Rozdział 18

Nigdy nie podejrzewałam, że ten przebrzydły, tępy, bezmózgowy kmiot zrobi coś takiego ! Podejrzewałabym o to wszystkich…wszystkich, ale nie jego. Jak on mógł mi to zrobić ?!

Siedziałam na ławce w parku i zastanawiałam się jak mogłam być tak bezmyślna. Jeszcze Louis zerwał z Emily… No żesz kur…

- Może .. oni po prostu nie są nami pisani , co Emily ? Zobacz ile razy już się kłóciliśmy i rozstawaliśmy. Może czas znaleźć sobie kogoś innego , hm ? – tyle razy nas zranili, a my jak dwie głupie, zapatrzone w nich dziewczynki wszystko im wybaczałyśmy. Miarka się przebrała. Tylko problem w tym, że nie da się tego od tak wymazać z pamięci. Nie potrafię zapomnieć o tym wszystkich chwilach, które spędziliśmy razem. Mózg mi mówi, że muszę o nim zapomnieć, a serce wciąż darzy go wielkim uczuciem. W każdym razie postanowiłyśmy, że zapominamy o tych frajerach i kompletnie nie zwracamy na nich uwagi.

Gdy weszłyśmy do domu od razu doskoczył do nas Harry z bananem na twarzy. Nie mógł uwierzyć, że Em dzieli teraz pokój z mulatem.

- Naprawdę z nim zamieszka ?! – wykrzyknął na cały dom i lekko mną potrząsnął.

- Tak Harry , ale ogarnij się okey ? – powiedziałam, uśmiechnęłam się lekko do Em i poszłam na górę. Zaraz za mną ruszył Harry.

- Kate, co się tak właściwie stało, powiesz mi ?! – zapytał cicho zamykając za sobą drzwi.. Oczy mi się zaszkliły i  jedyne co zrobiłam, to mocno wtuliłam się w Loczka. Zdezorientowany przygarnął mnie mocniej do siebie, po czym posadził na łóżko. Opowiedziałam mu całą tą chorą sytuację z Niall’em i Louisem. Gdy skończyłam chłopak był wyraźnie zdenerwowany.

- Wiesz … postanowiłam sobie kiedyś, że nigdy nie będę cierpieć przez żadnego chłopaka. Dałam się tak podejść. Boże.. jaka ja jestem głupia - zaniosłam się płaczem i mocniej wtuliłam w koszulkę chłopaka.

- Ciiii – uspokajał mnie głaszcząc po włosach – Ani mi się waż mówić, że jesteś głupia. To wszystko jego wina, rozumiesz ? To on cię skrzywdził, nie zasługiwał na Ciebie – spojrzałam na niego czerwonymi od płaczu oczami. Curly kciukiem wytarł mi łzy płynące po moich policzkach. – Zobaczysz… dopiero teraz zobaczy co stracił… W końcu kto by chciał być z wielorybem – powiedział z powagą.

-To nie było śmieszne, Haroldzie – spojrzałam na niego karcąco, ale po chwili wybuchnęliśmy śmiechem.

- Tak bardzo Ci dziękuję ! Nie wiem, co bym teraz bez Ciebie zrobiła – pocałowałam go w policzek.

- To ja Ci dziękuję – wyszeptał mi do ucha. – A teraz chodź – wyciągnął do mnie dłoń i szeroko się uśmiechnął. Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem, a on tylko pokręcił głową. Wpadliśmy do pokoju Zayn’a

- Ej Emily zrób kolację głodni jesteśmy . – powiedział Harry, a ja przytaknęłam głową. Po pół godzinie pałaszowaliśmy pyszne naleśniki. Dzięki Harremu i Zayn’owi mnie i Em humor się znacznie polepszył, ale niestety tą cudowną chwilę przerwał farbowany przygłup. Bez słowa wstałam i ruszyłam do góry. Harry zerwał się za mną. Gdy mijaliśmy tego kretyna Loczek posłał mu wrogie spojrzenie i mamrotał coś nie zrozumiale… Hazza pociągnął mnie za rękę w stronę swojego pokoju. Położyłam się na jego łóżku

- Jak tak na niego patrzę to mam mu ochotę przywalić – powiedział zły krążąc po pokoju. Złapałam go za rękę, aby go trochę uspokoić. Widząc, że kolejny raz zbiera mi się na płacz położył się koło mnie i mocno przytulił. Potrzebowałam tego bardziej niż się wydawało.

- Nie daję rady Hazz .. przerasta mnie to wszystko – powiedziałam szlochając – Ile mogę robić dobrą minę do złej gry ?!

- Proszę nie płacz ! Nie jest ciebie wart ! Pokaż mu, że popełnij największy błąd w jego życiu – Tylko, że ja już nie mam siły walczyć, rozumiesz ? – wyszeptałam zmęczona tym wszystkim

- Pamiętaj, że zawsze, ale to zawsze możesz na mnie, na nas – poprawił się – liczyć. Bez względu na wszystko – pocałował mnie w czubek głowy . Uśmiechnęłam się delikatnie i ani się obejrzałam, a zasnęłam w objęciach chłopaka.

***

- Dzień dobry najlepsza, najukochańsza przyjaciółko – chłopak leżący obok mnie szeroko się uśmiechnął i pocałował mnie w policzek.

- Całkiem przyjemnie. Musisz uważać, bo jeszcze się przyzwyczaję – poruszałam brwiami na co chłopak się zaśmiał.

- Ja tam nie mam nic przeciwko. Idę zrobić śniadanie. Jak się ubierzesz to przyjdź do kuchni – znów ukazał swoje dołeczki w policzkach i zniknął za drzwiami.

Ogarnięta zeszłam na dół. Oczywiście musiałam się napotkać na tego imbecyla. Zaczął mi coś nawijać nad uchem, ale postanowiłam go zbyć.

- Spadaj człowieku , nie rozmawiam z tobą , jedz do swojej ciężarówki ! – krzyknęłam oburzona. Chłopak nie dając za wygraną chwycił mnie mocno za nadgarstki. Na tą chwilę oczywiście musieli wpaść moi i Em rodzice wraz z Liam’em. Świetne mają wyczucie czasu. Patrzyli na nas jak na bandę idiotów. Jeszcze na dodatek nie wiedzieli o zaistniałej sytuacji i zaprosili nas z ‘naszymi chłopakami’ na obiad. Myślałam, że wybuchnę śmiechem. Odstawione zeszłyśmy na dół. Blondyn zaczął mi mówić jakieś komplementy po których myślałam, że zwymiotuję. Samo przebywanie w jego obecności było dla mnie czymś niewykonalnym.

Emily też była zniesmaczona tym, że musiała iść z Louisem. Jeszcze nie wiedzą do czego jesteśmy zdolne…

***

- No dziewczynki ! I jak wam się tu mieszka ?! – zapytała pełna entuzjazmu mama Em. Odpowiedziałyśmy tylko zdawkowym ‘Dobrze’.

- A Wam jak się układa ?! Jesteście ze sobą szczęśliwi ? – tym razem moja mama skierowała do nas swoje pytanie. Spojrzałam na Emily, a następnie na tych dwóch debili obok których musieliśmy siedzieć.

- Czy jesteśmy szczęśliwi ? My ? Szczęśliwi ? A wątpicie w to ? Jesteśmy tak CHOLERNIE szczęśliwi, że tego szczęścia mamy w nadmiarze ! – powiedziałam przez zaciśnięte zęby i sztucznie się uśmiechnęłam. Państwo Sparks jak i moi rodzice krzywo na mnie spojrzeli.

- Jest naprawdę świetnie – Niall objął mnie ramieniem, a ja tylko wymusiłam sztuczny uśmiech i kopnęłam go z całej siły w kostkę. Ten syknął z bólu.

- Stało Ci się coś chłopcze ?! – zapytał mój tata patrząc na niego jak na wariata.

- Dziedziczność to potężna rzecz. Mojego tatę zawsze bolą stopy i mnie teraz też – wymusił uśmiech i spojrzał na mnie zły. Wzruszyłam ramionami.

- Wszystko w jak najlepszym porządku – Louis zabrał głos. Gdybyśmy powiedziały im całą prawdę, to kazali by nam wrócić do Polski, a nasi ojcowie pewnie nie darowaliby im, że nas skrzywdzili. Na tym akurat nie ubolewałyśmy, ale nie chciałyśmy wracać do ojczystego kraju.

- Cudownie, tak ? – Em mruknęła pod nosem i puściła mi oczko .Od razu wiedziałam o co chodzi, więc tylko się uśmiechnęłam. Wzięłam do ręki szklankę z sokiem i zaczęłam entuzjastycznie opowiadać szczegóły naszego ‘związku’

- Naprawdę jest tak wspaniale i cudownie, że sobie tego nie wyobrażacie ! – radosna machnęłam ręką, którą trzymałam szklankę, a cała zawartość wylądowała na spodniach farbowanego debila. Emily zaśmiała się cicho, a nasi rodzice patrzeli zdezorientowani.

- Katie ! Co ty wyprawiasz ? Jak ty się zachowujesz ? – skarciła mnie mama. Powiedziałam tylko ‘każdemu się może zdarzyć, prawda ?’

- Ale przecież nie zrobiła nic złego – broniła mnie Em – zrobiła przecież tylko tak – złapała swoją szklankę i wykonała taki sam ruch jak ja, tylko tym razem oberwał pasiaty imbecyl. Tym razem to ja się zaśmiałam, a nasi rodzice posłali nam karcące spojrzenie. Chłopcy stwierdzili, że nic się takiego nie stało i zaraz wyschnie. Czekając na nasz zamówiony posiłek rozmawialiśmy o ich podróży. Nagle poczułam jak czyjaś ręka spoczęła na moim kolanie. Spojrzałam na blondyna, który się do mnie lekko uśmiechnął.

- Co ty do cholery wyprawiasz Niall ? – powiedziałam szeptem przez zaciśnięte zęby. Wzruszył ramionami i ponownie się wyszczerzył. Widząc, że wszyscy na mnie patrzą odwzajemniłam uśmiech i z całej siły wbiłam mu paznokcie w udo. Automatycznie zabrał rękę i przymknął oczy, aby nie krzyknąć. Dziękowałam, że zapuszczałam paznokcie.

- Coś mało sobie uczuć okazujecie ! – zagadała pani Aneta, a moja mama przytaknęła – no już ! nie wstydźcie się nas ! Pocałuje się – podparła głowę o ręce i parzyła na nas wyczekująco. Z przerażeniem spojrzeliśmy z Em na siebie. Odwróciłam głowę do mojego byłego, a ten szczerzył się jak głupi. Louis z resztą też. Nie mając innego wyjścia musiałam się zmusić, aby dotknąć ustami tego… kogoś.

- O jedzenie idzie ! – krzyknęła uradowana Em, a ja odetchnęłam z ulgą i odsunęłam twarz.  Patrząc na kelnera przyszedł mi do głowy jeszcze jeden pomysł. Gdy miał zamiar podejść z jedzeniem do pasiastego podstawiłam mu nogę w efekcie czego całe spaghetti wylądowało na koszuli chłopaka, a makaron zwisał mu z ramion. Ems przyłożyła rękę do ust, aby nie wybuchnąć śmiechem. Przybiłyśmy sobie pod stołem piątki, a nasi rodzice wybałuszyli oczy. Kelner zaczął się gorączkowo tłumaczyć.

- Niall… kochanie – ledwo przeszło mi to przez gardło – idź z Lou do toalety i pomóż mu się ogarnąć.- obydwaj źli na nas wstali bez słowa. Emily dała mi jakiś dziwny znak i odwróciła się za siebie. Powędrowałam wzrokiem za nią. Lekko popchnęła wózek z jedzeniem, który stał obok. Efektem było odskoczenie kelnera z jakimś czekoladowym ciastkiem w ręce. Pech chciał (albo nie ?), że zawartość talerzyka wylądowała na twarzy blondyna. To był już szczyt. Nie kontrolowałam swojego śmiechu. Nawet nasi rodzice ledwo przełykali ślinę, aby zachować powagę.

- Idźcie się jakoś ogarnąć. Jak dzieci ! – skwitowała Emily i spiorunowała ich wzrokiem.

- Co się z wami dzieje dziewczyny ? – zapytał nas tata Em

- A co ma się dziać ?  wszystko jest okej…Ah ta miłość… - blondynka próbowała się ogarnąć.. W końcu fajnie się było trochę na nich powyżywać. Moja przyjaciółka skinęła głową na jedzenie chłopaków. Zrobiłam zdezorientowaną miną, a ona wymownie spojrzała na pieprzniczkę..

- Ekhem… mogę dostać tabasco ? – Em wskazała na małą buteleczkę. Jej tata również jej podał rzecz. W końcu załapałam o co chodziło.

- Mamo – zaczęłam – czy mogłabyś mi podać pieprz ? – kobieta wykonała moją prośbę.

Uśmiechnęłyśmy się do siebie cwanie i zaczęłyśmy doprawiać posiłki tych… wytworów natury.

- Dziewczyny to nie wasze talerze – lekko oburzyła się mama Ems.

- Ale wiemy, co jest najlepsze dla naszych kochanych chłopaków, prawda ? – uśmiechnęłam się przesłodko i zanim zdążyli wrócić z łazienki odłożyłam pieprzniczkę. Po chwili wszyscy byliśmy w komplecie i zaczynaliśmy swoje posiłki.

- Smakuje Ci… słoneczko ? – uśmiechnęłam się do blondyna, który ledwo przełykał kolejne kęsy zamówionego posiłku.

- Wyborne – odparł i z wielką trudnością przełknął jedzenie.

- A tobie misiu jak smakuje ? – Emily zwróciła się do Tommo. Ten zrobił się cały czerwony i zaczął kaszleć. Mój tata natychmiast złapał za szklankę z wodą i wyciągnął w stronę chłopaka.

- Dziękuję Panu – Em szybko złapała szklankę – właśnie miałam poprosić o coś do picia – wypiła całą zawartość od razu. Louis ledwie łapiąc oddech spiorunował ją wzrokiem.

*

- Pa mamo, pa tato – staliśmy przed restauracją i żegnaliśmy się z naszymi rodzicami, którzy ruszali w dalszą trasę.

- Uważajcie tu na siebie – mocno nas przytulili. Spojrzeli z politowaniem na usmarowanych jedzeniem chłopaków i również się z nimi pożegnali.

- Ale mamy jeszcze jedną prośbę ! Pocałujcie się jeszcze ! – oni znowu o tym samym. Skrzywiłam się i spojrzałam na tego popaprańca. Ten złapał mnie za biodra i przyciągając do siebie wpił się w moje usta. Znów poczułam to uczucie… GŁUPIE uczucie, które nie powinno się w ogóle odezwać ! Mój mózg mówi: debil, świnia, a serce: koteczek, króliczek. ZA CO JA SIĘ PYTAM ?!

- Jak będziecie chcieli kiedyś jeszcze wpaść to nas uprzedźcie – Emily szeroko się uśmiechnęła. Wsiedli do samochodu i po chwili zniknęli za zakrętem. Razem z Em uśmiechnęłam się triumfalnie do chłopaków i przybiłbyś żółwika.

- Chciałyście nas zabić, skompromitować czy co ? – Niall oburzony wymachiwał rękami.

- Co to ma być ? Zemsta, jakaś pieprzona gra ?! – dodał Louis od siebie. Wymieniłyśmy spojrzenia.

- Nie jestem mściwa…zemsta jest poniżej mojej godności…Ale wypadki chodzą po ludziach – Emily wzruszyła ramionami.

- I….Tak…może być gra jeśli chcecie. Poziom pierwszy zakończony pomyślnie. Czas na poziom drugi – Powiedziałam głosem podobnym do tych z gier. Puściłyśmy im oczko, zaśmiałyśmy się i zostawiając zdezorientowanych chłopaków ruszyłyśmy do domu.

***

- Mogę wejść ? – Emily uchyliła drzwi do mojego pokoju i wystawiła głowę -  Chciałabym Ci kogoś przedstawić. Znalazłam wprost idealnego chłopaka, wyrozumiały, otwarty na wszystkich – wyszczerzyła się do mnie. Zmierzyłam ją wzrokiem.

- Na świecie jest tylko jeden chłopak, który rozumie i akceptuje wszystkie kobiety mimo ich wszystkich wad. Świetny jest, nazywa się Jack Daniel’s – zanim zdążyłam jeszcze  cokolwiek dodać, blondynka wyciągnęła zza pleców butelkę whisky. Wyszczerzyłam się do niej i poklepałam miejsce na ziemi obok mnie.

- I jak to chcesz pić ? – rozejrzałam się po pokoju, ale nie trafiłam na żadne naczynia.

- Dajesz z gwinta – powiedziała i podała mi butelkę. Spojrzałam na to krzywo, ale ta podsunęła mi trunek pod sam nos.

- To zdrowie fajnych chłopaków

- Czyli co ? Nie pijemy ? – powiedziała zawiedziona. Zaśmiałam się.

- Skoro tak, to wypijmy za dupków którzy nas zostawili, frajerów którzy nas stracili i szczęściarzy, którzy nas poznają. – przysunęłam butelkę do ust i jednym łykiem upiłam trochę cieczy. Pierwszym uczuciem była gorycz, która rozlała się po moim gardle. Skrzywiłam się lekko i podałam butelkę Em. Po jakiejś godzinie w butelce nie było ani grama alkoholu.

- No i co narobiłaś ? – krzyknęła do mnie – ty alkoholiku ! Wypiłaś wszystko i co teraz – powiedziała z powagą, a po chwili wybuchnęła śmiechem. Podrapałam się po głowie i po czym lekko chwiejnym krokiem ruszyłam w stronę szafki. Przypomniało mi się, że tam była chyba jakaś flaszka. Zadowolona z siebie klapnęłam z powrotem obok blondynki.

- Wiesz, mam tego wszystkiego dość – powiedziała lekkim bełkotem. W związku z moim nietrzeźwym myśleniem przeanalizowanie takie zdania zajęło mi chwilkę.

- życie jest łatwiejsze niż się wydaje, Wystarczy godzić się z tym, co jest nie do przyjęcia, obywać się bez tego, co niezbędne i znosić rzeczy nie do zniesienia. Jakie to banalne nie ?! – zachichotałam jak idiotka.

- Jaka głębia .. Omijasz kolejkę – wyrwała mi z ręki butelkę – Albo nie ! jesteś za trzeźwa jak na mnie. Masz – wepchnęła mi do ust ciesz i przechyliła butelkę. Nagle do pokoju wpadł Harry.

- Co wy robicie do cholery ?! – wykrzyknął jak zobaczył nas siedzące na ziemi z flaszką w ręce i rechoczące z każdej błahostki. Próbował podnieść Emily, ale ta ledwo stała na nogach.

- Mogłabyś trzymać pion ? – powiedział lekko zniecierpliwiony brakiem działania z jej strony.

- buahahahahahaha – wybuchnęłam śmiechem – Haroldzie, ona ledwo trzyma poziom, a ty o pionie mówisz – znów zaczęłam się śmiać jak opętana, a dziewczyna spiorunowała mnie wzrokiem.

- Ja nie umiem ? Tak ? To patrz – wyrwała się z objęć chłopaka i stanęła na środku. No powiedzmy, że stanęła….. Ledwo utrzymując równowagę złapała za nogę i przechyliła się do przodu próbując zrobić ‘jaskółkę’.

- Motylem jestem na na …- wyśpiewała i straciła równowagę. Skończyłoby się bliskim kontaktem z podłogą, ale Hazza interweniował. Mój histeryczny śmiech chyba rozniósł się po całym domu.

- Harry.. misiaczku, robaczku, pysiaczku nie gniewaj się na mnie – złapała go za policzki i mówiła jak do małego dziecka. Nieznacznie się do niego przybliżyła i złożyła na ustach pocałunek. Wydałam z siebie dźwięk, który miał przypominać gwizd, ale obecnie wyszedł jak odgłos lokomotywy. Loczuś uśmiechnął się pod nosem i wyszedł z pokoju. Pociągnęłyśmy kolejne łyki trunku, ale nie dane nam było się nimi nacieszyć, bo do pokoju wpadł farbowany z marchewkowym kmiotem.

- Nie wiedziałem, że pijesz – powiedział blondyn patrząc na mnie z niedowierzaniem.

- Ja też nie – wybełkotałam. Po tym zaczął mi nawijać coś o jakiejś Margaret, tłumaczył się, przepraszał…i kij wie co jeszcze. Emily próbowała kłócić się z pasiastym, ale język płatał jej figle.

- Nie mam czarnego pojęcia o czym ty do mnie mówisz, to dla mnie zielona magia – powiedziałam po skończeniu jego monologu. Niall pokręcił głową z dezaprobatą.

- Margaret by się tak nie zachowała ! – powiedział oburzony, a Emily obróciła się do niego o mało co się nie przewracając.

- Zamknij się i idź do swojego wieloryba ! Brzuchata już pewnie na Ciebie czeka – powiedziała ironicznie i zaśmiała mu się w twarz.

- A wiecie co ?! Ja znam taki kawał ! Chcecie posłuchać ? Wiem, że chcecie – powiedziałam chichocząc – Wiecie czemu ojciec Eleonor musiał być niezłym rolnikiem ?! Bo wyhodował takiego ziemniaka ! – wybuchnęłam niepohamowanym śmiechem, a blondynka mi zawtórowała. Chłopcy spojrzeli na nas źli, a po czym wyszli.

- Runda druga skończona ! – krzyknęła za nimi Ems, po czym rzuciła się na łóżko, a ja obok niej.

- Wiesz, że to nie było śmieszne ? – powiedziałyśmy obie równocześnie i znów się zaśmiałyśmy. W jednej chwili poczułam się jak na karuzeli.

- Niedobrze mi…..- wyszeptałam  zamykając oczy.

***

Mam takiego kaca (znowu) jakbym zżarła cały piasek na pustyni. Albo mi się wydaje, albo ostatnio coraz częściej wszystko opijamy o.O

- Cześć ! -  usłyszałam za sobą jakiś piskliwy głosik, kiedy chciałam wejść do furtki. – ty to jesteś ta…eee.. Kim ? – odwróciłam się do owej osoby i ujrzałam jakąś brunetkę. Na pierwszy rzut oka nie wiedziałam kto to jest.

- Mam na imię Kate – powiedziałam zirytowana – A ty..? Bo jakoś sobie nie przypominam – dziewczyna zaśmiała się sztucznie.

- Margaret, no wiesz słodziutka jestem dziewczyną Niall’a Horan’a  - wyszczebiotała. Zmierzyłam ją wzrokiem i odwróciłam się z zamiarem wejścia na podwórko. Ta złapała mnie za rękę. Spojrzałam na nią krzywo i wyrwałam dłoń.

- Turlaj dropsa ! – oburzyłam się

- Nie dziwię się, że Niall Cię zostawił dla mnie ! Wyglądasz jak tania dziwka – zaśmiała się ironicznie. Stanęłam z nią twarzą w twarz.

- Jak ja jestem tania, to ty już chyba jesteś gratis – uśmiechnęłam się sztucznie – i chyba ci tapeta odpada od ryja – skazałam na jej twarz, gdzie widać było pokruszony puder.

- Kochana, jesteś taką słitaśną krejzolką ! A teraz serio – zaczęła mlaskać gumą do żucia. I tak poza tym…czy ja do tej pory wyraziłam się nie serio ? – chciałabym dać mojemu misiaczkowi, króliczkowi zdjęcie naszego dziecka. Pewnie się ucieszy Niall’uś mój najsłodszy, najukochańszy głodomorek na świecie. Będziemy tacy szczęśliwi ! Założymy farmę jedzonka dla mojego wiecznie głodnego słodziaka i będziemy patatajać po łące zwanej inaczej miłością. I będziemy się lofciać – zemdliło mnie lekko i już chciałam zrobić taką minę. Nagle ponownie złapała mnie za nadgarstek, a ja mocno ją od siebie odepchnęłam.

- Jesteś jakaś głupia ? To mogło zaszkodzić mojemu dziecku. Niall zabierz ją ode mnie – powiedziała z przejęciem. Spojrzałam w bok i zobaczyłam jego. Patrzył na mnie z jakby…oburzeniem ? Ta cała Margaret podeszła do niego i się przytuliła, a on to odwzajemnił.

- Mi się to chyba śni ! – pokręciłam głową i czym prędzej udałam się do środka. W przedpokoju poczułam szarpnięcie za ramię.

- Co się z Tobą stało ? Wiesz, że jest w ciąży i jak ty ją traktujesz ?! – wykrzyczał mi w twarz.

- Wierz mi, że jakbym jej chciała coś zrobić, to użyłabym więcej siły – wyrwałam się chłopakowi.

- Dlaczego tak się zachowujesz ? Dociera coś do Ciebie ? Co ja jeszcze mam zrobić, abyśmy wybaczyła ? – wyszeptał i spojrzał na swoje buty. Pewnie chciał mnie wziąć na litość.

- Bo to moja wina, tak ? Ja Cię zdradziłam ?! Ja w klubie czy Bóg wie gdzie pieprzę każdą napaloną laskę, która zakręci tyłkiem ? No sorry, ale nie wiem o co ty masz do mnie pretensje ?! – wykrzyczałam zła. Męczyło mnie już to wszystko. Ile jeszcze razy mam być tą, która bez niczego wybacza każdą przykrość, którą jej wyrządzono ?

- Ja tego nie pamiętam ! Musiałem być pijany ! To było raz ! – usilnie starał się mnie przekonać. Westchnęłam ciężko. Właśnie w tym momencie przyznał mi się do zdrady….

- Znów nic nie pamiętasz ? Wiesz, dużo nad tym myślałam. Chciałam wierzyć, że ona może jednak nie jest z tobą w ciąży, a to wszystko jest jedną wielką pomyłką. A teraz kiedy ty mi mówisz, że jednak mogło to mieć miejsce i jeszcze ten dwupak przynosi zdjęcia  USG mam dość ! Rozumiesz ?! – w moich oczach zaczęły gromadzić się łzy. Przymknęłam powieki, aby się ich pozbyć. Nie chciałam znów płakać przez tego farbowanego młotka.

- Ale mi na Tobie zależy… Nie mogę znieść myśli, że nie rozmawiasz ze mną, nie mogę Cię dotknąć, pocałować… Chciałbym cofnąć czas, ale się nie da ! Jesteś dla mnie jak….jedzenie…Margaret by mi wybaczyła… - no i musiał zepsuć swoje przemówienie. Czy on właśnie nazwał mnie ‘jedzeniem’ ?! No kur…romantyczny jest, nie ma co. No i porównuje mnie do jak twierdzi swojej byłej ?!?

- Urzekła mnie twoja historia. Napisz do Polsatu. To co powiedziałeś było takie wzruszające, że popłakałabym się, ale tusz jest za drogi – uśmiechnęłam się sztucznie.

- Ale się wysiliłeś – prychnął Harry, który akurat przechodził do kuchni. – Dobra parówka do złej gry

- Nie udzielaj się ! nie z Tobą gadam ! – powiedział blondyn oburzony

- Bo co !? Na twoim miejscu to bym się już zamknął. Jak mogłeś zrobić coś takiego ?! – Harry lekko pchnął go do tyłu.

- A to chyba nie twoja sprawa ! – oddał mu blondyn.

- A właśnie, ze moja ! To moja przyjaciółka – wskazał ręką na mnie, a farbowany zrobił się lekko czerwony.

- Ja już widzę tą waszą przyjaźń. W czym on jest lepszy ode mnie ?! Zaliczy i zapomni – wytrzeszczyłam na niego oczy. Nie mogłam uwierzyć, że on to powiedział. Harry złapał go a koszulkę i przygniótł do ściany.

- Co powiedziałeś ?! – Loczek patrzył na niego ze wściekłością. Bałam się, że on mu coś zrobi, bo za przyjemnie to nie wyglądało. Podeszłam do nich i odciągnęłam ich od siebie.

- Harry, nie warto…. – szepnęłam i się do niego przytuliłam. Spojrzałam zawiedziona na Niall’a po czym ruszyłam na górę.

- Katie ! Nie chciałem tego powiedzieć ! – zawołał za mną, ale szczerze miałam go w głębokim poważaniu.

- ŻRYJ KOTLETA ! – odpyskowałam i natknęłam się na Emily.

- Miarka się przebrała. Chcę zrobić coś, aby poczuł się tak źle jak ja – powiedziałam przytulając się do niej.

- Nie poznaję Cię ! Moja szkoła ! – poklepała się dumnie w pierś. Śmiejąc się weszłyśmy do pokoju.

***

Od autorki: Hey misiaki ! ♥ Coś mi się ostatnio niedobrego dzieje... Nigdy nie nazwałabym kobiety w ciąży ciężarówką, wielorybem, albo brzuchatą o.O Help me ! Dobra ... Lepiej napiszę już pytania:

1. Obiad z rodzicami można uznać za udany ? ;D

2. Jakie uczucia wywołała u Was 'sweetaśna' Margaret ? :D

3. Co Em i Katie mogą rozumieć poprzez 'grę' ? ;P

4. Macie jakieś hobby ? ^^

Trzymajcie się kochani, do następnego <3 ~ Maddix

Rozdział 17

Dobra. Sprawa wygląda tak: Niall to totalny głąb, pokłóciliśmy się i nie rozmawiamy ze sobą. Kate nie usłyszała całej rozmowy. Wcześniej poleciały takie wyzwiska jak: kapuściany imbecyl, pasztetowy pustak, farbowany ćwok i głupia marchewka. Ale bardzo dobrze, że Kate usłyszała resztę. Teraz przynajmniej dowiedziała się prawdy.

- ŻE CO!?  - krzyknęła Johnson, zdziwiona, zszokowana tym co Niall jej powiedział. Sama jestem zszokowana, bo nie powiedział mi wszystkich faktów, które wyjawił teraz. - Chcesz mi powiedzieć, że jakaś laska śledzi cię, bo cię kocha i do tego jest w ciąży?

- No tak mi powiedziała, dla tego tu przyjechała... – powiedział a ja spojrzałam na Nialla jak na debila.

- Niall nie mamy o czym rozmawiać. Jak mogłeś ukrywać przede mną, że będziesz miał dziecko! Do cholery jasnej, jesteśmy razem! – powiedziała i w szybkim tempie opuściła pokój. Horan chciał wybiec za nią jednak go powstrzymałam.

- Jesteś patałachem i debilem wiesz? I nie próbuj jej teraz przepraszać bo i tak to nie ma sensu. – powiedziałam i chciałam wyjść jednak poczułam jego rękę na nadgarstku.

- Nie masz prawa mnie obrażać. To nie twoja sprawa!

- Wal się. Nie wiem w ogóle jak ja mogłam się z tobą przyjaźnić! – powiedziałam, a Niall spojrzał na mnie jednocześnie złym i smutnym wzrokiem.

- Ja też nie wiem, jak mogłem nazwać cię najlepszą przyjaciółką i powierniczką sekretów. – powiedział, a ja wyrwałam rękę z jego uścisku i szybkim krokiem wyszłam z pokoju, trzaskając przy tym drzwiami. Otarłam łzę z policzka i udałam się do mojego pokoju, w celu pogadania z Louisem.

- Nie mogę! Kurwa! Niall to jakaś rzodkiewka bez… bez... UGH! Przez niego stałam się Strasburgerem! Louis... słuchasz mnie? – zapytałam, bo Louis po mimo tego, że siedział i patrzył na mnie był jakby nie obecny.

- Słuchaj Emily musimy pogadać... tak sobie myślałem i chyba... wrócę do Eleanor. – powiedział, a ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

- Słucham?

- Emily ja .. przemyślałem wszystko. Jest mi z tobą okay, ale chyba pomyliłem zauroczenie z zakochaniem. No i rozmawiałem z El przez telefon i ona wciąż mnie kocha i... – nie pozwoliłam mu dokończyć, ponieważ uderzyłam go w twarz. Złapał się za bolący policzek i spojrzał w moje załzawione oczy.

- No co się tak patrzysz? Myślałeś, że będę spokojna i jeszcze zaklaszczę, podskoczę na ta wiadomość? – powiedziałam i popchnęłam go z całej siły na ścianę. Złapałam moją walizkę i zaczęłam pakować moje rzeczy. Louis złapał mnie za nadgarstek i odwrócił w swoją stronę.

- Gdzie ty się wyprowadzasz?!

- Do Zayna i puść mnie bo urwę ci przyrodzenie i nie będziesz miał co robić z Elżbietą, bo ona tylko do tego się nadaję. – powiedziałam i wyrwałam się z jego uścisku.Wsadziłam resztę rzeczy do torby i skierowałam się w stronę wyjścia, jednak w pewnym momencie przystanęłam, rzuciłam torbę na ziemię i podeszłam do Louisa. Objęłam go za szyję i ku jego zdziwieniu, namiętnie się wpiłam w jego usta. Odwzajemnił pocałunek i objął mnie w pasie. Odsunęłam się od niego i spojrzałam mu głęboko w oczy.

- A to tak żebyś wiedział co tracisz. – powiedziałam, złapałam torbę i udałam się do pokoju Zayna. I tak go nie było, więc rzuciłam torbę gdziekolwiek i szybko wyszłam w poszukiwaniu Kate. Znalazłam ją w tym parku gdzie poznałyśmy 1D. Podeszłam do niej i położyłam jej rękę na ramieniu.

- Przepraszam Katie, że dałam ci tak pójść, ale .. miałam niezbyt miłą rozmowę z Louisem. - powiedziałam i dosiadłam się obok niej.

- Nie szkodzi. O czym?

- Oh tylko o tym, że wraca do Eleanor. – powiedziałam i otarłam samotną łzę spływającą z mojego policzka. Kate spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

- No ty sobie chyba żartujesz! Przecież on cię kocha. – powiedziała i przytuliła mnie do siebie. – Musi być jakiś powód, że tak zrobił.

- Wiesz jaki to powód? Taki, że zauroczenie do mnie pomyliło mu się z zakochaniem. Ale to nie ważne. Dam radę, już wielu facetów mnie zostawiło. Gorsze jest to co zrobił Niall! – powiedziałam, a brunetka przeczesała ręką włosy.

- Może... oni po prostu nie są nami pisani, co Emily? Zobacz ile razy już się kłóciliśmy i rozstawaliśmy. Może czas znaleźć sobie kogoś innego, hm? – zapytała Kate, a ja lekko pokiwałam głową. W głębi duszy wiedziałam, że to nie będzie proste bo moje serce cały czas bije w rytmie serca Louisa.  

                                                      *Godzinę później*

Przechadzając się z Kate po parku ustaliłyśmy dwie rzeczy: pierwsza to taka, że ani ja ani ona nie gadamy z Louisem i Niallem, a druga to taka, że musimy o nich zapomnieć i przestać kochać. W trochę lepszych, choć wciąż przygnębionych nastrojach weszłyśmy do domu. W progu napadł na mnie Harry z pytającą i wesołą miną.

- Emily, dlaczego twoje walizki leżą u Malika w pokoju? – zapytał, a w tym czasie przechodzący Zayn zatrzymał się.

- Bo od dziś mieszkam z nim. – powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego delikatnie. Styles wytrzeszczył oczy i podbiegł do Kate.

- Naprawdę z nim zamieszka?! – krzyknął do niej i lekko nią potrząsnął.

- Tak Harry, ale ogarnij się okey? – powiedziała i posłała mi współczujący uśmiech po czym udała się do swojego pokoju . Harry pobiegł za nią, koniecznie chcąc wiedzieć co się stało. Pokręciłam głową, gdy nagle napotkałam pytający wzrok Zayna.

- Dlaczego wyniosłaś się od Louisa? – zapytał i przytulił mnie, jakby wiedział, że tego potrzebuję. Odwzajemniłam uścisk i rozpłakałam się. Opowiedziałam mu wszystko zaczynając od kłótni z Horanem, kończąc na Lou. Nagle do pokoju wpadł Niall.

- Czego się drzesz? – powiedział złośliwie, jednak kiedy zobaczył, że płaczę od razu się uspokoił i spojrzał na mnie troskliwie. -  Dlaczego płaczesz Ems?

- Między innymi przez ciebie idioto. – powiedział za mnie Zayn i podniósł mnie do góry, po czym zostawił załamanego Nialla w kuchni, a ze mną na rękach udał się do swojego pokoju. Posadził mnie na łóżku, po czym usiadł obok mnie. Położyłam mu głowę na ramieniu i znów zaczęłam płakać. Zayn przytulił mnie mocno i pocałował w czoło.

- Nie płacz kocie, oni nie są warci twoich łez. Skoro tak cię potraktowali to tylko i wyłącznie znaczy o ich głupocie. – powiedział i znów pocałował mnie w czoło. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się ciepło.

- Cieszę się, że mam ciebie. Byłoby krucho bez twojego wsparcia. – powiedziałam, a Zayn uśmiechnął się szeroko.

- No widzisz! Masz przyjaciół, którzy tu są dla ciebie. Więc nie warto się załamywać.

- Masz rację. A propos przyjaciół! Idę sprawdzić co u Katie, zaraz wracam. – powiedziałam i pogłaskałam Zayna po policzku. Skierowałam się w stronę jej pokoju, jednak usłyszałam, że jest tam Harry, który ją pociesza. Uśmiechnęłam się tylko i zawróciłam z powrotem. Weszłam do pokoju, akurat gdy Zayn rozkładał moje rzeczy na półkach w szafie.

- Zostaw, sama zrobię. – powiedziałam i odepchnęłam go lekko od szafy. Ułożyłam szybko rzeczy i odwróciłam się w stronę mulata, który przyglądał mi się z zaciekawieniem.

- Czego się lampisz kmiocie? – zapytałam, a Zayn zaśmiał się cicho.

- Zastanawia mnie skąd czerpiesz tyle pozytywnej energii. Potrafisz myśleć i dbać o innych, nawet wtedy kiedy problemy przerastają ciebie samą.  – powiedział, a ja uśmiechnęłam się blado.

- Kiedyś życie dało mi porządnego kopa w tyłek. I od tamtej pory nauczyłam się, że trzeba radzić sobie samej. Trzeba myśleć pozytywnie nawet wtedy kiedy wszystko się obraca przeciwko nam. Ale to historia na inny dzień. – powiedziałam i nagle zauważyłam coś jasnego na włosach Malika. – Czy ty masz blond pasemko?

- Tak. Jak się prezentuje? – zapytał i szeroko się uśmiechnął. Zlustrowałam go od góry do dołu i odwzajemniłam uśmiech.

- Seksownie, jak zawsze. – odpowiedziałam, a on zaśmiał się wesoło. Nagle do pokoju wpadł Harry i Kate.

- Ej Emily zrób kolację głodni jesteśmy. – powiedział Harry, a Kate pokiwała głową.

- O genialny pomysł! Ems, rusz dupę i chodź do kuchni. – powiedział Zayn i wypchnął mnie z pokoju. Po 30 minutach na stole stały pyszne naleśniki.

- Barszdobreszą – powiedziała Kate z pełną buzią.

- Co?

- Bardzo dobre są, mówię! – krzyknęła i uśmiechnęła się wesoło. Zayn pokiwał głową, a Harry po prostu wciskał po dwa na raz do gęby.

- Loczek ogarnij, bo ci twarz pęknie. – powiedziałam i zaczęliśmy się śmiać. Nagle na dół zszedł Niall. Kate od razu wstała od stołu i poszła na górę. Za nią powędrował Harry mrucząc coś pod nosem, co po dłuższym rozszyfrowywaniu oznaczało "Idę z nią, żeby jej smutno nie było." Horan podszedł do stolika i napotkał ostrzegawcze i złe spojrzenie Zayna.

- Och Niall! Dla ciebie też są naleśniki. O tutaj! – powiedziałam i rozsmarowałam mu go na twarzy. Zayn zaczął się śmiać tak, że popluł stół herbatą. – Smacznego debilu. – powiedziałam i wyminęłam go. Zaraz obok mnie znalazł się Zayn.

- To było mistrzowskie. – skwitował krótko i znów zaczął się śmiać. Nagle wpadliśmy na Louisa. Uśmiechnął się do mnie lekko a ja uśmiechnęłam się ironicznie.

- Z czego się tak śmialiście? – zapytał i spojrzał na mnie jakby… tęsknym wzrokiem.

- Z twojej mordy. – odpowiedziałam i weszłam do pokoju Zayna. Mulat natomiast zaczął się śmiać i powiedziawszy do Louisa "ona jest genialna", zatrzasnął mu drzwi przed nosem. Spojrzał na mnie i znów zaczął się śmiać.

- Ja już z tobą nie mogę.

- Jak nie mogę, to przez nogę i znowu mogę. – odpowiedziałam, a Malik po raz kolejny zaczął cieszyć ryjka. No co za człek wesoły. - Idę się umyć. – powiedziałam i zaczęłam grzebać w jego szafie.Wyciągnęłam koszulkę z napisami "fuck you" delikatnie czerwonym kolorem , a na środku wielkimi literami pisało "thank you". Na potkawszy zdziwiony wzrok Zayna wzruszyłam tylko ramionami i udałam się pod prysznic. Po 40 minutach wyszłam z łazienki ubrana w koszulkę mulata.

- No nareszcie! Ile się można kąpać! Chryste panie, miej tu kobietę w domu. – powiedział i zlustrował mnie od góry do dołu. – No muszę ci powiedzieć skarbie, że moja bluzka wygląda na tobie bardzo korzystnie.  – powiedział i mrugając do mnie okiem wszedł do łazienki. Zaśmiałam się lekko i położyłam głowę na poduszce. Nagle usłyszałam dźwięk przychodzącej wiadomości. Był to sms od Louisa. Treść brzmiała tak: Emily, czy mogłabyś mnie wpuścić do domu? Zapomniałem kluczy. Louis.  Spojrzałam kpiąco na wiadomość i zeszłam na dół. Spojrzałam przez kamerkę przy domofonie na Louisa i włączyłam mikrofon.

- Zimno ci tam Louis?

- No tak trochę.

- Aha, to fajnie. Zagramy w grę? Może "Zemsta jest słodka?"

- Emily nie zachowuj się jak dziecko.

- Ale ja się wcale tak nie zachowuje. To może w chowanego? Ty się chowasz w krzakach, a ja przychodzę rano i udaje, że nie wiedziałam, że tu jesteś?

- Wpuść mnie!

- Powiedz ładnie, niedorobiony chamie.

- Proszę.

- Nie! – powiedziałam ze śmiechem i oparłam się o ścianę.

- Emily proszę cię, jest mi zimno. – powiedział , a ja nie chętnie otworzyłam drzwi.

- Nie chcesz grać w gry to nie. – powiedziałam i otworzyłam szerzej drzwi. Louis wszedł do środka i spojrzał na mnie.

- Czemu nie śpisz w mojej koszulce?

- Bo jest twoja Louis.

- Czyli ma rozumieć, że już nigdy więcej nie porozmawiamy normalnie? Już nigdy mnie nie przytulisz... nie pocałujesz?  - powiedział i złapał mnie a rękę. Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

- Tobie się już całkiem na mózg rzuciło! Nie nigdy, więcej cię nie przytulę, a tym bardziej nie pocałuję. Za dużo czasu przebywasz z Eleanor i jej rozumowanie ziemniaka, przerzuciło się na ciebie. – odpyskowałam i udałam się do pokoju Zayna. Wbiegłam szybko i ze złości zrzuciłam zegarek ze ściany. Do pokoju wpadł Harry i spojrzał na mnie zdezorientowany.

- Co się stało?

- Zrzuciłam zegarek.

- Myślałem, że pobiłaś Nialla, albo Louisa, więc dla tego przyszedłem. – powiedział, a ja zaczęłam się śmiać. Harry usiadł na łóżku i poprawił swoją burze loków.

- Co z Kate?

- Śpi u mnie w pokoju. Przed tobą udaje, że jest okay, bo wie, że też masz ciężko, ale sama jest na skraju... wiesz jak kocha Nialla. Jest zmęczona ta całą sytuacją. – powiedział, a ja usiadłam obok niego. Złapałam go za rękę, a on spojrzał na mnie z iskierkami podniecenia i radości w oczach.

- Dziękuję, że ją wspierasz. Ja sama chciałabym to zrobić, ale ciężko mi pozbierać się po tym co zrobił Louis. – powiedziałam, a Harry przytulił mnie do siebie.

- Nie wiem jak mógł zostawić kogoś takiego jak ty. Ja bym tego nigdy nie zrobił. – powiedział i pocałował mnie delikatnie w usta. Odsunął się i z delikatnym uśmiechem na ustach, opuścił pokój. Co to kur...de było? Nie dość, że moje życie legło w gruzach, to jeszcze ten zakręcony chłopak, miesza mi w głowie. Kiedy ja tępo patrzyłam się w miejsce gdzie przed chwilą siedział Harry, Zayn wyszedł z łazienki.

- Eee... Ems ? Wszystko okay? Masz minę jakbyś dostała żelazkiem. – powiedział i wytarł włosy ręcznikiem.

- Harry...

- Co?

- Był...

- Gdzie?

- W dupie kurwa, idę spać. – powiedziałam i położyłam się do łóżka. Zaraz obok mnie położył się Zayn, jednocześnie spychając mnie z niego. - Nie pchaj mnie!

- Nie pcham przecież, Zaynoconde mam w bokserkach schowaną. – powiedział i poruszał brwiami, na co zareagowałam śmiechem. Zamknęłam oczy i oddaliłam się w głęboki sen.

                                                           *Następnego dnia*

Obudziło mnie ćwierkanie ptaszków za oknem. Szybko podniosłam się do góry i przetarłam oczy.

- Cześć kocie. Co tak szybko wstałaś? – zapytał Zayn i również podniósł się w górę.

- Idę po giwerę, rozstrzelam te niemieckie ptaszki. – powiedziałam, a mulat zaśmiał się cicho. Podeszłam do szafy i wyjęłam jakieś ciuchy, po czym weszłam do łazienki. Po 20 minutach wyszłam ubrana w to. Malik podszedł do mnie i dał mi kuksańca w bok.

- Bardzo ładnie wyglądasz wiesz? Lubię patrzeć na twój nagi brzuch.

- Zboczeńcy. Zboczeńcy wszędzie. – powiedziałam, a Zayn z uśmiechem na ustach wszedł do łazienki. Włożyłam telefon do kieszeni i zeszłam do kuchni. Na dole stał Harry i przygotowywał jakieś kanapki. Podeszłam właśnie do niego, kiedy z góry schodził Louis. Loczek zauważył to, przyciągnął mnie do siebie i wpił się słodko w moje usta. Tommo stanął jak wryty, a Hazza w końcu się ode mnie oderwał.

- Dzień dobry skarbie, jak się spało? – zapytał Styles a ja stałam sparaliżowana. Co on kurwa odpierdziela!?

- Wy... jesteście razem? – zapytał Louis i podszedł do mnie. Spojrzałam na niego i pokręciłam głową.

- Chyba cię gnie. Dopiero ty mnie rzuciłeś dla warzywa, a ja mam już mieć nowego? – powiedziałam, a Louis zrobił minę jakby chciał coś powiedzieć. – A my z Harrym po prostu lubimy smak swoich ust. – powiedziałam i wpiłam się w usta Hazzy z wielką namiętnością, jego ręce błądziły po moich plecach (i nie tylko). Louis zaczął mnie od niego odciągać. Nagle z góry zeszła Kate, a za nią szedł Niall, a za nimi Zayn przysłuchujący się ich rozmowie.

- Spadaj człowieku, nie rozmawiam z tobą, jedź do swojej ciężarówki! – krzyknęła Kate, a Horan złapał ją za nadgarstek przyciągając do siebie. Nagle do domu wszedł Liam i ogłosił najgorsze wieści jakich mogłam się spodziewać.

- Kate, Emily... wasi rodzice przyjechali! – powiedział a w progu stanęła 4 sprawiedliwych. Aneta -pseudonim "Stanowcza" (moja mama), John - pseudonim "Pobłażliwy" (mój tata), Beata – pseudonim "Surowa" (mama Kate) i  Bob – pseudonim "Odpowiedzialny" (tata Kate). Kiedy zauważyli nas ich miny wyrażały po kolei: złość, zdenerwowanie, hańbę ( "jak ona mogła!", "co się dzieje z tym dzieckiem!"). Co się dziwić. Teraz wyglądaliśmy tak: Ja i Harry trzymamy się w objęciu ze złączonymi ustami, Louis trzymający mnie za pośladek (nie wiem czemu O.o), Kate bijąca Nialla po klatce piersiowej, Horan trzymający jej udo i Zayn żrący całą paczkę popcornu na raz. Jak na zawołanie wszyscy jak oparzeni odskoczyliśmy od siebie.

- Mamo! Tato! Państwo Johnson! CO WY TU DO CHOLERY ROBICIE!? – krzyknęłam i zaraz przywołałam na twarz uśmiech.

- Jak to co? Przyjechaliśmy odwiedzić was i waszych chłopaków, oraz przyjaciół! – powiedziała moja mama i przytuliła mnie do siebie. Chłopaków… chłopaków… żesz kurczaki! Oni myślą, że ja i Kate nadal jesteśmy z Louisem i Niallem. Kate spojrzała na mnie panicznym wzrokiem a ja odchrząknęłam.

- Tak... nasi chłopcy. – powiedziałam i objęłam Louisa w pasie. – Kocham go tak bardzo, że mam ochotę mu przywalić czajnikiem. – powiedziałam i uderzyłam go łokciem w brzuch. – To z miłości.

- Zostaniemy u was na obiedzie, a potem jedziemy dalej. Mamy w planach pozwiedzać parę krajów. – powiedział tata Kate, a ja walnęłam się głową o ramie Lou. Kate nie chętnie przytuliła się do Nialla, natomiast farbowany był tym faktem niezmiernie ucieszony. – Albo mam lepszy pomysł! Ubierajcie się i zabieramy was do restauracji. Macie godzinkę! – powiedział, a ja i Kate spojrzałyśmy na siebie i poszłyśmy na górę do jej pokoju.

- NO KURWA TO SĄ JAKIEŚ KPINY CHYBA! – krzyknęłam i rzuciłam się na łóżko. Kate pokiwała głową i objęła się ręką.

- Przyszykujmy się i miejmy to z głowy. Pojadą i zapomną. My zresztą też. – powiedziała, a ja pokiwałam głową.Weszłam do pokoju Zayna i zaczęłam się szykować. No to teraz Louis zobaczysz co straciłeś.

                                                    *Godzinę później*

Byłam już gotowa.Wyszłam z pokoju na równi z Kate.Uśmiechnęłyśmy się do siebie.

- Pięknie wyglądasz. Czy ty też chcesz pokazać mu co stracił? – zapytałam Kate i spojrzałam na jej strój.

- Ty również i do tego seksownie! Oczywiście, że chcę! – powiedziała i obejrzała mój  wygląd. Złapałyśmy się pod ręce i zeszłyśmy na dół.

- No dziewczęta, wyglądacie cudownie. – powiedział mój tata i uśmiechnął się do nas. – A teraz bierzcie chłopaków i w drogę! – powiedział i nasi rodzice zaczęli wychodzić z domu. Kate niechętnie odpowiadała na komplementy Nialla, który z zachwytem obserwował jej strój. Złączyłam moje ręce z Louisem, a on nachylił się do mnie.

- Wyglądasz ślicznie i seksownie. – wymruczał mi do ucha, a ja mimowolnie się uśmiechnęłam. – Zobacz jak dopasowaliśmy się ze strojem! – powiedział uradowany i pocałował mnie w policzek. To fakt – był ubrany w kremową koszulkę i dżinsowe spodnie. Ale nie dawało mu to przyzwolenia na całowanie mnie w policzek. Miałam wielką ochotę odciąć mu jego "kolegę" nożyczkami do paznokci, ale ten dzień musieliśmy udawać parę. Wsiedliśmy do auta i uśmiechnęliśmy się w stronę rodziców. No to obiad zapowiada się ciekawie…

                                                           ***

Od autorki: Dzieńdoberek kochani. Witam was, w te cudowne święto narodowe. Szczerze mówiąc nic mi się nie chce, ale to taki szczegół <3 W każdym razie przechodzę do pytań (dum, dum, dum):

1. Jesteście źli na Louisa, że wrócił do Eleanor? (pff ja tak :3)

2. Jak myślicie: czy była Nialla, tylko udaje, że jest w ciąży by farbowany wrócił do niej?

3. Co powiecie na to co się dzieje między Harrym i Emily? Próbują tylko wzbudzić zazdrość Louisa czy jednak coś więcej? ( Ha! Ciekawe ... :D)

4. Do której klasy chodzicie? :3

No i to by było na tyle. Do następnego kurczaki, misiaki i inne stworzenia bliskie mojemu sercu <3~ Maddie.

Rozdział 16

Obudziła mnie czyjaś ciepła dłoń, która dotykała mojego policzka. Leniwie otworzyłam oczy i zaraz tego pożałowałam, bo oślepiły mnie promienie, które przedzierały się przez zasłonięte rolety. Rozejrzałam się na boki w celu znalezienia sprawcy mojej pobudki. Podniosłam głowę i trafiłam na uśmiechniętą twarz chłopaka.

- Dzień dobry księżniczko – powiedział gładząc mnie po włosach – Wybacz, nie chciałem Cię obudzić – delikatnie się uśmiechnął.

- Dzień dobry. Nic się nie stało. Takie pobudki mogę mieć codziennie – wyszeptałam.

- Ale tak właściwie, to co ja tu robię ? – powiedziałam po chwili analizując pokój

- Zasnęłaś wczoraj i nie chciałem Cię budzić – powiedział słodkim głosem

- Więc pewnie się przeze mnie nie wyspałeś – przytuliłam się do niego i położyłam głowę na jego torsie.

- Powiesz mi o co poszło Tobie i Emily w szpitalu ? – zapytałam po chwili milczenia.

- Nic ważnego – odpowiedział bez entuzjazmu. Podniosłam głowę i spojrzałam mu prosto w oczy

- Skoro nic ważnego, to dlaczego nie chcesz mi powiedzieć ? – spytałam z nutką nadziei na uzyskanie odpowiedzi.

- Naprawdę nic takiego, wiesz jaka jest Em… Jak coś powie to czasami trudno się opanować – odparł spokojnie. Kiwnęłam głową ze zrozumieniem, ale tak naprawdę wątpiłam, że to jedyny powód ich sprzeczki. Leżeliśmy jeszcze przez jakiś czas rozmawiając o najróżniejszych rzeczach do chwili, kiedy usłyszeliśmy czyjś krzyk wydobywający się z korytarza. Spojrzeliśmy na siebie zdezorientowani.

- BOŻE NIE MA JEJ ! – jak się domyśliliśmy była to Emily – NIE MA ! ŁÓŻKO NAWET NIE TKNIĘTE ! A CO JEŚLI SIĘ COŚ STAŁO ?! ZGWAŁCILI JĄ GDZIEŚ PO DRODZE, ALBO…ALBO PORWALI JĄ KOSMICI ?! – spojrzałam na Niall’a i wybuchnęliśmy śmiechem.

- LUDZIE NIE MA KATE ! PEWNIE NIALL JEJ JUŻ POWIEDZIAŁ, A ONA GO ZOSTAWIŁA ! – krzyczała zdenerwowana i było słychać, że otwiera drzwi do każdego pokoju. Spojrzałam pytająco na Niall’a

- Co mi powiedziałeś ? – zapytałam zaskoczona. Chłopak wzruszył ramionami. W tym momencie drzwi z impetem się otworzyły i wparowała blondynka.

- Powiedziałeś jej i odeszła ?! Gdzie ona może teraz być – wymachiwała rękami i w pierwszej chwili nawet mnie nie zauważyła. Spojrzeliśmy na nią krzywo.

- Katie ! To ty tutaj jesteś ? Nie zostawiłaś go jednak…. TAK – wydała z siebie okrzyk szczęścia.

- Czemu miałabym go zostawić ?! Czy ja o czymś nie wiem ? – oparłam się na łokciach i podejrzliwie ich zmierzyłam wzrokiem.

- To ty jej….- zwróciła się do chłopaka, który zaczął robi w jej kierunku dziwne miny.

- HALO ! Ja tu wciąż jestem, jakbyście zapomnieli ! – powiedziałam zirytowana ich zachowaniem. – Więc… ?

- Bo chodzi o to, że…- zaczął Niall i spojrzał wymownie na Emily, jakby szukał w niej wsparcia.

-…że farbowany to straszny bałaganiarz – westchnęła głośno dziewczyna kręcąc głową.

- Wiesz, jakoś nie zauważyłam… Poza tym dlaczego miałabym go zostawić z takie powodu ? – ta sytuacja zaczynała się robić dosyć dziwna.

- Świetnie się maskuje chłopak … To tobie to nie przeszkadza ? A to świetnie, problem z głowy – wyszczerzyła się do mnie.

- To jest co najmniej dziwne… Kręcicie coś – splotłam ręce na klatce piersiowej.

- My ..? Kręcimy ..? Proszę Cię ! Ja kręcę zupełnie coś innego. If you know what I mean ! -  poruszała zabawnie brwiami i uśmiechnęła się zadziornie – Poza tym nie słuchaj mnie ! Gadam od rzeczy, więc… Macie ochotę na śniadanko ? Tak ! to świetnie ! Przyjdę was poinformować jak będzie gotowe, to pa ! – pomachała do nas i zamknęła za sobą drzwi. Popatrzyłam na Niall’a, który nie wiedział czy wybuchnąć śmiechem, czy się powstrzymać.

- Okej…. – zaśmiałam się i ponownie położyłam obok chłopaka.

- Ale na pewno nie kręcicie ? – wolałam się upewnić.

- Na pewno … - odpowiedział opanowany i pocałował mnie w czubek głowy po czym w usta. Pogłębiłam pocałunek i wplotłam palce w jego włosy. Chłopak przyciągnął mnie mocniej do siebie zmniejszając odległość między nami. Przejechałam płonią po jego policzku na co zareagował cichym śmiechem. Nasze usta znowu złączyły się w pocałunku. Czułam jego ręce na swoich biodrach, a później na plecach. Całkowicie zatraciłam się w jego oczach, w których dostrzegłam wesołe iskierki. Szczerze mówiąc nie do końca wiedziałam, co się dzieje wokół mnie. Chłopak każdym gestem sprawiał, że coraz bardziej zatracałam się w tej przyjemnej czynności. Nic się nie liczyło, ta chwila mogła trwać wiecznie.

- Śniadanie już gotowe ! – Emily po raz kolejny wleciała do pokoju w najmniej odpowiednim momencie. – Ekhem… także…ten … - zająknęła się widząc nas w takiej sytuacji.

- Jak się wchodzi to się puka – powiedziałam trochę zła, że przerwała taką chwilę.

- Jak się puka, to się zamyka – wzruszyła ramionami za co dostała ode mnie poduszką. Uśmiechnęła się i wyszła.

- Więc… Na czym skończyliśmy ? – wyszeptał mi do ucha blondyn po czym pocałował moją szyję.

- Na tym, że trzeba zejść na dół – pocałowałam go przelotnie w usta i wyswobadzając się z jego uścisku wstałam. Zrobił niezadowoloną minę i uczynił to samo.

- O MATKO ! – krzyknęłam, kiedy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze – Dlaczego mi nie powiedziałeś, że wyglądam jak potwór ?! – rękami zaczęłam wygładzać włosy, które odstawały mi na wszystkie strony.

- Wyglądasz ślicznie, uwielbiam Cię taką – objął mnie w pasie.

- Skoro już tak bardzo chcesz się uczesać, to może użyjesz tego – podał mi szczotkę, a ja wdzięcznie się uśmiechnęłam.

- Wiesz co ? – zaczął

- Wiem. Też jestem głodna – Wtrąciłam mu się i pokiwałam głową.

- Miałem na myśli, że Cię kocham, ale śniadaniem też nie pogardzę – zaśmialiśmy się i ruszyliśmy do kuchni. W pomieszczeniu unosił się zapach jajecznicy i tostów. Usiedliśmy przy stole i przyciągnęłam talerz z jedzeniem. Zamierzałam wziąć kęs do buzi, kiedy cofnęłam rękę.

- A tak na marginesie…To kto to przygotował ? – uśmiechnęłam się szeroko.

- Ja – Liam odwzajemnił uśmiech

- A ! Czyli to jest jadalne – Harry spojrzał na mnie spod przymrużonych powiek

- Czyli moja jajecznica Ci nie smakowała ? – powiedział lekko oburzony

- Nie ! Ależ skąd ! Była naprawdę… dobra. A te skorupki w środku idealnie się komponowały z tym cukrem … - zmieszałam się przypominając sobie posiłek, który zrobił dla nas Hazza.

- Chciałem, żeby była chrupiąca…Tego to nikt nie doceni… I tak w ogóle kto wtedy zamienił pojemniki cukru z solą ?! – trochę się zirytował. Wszyscy się zaśmialiśmy.

- Nie przejmuj się ! Ale za to wychodzą Ci inne rzeczy…Na przykład… Spaghetti – uśmiechnęłam się szczerze do przyjaciela.

- Makaron mu się rozgotował – wtrącił Zayn

- Fakt…Ale…o wiem ! A naleśniki ?

- Mówisz o tej tekturze, którą nam zaserwował – powiedział z lekkim uśmiechem Liam, a Harry spiorunował go wzrokiem

- Przesadzacie…Tak więc…O której Louis dziś wychodzi ze szpitala ? – starałam się szybko zmienić temat, aby Harry się bardziej nie utwierdził w tym, że marny z niego kucharz.

- o 12 – Emily szeroko się uśmiechnęła. Widziałam jaką radość sprawiał jej fakt, że są parą. Na razie mogę powiedzieć, że wszystko jest w najlepszym porządku

***

- Jak dobrze, że już wyszedłeś. Brakowało nam Ciebie – Harry poklepał Louisa w ramię i szeroko się uśmiechnął ukazując dołeczki. Szliśmy właśnie spacerkiem ze szpitala do domu.

- Ja też się cieszę. Można zwariować od tych białych ścian – zaśmiał się donośnie i splótł ręce z Em

- Emily ! – powiedział lekko zdenerwowany Niall. Ta odwróciła się do niego. Kiwnął głową w przód. Po jej minie było widać, że nie wie o co chodzi. Chłopak wskazał palcem przed siebie.

- Yyy… - Blondynka spojrzała w wyznaczonym kierunku, po czym zaczęła się rozglądać na wszystkie strony.

- Pójdziemy tędy ! – Delikatnie popchnęła nas w stronę jakiejś alejki. Niall bezgłośnie jej podziękował myśląc, że tego nie zauważyłam. Starałam się dowiedzieć o co chodzi, ale jak zwykle nie dostałam odpowiedzi. O co mogło im chodzić ? W końcu tam nic takiego nie było, tylko jakaś wysoka brunetka szła… Podejrzane….

***

- No zjedz tą kanapkę – powiedziała wesoło Em

- Nie, ona jest dla Ciebie – odrzekł rozbawiony Tommo

- Nie, nie ! Ty musisz teraz normalnie się odżywiać – odparła

- No proszę ! Zrób to dla mnie ! Ta kanapka jest dla ciebie – szeroko się do niej uśmiechnął

- Nie słonko ! Ty ją zjedz – blondynka pocałowała go w policzek

- Misiek, jest twoja – spojrzałam na nich i przyznam, że trochę mnie zemdliło. Czy my z Niell’em też tak się zachowujemy ? Mam nadzieję, że nie !

- No kochanie ! Zjedz tą kanapkę – parka dalej negocjowała ze sobą.

- Ja ją zjem, ale problem – Niall wstał i wziął chleb z talerza. Em i Lou byli tak pochłonięci swoją ‘kłótnią’, że nawet tego nie zauważyli. Po jakiś 10 minutach się ocknęli i dało się z nimi normalnie pogadać.

- To co robimy ? – powiedział Lou i spojrzał na nas. Uśmiechnęliśmy się chytrze do siebie.

- Ja wychodzę…Umówiłem się z Perrie – odrzekł Zayn – raczej wrócę jutro, więc..- puścił oczko w stronę zakochanej parki.

- Ja też wychodzę… Nie będę się tłukł po nocy, więc zostanę u Danni – Liam szeroko się uśmiechnął i zniknął w kuchni

- A ja się z Sarą umówiłem… Na szczęście wybaczyła mi to…małe zaniechanie po imprezie – zaśmiał się i usiadł na fotelu. Tommo i Em spojrzeli na nas pytającym wzrokiem.

- My z Niall’em też wychodzimy, więc zostaniecie sami. Niestety my tu dzisiaj wrócimy, ale….Nie będziemy wam przeszkadzać. Nawet nas nie zauważycie – Nasz plan był prosty. Chcieliśmy, aby się sobą nacieszyli. W końcu przebyli dosyć długą drogę, więc trochę prywatności im się należy. Poszłam na górę z zamiarem przyszykowania się. Wzięłam szybki prysznic, włosy dokładnie umyłam i rozczesałam. Nakręciłam sobie papiloty, aby uzyskać loczki. Pozostawiłam je do wyschnięcia i zaczęłam robić makijaż. Przygotowałam sukienkę i od razu ją na siebie założyłam. Po godzinie zaczęłam rozplątywać wałki. Gdy pozbyłam się wszystkich i spojrzałam w lustro to się przeraziłam. Wyglądałam, jakby na głowie ptaki uwiły sobie gniazdko. Coś na wzór tego. Za 20 minut miałam być gotowa, a wyglądałam jakbym szła na halloween.

- Jak ci idzie ? – Niall zapukał do drzwi, a ja nie wiedziałam co ze sobą zrobić

- Ja nigdzie nie idę ! Nie pokaże się tak publicznie ! – powiedziałam wpadając w panikę. Próbowałam jakoś to rozczesać, ale jeszcze bardziej je poplątałam.

- Zawołaj mi Harrego ! – krzyknęłam stanowczo. Po chwili wpuściłam loczka do pokoju. Zmierzył mnie wzrokiem po czym wybuchnął niepohamowanym śmiechem. Złapał się za brzuch i zsunął się po drzwiach.

- I z czego ty się cieszysz ? Wiem jak wyglądam i liczę, że mi pomożesz. Jak ty ogarniasz codziennie swoje włosy ? – Chłopak teatralnie odgarnął z czoła grzywkę i szeroko się uśmiechnął.

- Ma się te zdolności. Dobra ! Trzeba jakoś ogarnąć to…coś – wyszczerzył się i wziął do ręki szczotkę. Zniknął na chwilę za drzwiami łazienki, po czym wrócił z jakimiś piankami i żelami do włosów. Wydawał mi polecenia, które posłusznie wykonywałam. Nie miałam wyjścia. Musiałam mu zaufać….

- Harry ! Ty geniuszu !  Kocham Cię normalnie ! – przejrzałam się w lustrze i nie mogłam uwierzyć, że dało się coś zrobić z moją szopą, która wyglądała aktualnie tak.

- Wiem, wiem, wszyscy mnie kochają, taki już jestem – zaczął się kłaniać i machać jak do publiczności. – a teraz idę do Sary, miłego wieczoru – puścił mi oczko i wyszedł.  

***

Nigdzie się nie śpiesząc szliśmy przez miasto. Cieszyłam się, że w końcu gdzieś razem wyszliśmy. Ostatnio zauważyłam, że Niall dosyć dziwnie się zachowuje. Pewnie myślał, że tego nie widzę, a jednak pozory mylą.

- Chodźmy szybciej – mój chłopak mocnej pociągnął mnie za rękę ciągnąc za sobą. Widziałam, że był czymś wyraźnie zdenerwowany

- A gdzie ty się tak śpieszysz ? – zaśmiałam się. – Mamy czas, spokojnie – zwolniłam kroku. Chłopak rozejrzał się nerwowo.

- Przepadnie nam rezerwacja – powiedział szybko i znów przyśpieszył. Starałam dotrzymywać mu kroku, co w pewnych momentach nie było łatwe.

- My nie mamy rezerwacji ! – rzekłam oburzona jego zachowaniem. Mruknął coś nie zrozumiale pod nosem i wcale nie zamierzał zwolnić. Drogę, którą powinniśmy pokonać w pół godziny przeszliśmy w niecałe 15 minut. Kolejne jego dziwne zachowanie…Na szczęście w restauracji mogłam normalnie sobie usiąść i odetchnąć po tym maratonie.

- O nie ! – westchnął blondyn i wziął do ręki menu. Przybliżył je sobie maksymalnie do twarzy, a ja popatrzyłam na niego, jak na idiotę.

- Co ty wyprawiasz ? – szepnęłam zła. Próbowałam odsunąć mu trochę tą kartę od twarzy, ale za mocno trzymał

- Okularów zapomniałem, to dlatego .. – rzekł jak gdyby nigdy nic i usilnie wertował kartki.

- Niall ty nie nosisz okularów – chłopak popatrzył na mnie, następnie na drzwi i znów na mnie. Porozglądał się dookoła i szybkim ruchem zerwał się z krzesła.

- Pójdę do toalety – uśmiechnął się i zniknął mi z pola widzenia. Odwróciłam głowę i jedyne co zobaczyłam to jakąś brunetkę, która na przerywszy rzut oka wyglądała jak…pustak ? Tak, to chyba dobre określenie. Wzruszyłam ramionami i czekałam, aż Niall zaszczyci mnie swoją obecnością.

- Wybrałaś już coś ? – wrócił po 5 minutach z uśmiechem na twarzy. Pokiwałam przecząco głową i spojrzałam do menu. W między czasie mówiłam mu o tym jak bardzo się cieszę, że wyszliśmy gdzieś razem. Podniosłam wzrok i zauważyłam, że farbowany kompletnie mnie nie słucha, tylko potakuje. Na dodatek rozglądał się niespokojnie po całej sali, jakby czegoś się obawiał.

- Cieszysz się, że tu przyszliśmy ? – chciałam zobaczyć, czy naprawdę mnie słucha

- yhm…

- Fajnie, że Larry w końcu wyszedł na jaw…

- yhm…

- Przykro mi, ale chcę z tobą zerwać…

- yhm…. – tego już za wiele. Ignoruje mnie ! Bo jak to można inaczej nazwać ?

- Słuchasz mnie do cholery jasnej czy nie ?! – lekko podniosłam głos. Chłopak jakby wybudzony z transu spojrzał na mnie.

- Tak, mówiłaś, że dawno nie wychodziliśmy – wzruszył ramionami i wziął łyka wody.

- Tak… Mówiłam o tym jakieś pół godziny temu jakbyś nie zauważył. Uśmiechnął się przepraszająco i obiecał, że się skupi. Jednak po 10 minutach znów było to samo !

- Mam dość – krzyknęłam i wstałam od stołu. Złapałam swoją torebkę i rzucają przelotne spojrzenie chłopakowi wyszłam z budynku. Byłam wściekła ! Perfidnie mnie ignorował ! Po co mnie w ogóle zapraszał ?! Pfff ! Mam ochotę komuś przywalić, aby rozładować emocje. Ruszyłam alejką w stronę domu. Po chwili poczułam mocne pociągnięcie za ramię. W takich momentach działa mój instynkt. Moim ruchem bezwarunkowym jest gest obronny. Zwinnym ruchem odwróciłam się i już zamierzałam kogoś uderzyć, jednak zobaczyłam, że za mną stoi blondyn. Rozluźniłam pięść i spojrzałam wyczekująco na chłopaka.

- Czemu wyszłaś ? – spytał zdziwiony. Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

- To ty nie wiesz ? Ignorowałeś mnie przez cały wieczór ! Robisz ze mnie idiotkę czy co ? W ogóle jak ty się ostatnio zachowujesz ? Myślisz, że jeszcze nie zauważyłam twojego dziwnego zachowania ? Te telefony, które odbierasz dopiero po wyjściu z pokoju tak, abym ich nie słyszała… Czekaj… Jak to było ostatnio ? ‘Musimy to skończyć, to nie ma sensu’ – powiedziałam przytaczając sobie ostatnią rozmowę chłopaka, którą usłyszałam – Albo twoje dziwne zachowanie na ulicy, te głupie spojrzenia, szepty… Myślisz, że jestem kretynką ?– wybuchnęłam. Niall stał i patrzył na mnie ze skupieniem.

- To nie jest wcale tak jak myślisz ! – zaczął ostrożnie. Spojrzał w bok i znów zobaczyłam zdenerwowanie. Jakby nie wiedząc, co robić przycisnął mnie do drzewa i z zachłannością wpił się w moje usta.

- Co ty wyczyniasz ? – zapytałam się, po oderwaniu się od niego. Już miał zacząć, ale przerwał mu kobiecy glos.

- Niall, kochanie…! - zaszczebiotała brunetka, po czym podeszła do niego i pocałowała w policzek. Spojrzałam na nią zdezorientowana

- Widziałam Cię na ulicy, ale jakoś tak szybko się straciłeś… dzwoniłam do Ciebie po tej naszej rozmowie, która mi się nie spodobała ! – powiedziała totalnie przesłodzonym głosem dziewczyna. Stałam i patrzyłam na nich jak zahipnotyzowana. Odwróciłam się na pięcie i po prostu zamierzałam z tam jak najszybciej pójść. Nie byłam smutna czy coś.. Byłam cholernie wściekła ! Mogłabym rozwalić wszystko co stanęłoby na moje drodze. Dotarłam przed dom i przypominając sobie, że Lou z Em mieli zostać sami postanowiłam zapanować nad swoimi emocjami i im nie przeszkadzać. Po cichu weszłam do przedpokoju i od razu dotarły do mnie dźwięki z salonu.

- Mocniej ! Louis mocniej ! – krzyknęła Emily

- Staram się ! To wcale nie jest takie proste ! – odpowiedział jej Tommo

- Boże jaki on jest wielki, Louis ! – zrobiłam do siebie minę w stylu WTF ?!

- Już nie mogę ! Zlituj się nade mną

- On zaraz wejdzie ! Boję się !

- Spokojnie, panuję nad nim ! !

- Jaki on jest owłosiony !

 Nie wiedziałam czy przejść jakoś niezauważona na górę czy się wycofać. Postawiłam delikatnie kroki. Już miałam wchodzić na schody, kiedy ciekawość zwyciężyła. Odwróciłam głowę w stronę salonu i przyłożyłam rękę do ust, aby stłumić swój śmiech. Emily stała na sofie, a Louis trzymał w ręku miotłę, którą uderzał w podłogę.

-Nie chcę wam przeszkadzać, ale .. co wy robicie ? – zaśmiałam się, a oni spojrzeli w moim  kierunku,.

- Louis zabija pająka …! Nienawidzę pająków ! – krzyknęła panicznym tonem. Louis dalej walczył z przeciwnikiem, a po chwili usłyszałyśmy w końcu ‘TAAAAK ! NIE ŻYJESZ GNOJKU !’.

- A tak właściwie co ty tu robisz ? Co się stało ?! – zapytała mnie przyjaciółka, która już się trochę uspokoiła i usiadła normalnie.

- Nic ważnego, nie przeszkadzam wam już, przepraszam…- wyszeptałam i wstałam z kanapy kierując się na górę

- Nie żartuj ! Mów ! – powiedział poważnie Lou. W tym momencie trzasnęły drzwi, w których stanął Niall. Popatrzył się na mnie smutnym wzrokiem.

- Zapytajcie się jego – wskazałam na chłopaka i weszłam na górę. Zamknęłam się w pokoju i wyżywałam się na  poduszce. Ktoś dobijał się do drzwi, ale zignorowałam to.

Gdy trochę się uspokoiłam chciałam wyjaśnić to wszystko. Ruszyłam w stronę pokoju blondyna. Pod drzwiami usłyszałam podniesione głosy Niall’a i Em. Delikatnie otworzyłam drzwi tak, aby  mnie nie zobaczyli.

- Czemu jej nie powiedziałeś ? – blondynka darła się na niego

- Jak jej to miałem powiedzieć, co ?! Ona nie jest jeszcze gotowa na prawdę! – wrzasnął blondyn niespokojnie krążąc po pokoju

- Ona nie jest gotowa, czy ty ?! – potrząsnęła nim – Jak ty jej tego nie powiesz to ja to zrobię ! mówiłam  Ci ! – spojrzał na nią z obawą

- Co tu się do cholery dzieje !? Wyjaśni mi ktoś ? – wpadałam do pokoju, a oni spojrzeli na mnie. Em szturchnęła go, aby się wysłowił, ale ten nie miał zamiaru nic powiedzieć. Wzruszyła więc ramionami i otworzyła usta, aby powiedzieć to za niego.

- Stoję i czekam ! – powiedziałam wyczekująco, ale nikt nie chciał udzielić mi informacji.

- Zdradzasz mnie ?! Powiedz mi ! Zrozumiem – Postanowiłam mu trochę ułatwić. Oczy Niall’a powiększyły się do nienaturalnych rozmiarów. Zdenerwowany spojrzał na Emily.

- Ok…Rozumiem…. Taka odpowiedź mi wystarczy, mogłam domyślić się wcześniej…– odwróciłam się z zamiarem opuszczenia pomieszczenia. Nie….Nie chciało mi się płakać, nie byłam smutna, byłam po prostu wkurzona, że nikt mi wcześniej nie powiedział. Zważywszy na to, że Emily również wiedziała i nic mi nie wspomniała.

- Dobra ! Koniec tego ! Niall natychmiast masz powiedzieć jej prawdę ! – Emily wybuchnęła. Popatrzyłam się na nią, a potem na chłopaka. Wziął głęboki oddech i stanął przede mną.

- Chcesz prawdy ?! –zapytał niepewnie. Spojrzałam na niego krzywo.

 - Nie ! Okłam mnie ! – zironizowałam. Spojrzałam na niego wyczekująco. Chłopak po chwili w końcu się przełamał i wyznał mi prawdę... Szczerze ? Zaskoczyło mnie to ! Zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę to chciałam usłyszeć. Może rzeczywiście nie byłam na to gotowa ?

- ŻE CO ?! – tylko tyle byłam wstanie powiedzieć.

***

Od autorki: Witam Was robaczki kochane ! ♥ Wasze komentarze są urocze *__*  Poza tym do zakładki 'bohaterowie' została dodana nowa postać wraz z opisem (Margaret). Żeby Was nie zanudzać...

1. Jak myślicie... Co usłyszała Kate od Niall'a ? :))

2.Boicie się pająków ? ;P

3. Słyszałyście nowe piosenki 1D ? Czekacie na płytę ? ;D

Do napisania ♥ ~ Maddix

Rozdział 15

 Rozdział dedykowany Nathie <3 Dziękujemy za tyle dobrych słów misiaku  <3

Ja naprawdę nie miałam już sił. Wola walki ustąpiła wtedy kiedy zemdlałam. Mój plan był prosty – jeśli go nie uratują, zażyje jakieś tabletki i gra skończona. Umrę przy nim  i dla niego – takie były moje założenia. Jednak... bóg istnieje... zostawił go dla nas.

- Wiedziałem, że nas nie zostawi. – powiedział Harry, a ja spojrzałam zdezorientowana w stronę łóżka Louisa. Miał otwarte oczy i delikatny uśmiech na ustach.

- Nigdy Harreh, nigdy. – powiedział Lou i uśmiechnął się szerzej. Harry rzucił się na niego, przytulając go z całych sił, a w całej sali rozległ się zmęczony, lecz donośny, śmiech Tommo. Po kolei przytulali go wszyscy – od szczęśliwego Nialla do roześmianej Dan. Kiedy już wszyscy go przytulili, ja stałam wciąż sparaliżowana. Wszyscy spojrzeli na mnie z błyskiem w oku. Uśmiechnęłam się tylko nieśmiało do Louisa i pomachałam delikatnie. Głupio mi było jakoś tak.

- Cześć.. miło widzieć twój uśmiech, wiesz? -  powiedziałam a Louis jeszcze szerzej się uśmiechnął. Harry podszedł do mnie i potrząsnął mną.

- Tylko tyle masz mu do powiedzenia? Po tym co sobie powiedzieliście wcześniej? – zapytał Harry szczęśliwy i zdezorientowany równocześnie. Louis zrobił pytającą minę.

- Kiedy wcześniej? Ja nic nie pamiętam... – powiedział, a Harremu opadły ręce. Wszyscy spojrzeli na mnie wzrokiem mówiącym "Spokojnie, Em na pewno sobie przypomni".  Lekarz odchrząknął i spojrzał pocieszająco na mnie.

- No cóż... jak mówiłem wiara jest silna bronią. W każdym razie zabieram go teraz na badania. – powiedział i szybko dwie pielęgniarki przesadziły go na wózek, po czym wyjechali z sali. Rzuciłam się na łóżko i westchnęłam ciężko.

- Emily, na pewno sobie przypomni… nie mógłby zapomnieć o czymś tak ważnym. – powiedziała Kate i usiadła obok mnie.

- A wiecie co? Może to i lepiej, że nie pamięta... był na jakimś haju, pewnie nawet nie mówił prawdy. – wyszeptałam a Liam szturchnął mnie lekko.

- Przestań tak mówić! On cię kocha, i ty jego też. – powiedział, a Dani pokiwała głową. Akurat w tym momencie pielęgniarki z powrotem przywiozły Lou. Szybko się ulotniły, a Louis spojrzał na mnie.

- Kogo kochasz? I kto kocha ciebie? – zapytał i spojrzał po nas wszystkich. Zayn wyrywał się do odpowiedzi jednak rzuciłam w niego poduszką.

- Moją maskotkę. Tak, tak. – powiedziałam, jednak było widać, że mi nie uwierzył. – Tak właściwie... czemu tak szybko z tego badania wróciłeś?

- Sala była zajęta. – odpowiedział oschle i delikatnie podniósł się, przechodząc na łóżko. – Może pojedziecie do domu? Wyglądacie na przemęczonych.

- Ja zostaję. – powiedziałam, jednak Louis szybko zaprzeczył.

- Nie trzeba. Poradzę sobie. – powiedział i nawet nie patrząc na mnie, pomachał reszcie i odwrócił się plecami do nas. Wyszliśmy z sali a ja byłam zdziwiona i zła.

- Co mu odbiło co? Dlaczego stał się taki oschły w stosunku do mnie? – pytałam kiedy wsiadaliśmy do auta. Niall spojrzał na mnie sceptycznie i uśmiechnął się kpiąco.

- Emily, pomyśl jak on się poczuł, jeżeli dowiedział się, że ty kogoś kochasz?

- Ale przecież chodzi o niego!

- Ale on o tym nie wie! Ma pewnie teraz złamane serce, ot co. – powiedział a wszyscy wydali głośne "Właśnie!". Spojrzałam na nich i westchnęłam.

-Może macie racje... ale brak mi odwagi, żeby powiedzieć mu co czuję.

- Skarbie, wtedy powiedziałaś, teraz też ci się uda. - powiedział Zayn i akurat dojechaliśmy na miejsce. Wysiedliśmy z auta i weszliśmy do domu. Liam z Dani udali się na spacer, twierdząc, że muszą odreagować. Nasza reszta usiadła w salonie. Niall i Kate rozsiedli się na kanapie, Harry obok mnie na ziemi, a Zayn na fotelu. Spuściłam głowę, a kiedy ją podniosłam, napotkałam wzrok Nialla.

- Czego?

- Głodny jestem. – powiedział i uśmiechnął się wesoło.

- A co ja kucharka? Niech ci Kate coś zrobi.

- Ale ja bym zjadł tacos.

- I co w związku z tym? - zapytałam, a Harry spojrzał na Nialla domyślając się o co chodzi.

- Ty robisz najlepsze tacos! – powiedział a Harry i Zayn pokiwali głowami. Kate spojrzała na Nialla złym wzrokiem.

- Ej!

- Przepraszam Katie, ale… ty za to robisz lepsze kanapki! – powiedział a ja zaczęłam się śmiać. Niall cmoknął Kate w policzek, a ja udałam się do kuchni. Po godzinie na stole stały pyszne tacos. Farbowany chwycił jednego i zaczął mruczeć.

- Ale mi dobrze... jejku Emily… EMILLYYYYYYYYYY! -  zaczął krzyczeć Horan a ja spojrzałam na niego przerażona.

- Doszedłeś już czy nie? – zapytałam a reszta wybuchnęła śmiechem.

- Tak doszedłem. Dziękuję ci za te wspaniałe popołudnie. Nigdy jeszcze tak wspaniale się nie czułem. – powiedział Niall, a Kate strzeliła udawanego focha, bo było widać, że chce jej się śmiać.

- Oh Niall kocie, ty też byłeś wspaniały. Tylko umiesz sprawić, że mogę krzyczeć. Jesz te tacos z taką pasją... mrr. - powiedziałam i znów zaczęliśmy się śmiać. Kate pogroziła mi placem, a ja uśmiechnęłam się szeroko. -  Nie no Katie … Horan jest cały twój!

- No ja myślę! – powiedziała i pocałowali się słodko.

- Zostawmy już temat tacos… Emily... kiedy porozmawiasz z Louisem? – zapytał Harry, a wszyscy spojrzeli na mnie uważnie.

- Nie wiem, może jutro.

- Może? Dziewczyno! Wyjaw wreszcie to co czujesz… dobrze wiesz, że on cię kocha. – powiedział Zayn a ja spojrzałam na niego wesoło.

- Nie mów hop za nim nie skoczysz. – powiedziałam i uśmiechnęłam się delikatnie. Odstawiłam talerz z tacos i weszłam na górę po schodach. Wpadłam do pokoju mojego i Tommo. Ogarnęłam tu trochę, złapałam koszulkę Louisa ze znakiem supermana na klatce piersiowej  i postanowiłam się umyć. Po 20 minutach, w koszulce Louisa wyszłam czysta i stanęłam jak wryta. Na łóżku siedział Harry i oglądał zdjęcia Tomlinsona.

- Co ty tu robisz? – zapytałam i wytarłam ręcznikiem włosy.

- Nie chciałem siedzieć tak sam u siebie... ale jeśli ci przeszkadzam to...

- Nie no co ty! Wcale mi nie przeszkadzasz. - powiedziałam i uśmiechnęłam się wesoło. Wzrok Harrego spoczął na moim ciele. Był tak przenikliwy, że miałam wrażenie iż widzi moją bieliznę. Zarumieniłam się delikatnie, co Harry zauważył bo szybko odwrócił wzrok.

- Dziękuję ci, że byłaś przy mnie kiedy Louis... kiedy jego stan był zły. – powiedział, a ja usiadłam obok niego i złapałam go za rękę.

- To ja ci dziękuję! Gdyby nie ty to... pewnie byłoby ze mną krucho. – powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego nieśmiało. Przytulił mnie mocno i nagle poczułam coś mokrego na mojej koszulce – to były łzy Harrego. Otarłam je z jego policzka i spojrzałam na niego z troską.

- Masz na sobie jego koszulkę... tą z czasów x-factora. Wtedy byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, a on był taki zabawny, spontaniczny. I wszystko się zmieniło odkąd zaczął się spotykać z El... stał się taki sztuczny, nie prawdziwy, taki... nie mój. Ale pojawiłaś się ty... sprawiłaś, że znów się stał tamtym Louisem z czasów XF. Ty sprawiłaś, że ja i on znów jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Dziękuję ci za to Emily, z całego serca. -  powiedział Harry, a ja miałam łzy w oczach. Pogłaskałam go po policzku i przytuliłam mocno.

- Nie ma sprawy Harreh, nie ma sprawy. – powiedziałam i uśmiechnęłam się wesoło. Resztę wieczoru spędziliśmy na pogaduszkach, bitwie na poduszki i śmiechu. Było grubo po 24.00 kiedy poszłam spać. A w nocy śniłam o… uśmiechu Louisa.

                                               *Rano*

Obudziłam się wypoczęta i zadowolona. Dzisiaj miałam prosty plan – porozmawiać z Louisem o tym o czym zapomniał – o miłości. Szybko się odświeżyłam i ubrana w to zeszłam na dół, gdzie czekała już  Kate, Niall i Zayn. Uśmiechnęłam się do nich i złapałam kanapkę z talerza.

- Cześć misiek. Wstałaś w sam raz, właśnie jedziemy do Louisa. Czekamy tylko na Harrego. - powiedział Zayn, a ja pokazałam mu kciuk w górę.

- A Liam i Dani?

- Już tam są. – powiedział i wyszczerzył swoje białe ząbki. Z góry właśnie zszedł Harry, przy okazji potykając się o pudełko z napisem "Niallowe" i prawie się przewracając. Udaliśmy się do samochodu i po 15 minutach byliśmy pod szpitalem. Pod salą czekali już Danielle i Liam  ze złymi minami.

- Ej, ej gołąbki co się stało? – zapytałam, a Liam spojrzał na mnie wściekłym wzrokiem, że aż odskoczyłam do tyłu.

- Pytaj się jego nie mnie. – powiedziała Dan, a ja i reszta wydaliśmy głośne "ŁOT DE FAK?" – Pokłóciliśmy się.

- O co? – zapytała Kate i spojrzała na nich.

- O dziecko. – powiedział Liam, a ja poczułam jak nogi mi miękną. Usiadłam na krześle i spojrzałam na miny pozostałych. Były dokładnie takie.

 - Będziecie mieli dziecko!? – krzyknęłam na cały korytarz, aż wszyscy się na mnie spojrzeli.

- Co? Nie! Jakieś dziecko tu przyszło i się zapytało czy znajdziemy jego mamę. No i się pokłóciliśmy kto go zaprowadzi. – powiedział Li, a ja walnęłam się w czoło.

- Idioci.  – uciął krótko Harry i weszliśmy do sali. Louis siedział na łóżku i czytał jakąś gazetę. Kiedy zobaczył nas uśmiechnął się szeroko. Odłożył gazetę i pomachał nam energicznie.

- Cześć ludzie! Stęskniłem się. – powiedział i uśmiechnął się do wszystkich – ale nie do mnie.

- Cześć Tommo. Co słychać? – zapytałam, a on spojrzał na mnie zły.

- Nagle cię to interesuje? – zapytał zdenerwowany, a ja zrobiłam złą minę.

- Interesowało mnie zawsze! Dla twojej informacji kiedy tu leżałeś, ja siedziałam cały czas przy tobie, pragnąć abyś się wreszcie obudził! – krzyknęłam i kątem oka zobaczyłam jak reszta wycofuje się z sali.

- Uważaj bo ci uwierzę! Na pewno siedziałaś gdzieś z tym gościem, którego "kochasz"! – krzyknął, a ja spojrzałam na niego nieśmiało.

- Masz rację. Siedziałam z nim. Cały czas, nie ruszałam się z miejsca. Ani na krok. – powiedziałam, a on spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

- Powiedz mi kto to.

- Proszę bardzo. – powiedziałam i uśmiechnęłam się nieśmiało. – Louis William Tomlinson.  – kiedy Lou usłyszał swoje imię i nazwisko momentalnie jego twarz przybrała łagodny i zdziwiony wyraz. – Nie pamiętasz tego, ale...  po tym wypadku obudziłeś się na chwilę. Zacząłeś mnie przepraszać i w ogóle... no i... no wiesz... wyznaliśmy sobie miłość. Ja wiem, że byłeś nie w pełni przytomny, więc jeśli po prostu wcale nie czujesz tego co ja to... - zaczęłam ale nie dokończyłam bo Louis podniósł się z łóżka, podszedł do mnie i pocałował z całej siły.  Jego ręce spoczęły na moim pasie, a moje na jego szyi. Trwaliśmy tak złączeni w pocałunku, gdy nagle usłyszeliśmy oklaski.

- NARESZCIE . KURWA NARESZCIE! - krzyknął Zayn i zaczął machać rękami i nogami w przód i tył jakoś tak. Podeszłam do niego i walnęłam go w twarz.

- Dziękuję. Odwala mi.  – powiedział , ale uśmiechnął się przy tym jakoś tak... psychopatycznie.

- Mówcie mi tu zaraz... wyznaliście sobie miłość? – zapytała Kate, a wszyscy zrobili wyczekujące miny.  Spojrzeliśmy po sobie z Louisem i uśmiechnęliśmy się.

- Nie, ale mówię to teraz. Kocham cię Emily. – powiedział, a ja pogłaskałam go po policzku i złączyłam nasze dłonie.

- Ja ciebie też kocham Louis. – powiedziałam, a wszyscy zrobili głośne "aww". Nagle do sali wpadł lekarz.

- Panie Tomlinson?

- Tak?

- Co pan tu robi 

- Stoję?

- Ale powinien pan leżeć?

- Nie?

- Tak?

- Nie?

- Tak?

- Zamknąć się! – krzyknęłam i spojrzałam na lekarza oraz Lou. - Uspokójcie się natychmiast.

- Masz rację Emily. Ale i tak się masz położyć Louisie. -  powiedział lekarz i popchnął go delikatnie.

- Nie? – zaczął Louis, ale tym razem ja go popchnęłam na łóżko. - Teraz ci się zachciało Emily?

- Och zamknij się głupku i odpoczywaj. – powiedziałam i przykryłam go kołdrą, po czym pocałowałam go w usta.

- Ej jak myślicie czy te auto, które chciało potrącić Emily... to było specjalnie czy przypadkowo? – zapytał Harry i spojrzał na mnie, a potem na Louisa.

- Wolałbym myśleć, że to był czysty przypadek. – powiedział Tommo i zacisnął usta w wąską linię. Podeszłam do niego i pogłaskałam po głowie.

- Niestety ja jestem pewna, że to było specjalnie. I nawet wiem kto siedział w tym samochodzie. – powiedziałam a wszyscy spojrzeli w moją stronę. – To była Eleanor. Jestem tego nawet więcej niż pewna. - powiedziałam a wszyscy wydali okrzyk zdziwienia. Louis podniósł się z łóżka i spojrzał na mnie badawczo.

- Jakoś ciężko mi uwierzyć, że mogłaby… przecież ona jest taka kochana, słodka i niewinna. – powiedział Louis, a mnie zakuło serce. Może on nadal ją kocha?

- Tommo pomyśl, jak się poczuła kiedy z nią zerwałeś. Pewnie pomyślała, że to przeze mnie i chciała mnie zniszczyć. Kobieta zraniona jest nieprzewidywalna. – powiedziałam, a Zayn spojrzał na mnie krzywo.

- Jeżeli ty normalnie jesteś nieprzewidywalna to ja nie chcę wiedzieć co będzie jak ktoś cię zrani. – powiedział i wszyscy zaczęliśmy się śmiać. Następne godziny spędziliśmy na śmianiu się, gadaniu i graniu w butelkę. W pewnym momencie poczułam wielką ochotę na kawę.

- Dobra kurczaki, idę po kawę. Chce ktoś coś? – zapytałam i nagle wszyscy zaczęli wykrzykiwać swoje prośby. Zapisałam wszystko na kartce i uśmiechnęłam się. - Kto mi pomoże? – i nagle wszyscy umilkli. Złapałam za ramię Nialla, bo był najbliżej i wyciągnęłam go z sali.

- Dlaczego wzięłaś mnie? Czyż nie jestem za słodki? – zapytał, a ja spojrzałam na niego.

- Nie nie jesteś. A teraz rusz seksowną dupę i chodź! – powiedziałam i poszliśmy w stronę automatów z kawą. Farbowany zarzucał jakimiś żartami  i o dziwo były śmieszne. Nagle stanął jak wryty.

- Ej Nialler co ci jest? Niall? FARBOWANY! – krzyknęłam, a on nagle zatkał mi usta i wciągnął do jakiegoś schowka na miotły. Spojrzałam na niego dziwnie.

- Słuchaj... pragnę ci przypomnieć, że ja i ty jesteśmy w związkach więc nie licz na żaden szybki numerek.

- Emily... że co!? Nie! Tam na zewnątrz jest taka dziewczyna... dokładnie moja była. Ona mnie śledzi od kilku dni, chce żebym znów z nią był. – powiedział blondynek, a ja wytrzeszczyłam oczy.

- No chyba ją coś boli, ja jej zaraz tu wytłumaczę, że... – i nie dane mi było dokończyć ponieważ drzwi do schowka się otworzyły, a że ja i Niall się o nie opieraliśmy to wypadliśmy na zewnątrz. Spojrzałam do góry. Nade mną stała brunetka, średniego wzrostu. Miała tyle tapety na ryju, że spokojnie mogłam wytapetować nią sobie pokój. Niall podniósł się i podał mi rękę abym ja też mogła.

 - Niall! Ale przypadek! Nie wiedziałam, że cię tu znajdę. – powiedziała plastikowa, a Niall uśmiechnął się krzywo.

- Oczywiście. Margaret, słuchaj przestań za mną chodzić jasne?

- Ale ja chcę tylko, żebyśmy byli znowu razem!

- Odsuń się wyrobie przetwórni plastiku, bo jak zaraz tego nie zrobisz to poczujesz gniew Sparks. – powiedziałam do tej całej Margaret, złapałam kawy i razem z Niallem udaliśmy się w stronę sali Louisa.

- Emily... dzięki.

- Ty mi nie dziękuj, tylko lepiej powiedz to Kate. – powiedziałam i stanęłam przed drzwiami do sali Tommo.

- Nie mogę. Nie chcę, żeby ona się nie potrzebnie denerwowała. – powiedział i stanął naprzeciwko mnie.

- Ale ona musi wiedzieć! – krzyknęłam i spojrzałam zła na niego.

- NIE! – również podniósł głos. Nagle drzwi od sali otworzyły się. W progu stała Kate i Zayn.

- Stało się coś? Czemu się kłócicie? – zapytała Kate i wzięła ode mnie kawy.

- Nie. Nic się nie stało. Jeszcze. - powiedziałam i spojrzałam na Nialla. Dam mu trochę czasu... musi powiedzieć Kate co jest grane. A jeśli nie zrobi tego... to ja to zrobię.

                                                            ***

Od autorki: Siemano kurczęta! Nowy rozdział na blogu i w życiu bohaterów. Jak napisałam na początku, rozdział jest dedykowany Nathie, ponieważ jej komentarz mnie wzruszył i to bardzo <3 Dziękujemy ci skarbie za te miłe słowa xx Dobra, pytania na dziś:

1. Jak myślicie... Louis naprawdę kocha Emily? Czy jednak El wciąż coś dla niego znaczy?

2. Czy Margaret (była Nialla ) namiesza w związku Nialla i Kate?

3. Kto jest waszym ulubionym bohaterem tego opowiadania? 

Do następnego niedźwiadki! <3