na mojej twarzy.
- To za moją grzywkę – wystawiła mi język i poprawiła włosy.
- No…- zaczęłam, ale przerwał mi Niall, który wparował do pokoju.
- Popatrz na to.. – Rozłożył bluzkę, a ja spojrzałam z zdezorientowaniem.
- No co? Śnieżna biel, coś nie tak? Vanish jednak działa– jeszcze zmierzyłam wzrokiem materiał
- Wszystko fajnie, ale szkoda, że ona była czerwona – wykrzywił twarz w sztucznym uśmiechu, a Emily wybuchnęła śmiechem
- Tak? Więc… ciesz się, że nie musiałeś kupować nowej. Takiej bieli nie powstydziłby się nawet Hajzer z Wizirem – przesłałam mu buziaka w powietrzu, a ten wywrócił oczami i sobie poszedł.
- Więc…. EMS! No chodź do centrum! Proszę, proszę, proszę!- Skamlałam jej nad uchem, jak mała dziewczynka prosząca mamę o nową zabawkę. Dziewczyna złapała w dłonie poduszkę i mocno przycisnęła ją sobie do twarzy
***
- Zobaczysz, będzie super. Centrum jest nasze – przytuliłam ją do siebie i weszłyśmy przez duże, szklane drzwi do zatłoczonego budynku.
- To co najpierw…. Kosmetyczka, fryzjer czy ciuchy?- Zapytała z chytrym uśmiechem, a ja uśmiechnęłam się triumfalnie.
- Proszę, proszę… ktoś tu wcześniej nie chciał się ruszyć z kanapy – założyłam ręce na piersi, a Ems wywróciła oczami
- Pójdźże, kiń tę chmurność w głąb flaszy ..
- Co? – Zmarszczyłam brwi
- Nie wiem, ale gdzieś to czytałam i mi się spodobało…
- To tak wiele wyjaśnia – wywróciłam teatralnie oczami, a już po chwili zostałam ciągnięta do sklepu.
***
- Wiesz…. Tak sobie myślałam ostatnio, jak byłam w tej Irlandii i… - przełknęłam ślinę i głośno westchnęłam bawiąc się kubkiem od kawy – zauważyłaś, że wszystko jest takie… - zacięłam się szukając odpowiedniego słowa.
- Takie nierealne?- Emily uśmiechnęłam się do mnie, a ja pokiwałam głową
- Dokładnie!- Klasnęłam w dłonie – Wy się zaręczyliście, weźmiecie sobie ślub, zamieszkacie razem i będziecie sobie żyć forewer i czugewer i… kurde! Wszystko się zmieni, to już nie będzie to samo… - westchnęłam z rezygnacją i wsypałam zawartość chyba 4 torebki cukru do mojego napoju.
- Nie wszystko – zaprzeczyła
- Jak to nie? Od czasu naszego przyjazdu tutaj wszystko obróciło się o 360 stopni, a co dalej?- Zagryzłam wargi – nie oszukujmy się, Ems… ja tego nie chcę – pokręciłam głową, jakbym chciała wyrzucić z niej wszystkie negatywne myśli, które aktualnie kłębiły się w mojej głowie. Bałam się. Zwyczajnie się bałam, że pewnego dnia obudzę się i stwierdzę, że wszystko zniknie jak bańka mydlana, a ja zostanę z niczym. Może to były tylko moje głupie wizje czy coś, ale i tak ciężko przestać się zastanawiać.
- A myślisz, że ja chcę? Wyjedziesz, zostawisz mnie tu, będziesz mieć osiemnaścioro dzieci, kota, psa, dom, sprzątaczkę i jeszcze nie wiadomo kogo. Już nie jesteś tą małą, uroczą Katie… - wyrzuciła ręce do góry, a ja spojrzałam na nią ze zdezorientowaniem.
- Ej.. Moment. Ja się nigdzie nie wybieram! – Zaprzeczyłam gestem ręki – może…- zatrzymałam się i zaczęłam zastanawiać się na sensem jej słów. – Może masz rację… zmieniłam się. Na zewnątrz, ale… w środku to dalej ja… Ja sprzed ponad pól roku… - wskazałam na siebie od góry do dołu delikatnie się uśmiechając – Możesz mi coś obiecać? – Spytałam niepewnie patrząc się na Emily. Dziewczyna zmarszczyła pytająco brwi, po czym delikatnie przytaknęła – Obiecasz mi, że się całkiem nie zmienimy? Że mimo wszystko między nami nic się nie zmieni? – Zacisnęłam usta w wąską linię i szybciej zamrugałam powiekami, bo nie wiem, czemu, ale zaczęły mi się zbierać łzy. Poczułam się jak z jakiegoś filmu czy coś… Nie powiem, to było dziwne!
- Obiecuję – uśmiechnęła się do mnie, a ja niczym mała dziewczynka rzuciłam się w jej ramiona. O mało, co nie przewróciłybyśmy się na ziemię. Ludzie krzywo się na nas spojrzeli, ale w tym momencie miałam to wszystko gdzieś. Czy zawsze muszę się przejmować opinią innych?
***
Wdech… wydech …wdech …wydech…. Spokojnie Katie… uspokój nerwy, będzie dobrze. Oddychaj głęboko, policz do 10… albo od razu do 1000… I tak oto powtarzałam sobie chyba po raz setny dzisiejszego dnia moją regułkę, aby przetrwać ten koszmar i wrócić do domu. Koszmarem było dla mnie to, że się nie wyspałam, pogoda była paskudna, stałam w korku od dobrej godziny i jeszcze musiałam iść po zakupy. Ból głowy rozsadzał mi skronie, a klaksony aut, które chciały jak najszybciej opuścić ulicę mi nie pomagały. Aktualnie gdyby się ktoś do mnie odezwał to nie brałabym odpowiedzialności za swoje czyny.
                                                                               *
Po dobrej godzinie czasu spędzonego w supermarkecie zapakowałam cały asortyment do auta. Oczywiście musiało tego tyle być, bo pan szanowny Horan je jak niedożywiony. Emily miała rację, mówiąc kiedyś, że będę musiała jeździć na zakupy ciężarówką. Wtedy mnie to bawiło, ale dziś na własnej skórze doświadczam sensu tych słów. Eh… miłość niestety nie wybiera, ale… na to nie będę narzekać. Czym prędzej odpaliłam silnik marząc, aby jak najszybciej dotrzeć do domu. Wrzucając wsteczny powoli ruszyłam. Właśnie miałam wyjechać z parkingu, kiedy dosłownie 5 centymetrów przed maską samochodu wyłoniło się srebrne auto. Chwila nieuwagi i jeszcze zaliczyłabym stłuczkę. I to na dodatek nie z moje winy. Wkurzona wysiadłam z pojazdu, aby sprawdzić czy aby na pewno nie obiłam samochodu Niall’a.
- Czy pani jest niepoważna?! – usłyszałam podniesiony głos nad uchem. Odwróciłam się i zobaczyłam jakiegoś bruneta. Na oko miał może z 23 lata.
- Słucham? – zapytałam niedowierzając.
- Dać kobiecie samochód! – wyrzucił ręce w powietrze, a ja zacisnęłam dłoń w pięść
- Jakby pan nie gadał przez telefon jak rasowa plotkara i patrzył się na znaki to uniknęlibyśmy tej sytuacji. Takim desperatom, którzy są zajęci podziwianiem wszystkiego tylko nie drogi powinno się zabierać prawo jazdy! – syknęłam ze złością – Kto pana uczył znaków drogowych? Gumisie?- Warknęłam, a ten przyglądał mi się jak idiotce. W sumie… skąd mi się wzięły gumisie? o.O
- Pani się powinna leczyć! – Uniosłam brwi zastanawiając się czy aby się nie przesłyszałam.
- Facet, który rozmawiając wjeżdża pod zakaz będzie mnie obrażał? – Zrobiłam krok na przód i przyglądałam mu się z mordem w oczach. Ten się zmieszał i spojrzał na znak widniejący kawałek dalej.
- Ale… bo ja… od kiedy tu jest jeden kierunek? – Próbował jakoś załagodzić sytuację. Podrapał się po twarzy i rozłożył teatralnie ręce w geście bezradności.
- Niech no pomyślę… Mniej więcej od zawsze – burknęłam i wsiadłam z powrotem do auta. Koleś stał w miejscu przez dobre dwie minuty, aż w końcu zatrąbiłam, aby ruszył swojego złoma i pozwolił mi przejechać. W drodze do domu cały czas modliłam się, aby nic mi się już dzisiaj nie przytrafiło.
Wjechałam na podjazd i wzięłam z bagażnika wszystkie reklamówki. Kopnęłam w drzwi mając nadzieje, że ktoś mi otworzy.
- Dzień dobry skarbie – usłyszałam wesoły głos mojego chłopaka, którego ominęłam i ruszyłam od razu do kuchni.
- Skąd wiesz, że dobry?- Zapytałam podirytowana – Dlaczego z góry zakładasz, że miałam dobry dzień? Dlaczego narzucasz mi swoje zdanie? A może ten dzień wcale nie był dobry.  Jest tyle ludzi, którym dzisiaj coś nie poszło, którzy mają gorszy dzień, więc dlaczego ja mam mieć dobry? Czy dotarło do Ciebie kiedyś, że nie każdy musi mieć cudowny dzień? Jak możesz mówić takie coś bez zastanowienia? – Wybuchnęłam gniewem i rzucając reklamówki na blat skierowałam się na kanapę, po czym całym ciężarem na nią opadłam. Podkuliłam nogi pod brodę, a na twarz przyłożyłam sobie poduszkę. Wydałam z siebie głośny dźwięk frustracji, ale na szczęście materiał to trochę przygłuszył.
- Nie chciałem Cię urazić… - mruknął zdezorientowany blondyn, a ja poprawiłam włosy, które opadły na moją twarz
- Nie słuchaj mnie. Przepraszam, zachowuję się jak obłąkana – potarłam dłonią skroń, a po chwili poczułam jak ciało chłopaka napiera na moje. Wtuliłam się w niego najmocniej jak tylko umiałam i przymknęłam powieki, aby pozbyć się nagromadzonych emocji. Z każdym ruchem jego ręki, która gładziła moje plecy stawałam się coraz spokojniejsza.
- Jak ty to robisz?- Zapytałam, nieznacznie się od niego odsuwając. Chłopak zmarszczył brwi, a ja wywróciłam oczami – To, że przy tobie się wyciszam. To nie dobrze… - głośno westchnęłam i pokręciłam głową.
- Ma się to coś, nie? – Poruszał śmiesznie brwiami, na co zagregowałam śmiechem. Opowiedziałam mu dzisiejszy dzień i o dziwo przyjął ze spokojem, że prawie rozwaliłam mu przód auta. To trochę do niego nie podobne biorąc pod uwagę, że dla niego samochód jest jak najcenniejszy skarb. Faceci…
- I przez to byłaś taka nerwowa? – Skwitował, kiedy skończyłam zdawać mu relacje
- To nie były nerwy – mruknęłam - Ja tylko żwawo i asertywnie zareagowałam na wszystkie te zdarzenia – wyszczerzyłam się do niego, a ten pokręcił głową z dezaprobatą.
- Jesteś pierwszą dziewczyną, która zrobiła mi awanturę o ‘dzień dobry’ – zaśmiał się, a moje policzki oblały się zapewne czerwonym rumieńcem.
- Co ja robię z życiem? – Mruknęłam ukrywając twarz w dłonie, aby Niall nie zobaczył dorodnego buraka, który zaatakował moją skórę na buzi.
- Muszę Ci coś powiedzieć… - szepnął mi wprost do ucha, a po moich plecach przebiegły ciarki. Zawsze tak reagowałam, to już był standard. Tyle czasu, a dalej nic się nie zmieniło… - Jestem głodny… - po pomieszczeniu rozległ się głośny plask mojego facepalma. Liczyłam na jakieś miłe słówko, ale nie… Bo po co… Walnęłam go w ramię, a ten zrobił niewinną minkę. Pocałował mnie w usta i poszedł przygotować jedzenie.
- Zdejmij w końcu tą kurtkę! – Krzyknął, a ja dopiero w tym momencie zorientowałam się, że wchodząc do domu się nie rozebrałam. Feel like a genius.
*** 2 miesiące później ***
Oho! O tak! I Je! Aha! Mhm! Wiosna! Cieplejszy wieje wiatr uu! Jest wreszcie moja upragniona pora roku! Można zrzucić wszystkie ciężkie ciuchy i w końcu pożegnać się z kozakami… Słonko świeci, ptaszek śpiewa… Nie słuchajcie mnie… odbija mi z tego szczęścia, że w końcu wszędzie zacznie się robić zielono. Minęły dwa miesiące, ale… u nas się chyba nic nie zmieniło. Lanielle wróciła sobie z podróży poślubnej. Śmialiśmy się, że za 9 miesięcy rozpakują ostatni prezent.
- Hej!- Krzyknęłam wchodząc do domu po pracy. Wszędzie było cicho, jakby nikogo nie było. Jednak po chwili moim oczom ukazał się Hazza. Trzymał w ręce szczotkę ….Od toalety o.O
- Krocz na przód mężny światłości synu! A te sedesy w kolorze jaśminu… - zacytował teatralnie urywek reklamy, a ja nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać..
- Cieszę się, że u Ciebie wszystko po staremu, Curly – uniosłam kciuk w górę i szeroko się uśmiechnęłam.
- Tu jesteście! – Wszystkie pary oczu skierowały się na mnie, kiedy weszłam na taras. Przywitałam się jak zwykle z Niall’em i usiadłam na krześle.
- Wiecie może, dlaczego Harry wymachuje szczotką do kibla? – Zapytałam z lekkim uśmiechem, a Liam zakrztusił się wodą.
- Znowu? Ile razy mam mu tłumaczyć, że ze szczotki nie robi się miecza?- Spojrzałam na niego z mina typu WTF?! A ten machnął tylko ręką. No tak… przecież otaczam się grupą pozytywnych wariatów, których nie da się zrozumieć. Zajęliśmy się żwawą dyskusją, ale oczywiście Harremu znów musiało coś odwalić.
- Od pierwszej chwili, kiedy Cię tylko zobaczyłem wiedziałem, że jesteś tą jedyną… Zakochałem się w Tobie od pierwszego wejrzenia. Proszę, powiedz, że czujesz do mnie to samo. Mam nadzieję, że odwzajemnisz moje uczucia. Albo wiesz, co? Nic nie mów, pocałuj mnie – powiedział zniżonym głosem i w tym momencie przytknął swoje usta do… szyby -.-
- Co to miało być ? – Emily rozłożyła ręce w pytającym geście, a Harry wzruszył ramionami
-No co? Tylko ja nie mam dziewczyny w tym towarzystwie, tak? – Zapytał, a na usta wkradł mu się cwaniacki uśmieszek.
- I co w związku z tym?!
- Tylko ona mnie rozumie… - wskazał ręką na szybę i zrobił minę zbitego psiaka. Przysięgam, że żyję w jednym, wielkim szpitalu psychiatrycznym z obłąkanymi ludźmi!
- Ja tą szybę dzisiaj myłam! – Ems pisnęła
- Czyli nie obchodzi Cię fakt, że znalazłem w końcu dziewczynę swojego życia?- Hazz złapał się teatralnie za pierś i westchnął. Dziewczyna wzruszyła ramionami.
- Czyli bardziej martwi Cię fakt obślinionej szyby niż to, że twój przyjaciel właśnie się do niej przyssał?! – Zapytałam zaskoczona, a moje oczy powiększyły się do rozmiarów pięciozłotówek.
- A wiesz jak ciężko było zostawić idealnie gładką powierzchnię bez smug i bez polerowania? ·
- Grasz w reklamie?- Curly poruszał zabawnie brwiami, za co oberwał poduszką.
- Oh Ems…- westchnęłam – Chłopak jest jak strumyk.. – Zaczęłam, a wszyscy spojrzeli na mnie pytającym wzrokiem – Ładny, bo ładny, ale nie zawsze bystry…- skwitowałam, a wszyscy się zaśmiali. Lokers zrobił udawaną naburmuszoną minę. Wszystko normalnie. Głupie teksty, docinki, odpały… Czyli ogólnie… witam w moim świecie.

                                                                       ***


Od autorki: Siemsiaaaaaa miśki, kotki, króliczki i inne stworzonka! <3 Nadeszłam z nowym rozdziałem w ten jakże przemiły i przeuroczy dzionek! ;D Śmiałam się, że zażalenia dotyczące nowej notki przyjmuję na twitterze, więc... jak coś to walcie śmiało :D Ostatni tydzień był naprawdę ciężki, ale dziś... mam jakoś wyjątkowo dobry humor. Mam nadzieję, że wam się też udzieli! ^^ Już za dwa dni nadciągają egzaminy gimnazjalne... Możemy liczyć, że będziecie trzymać za nas kciuki? xxx
Bye! ♥ ~ Maddix
Limit=25 komentarzy ;) 

Rozdział 39

Powiem wam szczerze, że siedzenie samotnie w domu z Louisem jest co najmniej nie komfortowe. Czuję się jakaś taka… obserwowana. Tommo ciągle chce coś zrobić, tylko nie wiem co.
- Słuchaj Emily… nie chciałabyś… no wiesz… pójdziesz do sklepu może? – zapytał Louis, a ja spojrzałam na niego krzywo.

- Słuchaj Tomlinson, nie wiem o co ci chodzi, ale zaczynasz mnie powoli denerwować – powiedziałam i złapałam za portfel, po czym wyszłam z domu trzaskając drzwiami. O co mu do cholery zielonej chodzi, co!? Zachowuje się jak jakiś indyk bez, kurde … agrh przez niego zostałam pozbawiona mocy sucharów! FUCK! Weszłam do Tesco i załapałam za koszyk. Zaczęłam wrzucać pełno żelek gdy poczułam jak ktoś mnie szturcha. Odwróciłam się i przed sobą ujrzałam…

- Mike!? Co ty tu robisz powalony zboczeńcu?! – krzyknęłam na cały sklep, a wszyscy zwrócili wzrok na mnie. – Ee… wiecie państwo, to taka jego ksywka. Moja to „sucharowa panna” – powiedziałam, a ludzie spojrzeli na mnie  krzywo i wrócili do kupowania.

- Wyszedłem z więzienia za dobre sprawowanie – powiedział i uśmiechnął się do mnie delikatnie. Zmienił się. Teraz miał trochę dłuższe włosy, zaczesane na bok. Był umięśniony. No i nie wyglądał na takiego pojebańca z ZOO jak wcześniej.

- Mam nadzieję, że spadło ci mydło, jak brałeś prysznic z innymi – powiedziałam i uśmiechnęłam się złośliwie w jego stronę. Chciałam odejść, jednak złapał mnie za rękę.

- Słuchaj Emily. Chcę cię przeprosić za wszystko. Nigdy nie chciałem cię porywać ani nic. Byłem zakochany w Kate, ale to minęło. Miałem wizyty u psychologa i teraz jestem normalny. Jak ty – powiedział, a ja podrapałam się po głowie. Wierzyć mu czy nie?

- Jak ja? No to nie za bardzo normalny – powiedziałam i oboje się zaśmialiśmy. – Mike, doceniam to, że nie jesteś już zboczeńcem, który jeździ na niewidzialnych patatarożcach, ale to dziwna sytuacja. Teraz muszę lecieć, ale jeśli kiedyś się spotkamy, to pogadamy dłużej – powiedziałam i zapłaciłam za zakupy, po czym opuściłam sklep. To było powaloooone! Postanowiłam nie mówić o tym Lou, bo będzie zły. Szybkim krokiem udałam się do domu. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Louisa wiercącego dziurę w ścianie.

- Przepraszam, że przeszkadzam, ale co ty do ciemnej dżumy, robisz co?! – zapytałam i odstawiłam zakupy na stół w kuchni.

- Jesteś na mnie zła, więc na przeprosiny chciałem zamontować wieszak na twoją kurtkę na wiosnę, mówiłaś, że nie masz gdzie jej powiesić – powiedział, a ja parsknęłam śmiechem. Przytuliłam go mocno i poszłam rozpakować torbę. – Pójdziemy gdzieś dzisiaj?

- O nie! Dzisiaj to ja będę wpierdzielać żelki, oglądać „Szkołę uczuć” i ryczeć jak Harry gdy dowiedział się, że Mikołaj nie istnieje – zakomunikowałam i rzuciłam się na kanapę.

- No proszę cię, ja muszę z tobą pogadać!

- No przecież rozmawiamy!

- Ale inaczej… chcę o czymś pogadać – powiedział i pocałował mnie w policzek. Westchnęłam ciężko i pokiwałam głową. – Dziękuję! Kocham cię! Bądź gotowa o 19 okay?

- Okay, ale pamiętaj, że wisisz mi wieczór z filmem! – krzyknęłam jeszcze za nim, gdy wybiegał z domu. Czubek. Złapałam za telefon i wykręciłam numer Kate. Po dwóch sygnałach odebrała.

- Siemka, jak tam w Irlandii? Jesteś już częścią rodziny, czy musiałaś się im oddać? – zapytałam, a po drugiej stronie usłyszałam śmiech.

- Jest okay, całkiem dobrze się tu czuje. Musze ci coś powiedzieć ważnego … - zaczęła, a ja poczułam się jak w Modzie na Sukces, odcinek 4567 gdy Brook oznajmia Ridżowi, że zdradziła go z jego

ciotecznym wujkiem od strony jego brata, który wyszedł za jego kuzynkę. Wait, what? Za dużo żelek, zdecydowanie. – Ja i Niall … zrobiliśmy to.

- To.. to znaczy co? Zgwałciliście kurczaka?

- Nie! No wiesz co…

- Zabiliście jego rodziców i zjedliście ich w sosie musztardowym?

- Nie!

- No to może uprawialiście seks grupowy z drzewem i paczką marchewek?

- Nie! Uprawialiśmy…

- Ziemniaki?

- Nie, Emily!

- Zioło … to co wy jednak w Holandii jesteście?! – wykrzyczałam do słuchawki rozbawiona całą tą sytuacją.

- Przespaliśmy się – powiedziała Kate szeptem, a ja wzdrygnęłam się.

- Że co!? Przecież byliście tacy dumni, że czekacie do ślubu… a może wzięliście już ślub!? No świetnie i mnie na nim nie było! Foch Forever – powiedziałam, a Kate westchnęła.

- No mieliśmy czekać do ślubu, ale jakoś tak wyszło… jesteś zła?

- Raczej zdziwiona. Zresztą to nie moje życie – powiedziałam i zrobiło mi się przykro. Może dla tego, że zdałam sobie sprawę, że … ich związek przechodzi na następny etap. Że wezmą ślub, wyprowadzą się do Irlandii, bo przecież Niall tak bardzo tego chcę, a ja zostanę tu sama. - Samej jest mi trochę głupio. No wiesz, miało być tak cudownie jak zaczekamy do ślubu, ale teraz też było – powiedziała i zachichotała.

- Cieszę się, że masz to już za sobą. Pierwsze penisy za płoty – powiedziałam, a Kate wybuchnęła śmiechem. Otarłam łzę w policzka i westchnęłam.

- Przepraszam, ja muszę lecieć. Jutro będziemy z powrotem! Do

zobaczenia! – powiedziała i rozłączyła się, a ja oparłam się o poduszkę. Te dzieci tak szybko rosną! Teraz się seksią, potem ślub, dzieci, kot, pies, dom, auto i hulaj duszo piekła nie ma! Przymknęłam oczy i nawet nie wiem kiedy zasnęłam. 

                                                            *Jakiś czas później*

Obudziłam się wyspana i spojrzałam na zegarek.

- 18:30!? Że co kurwa?! Znowu spóźniona w dupę węża! – wykrzyknęłam i rzuciłam się do pokoju Louisa gdzie było parę moich rzeczy. Na dworze robiło się co raz cieplej, więc postanowiłam ubrać się w to. Ubrałam jeszcze na to kurtkę i zeszłam na dół gdzie czekał już Louis … w garniturze. Da fak?

- Cześć piękna. Idziemy? – zapytał chłopak i pocałował mnie w usta. Uśmiechnęłam się do niego i złapałam za rękę, a po chwili siedzieliśmy już w samochodzie. 

- Możesz mi powiedzieć gdzie jedziemy? – zapytałam, a Louis uśmiechnął się szeroko.

- Nie powiem, niespodzianka – po 20 minutach jazdy byliśmy już na miejscu. Lou wyciągnął jakąś czarną opaskę i zawiązał mi ją na oczy.

- Co ty robisz?! Chcesz mnie zgwałcić, a potem sprzedać na czarnym rynku!? – wykrzyczałam, a Louis nic nie odpowiedział tylko zaczął się śmiać. Pomógł mi wyjść z samochodu i złapał mnie za rękę. Po kilku minutach drogi, wreszcie stanęliśmy w miejscu. I dobrze, nogi mi do dupy wchodzą.

- Już jesteśmy, możesz zdjąć opaskę – wyszeptał mi wprost do ucha, a ja posłusznie wykonałam czynność. I zaparło mi dech w piersiach. Znajdowaliśmy się teraz na plaży, która otaczała jezioro. Nie daleko brzegu rozłożony był koc, na którym stał kosz piknikowy, świeczki i przenośne radio. Wszędzie porozrzucane były płatki róż.

- Louis… to jest piękne – wyszeptałam, a brunet zaprowadził mnie na koc. Usiedliśmy i spojrzałam mu prosto w oczy.

- Nie tak piękne jak ty – odpowiedział, a ja nie potrafiłam opanować śmiechu. – Z czego się cieszysz?

- Po prostu, nie lubię takich poważnych sytuacji – powiedziałam i uśmiechnęłam się szczerze do niego. Tommo rozpakował koszyk i przed nami stał teraz talerz kanapek, szampan i truskawki. – Skąd ty wziąłeś truskawki w lutym? Masz jakąś nielegalną hodowle?

- Nie! – powiedział ze śmiechem i zjedliśmy po kanapce. – Moja tajemnica i tak ci nie powiem. – odpowiedział i przyciągnął mnie do siebie. Otoczył mnie ramieniem i włączył radio, po czym włożył do niego jakąś płytę CD. Usłyszałam pierwsze takty muzyki i przymknęłam oczy. 

- You know our love was meant to be. The kind of love that lasts forever – zaśpiewałam pierwsze wersy piosenki, “Chicago - You're The Inspiration” która należała do jednej z moich ulubionych. 

- And I want you here with me. From tonight until the end of time –dokończył Louis i oparł głowę o moją. Wsłuchiwałam się w słowa i miałam wrażenie, że ta piosenka jest o nas. W tym momencie nie liczyło się nic więcej. Tylko ja i on. Ten moment, stanowczo należał do nas. – Zatańczymy? 

- Tutaj? – zapytałam i zaśmiałam się. Louis wstał i wyciągnął dłoń w moją stronę.

- A dlaczego nie? – odpowiedział pytaniem na pytanie. Złapałam jego rękę i podniosłam się, przytulając się do niego z całej siły. Zdjęłam buty i choć piasek był zimny, nie przeszkadzało mi to.

- Wanna have you near me. I wanna have you hear me sayin'. No one needs you more than I need you – wyśpiewał po cichu ostatnie wersy piosenki i pocałował mnie namiętnie w usta. Nagle rozbrzmiała nowa piosenka. Najpiękniejsza na świecie. „Michael Bolton - When a man loves a woman.”

- Moja ulubiona piosenka… – wyszeptałam i zobaczyłam uśmiechniętego Louisa.

- Wiem kochanie. – odpowiedział i odsunął się kawałek ode mnie. Zaczął szukać czegoś po kieszeniach, aż wreszcie znalazł to czego potrzebował. – Mówiłem ci dziś, że chcę z tobą o czymś porozmawiać tak? Jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Kocham cię. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Chcę spędzać z tobą każdą wolną chwilę. Do końca swoich dni. Więc… - powiedział Louis i ukląkł przede mną, wyciągając przed siebie małe pudełeczko. – czy ty Emily Sparks, uczynisz mnie najszczęśliwszym mężczyzną na świecie i zostaniesz moją żoną? – zapytał i wyciągnął z pudełka pierścionek.  „I give you everything I got. Trying to hold on. To your precious love” śpiewał Michael w tle, a ja poczułam jak łzy zbierają mi się pod powiekami. Przełknęłam wielką gulę, która teraz była w moim gardle.

- Tak Louis. Tak – wyszeptałam, a Lou włożył pierścionek na mój palec i wstał z piasku. Rzuciłam mu się na szyję i pocałowałam namiętnie w usta, a łzy spływały z mojej twarzy.

- Kocham cię Emily.  – powiedział chłopak i okręcił mnie wokół własnej osi.

- Ja ciebie te kocham Louis – odpowiedziałam, a brunet złączył nasze usta w pocałunku. Kurwa… dacie wiarę?

                                                        *Następnego dnia rano*

Nie mogłam w nocy spać. Wróciliśmy do domu koło 23:00, a godzinę później Louis już smacznie chrapał. Cholera jasna, nie mogłam zasnąć! Wszystkiego próbowałam! Ciepłe mleko, spokojna muzyka, opowieści Liama nagrane w celach usypiających, nic! Zbyt dużo wczoraj się stało. Spojrzałam na pierścionek na moim palcu i uśmiechnęłam się delikatnie. Wygramoliłam się po cichu z łóżka i zeszłam na dół w celu zrobienia śniadania. Wyciągnęłam jajka, pokroiłam cebulę i zabrałam się za robienie jajecznicy, gdy do domu weszli Niall i Kate. Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo na mojej szyi uwiesiła się brunetka.

- Jak ja się cieszę! Oświadczył się, nareszcie! Pokazuj pierścionek! – powiedziała i chwyciła moją rękę, na której znajdowała się owa rzecz. – Jest piękny. Też bym tak chciała!

- Tak, tak, ale możesz mi wyjaśnić … SKĄD TY WIESZ? – zapytałam nieco zdenerwowana i spojrzałam to na Kate, to na Nialla, który swoją drogą wyglądał na zamyślonego.

- Louis mi puścił esa wczoraj wieczorem, że się oświadczył, a ty przyjęłaś. – powiedziała i napiła się wody, która stała na blacie. Wyłączyłam ogień pod jajecznicą i uśmiechnęłam się chytrze.

- Oh, okay. A jak tam wasze bzykanko? – zapytałam, a Kate wypluła całą wodę przed siebie. Niall zaczął się śmiać, ja zresztą też. – Czy w nocy też plułaś czymś, if u know what i mean?

- Emily, trochę ogłady! – powiedziała i spojrzała na mnie zła.

- Czyli loda mu nie robiłaś? Chociaż z tym do ślubu zaczekajcie! – powiedziałam ze śmiechem i otarłam łzę spływającą z policzka.

- O boże, nie gadam z tobą! – powiedziała z udawaną złością i poszła na górę z walizką. Spojrzałam na Nialla, rozbawionego tą sytuacją.

- Wyruchałeś mi przyjaciółkę, jak mogłeś!

- Sama chciała!

- Zmusiłeś ją farbowany popaprańcu! Pewnie pokazałeś jej jakiegoś pornosa – powiedziałam, a Niall zaczął się śmiać. Nagle się uspokoił i spojrzał na mnie.

- Nie miałabyś ochoty na mały poranny… - zaczął jednak mu przerwałam.

- Seks? Chętnie, jestem na głodzie – wyszeptałam mu do ucha i przygryzłam jego płatek. Obleciał go dreszcz i spojrzał na mnie.

- Mrr… - powiedział i oboje wybuchliśmy najgłośniejszym śmiechem świata. W końcu ogarnęliśmy się i Niall spojrzał na mnie. –Chodziło mi o jogging. 

- A wiesz, że chętnie? Dawno już nie biegałam. To za 30 minut na dole? – zapytałam, a Niall pokiwał głową. Poleciałam na górę i zobaczyłam, że Louisa już nie ma w łóżku. Pewnie jest u Kate. Szybko ubrałam się w to, wykonałam poranną toaletę i związałam włosy w kucyk, po czym zeszłam na dół. Tam czekał już Niall w sportowym stroju (lolz pierwszy raz go widzę w luźnych dresach, a nie w rurkach) i na mój widok uśmiechnął się. Wyszliśmy z domu i spojrzeliśmy na siebie. 

- Kto ostatni w parku przy ławce na której się poznaliśmy, stawia temu drugiemu obiad w McDonald’s – powiedział Niall, a ja pokiwałam głową i uśmiechnęłam się szeroko. – 3…2…1…START! – krzyknął i ruszyliśmy. Oczywiście ja i moje zajebiste nogi, byliśmy pierwsi, a Niall z zadyszką jak 100 latek bo ostrym seksie przybiegł zaraz za mną i oparł się o ławkę. 

- Sam chciałeś indyku! – krzyknęłam w jego stronę i wystawiłam język. Horan parsknął śmiechem i westchnął głęboko.

- No to tak jak obiecałem… zapraszam! – powiedział i po kilku minutach byliśmy już pod MD. Stanęliśmy przed kasą i spojrzałam na menu. – To co dla ciebie?

- Dla mnie sałatka z sosem winegret i duża pepsi. A ty? – zapytałam, a po chwili zorientowałam się, że to pytanie było błędem. Nialler odchrząknął i poprawił bluzę.

- A więc: duże frytki, nugetsy, hamburger z podwójnym mięsem, cheeseburger z podwójnym serem, happy meal powiększony o zestaw kurczaczków, dużą colę i sernik z wiśniami. Aha! I do zestawu happy meal poproszę tego fajnego pieska zabawkę co tak śmiesznie główką rusza… wie pani… ten taki… bum, bum, bum … on tak rusza… tak kiwa się…- powiedział Niall i wybuchnęłam śmiechem. Sprzedawczyni patrzyła na blondyna z przerażonym wzrokiem, a ja śmiałam się co raz bardziej.

- Ale proszę pana … zestaw happy meal z zabawką jest do 12 lat… - wyszeptała przerażona, a ja oparłam się o blat i próbowałam przestać się śmiać.

- Słucham?! Do 12 lat?!  A pani myśli, że ile ja mam? 13! Ha! Tego się pani nie spodziewała, prawda? – powiedział, a ja znów wybuchnęłam śmiechem. Ekspedientka już nic nie mówiąc, wystawiła rachunek i Nialler posłusznie zapłacił. Po chwili przyszło nasze jedzenie. Z małą pomocą jakiegoś pana, zanieśliśmy nasze jedzenie do stolika. Zjadłam trochę sałatki i patrzyłam z ogromnym uśmiechem jak Niall wpierdziela burgera. Jezus Maria, ten to ma napęd!

- I jak się czujesz jako narzeczona? – zapytał blondyn, gdy wreszcie wcisnął to tłuste świństwo.

- Szczerze? – zapytałam, a Niall uśmiechnął się w moją stronę.

- Ze mną zawsze.

- Czuję się trochę… uwiązana. To nie jest tak, że ja nie kocham Lou – bo kocham. Ale… zawsze byłam wolna, mogłam robić co chcę. A teraz… no cóż, nie mogę – powiedziałam, a chłopak pokiwał głową ze zrozumieniem. Nagle do stolika podeszło kilka dziewczyn, proszących Nialla o autograf. – Może zdjęcie?

- Mogłabyś? – zapytała podekscytowana dziewczyna, a ja uśmiechnęłam się szeroko i zrobiłam im zdjęcie. Podziękowały i oddaliły się.

- Ah Niall, ty i te twoje fanki. Jesteś pożądany niczym 0,7 na spotkaniu anonimowych alkoholików –powiedziałam, a Horan wybuchnął śmiechem. Zjadł jedną frytkę i spojrzał na mnie.

- Wracając do sprawy… skoro tak się czujesz, czemu przyjęłaś te oświadczyny?

- Bo go kocham, to jasne jak słoneczko! A tak w ogóle … wiesz kogo spotkałam wczoraj w Tesco?

- Nie, kogo? – zapytał i napił się coli.

- Mike – powiedziałam, a Niall wypluł wszystko przed siebie. Wiecie jak ja kocham patrzeć jak ktoś czymś pluje? #lol

- Co!? Co on tu  robi?! Zrobił ci coś!? Zabiję go! – zaczął wykrzykiwać, a ja spojrzałam na niego jak na idiotę.

- Nie nic nie zrobił, ogarnij! Przyszedł, przeprosił i tyle. Spokojnie, bo ci dym z uszu leci, patagłupku. Idziemy się przejść? – zapytałam a blondyn w odpowiedzi parsknął śmiechem i zjadł ostatnią frytkę. Wstaliśmy od stolika i wyszliśmy na zewnątrz. Swoją drogą… wtf jak on tak szybko to wszystko zjadł!? Doszliśmy do huśtawek i usiadłam na jednej, a obok spoczął Horan.

- Chciałbym się oświadczyć Kate – powiedział, a ja spojrzałam na niego. TAK JAK PRZEWIDYWAŁAM. 

- To dobrze – wyszeptałam i zaczęłam się delikatnie bujać. – Tylko musisz wymyślić coś super. Zgwałć ją tym pierścionkiem.

- Jasne, na pewno tak zrobię! – powiedział ze śmiechem i spojrzał na mnie. – A ty nie wydajesz się tym faktem ucieszona.

- Nie? To patrz na ten uśmiech! – powiedziałam i wyszczerzyłam zęby w sztucznym uśmiechu. – Po prostu… wszystko się zmienia i tyle.  

- Widzisz, ja bardzo chciałbym oświadczyć się Katie, ale boję się, że to za wcześnie. Poczekam z tym jakiś czas.

- I dobrze! Nie warto robić wszystkiego pochopnie. Musicie pobyć trochę razem i tyle. E… czy to nie Harry tam idzie? – zapytałam nagle i spojrzałam na szarą postać idącą w naszym kierunku.

- Chyba tak, ale wygląda trochę jak babcia ze straganu lub jak przemoczony kot – powiedział Nialler a ja zaczęłam się śmiać.

- No dzięki, słyszałem to! Wiecie skąd wracam? – zapytał lekko oburzony Harry, a my z Niallem spojrzeliśmy na siebie znacząco. Czas na nasz standardowy żart – wytrącenie przyjaciół z równowagi.

- U fryzjera by w końcu zrobili ci coś z tym baranem na głowie? – zapytał Niall, a ja nakryłam usta ręką.

- Nie, byłem…

- U rolnika by dowiedzieć się jak to się stało, że jesteś takim kapuścianym głąbem? – powiedziałam, a Niall parsknął śmiechem.

- Nie! I… wtf? Byłem u…

- U rzeźnika zapytać się dlaczego twoja była dziewczyna jest takim pasztetem?

- Nie! Do cholery! Byłem u Louisa i powiedział mi, że oświadczył się Kate! Dacie wiarę?- zapytał Harry, a my z Niallem spojrzeliśmy na siebie i wybuchliśmy śmiechem.

- A nie czasem Emily? – zapytał blondyn i spojrzał na przyjaciela.

- A ty wiesz, że możesz mieć rację? – powiedział loczek, a ja poklepałam go po plecach i ruszyliśmy w stronę domu. Harry poszedł do mojego mieszkania gdzie aktualnie mieszkał. Weszłam z Niallem do środka gdzie zastałam Louisa wpatrującego się w Kate która kroiła pomidory.

- Ee.. Siemka – powiedziałam a Lou nagle podskoczył, podszedł do mnie i …pogłaskał mnie po ramieniu. Da fak? To jest powitanie narzeczonego z narzeczoną? Super! Dobrze, że nie poczochrał mnie po głowie i nie powiedział „dobry piesek”. – Idziemy na górę Lou?

- Mhm, tak – powiedział i uśmiechnął się do Kate, po czym udałam się razem z nim na górę. Odwróciłam się jeszcze za siebie i zobaczyłam Nialla posyłającego w moją stronę zdziwione spojrzenie. Weszliśmy do pokoju i od razu położyliśmy się na łóżku. Tommo złapał na telefon i ciągle pisał esemesy, a ja leżałam jak ta kłoda. Ja się pytam, co mu odbija!

- Z kim tak piszesz?

- Z Kate! Wiesz, co mi napisała? – zapytał, jednak chyba nie bardzo interesowała go moja odpowiedź bo wrócił do pisania.

- Kocham cię. – powiedziałam, jednak nie dostałam żadnej odpowiedzi. On mnie nie słucha!- Mam romans z Niallem, mamy trójkę dzieci, 10 minut temu uprawialiśmy dziki seks w twoim aucie.

- Super kochanie – powiedział wciąż wgapiony w ekran telefonu. Wstałam zła z łóżka i weszłam do łazienki, po czym wzięłam prysznic, wysuszyłam włosy i ubrałam się w coś normalnego. Wyszłam z pomieszczenia, jednak on chyba w ogóle nie zauważył mojej nieobecności. Opuściłam pokój trzaskając przy tym drzwiami i usiadłam na kanapie w salonie. Z góry zszedł Niall i usiadł obok mnie.

- Co się stało?

- Louis mnie wkurzył. Tak bardzo mnie nie słuchał, że nawet się nie przejął tym, co powiedziałam czyli, że ja i ty mamy romans i trójkę dzieci.

- Jezus Maria… mamy trójkę dzieci!? – zapytał Niall i obydwoje wybuchliśmy śmiechem. Co jak co… ale Louis zachowuje się dość dziwnie. Nie wiem co jest nie tak… lol!

                                                                             

                                                                              ***

Od autorki: Siemano czekotuby! Urwanie głowy mam, komu je dam! Tak w ogóle to mnie tutaj tak naprawdę nie ma, bo teraz jestem na weselu, ale wszystko przygotowane jest wcześniej. Badum tss *aplikacja werblowa*. W każdym razie jak widzicie Louis i Emily, lub jak wolą shipperzy Lemily, się zaręczyło! Ale moi kochani, najmilsi i w ogóle <69 chyba nie był to dobry pomysł! Dlaczego pytacie? Dla tego, że… shh! Nie powiem! Do zobaczenia w nowym rozdziale kurczaki! Wasza Maddie xxxx Limit = 25 komentarzy :) x

Rozdział 38

Obudziłam się na podłodze… zimnej podłodze. Wait a minute! Dlaczego do cholery obudziłam się na podłodze?! Myśl… Wesele, wódka, taniec, Jack Daniel’s, śpiewy, wino, wygłupy, likiery, urwany film…. o.O Boże! Ja się staczam! Półprzytomna rozejrzałam się po pomieszczeniu, ale niestety to nie pomogło mi zidentyfikować miejsca mojego pobytu. Gdzie ja wylądowałam? Po chwili pojawiła się Emily… Jest dobrze, nie jestem sama.
- Wiemy, co wczoraj robiliście –wyszeptałam przypominając sobie urywki wczorajszej nocy - Zabezpieczyliście się chociaż? – Ems parsknęła śmiechem
- TAK, MAMO – odpowiedziała między napadami. Nie no bardzo śmieszne! Ja tylko się troszczę.
-LOUIS! – krzyknęłam widząc chłopaka w progu. Pożałowałam tego, bo pulsujący ból w skroni dał o sobie znać – Zabezpieczaliście się?- zapytałam podejrzliwie, a Ems nie mogła opanować głupawki.
- Yyy…. No bo ten… Tak – powiedział speszony sytuacją, a po chwili też zaczął cieszyć ryjek.  Zorientowałam się, że obok mnie coś się rusza.
- Horan pobudka! – Szturchnęłam chłopaka, który wyglądał jakby uszło z niego powietrze.
- Weź ten młotek!- jęknął zirytowany
- Jaki młotek człowiecze? – zmarszczyłam brwi i nie czekając na odpowiedź próbowałam wstać z posadzki. Musze przyznać, że ta podłoga dziś była naprawdę wyjątkowo śliska…
- Ja się staczam! Ja nigdy tyle nie piłam – wymamrotałam próbując złapać równowagę – Gdzieś mniej więcej pod koniec reżyser mi gdzieś uciekł i film mi się urwał… Not good – złapałam za szklankę wody i opróżniłam ją do samego końca.
- Tylko pomyśl… - blondynka zarzuciła mi rękę na ramię – Pijacy może żyją dwa razy krócej, ale za to widzą dwa razy więcej… Paczaj ile korzyści!
- LUDZIE! JEZU! WIECIE, CO SIĘ STAŁO?! – Do kuchni wpadł Zayn w samym ręczniku –PADA W ŁAZIENCE, CZAICIE?! TO CUD! – Krzyczał jak opętany
- Ehkem… Wiesz Zayn.. Zazwyczaj normalni ludzie mówią na to prysznic – Tommo uśmiechnął się sztucznie w stronę przyjaciela, a ten jakby uświadamiając sobie, co powiedział zrobił się czerwony jak burak. Jakąś godzinę później w miarę naszych możliwości ogarnęliśmy się trochę, ale to graniczyło z cudem. Mój telefon zawibrował, na co jęknęłam i niechętnie przystawiłam aparat do ucha.
- Taa? – Mruknęłam nie mając siły na więcej – Jak? Gdzie? Kiedy? Teraz? Żartujesz?! – pytania z moich ust wylatywały niczym z karabinu maszynowego.
- Fajnie się siedzi, ale musimy iść…- oznajmiłam po zakończeniu rozmowy, a każdy przyglądał mi się z uniesionymi brwiami – Dzwonił Liam… poprawiny są – przeczesałam palcami włosy i zastanawiałam się, jak przeżyję kolejne kilka godzin na Sali.
- Jakie poprawiny?! Ja nie mam siły! – jęknęła sfrustrowana Emily, a reszta przytaknęła
- Nie chcę nic mówić, ale… - zaczęłam wstając z krzesła - … ale wiecie ile jeszcze zostało Jack’a Daniels’a ? – odparłam z uśmiechem, aby jakkolwiek zmusić ich do ruszenia szanownych czterech liter.
- Spotykamy się przy samochodzie! – Blondynka niczym z procy wyleciała z kuchni, a ja uśmiechnęłam się triumfalnie. Zawsze działa…
***
- Jedna baba drugiej babie wsadziła do … - Lou, Niall i Zayn stali właśnie na scenie i odstawiali jakieś dziwne tańce dzieci słońca. I pomyśleć, że kilka godzin temu zdychali na kaca…
- Faceci są dziwni..- Emily uwiesiła mi się na ramieniu i ze zmarszczonym czołem przyglądała się wygłupom chłopaków – są dziwni, ale zabijają robaki… Nie lubię robaków – pokręciła głową i zachichotała.
- Wiesz, co?- podniosła głowę i dokładnie mi się przyjrzała – Co mówi lama do lamy? – zadała mi pytanie, ale niestety nie skumałam, o co jej chodzi – Chlamy! – Zaczęła się śmiać z własnego żartu. Faza życia, za dużo whiskey
- Taki suchar, że zasuszyłaś powietrze. Chodź się napić! – Pociągnęłam ją w stronę dobrze zaopatrzonego barku. Dzięki Bogu, że moi rodzice mnie nie widzą, bo chyba wydziedziczyliby mnie z rodziny. Dotąd ja, dobrze ułożona, ugrzeczniona, odpowiedzialna Katie nie piłam, a tu proszę…
Dostrzegłyśmy przy stoliku siedzącego Harrego, który… trzymał banana przy uchu? Stanęłyśmy kawałek dalej i z wyraźnym zdezorientowaniem na twarzy zaczęłyśmy przyglądać się chłopakowi, które nawijał do siebie jak najęty. Po chwili odwrócił się w naszą stronę.
- Oddzwonię później. Chyba się zorientowali, że jestem na haju – powiedział szybko do banana. Boże… jak to brzmi, do banana. Powinnam się w sumie przyzwyczaić, że oni nie są normalni.
Chłopak szybkim i chwiejnym krokiem dołączył na scenę do reszty chłopaków. Potrząsnęłam głową i łapiąc w dłoń szklankę z drinkiem przyglądałam się wszystkim gościom.
- Kobiety są z Wenus, faceci są z Marsa, ale Harry to rzeczywiście jest z Animal Planet – Emily skwitowała całą sytuację, a ja się zaśmiałam.
- Hey! Hey! Hey! Jak się bawicie? Dziękujemy za przybycie! Jesteście świetną publicznością! – Po całej sali rozniósł się echem głos Zayn'a
- To jest wesele człeku! – Louis szturchnął chłopaka, który w efekcie zleciałbym z podestu – Korzystając z okazji chcieliśmy jeszcze raz złożyć życzenia młodej parce! To dla was! Happy birthday… czy co tam się mówi – Lanielle, która właśnie stała z uśmiechem i przyglądała się całej akcji zaczęła się śmiać. Chłopcy wzięli do ręki mikrofony i zaczęli śpiewać:
‘Let’s go crazy, crazy, crazy
Till we see the Sun!
Everyone else in the room can see it
 Everyone else but you-u
You don't kno-o-ow
 You don't know you’re live while we’re young
And let me kiss you’ *
 Nie wiem, czy mieszanie trzech piosenek było celem zamierzonym, czy po prostu chłopcy po tej ‘libacji’ pozapominali tekstu, ale… całkiem świetnie im to wychodziło i wszyscy głoście zaczęli tańczyć.
- Uwielbiam tą piosenkę, Little Things jest takie wzruszające – usłyszałam głos obok siebie i powoli obróciłam głowę w stronę owej osoby. Obok mnie stała jakaś staruszka… To było dziwne
- Ale to nie jest Little Things – powiedziałam grzecznie wyprowadzając kobietę z błędu
- Jak to nie? Dlaczego Justin nie wybrał tej piosenki?- zmierzyłam ją wzrokiem
- Ale tego nie śpiewa Justin Bieber
- No przecież wiem dziecino, toż to przecież Justin Timbarlake, ta dzisiejsza młodzież…  - chyba przez dobre 5 minut stałam tępo wpatrując się w tą kobietę
- Pani jest kimś z rodziny?- zapytałam po chwili chcąc się dowiedzieć, kto ma taką ..ekhem, ładnie mówiąc dziwną babcię.
- Ja ? – zapytała głupio, a ja spojrzałam jak na kosmitę
- Tak? W końcu przyszła panie na wesele
- Toż to wesele!? Myślałam, że klub Bingo! Tu jest lepiej..Imprezka! –krzyknęła uradowana i po chwili zniknęła gdzieś w tłumie. Jak na babcię to musze przyznać, że kobiecina zwinna.. A może po prostu ja już mam jakieś zwidy? Nie dobre ze mną, bardzo nie dobrze… Jednorożec zawsze mi powtarzał, że powinnam iść do psychiatry…
***
- Nie piję więcej… - Harry opadł na kanapę obok mnie i Niall’a. Siedzieliśmy wszyscy w domu i odchorowywaliśmy ostatnie dwa dni, w których różne trunki lały się strumieniami.
- Naprawdę? A czemuż to Harreh ? – Lou uśmiechnął się cwanie w stronę chłopaka.
- Bo nic nie pamiętam… Obudziłam się dziś rano, wszystko było w jak najlepszym porządku… Nagle Emily pyta się mnie, co ja nad ranem odwalałem – wszyscy spojrzeliśmy na niego z zaciekawieniem – Podobno chciałem iść do parku szukać wioski smerfów – spuścił głowę
- To prawda – Emily przytaknęła loczkowi – Chciałam, żeby mnie ze sobą zabrał to nie…. Bo po co… - powiedziała z przekąsem, a wszyscy wybuchnłęiśmy śmiechem.
- Obydwoje macie porycie – Louis przyciągnął do siebie dziewczynę i pocałował. Oczywiście nie obyło się bez ‘awww’ na ich widok.
- A ja tam nie piję do następnego wesela – odparła dumnie blondynka. Wszyscy wysłaliśmy sobie znaczące spojrzenia.
- To nie tak długo – Hazza dźgnął Tommo w bok, a Zayn odwinął się i walną go w tył głowy mrucząc przy tym ‘idiota’. Emily wysłała pytające spojrzenie chłopakom.
- Na przykład Zayn i Perrie się hajtną, albo Kate z Niall'em. Życie jest pełne niespodzianek, prawda?- Liam próbował uratować sytuację, a mi się chciało śmiać. Coś na wzór kitu z tym teledyskiem. Głupszego tłumaczenia w życiu nie słyszałam. Nagle drzwi wejściowe trzasnęły, a w nich stanęła Jessica. Każdy z nam jęknął pod nosem, a ku zdziwieniu dziewczyna bez żadnego słowa ruszyła na górę. Po jakiś 15 minutach usłyszałam pisk głodnego morsa. Odwróciłam się chcąc zidentyfikować owe zwierzę. A nie… to tylko Jess.
- Wiesz Lou. Musimy to skończyć  -powiedziała z westchnięciem – Nie mogę żyć wiedząc, że zawsze byłabym tą drugą… Przykro mi… - Ciągnęła za sobą dwie walizki. Wyprowadza się! YAH!  Louis stanął naprzeciwko niej. Położyła mu dłoń na ramieniu. O co tej lasce chodziło ?
- Ale Jessica… - jak się domyślam chciał jej powiedzieć, że zerwali dwa dni temu, ale uciszyła go gestem ręki
- Nie Louis… musimy to skończyć tu i teraz.. To nie ma sensu – pokręciła głową i przygryzła wargi.
- Jess, ale… - zaczął i kolejny raz nie było mu dane dokończyć
- Wiem, że będzie Ci ciężko się z tym pogodzić, ale tak właśnie trzeba… - westchnęła z rezygnacją i otarła teatralnie łzę z policzka
- Tu masz klucze – dała mu przedmiot do ręki – Żegnaj Louis – pociągnęła nosem – Nie utrudniaj tego i nie idź za mną, to koniec – wzięła swoje torby i ruszyła w kierunku drzwi.
- Może Cię odprowadzić?- Powiedziała kpiąco Emily. Jess zmierzyła ją od góry do dołu, po czym wyszła.
- Czy ona właśnie ze mną zerwała? –Zapytał głupkowato Louis – o ile dobrze pamiętam skończyłem z nią dwa dni temu… - podrapał się po karku i przeczesał ręką włosy
- Nie martw się kochanie… Pomogę Ci się pozbierać po tym rozstaniu… - Ems teatralnie zarzuciła włosami, po czym uwiesiła się na szyi bruneta i złączyła ich usta.
***Miesiąc później***
Lanielle po ślubie już miesiąc… Państwo Payn’e.. Jak to pięknie brzmi, czyż nie? Równie świetnie będzie prezentowało się państwo Tomlisnon, gdyby tylko Tommo ruszył dupę i się oświadczył Emily. No, ale dobra… Cały czas zastanawiał się, w jakim efektownym stylu to zrobić i to go trochę usprawiedliwia. Ale niech się chłopak weźmie w garść, bo wieki miną na jego myśleniu. Uwielbiałam obserwować ich związek. Ich niektóre kłótnie czy konwersacje były bardzo interesujące.
‘- Nie gadam z Tobą!
- Wypchaj się!
- Powiedziała, co wiedziała
-Pajac!
- Księżniczka!
- Palant!
- Czubek!
- też Cię kocham… ‘
Eh… są tacy uroczy. Serio się uzupełniają. A to co było.. Każdy popełnia błędy, ale ta dwójka naprawdę do siebie pasuje… A ! Zapomniał wspomnieć. Lanielle wczoraj pojechała w podróż poślubną. Do tej pory nie mieli jak, bo Dan miała próby do teledysku, a zespól miał kilka koncertów i wywiady. Dzięki temu, że ponad dwa tygodnie będą się wylegiwać w Hiszpanii wszyscy mają wolne. Zayn postanowił, że pojedzie razem z Perrie do Nowego Yorku, gdzie jej zespół daje koncert.
- Katie, Niall…. – Louis przeciągle powiedział nasze imienia, a na jego ustach widziałam błagalną minkę.
- Co chcesz Tommo?- Westchnęłam, chcąc jak najszybciej poznać zamiary chłopaka.
- No bo chodzi o to, że… - zaciął się nie wiedząc, czy może dalej kontynuować. Ponagliłam go gestem ręki – Skoro my mamy wolne to tak sobie pomyślałem, że… - znów się zatrzymał, a ja wywróciłam oczami – możecie gdzieś wyjechać? –wypalił nagle, a ja się skrzywiłam
- um..co?- zapytałam nie wiedząc dokładnie, o co mu chodzi.
- Chciałbym mieć wolną chatę, żeby… - obejrzał się dookoła czy nikogo nie ma – no chciałbym się w końcu oświadczyć Ems – ściszył głos, a na moich ustach zaczął błąkać się uśmiech.
- Chcesz się nas pozbyć? –zapytałam podejrzliwie dokładnie przyglądając się jego twarzy
- Tak? – powiedział ze zwątpieniem – Bo u Emily jest Harry i…. no wiecie… - wyraźnie się zmieszał
- Okey – odparł Niall jak gdyby nigdy nic, a ja spojrzałam na niego pytająco.
- Naprawdę? – na ustach Tommo wykwitł uśmiech, a blondyn mu przytaknął
- Co zamierzasz robić przez ten czas?- mruknęłam trochę zdezorientowana. Niestety w odpowiedzi dostałam tylko buziaka.
***
- Co my tutaj robimy?! – wykrzyknęłam, kiedy dzień po naszej rozmowie staliśmy przed wejściem na lotnisko.
- Jak to co? Lecimy !- pocałował mnie w policzek i uśmiechnął się szeroko.
- Wiedziałaś ! - powiedziałam oskarżycielsko i wskazałam palcem na Emily, która przyglądała się mojej minie
- No oczywiście! Gdybyś wiedziała, to byś nie poleciała – wystawiła język w moi kierunku
- Pewnie, że nie bym nie poleciała!- założyłam ręce na piersi i wzięłam głęboki oddech.
- Dobrze się czujesz ? Może .. torebeczkę ? Mały paw cię rozluźni – zaśmiała się i przytuliła do Lou. Dokładnie to samo powiedziała, kiedy siedzieliśmy w samolocie do Anglii… Wspomnienia.
- Bardzo śmieszne! – Przytuliłam ją do siebie
- Miłej zabawy życzę – wysłała mi buziaka w powietrzu, pożegnaliśmy się i ruszyliśmy na odprawę.
- Niall?- Zapytałam nieśmiało, a ten przeniósł na mnie wzrok
- Gdzie my właściwie lecimy?- Chłopak się zaśmiał
- Do Irlandii kochanie, cieszysz się?- Odpowiedział jak gdyby nigdy nic splatając nasze place razem.
***
Żyję! Czaicie to? Nic mi nie jest, wysiadłam z samolotu! Szczerze muszę przyznać, że mogłabym się do tego przyzwyczaić. Teraz tylko została do pokonania droga do Mullingar. Dopiero w tej chwili do mnie dotarło, że ja mam poznać jego rodzinę. Od czasu, kiedy jesteśmy razem jakoś nie złożyło się nasze spotkanie.
-Niall ja nie chcę- jęknęłam, kiedy wjechaliśmy na ulicę, gdzie stał jego dom
- Będzie dobrze – położył dłoń na mojej, drugą trzymając na kierownicy
- A co jeśli mnie nie polubią?- ze strachu przygryzłam dolną wargę i zaczęłam nerwowo kręcić się na siedzeniu.
- Polubią, będzie świetnie – odparł gasząc silnik. Spojrzałam na niego z wytrzeszczonymi oczami. Chłopak pokiwał głową na znak, że dojechaliśmy. Niepewnie otworzyłam drzwi i wysiadłam. Wpatrywałam się w okolice i śmiało mogę powiedzieć, że wyglądała tak, jak jedna z filmów.
Blondyn złapał mnie za rękę i ruszyliśmy do drzwi. Schowałam się za jego plecami, kiedy nacisnął dzwonek. Zachowywałam się ja dziecko.
- Jesteście już! Czekaliśmy na Was! – do moich uszy dobiegł czyjś przyjazny głos. Domyśliłam się, że to musi być jego mama. Nieśmiało zrobiłam dwa kroki w przód, a moim oczom ukazała się przyjemna twarz kobiety
- ty musisz być Katie, Niall tyle mi o Tobie mówił – uśmiechnęłam się pod nosem słysząc to i kątem oka zauważyłam, jak chłopak się czerwieni. Maura przyciągnęła mnie do siebie mocno przytulając. Ten gest dodał mi trochę otuchy. Gestem dłoni wskazała, że mamy wejść do salonu.
- A więc to jest ta dziewczyna, o której Niall nie może przestać mówić – ojczym blondyna, Chris przywitał się z nami i niepewnie usiadłam na kanapie.
- bardzo ładny dom – przełamałam swoja nieśmiałość i szeroko się uśmiechnęłam.
- Dziękuję kochanie – odwzajemniła mimikę, a Niall szepnął mi na ucho ‘Mówiłem, że będzie dobrze’
***
Minęły dwa dni odkąd jesteśmy w Irlandii. Musze przyznać, że coraz bardziej zaczynało mi się tu podobać. Jak się dowiedziałam od Louisa jeszcze nie zebrał się na odwagę… Mam nadzieję, że wyrobi się jednak przed naszym powrotem… Dzisiaj miała być rodzinna kolacja. Przez 15 minut szukałam czegoś odpowiedniego, w co mogłabym się ubrać. W końcu postawiłam na to, rozpuściłam włosy oraz delikatnie się pomalowałam, aby zrobić jak najlepsze wrażenie. Niepewnym krokiem zeszłam do kuchni, gdzie mama Niall’a przygotowywała różne pyszności
- Mogę w czymś pomóc?- zapytałam nieśmiało
- Nie, dziękuję. Wszystko już prawie gotowe, tylko ustawiać na stół – pokiwałam głową i oparłam się o blat szafki.
- Bardzo się cieszę, że mogłam państwa poznać – kobieta uśmiechnęła się do mnie ciepło i po raz kolejny przytuliła się do mnie.
- Dobrze, że mój syn znalazł sobie normalną dziewczynę – zarumieniłam się
Nawet się nie zorientowałam, kiedy zaczęliśmy rozmawiać o wszystkim. Maura opowiadała mi o dzieciństwie Horana, a ja w pewnych momentach nie potrafiłam opanować śmiechu.
- […] albo gdy w wieku 4 lat przebrał się za jednego z teletubisi.. – uwielbiałam słuchać jej opowieści, przynajmniej dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy. Podczas gdy ja wraz z mamą Niall’a zwijałyśmy się ze śmiechu, blondyn stał w drzwiach i wszystkiemu się przyglądał.
- Z czego się śmiejecie?- uśmiechnął się zachęcająco. ‘Rzuciłyśmy’ sobie spojrzenia nie wiedząc, czy wyznać prawdę.
- Miałeś ciekawe dzieciństwo – odparłam dając mu buziaka w policzek.
- Mamo! Jak mogłaś? – mruknął z niezadowoleniem – Nic już lepiej nie mów, kompromitujesz mnie..-
kobieta przez śmiech przytaknęła lekko głową.
- Potem Ci pokażę album ze zdjęciami – szepnęła mi na ucho, po czym ulotniła się z kuchni.
***
Wieczór przebiegał w miłej atmosferze. Oprócz nas przyszedł brat Niall’a z dziewczyną, babcia oraz dwie ciocie z rodzinami.  Po jakimś czasie się rozluźniłam i starałam się brać czynny udział w rozmowie. Do czasu, kiedy temat zboczył na mnie i Niall’a. Zaczęli obstawiać kiedy weźmiemy ślub i myśleli już nad prezentem weselnym. O ile dobrze słyszałam do wyboru był dom na Majorce, w Ameryce lub samochód … Na początku mnie stresowała ta dyskusja, ale po chwili jakoś mi przeszło.
- Kupią nam dom na Majorce, a zgodzę się na ślub – wyszeptałam do ucha blondyna, a ten się zaśmiał. Sięgnęłam po szklankę z sokiem pomarańczowym i upiłam łyk.
- Ja postawię na coś oryginalnego, nie na jakiś dom… Urządzę im pokój dla dziecka! – jedna z ciotek klasnęła w dłonie, a ja zakrztusiłam się piciem. Niall gorączkowo zaczął klepać mnie po plecach, a ja ledwo złapałam oddech. Nikt jednak nie zwrócił uwagi na mój stan, bo w dalszym ciągu słyszałam pojedyncze słowa takie jak ślub, wesele, podróż poślubna, samochód, dom, bliźniaki…
- Niall… widzę, że Katie jest zmęczona.. idźcie spać – mama chłopaka urwała te wszystkie domysły, a ja jej za to bardzo dziękowałam. Widocznie domyśliła się, że dla mnie to nie była komfortowa sytuacja. Powiedziałam jej bezgłośne ‘dziękuję’ i żegnając się ze wszystkimi ruszyliśmy po schodach do pokoju chłopaka.
- Przepraszam Cię za nich – wyszeptał zamykając za sobą drzwi. Spuścił głowę i potarł dłonią oczy.
- Było naprawdę miło, fajnie się bawiłam – odparłam optymistycznie, a ten przeniósł na mnie swoje niebieskie tęczówki.
- Wiem, że tak nie było ale… dziękuję – uśmiechnął się szeroko – Kocham Cię – wyszeptał prosto w moje usta.
- Ja Ciebie też – odparłam zgodnie z prawdą i złączyłam nasze wargi. Nasz pocałunek z każdą chwilą stawał się coraz bardziej zachłanny. Poczułam jak ręce chłopaka wędrują wzdłuż moich pleców i zatrzymują się na pośladkach. Nie odrywając się od siebie zrobiliśmy kilka kroków w tył tak, że poczułam łóżko pod kolanami.
- Niall – wyszeptałam, kiedy zorientowałam się do czego to zmierza– ale… mówiłeś, że poczekasz do ślubu i w ogóle.. – powiedziałam próbując uspokoić oddech.
- Ja tak mówiłem? – zmarszczył brwi – nie przypominam sobie – uśmiechnął się zadziornie i ponownie złączył nasze usta, a ja wplotłam palce w jego włosy.
- Jesteś pewna? – zapytał z troską w oczach, a ja pokiwałam delikatnie głową. Chwilę potem ściągnął moją marynarkę i zszedł pocałunkami na szyję i… oh, nie będę się tak rozpędzać… Przecież wy nie chcecie znać dalszych szczegółów, prawda?

                                                                             ***

Od autorki: No heey! ♥ Zaskoczeni końcówką ?! Ja tak... Jeszcze o tym nie myślałam, ale zainspirowały mnie komentarze pod ostatnią notką ;D Wiem, że nie byliście zainteresowani, co dalej, więc urwałam... kolejnym argumentem jest to, że nie do końca ta scena wszystko wyjaśnia, więc.... Dobra... mam nadzieję, że Was nie zanudziłam ;3
Limit=25 komentarzy :) 
Lots of love ♥ ~ Maddix


*pomieszane piosenki 1D - WMYB, LWWY & KY

Rozdział 37

Nie spodziewałam się Kate u siebie w domu. Zbiła mnie z tropu. Dobrze wiedziała, że nie będę z nią rozmawiać. Mam swój honor i swoją dumę. „Ty też nie nosisz serduszka” bullshit. Mam je cały czas na szyi. Zdenerwowałam się i to bardzo. Siedziałam na kanapie, gdy do domu wpadł Harry.

- Ej, pod drzwiami leżało to coś – powiedział i podał mi pakunek. Pisało, że od Kate. Uhu! Wesołych świąt, trololo. Za późno. Honor i duma to moja chluba. Ja nie mogę. Otworzyłam paczkę i znalazłam album. W środku było pełno naszych zdjęć.

- Uroczo – westchnął sztucznie Harry i pocałował mnie w głowę, po czym poszedł robić kanapki. Pod powiekami poczułam łzy. Ale… to niczego nie zmieni. – Wybaczysz im?

- Ja im nie mam czego wybaczać – powiedziałam i dałam upust emocjom. Styles odłożył chleb i usiadł obok mnie, przytulając z całej siły. – Widzisz, podjęłam decyzję.

- Zostaniesz moją żoną? – zapytał z nadzieją w oczach, a ja parsknęłam śmiechem.

- Nie! Po prostu… nie będę z nimi rozmawiać. Żeby znów nie narobić im przykrości. Wiesz, ja mam taki talent do ranienia ludzi. Wszystko jest z mojej winy, znowu – powiedziałam, a Harry załapał mnie za podbródek i spojrzał mi w oczy.

- Wiesz, że oni próbują całą winę zrzucić na ciebie prawda? Ale nigdy nie pomyśleli o tym jak ty się czujesz. Są … lub byli moimi przyjaciółmi, ale całkowicie nie pochwalam tego, że odwrócili się od ciebie. Nie napisali nawet smsa, nic. Wierz mi Emily, twoja wina też tu jest, ale oni nie są święci – powiedział, a ja przytuliłam go z całej siły. Może miał rację, sama nie wiem.

                                                                  *

Zostały 3 dni do ślubu Lanielle. Chciałam pomóc, ale naprawdę nie miałam siły pokazywać się nikomu na oczy. Robiłam obiad, gdy do domu wpadł wściekły Harold.

- Jezus Maria, człowieku, pszczoły cię w dupę użądliły, że taki zły jesteś? – zapytałam, a on tylko rzucił torbę i usiadł na krzesełku przy blacie.

- Kate! – wysyczał przez zamknięte usta, a ja podrapałam się po głowie.

- Nie, Emily – powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko do niego.

- Poszedłem do ich domu, żeby wziąć parę rzeczy. No i Kate dała nam kazanie, gdzie byliśmy jak Lou cierpiał i dlaczego się jej czepiamy. Ona chcę wiedzieć? – powiedział i wpadł w jakąś furię. Okok robi się trochę dziwnie. Wyjął telefon i wybrał numer Kate, ale nie odebrała, więc nagrał się na skrzynkę. – Gdzie byłem jak Tommo był smutny? Zajmowałem się Emily, bo cierpiała przez tego cholernego Louisa, który kurwa mać, nie raczył do niej zadzwonić. On jest biedny? A pomyślałaś, kurwa o niej, że była sama w Polsce, a ty miałaś tu przyjaciół? Nie! Więc odczep się! – krzyknął do słuchawki i rozłączył się, a ja stałam jak wryta i wpatrywałam się w niego. – No co? Poniosło mnie.

- No właśnie widziałam! Nie przesadzasz aby troszeczkę? – zapytałam, a Harry puścił mi oczko.

- Nie, ani o gram – powiedział i zaczął się śmiać. Zawtórowałam mu i nałożyłam nam obiad na talerz. Nie wydaję mi się, że pomysł z nakrzyczeniem na Kate był dobry. Teraz jeszcze oni pokłócą się przeze mnie. Fak.

                                                                *

No i nastąpił ten wielki dzień. TAM TAM TAM! BUM! Ślub już dzisiaj, jestem taka podekscytowana. Nie mogłam w nocy spać. Gdy zobaczyłam, że na zegarku jest 10 rano, wyrwałam się z łóżka i pobiegłam do pokoju Harrego. Rzuciłam się na niego i zaczęłam nim trząść.

- Wstawaj człowiecze! To już dziś! – powiedziałam, a on nagle podniósł się do góry.

- Zostałem ojcem!? Urodziłaś już?! Jezus Maria, przepraszam, nie chciałem! – powiedział i złapał się za głowę. Zaczęłam się śmiać i walnęłam go w ramię.

- Nie czubku! Dziś ślub Liama i Danielle! – zapiszczałam, a loczek pocałował mnie w policzek. Zeskoczyłam z łóżka i poszłam się szykować. Wzięłam prysznic i obwinięta ręcznikiem weszłam do swojego pokoju. Wysuszyłam włosy, ubrałam białą bieliznę i po długich przemyśleniach, wybrałam ten zestaw. Pomalowałam szybko paznokcie, podkreśliłam oczy czarną kredką i tuszem do rzęs. Maznęłam usta kremową szminką i zabrałam się za robienie fryzury, która po chwili była już gotowa i wyglądała mniej więcej tak. Nałożyłam na ręce bransoletki, założyłam wisiorek, który dostałam od Louisa na 19 urodziny, na szyję i gotowa spojrzałam na zegarek.

- CO KURWA?! JAK TO 13:00?! – krzyknęłam i biegiem zeszłam na dół, gdzie czekał już Harry. Wow, on wygląda… jak ciacho! Kiedy usłyszał, że idę, podniósł głowę do góry i na mój widok, zachwiał się lekko.

- Emily … wyglądasz… przepięknie! – powiedział i pocałował mnie w policzek. Zarumieniłam się lekko i szturchnęłam go.

- Ty mi tu oczu nie zamydlaj! Szybko, musimy jechać! – powiedziałam i pociągnęłam go za sobą. Zamknęłam drzwi od mieszkania i wsiadłam do auta, po czym odjechaliśmy z piskiem opon.

                                                            *20 minut później*

No i co?! Jak zwykle Emily Sparks musi robić wejście smoka, tym razem nie planowane. Zaparkowaliśmy przed kościołem i wyskoczyłam z auta jak oparzona. Na szczęście spóźniłam się tylko 5 minut. Wbiegłam do kościoła i nagle wszyscy odwrócili wzrok na mnie. Nawet ksiądz, o boże.

- Dzień dobry! Przepraszam za spóźnienie bo ten … mój kot… wpadł pod kosiarkę i musiałam mu futro przyklejać z powrotem – powiedziałam i usłyszałam śmiech Nialla. Boże, jak dobrze to słyszeć! Szybkim krokiem zajęłam miejsca na krześle, za parą młodą tuż obok … Louisa. Jak to!? To on jest świadkiem?! Poprawiłam sukienkę i nachyliłam się do Liama i Dani, która wyglądała przepięknie!

- Kochani, przepraszam!- wyszeptałam, a Liam parsknął śmiechem.

- Nic się nie stało, a wymówka była bardzo wiarygodna – powiedziała Danielle, a ja klepnęłam ją w ramie. Ksiądz odchrząknął więc zamilkłam i usiadłam na swoim miejscu. Msza się zaczęła, a ja starałam się skupić na ołtarzu, jednak moje oczy wędrowały w stronę Louisa. Jak one mogły, przecież im zakazałam! Westchnęłam lekko, gdy usłyszałam cichy szept Tomlinsona.

- Cześć – wymamrotał, a ja odwróciłam głowę w jego stronę. Wyglądał świetnie. Perfekcyjnie skrojony garnitur i ten uśmiech … kocham ten uśmiech. – Jesteś piękna. Wyglądasz idealnie – wyszeptał i uśmiechnął się z zakłopotaniem. Zarumieniłam się i wyglądałam teraz jak burak, świetnie!

- Cześć. Dziękuję, ty też wyglądasz… całkiem przyzwoicie – powiedziałam i zarumieniłam się jeszcze bardziej. Przygryzłam lekko wargę i spojrzałam mu prosto w jego niebieskie oczy. Louis uśmiechnął się do mnie słodko i poczułam jego dłoń na mojej, a potem nasze palce złączyły się mocnym uścisku.

- Wiesz, że teraz my też bierzemy ślub? – zapytał, a ja spojrzałam na niego zdezorientowana. – Jeśli dwie osoby, trzymają się za ręce podczas czyjegoś ślubu, oni też biorą go, tylko raczej w przenośni. Jeśli chcesz mogę puścić twoją rękę…

- Nie. Nie puszczaj – wyszeptałam, a Louis uścisnął ją jeszcze mocniej. Nagle usłyszałam chrząknięcie i zobaczyłam zdenerwowanego księdza.

- Nie wiem czy wiecie, ale ja tu prowadzę ślub. Przestańcie gadać! – wysyczał ksiądz, a Louis parsknął śmiechem.

- Przepraszamy, ja tylko tłumaczyłam mu co to jest pas cnoty – powiedziałam na cały głos, a za sobą usłyszałam śmiechy Kate, Nialla, Harrego i Zayna. Zaraz za nimi zaczęli się śmiać Liam i Dani. Ksiądz odchrząknął tylko i powrócił do prowadzenia mszy. Po 30 minutach Lanielle, wreszcie, oficjalnie zostało małżeństwem! Wszyscy wyszliśmy przed kościół gdzie parzę młodej zaczęto składać życzenia. Nagle poczułam rękę na swoim ramieniu i obróciłam się. Przede mną stał przepiękny Niall we własnej osobie!

- Emily! – krzyknął i rzucił się na mnie, przytulając mnie mocno. Odwzajemniłam uścisk i zaśmiałam się delikatnie. Niall pocałował mnie w policzek i złapał za rękę. Chyba chciał coś powiedzieć, jednak Kate pociągnęła go za ramię i pokazała mu jakąś kopertę. Skądś ją kojarzę… nevermind. Kiall odszedł na bok, a do mnie podszedł Zayn.

- Kocie! – krzyknął i złapał mnie w pasie po czym okręcił mnie wokół własnej osi. Zaczęłam się śmiać.

- Zayn, misiek, postaw mnie na ziemię! – krzyknęłam ze śmiechem, aż w końcu Malik posłuchał i mnie postawił. Przyjrzałam mu się uważnie. Wyglądał świetnie! Przywitałam się również z Perrie, gdy nagle w naszą stronę podszedł Louis i ta jego no… Jessica.

- Emily, poznaj Jessice, moją dziewczynę. Jess to jest właśnie Emily – powiedział Tommo i uśmiechnął się do mnie szczerze. Czy on próbuje we mnie wzbudzić zazdrość? OH LOUIS. GAME ON.

- To ta co złamała ci serce misiu? – zapytała tandeciara, a ja uśmiechnęłam się wścibsko.

- Mogłabym mu je złamać, jeżeli by je miał i potrafił okazać trochę współczucia. Emily Sparks. Dla przyjaciół Ems. Dla znajomych Emily. Dla ciebie pani Sparks – powiedziałam i zarzuciłam włosami na bok. Harry, który właśnie podszedł do nas, przytulił mnie od tyłu i położył głowę na moim ramieniu. W oczach Louisa pojawiły się ogniki złości i zazdrości, co tylko rozśmieszyło Harrego, który pocałował mnie w policzek. Louis puścił rękę tego plastiku i podszedł do mnie.

- Mógłbyś ją puścić na chwilę? – zapytał, a Harry pokiwał głową i pocałował mnie w czoło, po czym odszedł od nas w stronę Zayna i Perrie. – Możemy pogadać?

- Nie mamy o czym – powiedziałam i uśmiechnęłam się sztucznie do niego. Chciałam odejść jednak złapał mnie za rękę. Poczułam jak łzy zbierają się w moich oczach.

- Jak to nie mamy o czym? Nie widzieliśmy się dwa miesiące! Pojechałaś sobie i zachowałaś się jak szczeniak! Chciałem o tobie zapomnieć. Chciałem cię z nienawidzić. Ale nie potrafiłem, bo cię kocham rozumiesz? Jesteś dla mnie wszystkim!

- Wszystkim!? Cholera jasna, Louis! Popatrz na siebie. W kościele, zachowywałeś się tak jak kiedyś. Nasze ręce splecione, razem. A potem przyszedłeś z tą swoją Jessicą i chwaliłeś się, że jest twoją dziewczyną! Skoro mnie kochasz to czemu nie zadzwoniłeś?! Ani nie odbierałeś telefonów ode mnie! Nie pisałeś! Nic. Wiem, że w tym wszystkim jest moja wina. Ale kurde… nie napisałeś mi nawet ”wesołych świąt”. Ani ”szczęśliwego nowego roku”. Ani nawet ”spierdalaj”. Wolałabym to, niż kompletną pustkę – powiedziałam, a po moich policzkach potoczyły się łzy. Louis stał przede mną jak oniemiały i również miał łzy w oczach. I wciąż trzymał mnie za ręce.

- Mnie też było ciężko …- wyszeptał, a ja wyrwałam ręce z jego uścisku.

- Nie wydaje mi się – powiedziałam i pokazałam palcem na Jessicę, po czym odeszłam w stronę Harrego. Wszyscy zaczęli się już rozjeżdżać do sali weselnej. Louis jednak podbiegł do mnie i odwrócił w swoją stronę.

- Masz mój naszyjnik – wyszeptał i spojrzał na mnie.

- Ale ty za to nie masz mojego – odpowiedziałam, a on tylko uśmiechnął się do mnie i wyciągnął zza koszuli naszyjnik serduszko z naszym zdjęciem. Uśmiechnęłam się delikatnie.

- Noszę go odkąd mi go wysłałaś. Wiesz, że cię kocham prawda? Nigdy, żadnej dziewczyny tak nie kochałem jak ciebie. I myślę, że właśnie dla tego zachowuje się tak a nie inaczej. Jestem zazdrosny. Jestem zakochany do szaleństwa – powiedział i oparł swoje czoło o moje. Pokręciłam głową i odsunęłam się od niego.

- Przeproś ode mnie Liama i Dani. Nie idę na weselę – powiedziałam i odwróciłam się na pięcie. Wsiadłam do jednej z taksówek zarezerwowanych dla gości i spuściłam głowę. – Do parku na Road Street – powiedziałam do taksówkarza i ruszyliśmy. Zobaczyłam jeszcze Louisa z załamaną miną i Kate, która miała łzy w oczach. Ha! Pewnie przeczytała list. Odwróciłam się z powrotem i otarłam łzy z mojego policzka. Myślcie sobie co chcecie. Ale… ja i Louis, nigdy nie będziemy razem. On jest z innego świata, a ja z innego. Ciągle się kłócimy, a jeśli tego nie robimy, to wtedy mamy te ciche dni. Niby jest okay… a za chwilę, znów ze sobą nie rozmawiamy. Jemu potrzeby jest ktoś, kto będzie dla niego dobry. Może właśnie ta Jessica? Sama nie wiem. Samochód zatrzymał się, zapłaciłam kierowcy i wysiadłam. Okryłam się szczelniej płaszczem i usiadłam na jednej z ławek.

- Życie to gówno – wymamrotałam i spojrzałam na swoje szpilki.

- Niby dlaczego? – usłyszałam czyjś głos i nad sobą ujrzałam sympatyczną twarz staruszka, uśmiechającą się do mnie. – Wolne tutaj?

- Tak, proszę siadać – powiedziałam i odsunęłam się kawałek. Staruszek usiadł obok mnie i przyjrzał mi się uważniej. – Miał pan kiedyś tak, że kochał pan jakiegoś chłopaka bardzo mocno z wzajemnością, ale dla jego dobra, nie chciał pan z nim być?

- Wiesz młoda damo… ja raczej miałem tak z kobietą, ale to taki szczegół – powiedział, a ja parsknęłam śmiechem. – Była kiedyś taka Wirginia. Była spełnieniem moich marzeń. Piękna, zabawna, inteligentna i z uroczym uśmiechem. Kochałem ją, najbardziej na świecie. Ale… ona była bogata, a ja biedny. Byliśmy z różnych światów. Jednak postanowiliśmy spróbować. I ciągle się kłóciliśmy mimo tego, że kochaliśmy się bardzo, bardzo mocno. I w końcu postanowiłem zostawić ją, żeby jej więcej nie ranić. Wyjechałem z kraju, a gdy po 5 latach wróciłem, ona była już mężatką. Więc posłuchaj mnie uważnie skarbie: nie zawsze to co wydaje nam się słuszne, takie jest. Czasami, możemy więcej stracić niż zyskać – zakończył mężczyzna, a ja pokiwałam głową ze zrozumieniem. Wstałam z ławki i złapałam szybko taksówkę.

- Dziękuję panu. Bardzo pan mi pomógł – powiedziałam, a staruszek uśmiechnął się tylko i ruszył w swoją stronę. Wsiadłam szybko do pojazdu i podałam mu adres sali w której odbywało się wesele. Po 10 minutach byłam już na miejscu. Wkroczyłam do sali i to co zastałam zbiło mnie z nóg – Louis klęczał przed Jessicą z pierścionkiem. Wszyscy zwrócili się w moją stronę, a Louis podniósł się z ziemi i z przestrachem spojrzał na mnie. Wdech wydech.

- O! Jak miło! Widzę żenić się będziesz! Nie no super. Zawsze o tym marzyłam – powiedziałam i przygryzłam wargi. Tylko nie płacz, tylko nie płacz. Harry podszedł do mnie i zarzucił mi rękę na ramie.

- On ćwiczył na niej bo …- zaczął Harry, ale Louis rzucił się na niego, tym samym go przewracając.

- ZAMKNIJ SIĘ CHŁOPCZE! – krzyknął do niego Lou, a Styles zaczął się śmiać.

- O co tu chodzi? – zapytałam, a Louis stanął przede mną i uśmiechnął się.

- Ćwiczyłem do teledysku, naszego nowego… wiesz… takie tam oświadczyny i w ogóle – powiedział Tommo, a Harry zaczął się na zwijać ze śmiechu. To samo Kate, Niall, Zayn, Perrie i Liam oraz Dani.

- Nie wierzę ci!

- On … ćwiczył na niej bo chciał … - zaczął Harry między napadami śmiechu, ale Kate odchrząknęła.

- Naprawdę Emily, taka jest prawda. On przed chwilą rzucił Jessicę, wszyscy się cieszymy tak po za tym, no i poprosił, żeby z nim przećwiczyła do tele… hahaha…. dysku – powiedziała Kate, a ja spojrzałam na nich.

- Niech wam będzie – wymruczałam, a kapela zaczęła grać i znów wszyscy goście zaczęli się bawić. Harry chyba pogodził się z Kate bo szli obok siebie i śmiali się z tej sytuacji, wydaje mi się, że tu wcale nie chodzi o teledysk, no ale okay. Zayn z Perrie poszli na parkiet, gdzie tańczyła para młoda. Niall i Kate, również poszli zatańczyć. Harry wyprowadził na zewnątrz Jessice i wrócił z powrotem, po czym porwał do tańca jakąś staruszkę.

- Harry co raz starsze sobie bierze. Nie długo jego próg to będzie 69+ - powiedział Louis, a ja zaczęłam się śmiać. Nagle poczułam silną chęć przytulenia go. Rzuciłam się Louisowi na szyję, a ten ze zdziwieniem objął mnie mocno. – Tak cholernie mi tego brakowało.

- Mnie również. – powiedziałam i poszliśmy na parkiet. Puścili wolną piosenkę, więc objęłam Tommo za szyję i ukryłam swoją twarz w zagłębieniu na jego szyi. Ręce Louisa objęły mnie w pasie i przysunęły blisko do siebie.

- Przepraszam cię za wszystko – wyszeptał mi do ucha, a ja uśmiechnęłam się do niego i odsunęłam kawałeczek.

- Ja też przepraszam – powiedziałam, a Louis odgarnął kosmyk moich włosów z czoła.

- Kocham cię Sparks – wymruczał, a ja uśmiechnęłam się słodko do niego.

- Ja ciebie też kocham Tomlinson – powiedziałam, a Lou złączył nasze usta w namiętnym pocałunku. Cholera jasna! Jak ja go kocham!

                                                          *Oczami Nialla*

Tańczyłem właśnie z Kate i cały czas przyglądałem się Emily i Louisowi. Tak chciałbym, żeby byli razem!

- Śmiesznie wyszło z tymi oświadczynami – powiedziałem do Kate i parsknąłem śmiechem. Pocałowałem ją w usta i przysunąłem bliżej siebie.

- Jeśli Ems się dowie, że on ćwiczył na Jessice, bo chcę się jej oświadczyć, to Louis nas zabiję, a Emily wpadnie w taki stres, że nie będzie mogła przestać się śmiać. Emily Tomlinson. To będzie piękne! – powiedziała brunetka, a ja uśmiechnąłem się do niej. – Zobacz, całują się!

- Faktycznie! – powiedziałem i zobaczyłem złączone usta Emily i Tommo. Kate, zaczęła się cieszyć, a ja znów się zaśmiałem. – Ten list od Emily…

- Czyli jednak wszystko nam szczegółowa wyjaśniła. Pewnie myślała, że nie zobaczymy się wcześniej niż na weselu, a przedtem przeczytamy ten list i zrozumiemy dlaczego wyjechała. Gdyby dała nam go wcześniej… wszystko byłoby jak dawniej.

 - Pewnie tak, ale, wszystko dobre co się dobrze kończy! – powiedziałem, a Kate podarowała mi soczystego buziaka. – Kocham cię.

- Ja ciebie też kocham – powiedziała i wtuliła się we mnie. I dla tego kocham wesela! Haha!

                                                    *Oczami Emily*

Piosenka się skończyła, a ja ostatni raz pocałowałam Louisa.

- Gdzie idziesz? – zapytał i złączył nasze dłonie.

- Chcę pogadać z Kate – powiedziałam, a Louis natychmiast mnie puścił.

- To już! Wynocha!

- Idiota!

- Wiedźma!

- Palant!

- Przemądrzalec!

- Czubek!

- Kocham cię! – zakończył Louis, a ja zaczęłam się śmiać.

- Ja ciebie też kocham głupku – powiedziałam i wystawiłam mu język, na co poruszał zabawnie brwiami. Podeszłam do Kate i Nialla całujących się i odchrząknęłam.

- Ej jaszczureczki! Skończyć tą wymianę DNA, bo chcę zabrać na chwilę Kate – powiedziałam, a Niall parsknął śmiechem i pocałował mnie w policzek, po czym dołączył do śmiejących się 1D. Złapałam brunetkę za rękę i pociągnęłam ją na zewnątrz. Stanęłam przed nią i westchnęłam głęboko.

- Przepraszam. Za wszystko. Brakowało mi ciebie i w ogóle … wiesz, że jestem kiepska w przeprosinach! – powiedziałam, a Kate otarła łzę z policzka.

- Ja ciebie też przepraszam! Tęskniłam za tobą! – powiedziała i rzuciłyśmy się sobie w ramiona. Potem z uśmiechem na ustach weszłyśmy do sali i zobaczyłyśmy… Nialla i Louisa tańczących macarene.

- EEEE…. Nie było nas może 5 minut, a wam już odpierdala? – zapytałam, a Louis zaczął robić shimmy jimmy torsem. Wybuchnęłam śmiechem i spojrzałam na Kate, która spuściła głowę i powtarzała ciągle: „Nie to nie może być mój chłopak” HAHA! Znów jest dobrze! Złapałam Kate za rękę i pociągnęłam na parkiet. Po chwili my i 1D zrobiliśmy grupowy uścisk. Kurde … aż się wzruszyłam!

                                                          *5 godzin później* 

- I mama kopie rów, tata kopie rów, dziadek nie kopie, bo ma zepsuty kręgosłup, bo musiał zrobić dzieci w babci, hej, hej, hej! – zaczął śpiewać Harry, a ja walnęłam się w głowę. Co za czub! Większość się już zmyła, została tylko najbliższa rodzina i przyjaciele. No i guru seksu czyli ja.

- Emily, może pojedziemy już do domu? – zapytał Louis, a ja pokiwałam głową. Pożegnałam się z Kate i resztą i złapałam Louisa za rękę, po czym wyszliśmy z sali. Wsiedliśmy do taksówki i podaliśmy adres mojego mieszkania. Po chwili byliśmy już na miejscu. Otworzyłam mieszkanie i uśmiechnęłam się do chłopaka.

- Zapraszam panie Tomlinson. Daj mi 15 minut, idę się umyć – powiedziałam i wpadłam jak burza do łazienki. Umyłam się, zmyłam makijaż i wysuszyłam włosy. Wyskoczyłam z łazienki i wpuściłam Louisa. Usiadłam przed toaletką i zaczęłam czesać włosy, a po chwili z łazienki wyszedł ( w samych bokserkach, omnomnom) Louis i przytulił mnie od tyłu.

- Wiesz Emily, masz bardzo ładne łóżko… może je przetestujemy? – zapytał i zaczął całować moją szyje, a ja w odpowiedzi uśmiechnęłam się łobuzersko. Chyba każdy wie, co działo się potem?

                                                                   *Rano*

Obudziłam się z lekkim bólem głowy. Mówiąc lekkim mam na myśli, kurwesko dużym.

- Cześć kochanie – wyszeptał Louis i złączył nasze usta w pocałunku. Uśmiechnęłam się do niego i zaczęłam wzrokiem szukać mojej piżamy. No co tu dużo mówić… byłam w samej bieliźnie…

- Cześć skarbie, nie wiesz gdzie jest moja piżama? – zapytałam, a Louis zaczął się śmiać i pokazał na lampę. Spojrzałam w górę i faktycznie była tam! – Uhu! Wióry się sypały! – powiedziałam i ubrałam na siebie koszulkę Louisa, po czym postanowiłam iść do łazienki. Otworzyłam szeroko drzwi i…

- AAAAAAAAAAAAAAAAAAA! ZAYN CO TY TUTAJ ROBISZ?! – wykrzyczałam przestraszona, a Malik podniósł się szybko do góry. Spał w wannie. Nagi. Czekaj, czekaj. Nagi?! – Ubierz. Się. Proszę. – wymamrotałam i wyszłam  pomieszczenia. Weszłam do kuchni, gdzie zastałam Nialla i Kate śpiących na posadzce. Harry był u siebie w pokoju, przynajmniej jeden normalny.

 - Wiemy co wczoraj robiliście – wyszeptała pół przytomna Kate, a ja parsknęłam śmiechem. – Zabezpieczyliście się chociaż?

- TAK, MAMO – powiedziałam poirytowana i zaczęłam się śmiać. Jak za dawnych, dobrych, powalonych, zboczonych, czasów! OOO YEAH!

                                                                      ***

Od autorki: Siemaneczkoooooooo! A więc, oto nowy rozdział. I jak? Mile zaskoczeni? Po pierwsze: dodaję dziś, bo potem nie będę miała czasu, bo Wielkanoc ;__; Wiecie, nie lubię tego święta. Zajączek wielkanocny, lata na LSD i roznosi prezenty, kurczaczki w koszyku nikogo nie dziwią, a ludzie po drodze do kościoła wyjadają kiełbasę z koszyków. Da fak? W każdym razie oto całkiem nowy, miły i mam nadzieję zajebisty, rozdział! Enjoy cupcakes - Maddie xxxxxx Limit = 25 komentarzy :) x
Ps: Wciąż zapraszamy na aska do postaci! http://ask.fm/purplesarcasm Love ya <3