Rozdział 27

- Chwileczkę….czy kalafior to taka sałata wyglądająca jak popcorn?! – zapytał Harry, a ja spojrzałam na niego jak na idiotę.

- Nie wiem kto cię uderzył w głowę, ale to musiało być coś ciężkiego. –powiedziałam, a wszyscy przytaknęli głowami.- Wracając, chcecie mi powiedzieć, że zakończyliście współpracę z tymi … debilami, bo .. bo co?

- Ale pomyśl, to wygląda jak popcorn. Ale jak gryziesz to wiesz .. jesz i jesz.. i ciągle chuja czujesz.- powiedział loczek i spojrzał na mnie wesoło.

- Nie czuję chuja, bo nikt mi go nie dał.- odpowiedziałam, na co Niall parsknął śmiechem.

- Louis ci go nie dał bo go nie ma.- powiedział Horan, a ja zaczęłam się śmiać i przybiłam z nim żółwika.

- Odezwał się ten, który swoje przyrodzenie nosi w pudełku po zapałkach.- odgryzł się Tommo, na co zareagowałam jeszcze większą salwą śmiechu, tak jak reszta.

- Wracając do pytania Emily, zakończyliśmy z nimi współpracę, bo byli pierdzielnięci i chcieliśmy wolności.- powiedział Liam, a ja przytaknęłam.

- Louis, nie wiem jak ty, ale według mnie kalafior nie ma nic wspólnego z penisem.- powiedział ni stąd ni zowąd Hazza.

- Według mnie mój penis jest świetny, nadaje się do wielu interesujących rzeczy, jest wielofunkcyjny, zmienia swój rozmiar w zależności od oglądanego obiektu.

- A ty bawisz się w akwizytora Mango? ‘Tylko dziś penis Louisa, w atrakcyjnej cenie 69,69$!’. – zapytałam i spojrzałam na swojego chłopaka.

- Biorę! Po proszę do tego paczkę gumek oraz wibrator.- powiedział Harry i zaczął wyciągać pieniądze z portfela.

- Nie ma wibratorów, Emily zużyła. Badum tss.- powiedział Zayn, ale zmierzyłam go szybko wrednym wzrokiem.

- Po co chłopakowi wibrator?- zapytała Danielle i spojrzała podejrzliwie na Harrego.

- W dupie to mam.- powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko.- Te zdanie było również odpowiedzią na twoje pytanie Dani.

- Jesteś gejem?- zapytała Kate i spojrzała na loczka, na co on podrapał się po głowie.

- Masz w dupie jego wibrator?- zapytał Louis i zaczął oglądać mój tyłek.

- Jestem biseksualny. Kocham wszystkich.- powiedział, a ja odepchnęłam Louisa łapiącego mnie za tyłek i spojrzałam na przyjaciela.

- Wszystkich? Zwierzęta, przedmioty, drzewa?- zapytałam, a Harry uśmiechnął się szeroko.

- Jakie przedmioty?

- Fotele na przykład.

- Jakie fotele?

- Z miękkiej skóry.

- To tak, fotele tak.- powiedział a Liam spojrzał na niego jak na debila.- Czasami grabie są użyteczne.

- Masturbujesz się grabiami? Tą częścią z kijem czy tą z ząbkami?- zapytałam, a Niall zaczął się śmiać.

- A jak myślisz?

- Myślę, że jesteś sado maso, więc tą z ząbkami. Chociaż nie wiem jak to robisz.

- W dzisiejszych czasach można się wszystkim masturbować. Nawet wiadrem. – powiedział Liam i napotkał mój podejrzliwy wzrok.- Nie żebym próbował, czy coś.

- Emily, to ona, bogini seksu, jest napalona, mokra na wejściu. – zaczął śpiewać Horan, a ja spojrzałam na niego krzywo.

- Przepraszam?! – powiedziałam, a Zayn złapał mnie za rękę.

- Nie przepraszaj skarbie, my lubimy napalone.- powiedział, a ja walnęłam się w czoło. Zastanawiam się jaki sens ma ta rozmowa. Nagle drzwi wejściowe się otworzyły, a w nich stanął kurier z kwiatami.

- Emily Sparks?- zapytał, a ja podniosłam się do góry.

- Tak, to ja. Te kwiaty .. są dla mnie?- zapytałam, a kurier pokiwał głową i dał mi do podpisania jakąś kartkę.

- Do widzenia! – powiedział i wręczając mi kwiaty, opuścił dom.

- Od kogo?- zapytał Louis, a ja spojrzałam na kwiaty. Słoneczniki- moje ulubione. Ktoś musi mnie dobrze znać. Z kwiatów wypadła karteczka, którą podniosła Danielle.

- ‘ Dla najwspanialszej osoby na świecie. Dla mojej najlepszej przyjaciółki, której dziękuję za wszystko. X’ – przeczytała Dani i zrobiła minę w stylu: To jest takie urocze, koffffffam, całuję, i 696969 buziaczków.

- Jejku … czy wysłał to ktoś z was?- zapytałam i chyba Niall chciał coś powiedzieć, jednak zrezygnował.

- To ja!- powiedział Harry a ja spojrzałam na niego z powątpieniem.- Dobra to nie ja, ale mógłbym to być ja! Mam podobne pismo.

- Harry, ten napis jest wydrukowany. – powiedziałam i spojrzałam na niego jak na czubka.

- No właśnie … a ja mam, podobne pismo jak piszę na komputerze. – powiedział, a wszyscy walnęli się w czoło.

- Ciekawe od kogo.- powiedział Louis i spojrzał podejrzliwie na kwiaty.

- Uspokój się panie zazdrosny. To od mojego przyjaciela.

- Tak się zaczyna, a potem dzieci.

- Jakie dzieci?!

- Nie wiem, jakieś dzieci. Stoją po złej stronie torów z kieszenią pełną marzeń! – powiedział Tomlinson, a ja podeszłam do niego i złapałam go za głowę.

- Zmień. dilera.- wyszeptałam mu do ucha i przygryzłam lekko jego płatek. Poczułam jak przechodzą go dreszcze podniecenia, a kiedy się odwróciłam wszyscy mieli powykrzywiane twarze.

- Moglibyście się seksić gdzieś indziej, a nie na naszych oczach? Jeśli będziecie chcieli zostać sami, if u know what i mean, to powiedzcie: ciasteczkowy budyń. Wtedy będziemy wiedzieli, że będzie seks.- powiedział Liam, a ja spojrzałam na Louisa.

- Ciasteczkowy budyń. – powiedziałam, a daddy się uśmiechnął.

- Tak, hasło to ciasteczkowy budyń.

- Nie Liam, CIASTECZKOWY BUDYŃ!- powiedzieliśmy na równi z Louisem, a Liam wytrzeszczył oczy, złapał za rękę Danielle, która złapała resztę i pobiegli na górę. Na dole został tylko Harry.

- A ty nie idziesz? – zapytałam, a on pokręcił przecząco głową.

- Chcę brać w tym udział.

- Zapomnij. – powiedział Louis, a Harry zrobił minę szczeniaczka.

- No proszę! Ja jestem bardzo dobry w .. no wiecie. Ludzie sobie mnie chwalą!

- NIE!- ja i Louis krzyknęliśmy w odpowiedzi, na co Harry wygiął usta w podkówkę. Już stał na schodach, kiedy szybko do niego podleciałam, przytuliłam od tyłu i pocałowałam w policzek.

- Następnym razem, skarbie. – wyszeptałam mu do ucha, na co loczek uśmiechnął się szeroko i pocałował mnie z całej siły w usta, po czym udał się w podskokach na górę.

- Czy zawsze będziesz się całować w usta z przyjaciółmi?- zapytał Louis i złapał mnie w pasie przyciągając do siebie i składając na moich ustach namiętny pocałunek.

- Tak, to jest fajne. Wiesz, że ja jestem niewyżyta, soł muszę tak robić!- powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko, na co Tommo zareagował śmiechem. Pociągnął mnie na kanapę i usiedliśmy. Objął mnie ręką w pasie i położył swoją głowę na moim ramieniu.

- Co robimy?

- Zapomnij o seksie, nic z tego kolego. – powiedziałam a Louis zrobił smutną minę. Złapałam za pilot i włączyłam na ostatnio włączany program. Moim oczom ukazało się … porno.

- Louis … ty ostatni oglądałeś telewizor… - powiedziałam i ledwo powstrzymywałam się od wybuchnięciem śmiechem. Chłopak zarumienił się i starał przełączyć kanał jednak w nerwach nie umiał tego zrobić.

- To .. samo się włączyło .. ja tego nie oglądałem …- jąkał się Louis, gdy wreszcie udało mu się przełączyć kanał. Teraz leciało animal planet.

- No świetnie Louis .. nie ma to jak dobre porno sobie wieczorem zobaczyć i sobie dobrze porobić, podczas kiedy twoja dziewczyna śpi! – powiedziałam i udawałam obrażoną, ale w głębi duszy śmiałam się jak głupia.

- Emily, no co ty ja nie oglądałem tego. Nie mógłbym się podniecić przy innej dziewczynie, kiedy taka seksowna laska jak ty, leży u mnie w łóżku! – powiedział i zaczął całować moją szyję, a ja się zaśmiałam. Spojrzałam na telewizor i ujrzałam parę świnek morskich uprawiających … no w każdym razie hodowla ziemniaków to, to nie była.

- Louis, czy ty mi chcesz coś przekazać?- zapytałam i pokazałam na chomiki, a szatyn wybuchnął śmiechem i pokręcił głową. Pocałowałam go w usta, gdy nagle na dół zszedł, a raczej biegł i wyjebał się, po czym sturlał się ze schodów Niall.

- Ej, seksiaki, idziemy na imprezę!- powiedział i usiadł mi na kolanach.

- Po pierwsze: wypierdzielaj mi z kolan, bo trzepnę cię w łeb. Po drugie: kto idzie i gdzie?- zapytałam, a Niall posłusznie zszedł z moich nóg, ale złapał mnie za rękę i pomachał nią w tył i przód. On ma nawalone w głowie, pewnie Kate go czymś narkotyzuje.

- Ja, ty, Kate i Louis. Reszcie się nie chce. Idziemy do klubu ‘Vegas.’ O 20.00.

-O 20.00 … to tylko 3 godziny, a ja nie mam umytych włosów! O nie! Idę o Kate się przyszykować. – powiedziałam i wybiegłam z salonu do pokoju przyjaciółki.

- To co kochanie, szykujemy się? – zapytałam brunetkę, a ona uśmiechnęła się szeroko i pokiwała głową.

                                               *3 godziny później*

Po trzy godzinnym szykowaniu, byłam gotowa. Kate, na początku nie chciała ubierać sukienki, ale uderzyłam ja w twarz i powiedziała, że jednak pójdzie w  tym. Zeszłyśmy na dół, gdzie czekali już nasi chłopcy. Louis, ubrany w białą koszulę i dżinsy rurki, a Nialler w koszulkę polo i również dżinsy. Na nasz widok za gwizdali, a ja trzepnęłam ich w łeb.

- Przestańcie na nas gwizdać, bo nie odpowiadam za siebie. – powiedziałam, a farbowany zaśmiał się cicho. Wsiedliśmy do auta i po 20 minutach byliśmy w klubie. Wydaje mi się, że .. będzie ciekawie.

                                                 * 4 godziny później*

LA LA LA, KOTKI MAŁE DWA, SIUBUDUBU, MAŁY PIESEK, LOUIS TO JE MAŁY OSESEK. Dobra … podsumowując: wszyscy jesteśmy najebani, bywa. Ja i Louis, cały ten czas przetańczyliśmy to samo Kate i Nialler. Tommo marudził, że bolą go nogi, więc usiedliśmy do stolika. Zaraz dołączyła do nas słit parka.

- Bolą mnie nogi.- powiedziała brunetka i oparła się głową o stół.

- Jak cię bolą nogi, kup sobie ostrogi. – powiedziałam, a Kate spojrzała na mnie dziwnie.- No co, walę rymy jak z maszyny.

- A gdybym był wielorybem, kochałabyś mnie?- zapytał nagle Louis, a ja spojrzał na niego krzywo. No tak, był najbardziej nawalony z nas wszystkich.

- Tak, kochałabym cię.

- A gdybym był lisem?

- Też.

- A pająkiem?

- To wtedy bym cię rozgniotła butem. – powiedziała, a Louis zaczął płakać.- Żartowałam, też bym cię kochała.

- No to dobrze. – powiedział i oparł się nogami o stół i zasnął. Aha, spoko. Nagle usłyszałam, że zaczyna się wolna piosenka. Chciałam iść z Louisem, ale on zasnął. Co za młot. Opuściłam głowę, gdy zobaczyłam wyciągniętą rękę przed sobą. Podniosłam ją z powrotem i zobaczyłam uśmiechniętego Nialla. Złapałam dłoń i ruszyliśmy na parkiet. Objęłam go za szyję, a on mnie w pasie, po czym przytuliliśmy się do siebie. Uwielbiałam z nim przebywać, był moim najlepszym przyjacielem i często w chwilach krytycznych, pomagał mi.

- Dziękuję. – usłyszałam jego cichy szept i odchyliłam się do tyłu by spojrzeć mu w oczy.

- Za co?

- Za to, że jesteś. Oraz, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Te kwiaty dzisiaj rano .. to ja wysłałem. Chciałem ci podziękować, za to wszystko co zrobiłaś dla mnie. – powiedział i uśmiechnął się nieśmiało w moją stronę. Z moich oczu poleciała łza, a ja uśmiechnęłam się do niego.

- A ja tobie dziękuję, za bycie najbliższą mi osobą. – powiedziałam i mocno się przytuliliśmy, po czym pocałowałam go w policzek.

- Ej .. czemu ci ludzie się tak patrzą?- zapytał nagle Niall i rozejrzał się po sali. Wszyscy gapili się w naszą stronę.

- Może dla tego, że piosenka skończyła się 5 minut temu, a my wciąż tu stoimy. – powiedziałam i z burakiem na twarzy zeszłam z parkietu.

- Idziemy do domu? – zapytała Kate, a ja pokiwałam głową. Wyszliśmy z klubu i udaliśmy się do samochodu, który zawiózł nas pod dom. Zaprowadziłam Louisa do naszego pokoju i posadziłam na łóżku. Sama usiadłam obok niego i zdjęłam zbyt wysokie szpilki. Nagle poczułam usta Louisa, całujące moją szyję i jego ręce rozpinające moją sukienkę.

- Co ty robisz?- wyszeptałam, ale w odpowiedzi dostałam namiętny pocałunek. Nasze języki toczyły bitwę, a ja czułam jak moja sukienka znajduje się na ziemi. Ręce Louisa zaczęły delikatnie gładzić moją skórę, a moje zajęły się odpinaniem jego koszuli. Po chwili jego usta wylądowały na mojej szyi, a ja poczułam ogarniającą mnie falę gorąca i podniecenia. Popchnął mnie delikatnie na łóżko, po czym zwisł nade mną. Uśmiechnęłam się do niego i zdjęłam jego koszulę po czym rzuciłam ją w kąt. Jego usta zaczęły całować mój dekolt, a jego ręce szybko i sprawnie rozpięły mój stanik. Poczułam jak moje ciało drży pod dotykiem jego warg na moich piersiach. Westchnęłam cicho, a potem .. a potem, dobrze wiecie co się działo.

                                                   * 1,5 miesiąca później*

Był już listopad, robiło się co raz zimniej. Odkąd Kate dowiedziała się, że ja i Louis .. spaliśmy ze sobą, ciągle się pyta jak było. Jezus Maria, co mam jej książkę napisać?! Czy film na kręcić ze wskazówkami dla niej i dla Nialla? Po za tym, Harry i deska się rozstali, jakże mi przykro. Przygotowania do ślubu, który ma się odbyć w styczniu, idą pełną parą. Ja i Danielle oraz Kate zajmujemy się jej sukienką, zaproszeniami oraz wystrojem kościoła, Harry i Louis dbają o wieczór kawalerski. Ja również zajęłam się wieczorem panieńskim. Wszystko wygląda świetnie, ale .. ja czuję cię coraz gorzej. Jest mi niedobrze, jestem osłabiona. Podejrzewam co mi może być, ale błagam na wszystko, oby moje podejrzenia się nie sprawdziły. Jednak muszę to sprawdzić, więc udałam się do apteki … po test ciążowy. Poczekałam aż wszyscy wyjdą z domu. Louis i Harry poszli załatwiać alkohol, Zayn razem z Liamem poszedł wybierać obrączki, Danielle, Kate i Niall poszli ustalać coś do kościoła, pytali się czemu z nimi nie idę, powiedziałam, że źle się czuje. Przeczytałam instrukcję i wykonałam ją z dokładnością. Zostawiłam test w łazience. Musiałam odczekać dwie minuty. Miałam wrażenie, że ciągną się przez godziny. W końcu czas minął. Weszłam do łazienki i złapałam za test. Nie patrząc na wynik, wyszłam z pomieszczenia i usiadłam na łóżku. Zdobyłam się na odwagę i spojrzałam.

- O boże .. dwie kreski. – wyszeptałam i zakryłam usta ręką. Jestem w ciąży. O mój boże. Przetarłam dłonią twarz i jeszcze raz spojrzałam na test. Pozytywny. Nawet nie zauważyłam kiedy po mojej twarzy potoczyły się słone łzy. Zsunęłam się z łóżka na ziemię, kiedy nagle do pokoju wszedł Niall.

- Przyszedłem zobaczyć jak się czujesz … Emily? Czemu ty płaczesz? – zapytał i szybko podszedł do mnie i usiadł naprzeciwko. Nie potrafiłam wykrztusić słowa więc, po prostu pokazałam mu test. Wziął go do ręki i spojrzał na mnie przerażony.- Jesteś w ciąży?

- Tak, zabiję się. – powiedziałam i jeszcze bardziej się rozpłakałam. Przytulił mnie mocno do siebie i pocałował w głowę.

- Będzie dobrze, skarbie. Dasz rade, pomogę ci. – wyszeptał Niall i zaczął mną lekko kołysać.

- Nie będzie dobrze. Niall?- powiedziałam a on odsunął się ode mnie i spojrzał mi w oczy.

                                                      * Oczami Nialla*

Jestem w szoku. Ogromny, jebanym szoku! Emily .. jest w ciąży, mój boże. Musze jej pomóc, muszę być podporą dla niej. Zdałem sobie sprawę, że powiedziała moje imię, więc szybko się otrząsnąłem.

- Tak?

- Nie możesz nikomu powiedzieć, rozumiesz? – zapytała, a ja poczułem, że robi mi się głupio.

- Emily … przecież i tak się dowiedzą, a Louis musi wiedzieć!

- Powiem im , kiedy będę uważała, że już czas. Obiecaj, że nikomu nie powiesz.

- Obiecuję.- powiedziałem i przytuliłem ją mocno do siebie, a ona znów się rozpłakała. Nie wiem co czuję, ale widzę, że jest zrozpaczona. Usłyszałem trzask i nagle w drzwiach stanęła Kate i Louis. Emily szybkim ruchem, schowała test do kieszeni.

- Co się stało? Czemu płaczesz Ems? – zapytał Louis i spojrzał na mnie podejrzliwie. Tak, masz rację, to moja wina. Jeez.

- Nie nic … smutna historia mi się przypomniała. – powiedziała i pocałowała Lou w usta. Chyba nie uwierzył, ale starał się wyglądać przekonywująco. Emily przetarła twarz z łez i uśmiechnęła się promiennie do Kate, która patrzyła na nią przenikliwie. – Czy użyczysz mi na chwilę swojego chłopaka?

- A po co? – zapytała Kate, a ja sam się zastanawiałem o co jej chodzi.

- Musi mnie zawieść w jedno miejsce. – powiedziała, a ja domyśliłem się co jest grane.

- No dobrze.- powiedziała i uśmiechnęła się delikatnie. Pocałowałem brunetkę w usta i spojrzałem na Emily. Uciszyła Louisa gestem ręki, który chyba chciał coś powiedzieć i wyszła z pokoju. Udałem się za nią, ale zdążyłem jeszcze usłyszeć jak Kate i Lou zastanawiają się co jest nie tak. Podrapałem się po karku i wyszedłem z domu.

- Jedziemy do ginekologa tak?- zapytałem, a ona pokiwała głową. Zapięliśmy pasy i ruszyliśmy szybko.

- Boje się, Niall.

- Nie bój się, jestem tu z tobą. – powiedziałem i złapałem ją za rękę. Chciałem jej dodać otuchy, ale kompletnie nie wiedziałem jak. Cierpiała, a ja tylko mogłem na to patrzeć, bo za chuja nie wiedziałem co mam zrobić.- Przepraszam, że nie jestem w stanie ci pomóc.

- Co ty mówisz, Niall? Pomogłeś mi tak jak jeszcze nikt inny. Jesteś tu, dbasz o mnie. Wspierasz. Dziękuję.- powiedziała i uśmiechnęła się do mnie słabo, by potem znów dać upust emocjom i się rozpłakać. Zajechaliśmy na miejsce i weszliśmy do budynku.

- Państwo umówieni? – zapytała recepcjonistka, a ja w odpowiedzi wyciągnąłem z portfela 200£. – Widzę, że umówieni. Proszę podać nazwisko, jest pani pierwsza w kolejce.- powiedziała i wzięła ode mnie pieniądze, po czym napisała na kartce nazwisko Ems i weszła do gabinetu lekarza. Czekaliśmy jakieś 5 minut, gdy w końcu wywołali jej nazwisko.

- Dzień dobry. Proszę położyć się na kozetce i podciągnąć bluzkę. – powiedziała pani ginekolog, a Emily drżąc ze strachu, posłusznie wykonała czynności. Lekarka przejechała jej czymś po brzuchu, a ja poczułem jak ręka Ems zaciska się na mojej. W końcu pani doktor odłożyła to dziwne urządzenie i uśmiechnęła się do nas.

- Możesz się już podnieść Emily. – powiedziała, a blondynka szybko podniosła się do góry.- Gratuluje. Jesteś w pierwszym miesiącu ciąży.

- Kurwa. – przeklęła dziewczyna i zakryła twarz dłońmi. Lekarka udawała, że niedosłyszała i wypisała termin następnej wizyty, po czym wypchnęła nas z gabinetu. W drodze powrotnej nie rozmawialiśmy. Emily, udawała, że nie płaczę, a ja udawałem, że jej wierzę. Wyszliśmy z auta i stanęliśmy przed naszym domem. Weszliśmy do środka gdzie czekali nas zdenerwowany Louis i zmartwiona Kate. Emily bez słowa udała się na górę.

- Możesz mi powiedzieć, co się dzieje?- zapytała Kate, a ja pokręciłem głową.

- Wszystko jest okay.

- Nie, nie jest! Emily płaczę, wy gdzieś jeździcie, o co chodzi!?- zapytał Louis i spojrzał na mnie zły.

- O nic. Nie ważne. – powiedziałem i zobaczyłem Emily, schodzącą na dół z miską brudnych ubrań. Podleciałem do niej szybko i spojrzałem zmartwiony.- Co ty robisz?

- Chcę zrobić pranie. Spokojnie Nialler, jest dobrze.

- Nie możesz dźwigać takich ciężkich rzeczy. Daj pomogę ci. – powiedziałem i zabrałem od niej koszyk. Emily uśmiechnęła się w podziękowaniu i ruszyła do łazienki. Poszedłem za nią i znów usłyszałem rozmowę Louisa i Kate. Tym razem zastanawiali się … czy ja i Ems nie mamy czasem wspólnej tajemnicy. Mamy owszem, tyle, że nie taką jaką im się wydaje. Podszedłem do Emily i przytuliłem ją mocno. Ona teraz tego potrzebuje. Wsparcia. Więc .. od dziś liczy się głównie ona. Moja najlepsza przyjaciółka.

                                                                      ***
Od autorki: Siemanoooooo! Mam przyjemność powiedzieć, że powracamy z nową energią, zapałem i .. zwrotem akcji! Pewnie wasze myśli szaleją: 'Emily w ciąży?! Co kurwa!?'. Tak kochani, nasza pyskata dziewczyna jest w ciąży! Dzisiaj dwa pytania kurczaki:
1. Jak myślicie co będzie dalej z Emily i jak zareaguje Louis na tą wiadomość?
2. Czy Niall to dobry przyjaciel?
A i uwaga! Następny rozdział pojawi się gdy będzie 15 komentarzy. Tak wiem, limity, ale inaczej was nie zmotywujemy do komentowania, a my naprawdę chcemy wiedzieć, co myślicie. A więc do następnego moje kurczaki! Kocham was xxxxxxxxxx - Maddie.

Rozdział 26

Jestem cała happy ! Czuję się jakbym naćpała się tęczy. Mój niebieski jednorożec może to zaświadczyć ! Wiedziałam, że Lanielle musi być razem. Normalnie ewer, forewer i czugewer jakby to powiedziała moja pani z angielskiego.
- Zapomnij ! – krzyknęłam ze śmiechem do chłopaka i zeszłam na dół.
- To ty zapomnij ! Oczywiste, że to ja będę grzeczniejszy na kawalerskim ! – szybko odpyskował i dorównał mi kroku.
- Ta jasne, już to widzę. Gołe laski tańczące na stole i wymachujące… - skrzywiłam się- …ubraniami. Ja już tam wiem ! – pokiwałam mu palcem przed nosem.
- Ależ słonko tam nie będzie żadnych dziewczyn … - próbował mnie przekonać swoim szerokim uśmiechem.
- Masz racje stary. Nie będzie żadnych dziewczyn  - powiedział Harry zarzucając blondynowi rękę na ramię – Będą gorące, seksowne laski. O TAK ! – ucieszył się jak małe dziecko, ale widząc piorunujący wzrok Farbowanego odchrząknął znacząco – To znaczy….eee…yyy….bo ten…. Taki dżołk nie ? – szturchnął mnie lekko w ramię- Tak naprawdę przyjadą starsze panie po 60-dziesiątce i upieką nam ciasto.- Zaśmiałam się głośno i pokiwałam głową z dezaprobatą. Był taki zabawny jak się tłumaczył.
- Jesteś nienormalny. Leczysz się na coś ?
- Tak, na migdałki  – wyszczerzy się do mnie ukazując swoje dołeczki.
- Puknij się !
- eee… tak sam… ? sugerujesz coś ? If you know what I mean –poruszał zabawnie brwiami
 i przyciągnął mnie do siebie.
- Tak. Sugeruję, że masz się puknąć w czoło – chłopakowi zrzedła mina. Szeroko się uśmiechając pocałowałam go w policzek, a chłopak uśmiechnął się do mnie uroczo
- Nie odwracaj kota ogniem! – wtrącił się Niall
- Nie mamy kota…
- Jakiego kota ?
- Powiedziałeś kota…
- Co ?
- Co co ?
- Ty powiedziałeś co, więc się pytam co ?
- Ale, że co ?
- Że kota
- Co ty masz z tym kotem ? Jakieś dziecięce marzenia ? Kupię Ci go jak go tak bardzo chcesz.
- Nie chcę żadnego kota ! – wykrzyknęłam zdenerwowana tą dziwną rozmową.
- Nie wmawiaj mi ! Wiem, co usłyszałem !
- To ty mi nie wmawiaj ! – Stanęliśmy naprzeciw siebie mierząc się wzrokiem.
- Kotem ? Mówiliście coś o kocie ? Niall, użyłeś starego przysłowia ‘Nie odwracaj kota ogonem’ czy można to zaliczyć jako związek frazeologiczny, który przedstawia sprawę w sposób fałszywy bądź wykrętny. Zastosowaniem w zdaniu może być na przykład ‘Nie odwracaj kota ogonem! Wszyscy i tak wiedzą, jak było’.  Poza tym nie dziwię się, dlaczego kotem, a nie psem. W końcu kotki są słodkie, mają takie małe uszka i takcie małe łapki i są prześliczne. Uwielbiam kotki ! – Staliśmy tępo wpatrując się w chłopaka i nie wiedzieliśmy, co powiedzieć. Jemu naprawdę brakuje w mózgu jakiejś piątej klepki. W sumie… Pierwsza zasada rozmów przy Harrym brzmi… ‘Nigdy, ale to nigdy nie wypowiadaj słowa ‘kot’, bo nie zamknie się przez pół godziny i będzie nawijał jak stara katarynka’. OKEY… troszeczkę za późno.
- Czy ty zamiast mózgu masz nieposkładaną krostę rubika czy co ? – odezwałam się pierwsza, aby przerwać tą niezręczną sytuację. Brakowało tylko dźwięku świerszcza jak w filmie o.O
- Cieszę się, że u ciebie wszyscy zdrowi – Niall wymusił sztuczny uśmiech widząc, że Harry wpatruje się w nas jak jakieś psychopatyczne dziecko.
- O kotach wiem wszystko – ocknął się dopiero po jakiś 5 minutach jak ja z blondynem dawno siedziałam na kanapie i po prostu wyszedł. Pokręciłam głową z niedowierzaniem.
- Mogłabyś się uśmiechnąć – zagadnął do mnie chłopak, a ja prychnęłam i założyłam ręce na piersi.
- O co ty się wkurzasz ? – przysunął się do mnie jeszcze bliżej i chciał mnie objąć.
- Naruszaj moją przestrzeń osobistą – warknęłam niezbyt przyjemnie.
- A teraz ? –złapał ręką za mój podbródek i odwrócił twarz w moją stronę po czym wpił się z zachłannością w moje usta.
- Wiesz ? – zagadnął gdy się ode mnie oderwał – Tak na marginesie to cholernie nienawidzę się z Tobą przyjaźnić – uśmiechnęłam się szeroko i położyłam mu głowę na ramieniu. 
- Kocham Cię – szepnęłam jakbym się bała jego reakcji i poczułam jak mogę policzki przybierają znienawidzonego przeze mnie koloru czerwonego.
- Ja Ciebie też – odpowiedział równie cicho i pocałował mnie w czoło. Nawet nie wiem, kiedy moje powieki stały się ciężkie.
***
- EJ ! Katie ! Śpisz ?! – poczułam szturchnięcie w ramię.
- Nie Zayn ! Poluję sobie na zebry ! Nie udało mi się bohatersko obronić Niall’a przed strzałem to teraz odsypiam – powiedziałam zła przecierając oczy. Dopiero zauważyłam, że spałam na kolanach u blondyna.
- Cieszę się, że się dogadaliśmy. A teraz… gdzie jest mój ulubiony grzebień ?! – zmierzyłam go wzrokiem.
- I tylko po to mnie obudziłeś człowiecze !? Skąd mam to wiedzieć ? Hazzy się zapytaj. -  Jak na zawołanie do pokoju wkroczył Hazza. Spojrzeliśmy po sobie i wybuchnęliśmy niepohamowanym śmiechem.
- Zrobiłeś tą gustowną koszulę z obicia fotela ? – zapytał Zayn ledwo powstrzymując śmiech. Curly stał w jasnych jeansach, kowbojkach oraz w starej, rozciągniętej i wytartej koszulce w kratkę na której było pełno łat.
- Żadnych uwag ! Idę na randkę …. – powiedział zirytowany chłopak, a ja myślałam, że padnę.
- Z kim ? – zadałam pytanie, a ten spojrzał na mnie znacząco – Ah ! No tak.. koszula w kratę, jeansy, kowbojki, country… DESKA ! Znaczy… Taylor…. Przejęzyczyłam się – nerwowo się zaśmiałam, a Loczek stał z grymasem na twarzy.
- Z której strony ta laska ma plecy ? – zapytał Niall, a Hazza już się szykował, aby się na niego rzucić. Na szczęście wybronił go jakiś głośny huk dochodzący z przedpokoju. Harry się ulotnił na tą swoją randkę, a po chwili do pokoju wparował zdenerwowany Liaś.
- Li, słoneczko, wszystko w porządku ? – zapytałam zatroskana widząc jego minę.
- Tak. Nie. Nie wiem. Jej się zapytaj ! – wskazał na drzwi, w których pojawiła się Dani.
- Ale o co Tobie chodzi ?! Straszne rzeczy…. – podniosła głos.
- O co mi chodzi !? O co ? – Liam zbliżył się do niej trochę – Myślisz, że nic się nie stało ? – krzyknął oskarżycielko.
- To nie jest koniec świata ! – odpowiedziała dziewczyna wzruszając ramionami
- EJ ! Ludzie ! Co tu się od cholery dzieje !? Co wy się tak wydzieracie !? – na schodach pojawiła się Emily wraz z Louisem.
- Chcecie wiedzieć ? Naprawdę ?! – Liaś spojrzał na nas wszystkich. Kiwnęliśmy twierdząco głowami.
- Nie przyjęła moich oświadczyn ! – powiedział zrozpaczony, a my wszyscy zrobiliśmy wielkie oczy.
- C-co ? – wydukał Louis i spojrzał pytająco na Danielle. Ta jednak spuściła głowę i wpatrywała się tępo w podłogę.
- Teraz już wiecie ! I ona mi mówi, że mam tragedii nie robić. – ukrył twarz w rękach. Nie wiedzieliśmy, co zrobić. Przecież to wydawało się takie oczywiste, że się zgodzi, pobiorą się, będą mieć gromadkę dzieci i w ogóle …
- Danielle, ale… - Zaczęła Ems
- Nie chcę żeby oświadczał mi się tylko dlatego, że będę mieć z nim dziecko ! – powiedziała podniesionym tonem. Po chwili przeanalizowaliśmy ich słowa i dotarło do nas o co chodzi.
- CO TY KUR….DE MÓWISZ ?! JAKIE DZIECKO ?! – wykrzyknęliśmy wszyscy jak na zawołanie.
- Ale co z… wieczorem panieńskim… Tyle wódki pójdzie się jeb… to znaczy…. TO straszne ! – pokręciła głową Emily
- A nie mówiłem, że wcześniej Danielle i Kate będą organizować wieczór panieński dla ciebie? – wyrwał się Louis do Em, a ja jeszcze bardziej zdziwiona spojrzałam w jego stronę.
- Wiem ! Myślicie, że jak zasuszymy ją sucharami to się zgodzi ?! – wypalił nagle Niall, a my spojrzeliśmy na niego.
- Myślę, że to nie jest odpo….
- Co robi sprzątaczka na scenie ?! …….. WYMIATA ! –Dobijcie mnie… Czy ktoś mi może powiedzieć, dlaczego on jest moim chłopakiem  ?! Wszyscy zrobili faceplama.
- To koniec nas… - Dan powiedziała cicho do Liama
- Już na horyzoncie ciemna chmura ! Nie ma szans, wiem tym razem chyba się nie uda – dokończył Zayn, przez co został walnięty w łeb przez Emily. Siedzieliśmy wszyscy w ciszy, gdy nagle Liam z Dani wybuchnęli niepohamowanym śmiechem.
- I wy… wy… myśleliście… - dukał Liam pomiędzy napadami śmiechu – że… zerwaliśmy ? hahahahahahah i że będziemy….. mieć… dziecko ?– normalnie się popłakał z tego ataku.
- Jak widać żart nam się udał – powiedziała dumnie Danielle i przybiła żółwika z Li.
- ŻE CO ? CZY WAM SIĘ W DUPACH POPRZEWRACAŁO !? – Krzyknęła oburzona Emily
- Chcieliśmy zobaczyć waszą reakcję….. Bezcenna ! – zaśmiała się dziewczyna . Jak oni mogli !? mu przeżywamy ich rozstanie, a oni sobie udają ! Ci ludzie nie są normalni ! Co ja tu z nimi robię ? Mogłabym teraz siedzieć sobie spokojnie w Polsce, pracować w Mc’Donaldzie i …. nie, nie mogłabym jednak. Z resztą o czym ja myślę w takim momencie ?!
- Tak, ubawiliśmy się do łez…- zironizowałam – A teraz… pokaż pierścionek ! – wraz z Emily rzuciłyśmy się na nią oglądając to cudo na jej palcu. Wyściskałyśmy ją chyba za wszystkie czasy.
***
- Tak się cieszę, że Cię widzę ! – wykrzyknęłam, gdy przez próg wszedł Niall, który wrócił z próby.
- Aż tak się stęskniłaś ? – zaśmiał się na moją reakcję.
- Muszę Ci coś powiedzieć ! Jestem taka szczęśliwa, że OMG ! – zachowywałam się jak psychicznie chora – Zostaniesz ojcem ! Rozumiesz ! Będziemy mieć dziecko ! -  zaczęłam skakać ze szczęścia, a chłopak zrobił tak zwaną rybkę *O*
- Ale jak… przecież my nie… - zaczął się jąkać
- To bliźniaki ! Cieszysz się ?! Ja bardzo ! Zawsze o tym marzyłam ! – w końcu złapał mnie za nadgarstki, abym się trochę ogarnęła.
- Bliźniaki ? CO !? Jak ?! – powiedział przez zaciśnięte zęby ciągle się we mnie wpatrując.
- Normalnie ! W Simsach masz taki specjalny kod, że wpisujesz i masz bliźniaki ! Cieszysz się !? – wyjaśniłam mu całą sytuację ze śmiechem. Wiedziałam, że może się zdziwić, ale że aż tak ?!
- W simsach ?! Czy ty chcesz, abym dostał zawału ?! – powiedział trochę zły. Uśmiechnęłam się uroczo i dałam mu buziaka. Trochę polamentował i mu przeszło.
- Ems ! – powiedziałam, kiedy blondynka przechodziła do kuchni. Wyglądała na nieobecną.
- Żelki… misie… dużo żelków… dużo misi…. – mówiła w kółko jak w transie. Skrzywiłam się tylko i postanowiłam zagadać do Lou. 
- Pozwól na moment – wskazałam palcem na pasiastego, a wszyscy podejrzanie się spojrzeli.
Weszliśmy znów do tego nieszczęsnego schowka na miotły.
- Możesz mi powiedzieć, co zrobiłeś z moją przyjaciółką ?
- A co masz na myśli ? – zmarszczył czoło. Usłyszałam jak ktoś wpada na drzwi. Otworzyłam je i zobaczyłam Hazzę z Zayn’em. Spojrzałam na nich pytająco.
- Mówiłem Ci, żebyś się nie śpieszył, bo się potkniesz ? – powiedział wkurzony Zayn do Loczka
- Czego się czepiasz. Wydałem siebie, a nie Ciebie, tak ?
- idiota – Mulat mruknął pod nosem i obydwoje poszli do salonu.  Ponownie zwróciłam się do chłopaka
- Od kilku dni Ems dziwnie się zachowuje. Zdzieliłeś ją patelnią w twarz, czy co ? – chłopak zmrużył oczy.
- Nie walnąłem jej … - zamyślił się
- Naprawdę Lou, naprawdę ?  - powiedziałam z przekąsem
- Naprawdę.
-To była aronia.
- Jaka aronia ? Lubię aronię, herbata jest bardzo dobra – podrapał się po karku, a ja wywróciłam teatralnie oczami.
- Nie zrozumiałeś mojej żaluzji – westchnęłam widząc minę chłopaka.
- jakiej żaluzji ? Tu nie ma okna… – Boże…. Widzisz, a nie grzmisz ?! Wzięłam głęboki wdech i policzyłam do dziesięciu.
- To inaczej. Dlaczego Emily tak dziwie się zachowuje. Wiem, że już tak miała, ale to jest dziwne. I jaki wieczór panieński ? – Chłopak chyba dopiero teraz zrozumiał o czym mówię, bo uśmiechnął się szeroko.
- Coś tam wspomniałem….- zmieszał się trochę.
-Serio oświadczyny ? - Chłopak jakby nie wiedział co powiedzieć. Kiwnął tylko delikatnie głową.
- Ja wiem, że gapisz się na nią jak łysy na grzebień, ale… dobra… Cieszę się ! – powiedziałam cała w skowronkach.
– Bo ja... tak tylko i … Nie mów nikomu – pogroził mi palcem. Zaśmiałam się i poklepałam go po ramieniu.
- Spoko. Możesz na mnie liczyć. Masz to jak w banku. – powiedziałam wychodząc – EMILY ! Muszę Ci coś ważnego powiedzieć ! – wykrzyknęłam na cały dom, a Louis położył mi dłoń na ustach.  Spojrzałam na niego krzywo i zrzuciłam rękę.
- Miałaś. Nikomu. Nie. Mówić – powiedział przez zaciśnięte zęby, a ja pokazałam mu, aby puknął się w łeb i wyszłam.
- Emily ! Mam nowinę – podbiegłam do niej, a Lou mnie popchnął w efekcie tego wylądowałam na komodzie. Blondynka rzuciła zdziwione spojrzenie chłopakowi po czym pomogła mi utrzymać pion.
- Katie ! A piśnij słówko – spiorunował mnie wzrokiem.
- Dobrze się czujesz ? Gorączkę masz ? Zaczynasz majaczyć, nie dobrze – westchnęłam i położyłam mu dłoń na czole.
- A więc… Słyszałaś, że … - zaczęłam, a chłopak spuścił głowę – mam bliźniaki w simsach z Niall’em !? – powiedziałam radosna. Emily zaśmiała się. Jak podejrzewam z mojej głupoty. Lou westchnął ciężko…. Chyba nie sądził, że wypaplam jej o wszystkim, prawda ?

***
- Musimy wam coś powiedzieć – powiedział oficjalnie Liam, a my z Emily spojrzałyśmy na siebie zdziwione.
- Usiądźcie proszę – Zayn wskazał na kanapę, a ja zaczęłam się trochę obawiać. Ostatnio coś szeptali, gdzieś wychodzili, mieli jakiś tajemnice. UGH ! czy ja muszę mieć od razu jakiś czarny scenariusz w głowie ?
- Skoczę po coś do picia. Poczekajcie chwilę – chłopacy westchnęli cicho, a Harry zerwał się z miejsca.
- Mam nadzieję, że powycierałaś tą rozlaną wodę z podłogi – szepnęłam na ucho do Emily. Ta pokiwała przecząco głową.
- Curly uważaj, bo tam może być…..- zanim zdążyłam dokończyć usłyszeliśmy głośny huk. – ślisko…  - pokończyłam drapiąc się po karku. Po chwili wyszedł Harry z tacą w ręku i rozczochranych włosach. Pod nosem mówił jakąś wiązankę przekleństw.
- Czyli jednak zapomniałam…- zaśmiała się Ems, a Hazz spiorunował ją wzrokiem.
- Chcieliśmy wam tylko powiedzieć, że … - zaczęli wszyscy jednocześnie, a mój puls gwałtownie wzrósł.
- Zakończyliśmy współpracę z Mangamentem. Jesteśmy bez pracy, bez pieniędzy… nasza kariera dobiegła końca… - dokończył smutno Louis i westchnął ciężko.
- Chłopcze, który kochasz moją przyjaciółkę, nosisz koszulki w paski, uwielbiasz  szelki, zajadasz się marchewkami, masz lekkie porycie, nie kojarzysz faktów i czasami gadasz od czapy  ŻE CO ?!?!
- Ale spokojnie… znaleźliśmy nowych współpracowników – powiedział Zayn widząc nasze zmieszane miny.
- Ale… jak to ? przecież mieliście umowę – powiedziała w ciągłym szoku Emily.
- Zrobiłem to dla Ciebie kochanie. Teraz nic nam już nie stoi na przeszkodzie– zwrócił się do niej Lou. Zrobiłam głośne ‘AWW’, a oni się pocałowali. Cóż za słodki gest.
- Okey. Uroczo, ale jak wy to zrobiliście ?
- takich pięciu przystojniaków jak my… Proszę Cię ! To była kaszka z mleczkiem – odpowiedział dumnie Niall
- Bebiko od razu – rzuciłam, ale widząc minę Niall’a przesłałam mu buziaka w powietrzu. – Nie wierzę – powiedziałam pewnie
- Jak to nie !? Sądzisz, że nie jestem przystojny ? Ranisz mnie… – powiedział  smutny Zayn z miną zbitego psiaka i zaczął się przeglądać w lusterku.
- Oh Zayn.. jesteś sexy ciachem. Zwracam honor. – zaśmiałam się i go przytuliłam.
- Mały kruczek w umowie i tyle – powiedział Liaś.
- Czy to ważne !? LUDZIE JESTEŚMY WOLNI !  - wykrzyknął uradowany Louis okręcając Emily.
- Chwileczkę….- zamyślił się Harry, a my spojrzeliśmy na niego zdziwieni – Czy kalafior to taka sałata wyglądająca jak popcorn !?! – I tu nasuwa się pytanie…. Co to do cholery ma wspólnego ?
                                                                     ***

Od autorki: Jeśli to czytacie i skończyliście to coś u góry to jestem pełna podziwu. Zdaję sobie sprawę, że piszę coraz gorzej, a rozdziały są bezsensu i nie śmieszne.Szczerze się przyznam, że notki miało dziś nie być. Dziś i w ogóle. Myślałam czy by tego nie skończyć. Przepraszam ~ Maddix

Rozdział 25

Dobra, to jakaś komedia chyba jest. Wpada Louis, ze swoją przemową, która swoją drogą wywoła u mnie motylki w brzuchu i zaciesz na ryju. No cóż kocham tego chłopaka, ale tego nie pokażę. Mike wycelował broń w Nialla, Kate go zasłoniła gdy nagle … po prostu zemdlała.

- Nie no ludzie, błagam. Moja przyjaciółka traci przytomność w najlepszych momentach! Co za cienias! – powiedziałam i westchnęłam ciężko. Wszyscy stali jak oniemiali, bojąc się, że ktoś z nas dostanie kulkę, tylko Niall lekko się poruszył; chciał złapać upadając na ziemię Kate. Wszyscy stali jak z kijem w dupie, więc ja musiałam coś zrobić. – Mike?

- Czego?- zapytał, a ręce mu drżały. Słyszałam jak policjanci parkują i wysiadają z aut.

- Ucieknę z tobą. Tylko opuść broń.- powiedziałam i ku zdziwieniu Louisa, wychyliłam się lekko na przód.

- Nie wierzę.

- To uwierz głąbie, to znaczy kochanie!- uśmiechnęłam się w jego stronę i podeszłam tak blisko, że lufa pistoletu oparła się o mój dekolt.

- Dobrze, wierzę.- powiedział i opuścił pistolet, jednak wciąż go trzymał w dłoni. Chcąc odwrócić jego uwagę, zarzuciłam mu ręce na szyi i zatopiłam swoje usta w jego. To było co najmniej obrzydliwe, ale czego się nie robi dla przyjaciół. Od razu się zatracił, a ja wyrwałam mu pistolet i rzuciłam daleko za siebie. Chyba dostał nim Harry, sorry not sorry.

- A to na pożegnanie!- powiedziałam i z całej siły walnęłam go w nos. Zatoczył się i upadł, a ja kopnęłam go jeszcze w brzuch. Akurat wpadła policja.

- Opanowaliśmy sytuację! – powiedział przystojny brunet o czekoladowym spojrzeniu. Podeszłam do niego i oparłam się na nim.

- Panie komisarzu, jestem taka słaba. Przytrzyma mnie pan?

- Oczywiście ślicznotko. Możesz mi mówić: ten jedyny.- powiedział, a ja zachichotałam jak idiotka i pomachałam panu smerfowi. To taki miły człowiek. Czekaj.. jaki smerf!? No tak.. nie myję głowy, to tak to się kończy.

- Niestety ta nazwa jest już zarezerwowana, dziękujemy, ale nikt nie skorzysta. – powiedział Louis i pociągnął mnie w swoją stronę. Przytulił mocno do siebie i pocałował w czoło.

- No dobrze. Możecie jechać do domu, jutro do was przyjdę i złożycie zeznania.- powiedział przystojniaczek i uśmiechnął się w moją stronę.

- Koniecznie pan musi przyjść?- zapytał Louis, a przystojniaczek mruknął tylko coś pod nosem.

- W każdym razie, możecie iść. Mike zostanie zatrzymany, postawimy mu dowody.

- No co ty, myślałam, że pałę. Może jesteś ładny, ale mózg to dla ciebie nowa rzecz. – powiedziałam, a policjant zrobił grymas.

- Dobra, wynocha. I bierzcie te zwłoki.- powiedział i wskazała palcem na Kate i Harrego, który leżał na ziemi bo dostał ode mnie w łeb. Niall oczywiście wziął na ręce Kate, a Harrego nikt. Więc ja, bo tylko ja mam takie dobre serce, wzięłam go z szmaty i zaczęłam ciągnąć do samochodu. Wepchnęłam go nogą do środka i zapięłam mu pasy.

- No to dobre uczynki, na ten rok mam z głowy. – powiedziałam, a Louis zaśmiał się i pocałował mnie w policzek. Zapięłam pasy i uśmiechnęłam się do siebie. Jestem dziwna i zboczona.. no cóż, ktoś musi.

                                                *2 godziny później*

Byliśmy już w domu. Najpierw pojechaliśmy na pogotowie z moją ręką. Lekarz był takim sadystą, że na chama wyciągał mi kulę z ramienia. Tak mnie to bolało, że aż kopnęłam go w krocze. No cóż, sam jest sobie winien. Potem chcieliśmy dać na przebadanie Kate i Hazze, ale

powiedział, że oni sami się obudzą, a jak nie, to na pocieszenie ma dwie dębowe trumny na sprzedaż. Chciałam wziąć, przecież nigdy nie wiadomo kiedy ktoś umrze, ale Louis nie, wolałby sosnowe. Phi, to nie. Harry ocknął się po godzinie, natomiast Kate wciąż była nie przytomna. Wreszcie się umyłam, moje włosy znów były czyste, to cud!

- A jeżeli ona się nie obudzi? Zostanę sam, jak palec, pośród zboczonej Emily, która nigdy nie wyjdzie za mąż, bo boi się długich związków! Nie!- zawył Niall, a ja spojrzałam na niego.

- Po pierwsze: ona się obudzi matole. Po drugie: czy ja kiedyś powiedziałam, że nie wyjdę za mąż? Wyjdę .. kiedyś.. może.. jak się wyszumię.- powiedziałam gdy nagle zaczęła się  budzić Kate.

- Czy osłoniłam przed strzałem Nialla?- zapytała, a ja postanowiłam sobie porobić z niej jaja.

- Nie. Umarł tam, wyznając prawdę. Chcesz ją poznać? – zapytałam, a Niall stojący za kanapą przykrył usta ręką; chciało mu się śmiać!

- O boże.. tak!

- Więc … tak naprawdę nazywał się Ricardo, urodził się w Hiszpanii. Był ojcem Pablito, od lat kochał się w Louisie. Czasami przychodził do niego w nocy, pragnąc jego ciała. Od urodzenia był czarny, ale malował się białą plakatówką. Jego penis był tak długi, że musiał zużywać dwa pudełka farbek na niego. Często chodził naćpany i myślał, że ty to Louis, więc z tobą był. – powiedziałam, a Kate miała minę jakby dostała żelazkiem w twarz. Niall nie mógł wytrzymać i wybuchnął nie pohamowanym śmiechem. A my, oprócz Kate, mu zawtórowaliśmy.

- Emily, jesteś nienormalna.- powiedziała Kate i przytuliła się do Nialla, po czym się pocałowali.

- Dzięki. To wy jesteście razem czy nie?- zapytałam, a Niall i Kate spojrzeli na siebie.

- Ja .. no …- zaczął Niall, ale Kate mu przerwała.

- Tak jesteśmy razem! A czy ty i Louis.. – zaczęła, ale jej szybko przerwałam.

- On ma dziewczynę. A ja nie mam zamiaru być jego kochanką! Chociaż wiecie co… - powiedziałam, a Louis uśmiechnął się smutno i poszedł na górę. Zaczęłam poprawiać moje w końcu czyste włosy, gdy napotkałam zdenerwowany wzrok Zayna. – O co ci chodzi?

- O co mnie chodzi? Czemu tak powiedziałaś, może on chciał do ciebie wrócić?- wykrzyczał, a ja popukałam się w czoło.

- Jasne, chce do mnie wrócić, no pewnie. Jakby chciał, to zerwałby z ziemniakiem. Ale on wciąż uprawia hodowle, więc życzę mu powodzenia.

- Emily, najdroższa ma! Jesteś piękna na sto dwa! Taylor, Taylor to by błąd, przebacz mi, bo czuję swąd!- zaśpiewał Harry, ni stąd ni zowąd, a ja spojrzałam na niego jak na idiotę.

- Po pierwsze: y ..lol. Po drugie: jaki swąd? – zapytałam, a on podszedł do mnie i przytulił z całej siły.

- Swąd naszej przyjaźni! Jeżeli nie możemy być parą, to może chociaż przyjaciółmi?- zapytał, a ja dobrze wiedziałam, że wolałby to pierwsze.

- Dobrze, przyjaciele. A teraz masz na odchodne.- powiedziałam i pocałowałam go w usta. Oczywiście na moje szczęście z góry właśnie schodził Louis. No bo kurwa, mógł zejść ktokolwiek, no nie wiem … Zbyszek z Bogdańca. Ale nie, musiał zejść on. Spojrzał na nas, pokiwał głową i wyszedł z domu. No nie.. on myśli, że będzie mi tu odstawiał jakąś hiszpańską telenowelę!?  ‘Załamany i zły Loucardo wychodzi z domu, gdyż jego ukochana Emiliosa  stała w objęciach szatańskiego Hazzoarda!’. Wow .. musiałam nieźle uderzyć się w głowę. W każdym razie, odsunęłam się od Hazzoarda .. to znaczy od Harrego i szybko wyszłam za Louisem.

- Stój! Louis! LOUISIE WILLIAMIE TOMLINSONIE, STÓJ W TEJ CHWILI!- krzyknęłam, a chłopak zatrzymał się i odwrócił na pięcie.

- Co? I dlaczego za mną wyszłaś, nie wolałaś zostać z Harrym?- zapytał, a w jego oczach pojawiły się ogniki.

- Nie, nie wolałam! I gdybyś, głupia marchewko, zszedł 5 sekund wcześniej, usłyszałbyś, że ja i Harry zostajemy przyjaciółmi! A ten pocałunek zaoferowałam ja, na pożegnanie! Ale ty nie mogłeś zaczekać chwileczkę i zapytać się co się stało, tylko wziąłeś to seksowne dupsko i po prostu wyszedłeś. – powiedziałam, a Louis miał na przemian: smutek, zaciesz, smutek, podniecenie (siła Emily, działa!), zaciesz. Uśmiechnął się szeroko i chciał podejść w moją stronę i chyba mnie przytulić, jednak wyciągnęłam rękę na przód by go zatrzymać.

- O nie kochaneczku. Tak, nie będzie! Nie zapominajmy, że wciąż ty i El prowadzicie hodowlę małych ziemniaczków.

- W sumie wyszedłem, bo chciałem z nią zerwać.
- Mhm, a ja jestem tak naprawdę mężczyzną zakochanym w Zaynie. 

- Naprawdę! I tak w ogóle, chciałem ci powiedzieć, że .. wtedy z tobą zerwałem bo menagerowie mi tak kazali. Nie mogli znieść, że sprzeciwiłem się ich woli i zostawiłem El. Powiedzieli, że muszę być z nią, bo inaczej cały zespół na tym straci. Nie mogłem na to pozwolić więc.. – powiedział, a ja mu przerwałam. Wiedziałam, że to prawda, ale moje serce ..zabolało.

- Więc przedłożyłeś szczęście zespołu, nad nasze?

- Emily zrozum, że..

- Dobrze, Louis. Okey. A teraz .. muszę się przejść. – powiedziałam i tak po prostu zostawiłam go samego na środku chodnika. Poszłam w stronę miasta, miałam ochotę na kubek ciepłej herbaty. Lub kawy. Cholernie mi było źle. Wiem, że dla Louisa zespół, to całe jego życie, ale .. myślałam, że w tym jego ‘życiu’ znajdzie miejsce dla mnie. No cóż. Weszłam do jakiejś kawiarni i zamówiłam kubek ciepłej herbaty i ciastko. Usiadłam przy stoliku i uderzyłam w niego głową. Ktoś dotknął mojego ramienia, a ja szybko podniosłam głowę.

- Jeśli to ty Mike, jakimś cudem uciekłeś z więzienia, to wiedz, że urwę ci przyrodzenie na żywca!- krzyknęłam, a wszyscy zgromadzeni w sali spojrzeli na mnie dziwnie.

- Na szczęście, to ja Danielle. – powiedziała dziewczyna i usiadła naprzeciwko mnie. – Jak się czujesz, po tym całym porwaniu?

- Normalnie. Najgorsze w tym wszystkim było to, że miałam brudne włosy i nie umyte zęby. Koszmar! – powiedziałam, a Dani zaczęła się śmiać.

- A co ty tu robisz taka samotna? – zapytała, a ja opowiedziałam jej to co powiedział mi Louis.- Rozumiem cię. Ale z drugiej strony powinnaś się cieszyć, bo to znaczy, że on cały ten czas cię kochał!

- No niby tak, ale wiesz. To Louis. Za chwilę zmieni zdanie i zakocha się w wiewiórce spod balkonu.

- Emily, kocham cię dziewczyno. Ale tym razem myślę, że powinnaś zachować się jak dorosła. A teraz lecę, muszę jeszcze kupić jakąś fajną sukienkę, Liam mnie dziś gdzieś zabiera i kazał się ładnie ubrać. A może… pójdziesz ze mną?- zapytała, a ja pokiwałam głową, dopiłam herbatę i poszłyśmy szukać stroju. Po godzinie wybrałam dla niej czarną sukienkę, do połowy ud, bez ramiączek. Do tego czarne wysokie szpilki i .. wyglądała jak bogini! Pożegnałyśmy się i ruszyłam do domu. To co zastałam w tym domu przerosło moje najszczersze oczekiwania. Harry leżał na blacie bez koszulki i smarował się musztardą, Louis rozkładał na ziemi wielką bagietkę, Niall i Liam mieszali różne warzywa w ogromnej misce, a Zayn całował się z lustrem.

- Przepraszam, że przeszkadzam, ale CO WY DO CHOLERY ROBICIE?! – zapytałam, a wszyscy zgromadzeni nagle spojrzeli na mnie.

- Robimy wielkiego hot-doga. – powiedział Niall i włożył sobie do buzi wielkiego ogórka.

- Jak mniemam Harry jest parówą, tak ?- zapytałam i nie mogłam się powstrzymać od wrednego uśmiechu.

- Chciałabyś być taką parówką jak ja! Moje jędrne ciało idealnie współgra z tą o to musztardą.- powiedział loczek i odrzucił dumnie głowę do tyłu.

- Twoje niecne plany upokorzenia mnie na nic się nie zdały, ponieważ ja lepiej wyglądam od ciebie w majonezie! – powiedziałam, a Zayn oderwał się od lusterka i poruszał znacząco brwiami.

- Przepraszam, ale mam dziwne skojarzenia z majonezem.- powiedział, a ja uśmiechnęłam się zawadiacko.

- Udowodnij!- krzyknął Harry i podniósł się z blatu.

- A proszę cię bardzo!- powiedziałam i rozebrałam się ze spodni i koszulki. Stałam teraz w samej bieliźnie, na co chłopcy zareagowali tak.  – Podajcie mi majonez.- zażądałam, a Liam z dziwnym wyrazem twarzy, której się teraz trochę bałam, podał mi słoik. Wzięłam na rękę trochę tej białej mazi i zaczęłam się nią cała wysmarowywać.

- Przepraszamy Harry, ale Emily wygląda znacznie lepiej od ciebie!- powiedział Zayn, a ja zaklaskałam w ręce. Nagle dostałam ogórkiem w głowę.

- Który to?- zapytałam, a Niall uśmiechnął się na znak, że to on. – Doigrałeś się.- powiedziałam i złapałam go mocno przytulając.

- Puść mnie, będę cały w majonezie, fuuuuj!

- O to mi chodzi! – powiedziałam i zaczęłam się o niego wycierać, na co oboje zareagowaliśmy śmiechem. I tak rozpoczęła się bitwa na jedzenie. W pewnym momencie, kiedy już wszyscy byliśmy uwaleni różnymi sosami, postanowiliśmy skoczyć na siebie, w wyniku czego leżeliśmy jeden na drugim, uwaleni całkowicie.

- Przepraszam, ale co się tu dzieje!? – usłyszeliśmy głos Kate i szybko stanęliśmy na równe nogi.

- Nic mamo, zupełnie nic! – powiedział Harry i szubko udał się na górę, śmiejąc się po drodze jak nie normalny. Zaraz po nim na górę poszedł Liam z dziwnym uśmiechem na twarzy, a potem zniknął Zayn.

- Właśnie robiliśmy obiad, ale .. trochę się ubrudziliśmy soł .. idziemy się umyć.- powiedziałam, a Louis pokiwał głową. Niall za to podszedł do Kate i pocałował ją w nos, w wyniku czego miała keczup na nim. Zaśmiała się i spojrzała na mnie.

- Idziecie się kąpać razem?

- Jasne, trzeba oszczędzać wodę.- powiedział Louis i pociągnął mnie na górę. Weszliśmy do jego pokoju i stanęliśmy naprzeciw siebie.

- Wiesz, że nie będziemy się kąpać razem?- zapytałam, a Tommo zrobił smutną minę. Położyłam mu dłoń na policzku i uśmiechnęłam się łobuzersko.- Może kiedyś, skarbie.- powiedziałam i wyciągnęłam z szafy jedną z jego bluzek, po czym udałam się pod prysznic. Spłukałam z siebie resztki jedzenia (miałam we włosach chleb z serem o.o) i świeża i pachnąca wyszłam z łazienki. Zauważyłam, że Louis też jest czysty i przebrany.

- Jak tyś to zrobił?!

- Wykąpałem się w łazience na dole. Nie chciało mi się czekać, aż ty umyjesz swoje zacne cztery litery.- powiedział i poklepał miejsce obok siebie, na znak żebym usiadła. Pokręciłam głową.

- Chodź na balkon, tam lepiej mi się rozmawia. – powiedziałam i obydwoje wyszliśmy na zewnątrz. Staliśmy w milczeniu przez jakieś 5 minut, jednak miałam wrażenie, że trwało to o jakieś 69 godzin więcej. Czułam, że na mnie patrzy, ale przecież nie powiem mu ‘przestań się na mnie lampie zboczeńcu, bo walnę ci tym krzesłem z ikei.’ W końcu Louis zabrał głos. Dzięki ci panie!

- To .. jakiego proszku używasz?- zapytał, a ja spojrzałam na niego jak na czubka.

- Louis..

- Dobra, przepraszam, to było głupie. Nie wiedziałem jak zacząć. Po tym jak sobie zostawiłaś mnie na tym chodniku, zrozumiałem, że .. bardzo, bardzo cię kocham wiesz? Od razu poszedłem do Eleanor i powiedziałem jej, że to koniec. Że tylko ciebie kocham. I w ogóle zobaczyłem, że ona naprawdę wygląda jak ziemniak, że też wcześniej tego nie zauważyłem. W każdym razie, potem zadzwoniłem do menagment i rozmówiłem się z nimi. Teraz już wiedzą, kto tu jest szefem. Więc .. co ty na to?- powiedział jednym tchem, a ja poczułam wewnętrzną radość. Odchrząknęłam lekko, gdyż poczułam wielką gulę w mym gardle. Nie uważacie, że przez to zaczęłam mówić jakoś tak .. mądrze? Boże, co ta miłość robi z ludźmi! 

- Wiesz jakie miałam marzenie, oprócz wyjazdu do Anglii?- zapytałam, a Louis pokręcił głową.-  Marzyłam o tym, żeby się zakochać. Miałam wielu chłopaków, ale nigdy nie czułam miłości. Ale kiedy poznałam ciebie, poznałam prawdziwą miłość. Kocham cię Louis i zawszę będę, bez względu na twoje decyzje. Kocham cię, całą sobą. – powiedziałam, a Tommo objął mnie i przejechał dłonią po moim policzku. Zamknęłam na chwilę oczy, aby delektować się tą małą przyjemnością. Kiedy je otworzyłam, Louis oparł swoje czoło o moje.

- Na zawsze razem. Kocham cię skarbie.- powiedział, a po moim policzku spłynęła łza szczęścia.

- Na zawsze. I ja ciebie kocham.- powiedziałam, a Louis uśmiechnął się i złożył na moich ustach najcudowniejszy pocałunek na całym świecie. Trwaliśmy tak złączeni, jakby zaraz miał się skończyć świat.

- O boże, wiedziałem, że oni będą razem!- usłyszałam głos Zayna i oderwałam się od Louisa. Rozejrzałam się po pokoju i zobaczyłam… Liama i Zayna, leżącego pod naszym łóżkiem.

- Co wy tu do cholery robicie?!- zapytałam, a Liam oparł się na dłoniach.

- Oglądamy miłość!- powiedział, a ja zrobiłam wkurzoną minę. Oboje szybko wyskoczyli spod łóżka, a ja spojrzałam na strój Liama. Był w garniaku. LOOL.

- Daddy, możemy chwile pogadać?- zapytałam i nie czekając na odpowiedź wcisnęłam nas do łazienki. – Co ty planujesz?

- No chciałem iść do kibla w sumie bo mi się sikać chce, ale przy tobie nie będę.. – powiedział, a ja walnęłam się w czoło.

- Nie o to mi chodzi! I zresztą.. nie musisz mnie się wstydzić, jestem twoją przyjaciółką. W każdym razie, chodzi mi o to, że kazałeś się ładnie ubrać Dani, sam jesteś w garniaku, chyba mi nie powiesz, że .. – zaczęłam gdy nagle do łazienki wpadła reszta 1D i Kate.

- Tak właśnie ci to mówię.- powiedział Liam i uśmiechnął się słodko.

- O boże.. kiedy na to wpadłeś? – zapytałam, a reszta zrobiła zdziwione miny, nie wiedzieli o co chodzi.

- Ale na co?!- zapytał Louis, ale zignorowałam jego pytanie.

- Ostatnio. Myślisz, że dobrze robię?

- Tak się cieszę! No pewnie! Kate słyszałaś?!- zapytałam, a miny chłopców były bezcenne.

- Mówisz, że Liam.. – powiedziała, a ja na potwierdzeniem zapiszczałam.

- Ja nic z tego nie rozumiem ..- powiedział Harry, a reszta pokiwała na zgodę. Razem z Kate zaczęłyśmy piszczeć i skakać.

- Nie wytrzymam zaraz, do cholery o co chodzi!- krzyknął Zayn, a my z Kate spojrzałyśmy na niego.

- Liam oświadczy się dziś Danielle!- krzyknęłyśmy na równi z Kate i zaczęłyśmy tańczyć 5 sekundowy taniec szczęścia. Chłopcy skapnęli się dopiero po minucie, co znaczy ‘oświadczyć się’ myśleli, że chodzi o jakieś zaświadczenie w ZUSIE. Debile. Ale kiedy w końcu zrozumieli, zaczęły się gratulacje.

- Boże stary, tak się cieszę, Dani jest wspaniała!- powiedział Zayn i z uśmiechem na ustach przytulił przyjaciela, po czym podśpiewując wyszedł z pokoju.

- Na pewno się zgodzi, będziecie piękną parą! Dobra, idę szukać sali, potem znajdę catering i najtańszy alkohol litrami.- powiedział Harry i z uśmiechem na ustach i z telefonem przy uchu, wyszedł z pomieszczenia, rozmawiając o przecenach wódki. Nie powiem, szybki chłopak.

- Liam nawet nie wiesz jak się cieszymy! Oh, poryczę się zaraz!- powiedziała Kate i przytuliła Liama, to samo zrobił Niall i powiedział, że przyłącza się do tego co powiedziała Kate.

- Jestem zachwycony stary, już czuję ten wieczór kawalerski!- powiedział Louis, a ja spojrzałam na niego spod byka.- Znaczy już czuję ten smak udanego małżeństwa! – powiedział i wyściskał roześmianego Liama.

- A ja wyczuwam dobre dupy, na wieczorze panieńskim, a jak! – powiedziałam i przybiłam piątkę z Kate, jednak ta zaraz pokręciła głową. Kłócąc się z Niallem o to kto będzie grzeczniejszy na imprezie, wyszli z pokoju. – Liaś, nawet nie wiesz jak bardzo jestem z ciebie dumna! Zajebiście się cieszę, że jesteś taki .. dorosły, że postanowiłeś zrobić taki piękny krok. Danielle będzie zachwycona mając takie męża u boku, jestem pewna.- powiedziałam i rzuciłam mu się na szyję z całej siły go przytulając. Odwzajemnił uścisk i spojrzał na mnie.

- Dziękuję ci Emily, za całe wsparcie. Jeżeli się zgodzi, możesz być pewna, że zostaniesz świadkową na naszym ślubie! A teraz muszę lecieć, trzymajcie kciuki pa!- powiedział i szybko wyszedł z pokoju, a potem z domu, kierując się do auta. Razem z Louisem, położyliśmy się na łóżku. Ułożyłam głowę na jego brzuchu, a on zaczął mnie głaskać po włosach.

- Słyszałeś? Będę świadkową! Tylko gdzie ja znajdę sukienkę? I  muszę też zorganizować wieczór panieński! Dobra Kate, mi pomoże. A alkohol? Dobra, Harry załatwi.

- Ej Emily, spokojnie. Kto wie czy wcześniej Danielle i Kate nie będą organizować wieczoru panieńskiego dla ciebie? – powiedział Louis, a ja podniosłam się i spojrzałam mu w oczy.-Kocham cię Emily.

- Ja ciebie też kocham, Louis.- powiedziałam i pocałowałam go lekko w usta. Położyłam się do wcześniejszej pozycji ze zdziwioną miną. Co on miał na myśli? Czy on chce mi się … OMFG, zapomnij Emily, na pewno nie o to mu chodziło. Na pewno.

                                                                   ***

Od autorki: Bardzo przepraszam. Rozdział wyszedł bardzo kiepsko. Przepraszam. - Maddie.

Rozdział 24

Ten rozdział w całości dedykuję dwóm zajebistym dziewczynom:                                          Darii i Milenie ♥♥

***

- Jaki jest płaz na 4 litery ? – zapytałam reszty i wyczekiwałam odpowiedzi
- Harry – Louis wyszczerzył się do mnie i zaczął przeglądać płyty na półce.
- Sorry, ale to jest na 5 liter, pomyliłeś gatunki
- Wpisz Hazz, wyjdzie na to samo – zaśmialiśmy się, a z kuchni usłyszeliśmy donośny głos zbulwersowanego Loczka. Popatrzyłam jeszcze raz na rubryczki po czym z całej siły rzuciłam krzyżówkami o podłogę.
- A Tobie co ? – Harry właśnie wszedł do salonu i zmarszczył brwi.
- Nic, a co ma być – prychnęłam i wzruszyłam ramionami. Po jego minie wywnioskowałam, że nie odpuści tak łatwo.
- Po prostu martwię się o Emily. Po czyimś telefonie zaraz wyszła i nie chciała powiedzieć gdzie. Martwię się, bo miała być za pół godziny, a nie ma  jej od 6 godzin ! Jeszcze jakoś dziwie się ze mną pożegnała…
- Z tobą też ?! – ożywił się Lou, a ja pokiwałam twierdząco głową. Podejrzane to.
- Pewnie nic jej nie jest, wiesz jak ona czasami się zachowuje. Spotkała się z kimś, zagadała i tyle. Cała tajemnica. Zaraz pewnie wróci – Pasiasty dodał już spokojniej próbując przekonać o swojej racji. Chociaż mam wrażenie, że bardziej próbował przekonać siebie niż nas, ale cóż.. Co się z tą dziewczyną do cholery dzieje ?! Telefonów też nie raczy odbierać.
- Hej piękna – czyjś głos wyrwał mnie z rozmyśleń. Podniosłam wzrok i zobaczyłam uśmiechniętego Niall’a. Odwróciłam się za siebie, czy aby na pewno to było  skierowane do mnie.
- Do mnie mówisz ? – powiedziałam pół przytomnym głosem.
- Nie, mówię do kanapy. Spodobało mi się jej obicie – zaśmiał się i rzucił się obok mnie.
- The day I first met you. You told me you never fall in love – wymruczałam pod nosem, aby się czymś zająć  i nie myśleć ciągle, czy coś się stało.
- Śpiewasz ?
- A co ? Uważasz, że fałszuję ? – zmierzyłam go wzrokiem
- Nie… Give Your Heart a Break ? – blondyn popatrzył na mnie krzywo.
- Tak, a masz coś to tej piosenki ?
- Nie, tylko to śpiewa Demi, a ona… - zaczął, ale mu przerwałam
- Co ona ? Sugerujesz, że nie potrafi śpiewać ? – skrzyżowałam ręce na piersi, a chłopak się zmieszał
- Nie, nie o to chodzi.. Tylko ona jest jakaś…
- Sugerujesz, że jest nienormalna ? – spojrzałam na niego spod przymrużonych oczu
- NIE ! – zaprzeczył szybko – Nie wiedziałem, że słuchasz takiej muzyki …
- Twierdzisz, że mam zły gust ?! – cały czas droczyłam się z chłopakiem, który już nie wiedział, co powiedzieć. Odwróciłam się do niego plecami i znów pogrążyłam się w myśleniu.
- Ja wiem. Ja to czuję. Kobieca intuicja. Mówię wam. Coś się musiało stać. Tak samo jak wiedziałam, że Penelope zakocha się w końcu we Francesco i zostawi biednego Martina na pastwę tej wiedźmy Isabelli. – podniosłam wzrok, a przede mną w bezruchu stali chłopcy z otwartymi buziami.
- No co ?! Wiecie jak Martin cierpiał ? – wzruszyłam ramionami, a Liam dotknął mojego czoła, aby sprawdzić czy mam gorączkę. Szturchnęłam go i po chwili wszyscy zaczęliśmy się przepychać. Nagle zadzwonił mój telefon. Wszyscy się uciszyliśmy. Spojrzałam po kolei na nich, po czym złapałam telefon i drącymi rękami odebrałam nieznane połączenie.
- Halo – powiedziałam pewnie - Emily, do jasnej cholery, czemu nie odbierałaś telefonów?! My się tu martwiliśmy, tyle godzin cię nie było i.. – przerwała mi i kazała obiecać, że nie będę panikować.
- No.. dobrze. – powiedziałam z wahaniem. Chłopcy pokazali mi, abym przełączyła na głośnik.
Jak się okazało została porwana, a ona mi każe nie panikować. Jak ? NO PYTAM SIĘ JAK ?! Powiedziała, że jest 20 mil za miastem w magazynie, ale kur..de GDZIE ?! Więcej nic, tylko przerwane połączenie .
- O MÓJ BOŻE ! I CO TERAZ ! – krzyknęłam spanikowana.
- Spokojnie, wdech i wydech. A teraz przyj ! – Harry złapał mnie za ramiona i próbował uspokoić.
- Hazza matole ! Przecież ja nie jestem w ciąży !! – rzuciłam jego ręce i próbowałam wyrównać oddech. Czyjś telefon zadzwonił, a ja się rozejrzałam po chłopakach
- Tak ? – Louis przyłożył słuchawkę do ucha, a ja wstrzymałam oddech – Wszystko – odpowiedział krótko i po chwili się rozłączył. Stał chwilę tępo patrząc się w jeden punkt, po czym z całej siły walnął pięścią w ścianę i zawył z bólu.
- Chce dwa miliony do jutra – powiedział po chwili uprzedzając nasze pytanie
- Na ogromne kokardy na sukienkach babci Stasi, skąd weźmiemy tyle kasy ? -  Moje oczy powiększyły się do rozmiarów 5 złotówek.
- Nie mówiłaś, że masz babcie Stasie – Zayn się zamyślił
- Bo tak w sumie to nie mam….
- Musimy zadzwonić na policję – Daddy jak zawsze myślał z nas najrozsądniej.
- Nie dzwoń na policję – powiedziałam opanowanym głosem. Wszyscy spojrzeli na mnie jak na idiotkę.  Wywróciłam oczami i pokazałam im wyświetlacz telefonu na którym widniała nowa wiadomość od Mike’a.
- Nie mamy wyjścia. Musimy uzbierać pieniądze i poczekać – Westchnął Zayn i ukrył twarz w dłoniach.
- Jasne ! Od razu zróbmy sobie kawkę,  kupmy ciasteczko i poopowiadajmy sobie jak minął dzień, a Ems niech siedzi z tym wariatem w magazynie ! – krzyknęłam oburzona i szybko zerwałam się z kanapy. Pożałowałam tego, bo zakręciło mi się w głowie.
- Przyniosę wodę i ręczniki ! – wyrwał się Harry, a kolejny raz dzisiaj spojrzałam na niego jak na idiotę.
- Tak zawsze robią na filmach – widząc nasze piorunujące spojrzenia uciszył się i usiadł na fotelu.
- Mamy pół miliona – westchnął wkurzony Lou i rzucił figurką o podłogę. – Do tego mamy jeszcze pieniądze z koncertów i wywiadów, ale to i tak za mało …
- Po coś ty przyprowadzała go do domu ? – Zayn się wkurzył
- Bo ja wiedziałam, że on jest jakimś niewyżytym, popapranym zboczeńcem, który porwie moją przyjaciółkę i będzie chciał, aby zrobiła mu dobrze ! – Krzyknęłam oburzona i stanęłam z nim twarzą w twarz.
- Nikt. Nie. Ma. Prawa. Jej. Dotykać  - Lou wyglądał jakby wstąpiła w niego bestia. Jestem prawie pewna, że jakby teraz wszedł Mike, to mógłby już nie wyjść o.O
- To nie jest niczyja wina, tak  ? – Liaś starał się załagodzić sytuację. Lekko przytaknęliśmy głowami – Zastanówmy się jeszcze skąd wziąć resztę pieniędzy….
***
Nie spaliśmy przez całą noc. Obdzwoniliśmy chyba wszystkich znajomych i przyjaciół w celu pożyczenia gotówki. Mimo wszystko to wciąż za mało.
- Ty płaczesz ? – Louis wszedł do kuchni i usiadł przy stole.
- Nie kurwa, fontannę udaję – fuknęłam, ale widząc jego przygnębioną twarz zeszłam z tonu i przysiadłam się do niego.
- Przepraszam, to z nerwów. Zobaczysz będzie tak jak dawniej. W drzwiach stanie uśmiechnięta Emily. Będzie nas rozstawiać po kątach i docinać, ale właśnie za to ją kochamy – rzekłam wtulając się w niego. Pierwszy raz od kilkunastu godzin zobaczyłam, że przez jego twarz przebiegł cień uśmiechu. Z salonu dobiegały jakieś piskliwe odgłosy. Stanęłam w progu i rozwiązała się zagadka. Potato w całej okazałości.
- Co ta szmata tu robi ?! – warknęłam nieprzyjemnie i z mordem w oczach zrobiłam kilka kroków do przodu.
- Mówiłaś coś do mnie ? – Eleanor wydęła usta i zmierzyła mnie od góry do dołu. Spojrzałam na nią krzywo i wyciągnęłam rękę. Chyba się przestraszyła, bo zrobiła unik. Zdezorientowana złapałam do ręki kawałek materiału, który był przyczepiony do lustra.
- Chodziło mi o ten skrawek materiału, ale skoro sama się odezwałaś, to z grzeczności nie zaprzeczę – wykrzywiłam usta w sztucznym uśmiechu i weszłam do salonu, gdzie przy mapie siedział Loczek, Zayn i Liaś.
- Louis słoneczko moje dlaczego się nie odzywałeś ? Tyle razy dzwoniłam .. Mieliśmy iść razem na zakupy. Wiesz widziałam taką śliczną bluzeczkę. Pamiętasz Mandy ? – zapytała chłopaka, który szczerze mówiąc miał ją w dupie. Nie uzyskując odpowiedzi kontynuowała dalej – Świetnie ! To ona miała tą siostrę Amandę, która była na studniówce z tym swoim Jack’iem i ona miała tą koleżankę Jess, która miała na sobie taką turkusową bluzeczkę. I wiesz ta bluzeczka, co ja chcę to kompletnie do niej nie podobna. – Nie widziałam czy iść po patelnię i walnąć ją w ten pusty łeb, czy zaśmiać się z jej głupoty. Widząc, że Lou ma już na nią nerwy musiałam jakoś zareagować.
- Wiesz… miałam Ci nie mówić, bo chłopcy mnie poprosili, ale specjalnie dla Ciebie przygotowali pokój, w którym są dla Ciebie kupione wszystkie najnowsze rzeczy – Chłopcy posłali mi pytające spojrzenia, a dziewczyna z radości podskoczyła i zaklaskała jak idiotka. Chwila… Ona jest idiotką.
- Pójdziesz 5 kroków prosto, skręcisz w prawo i wejdziesz przez pierwsze drzwi. To tam. – popchnęłam ją lekko, a ta niepewnie ruszyła przed siebie. Uśmiechnęłam się zachęcająco. Po minucie usłyszałam trzask zamykanych drzwi i czym prędzej podbiegłam do nich, przekręcając klucz w zamku.
- Wpuść mnie z powrotem ! To nie jest pokój tylko drzwi wyjściowe – dobijała się pięściami do drzwi, a ja zaśmiałam się triumfalnie.
- Naiwna… A już myślałam, że się nie nabierze…- kręcąc głową weszłam do salonu, gdzie w skupieniu chłopcy nad czymś myśleli.
- MAM ! – wykrzyknął uradowany Harry – To jest w kierunku południa ! 20 mil za miastem o tu ! – wskazał palcem jedno z miejsc na mapie – Namierzyłem ich drogą dedukcji ! Zayn jedziemy tam, poprowadzisz ! Ty Lou zostań i kombinuj forsę. Zaskoczymy go ! – Biegał uradowany po salonie
- Ja nie wiem, czy to jest dobry pomysł…- Zayn skrzywił się widząc jego entuzjazm, ale Hazza łapiąc go za rękę pociągnął w stronę wyjścia. Wzięłam do ręki atlas i gdy zobaczyłam zaznaczony punkt zrobiłam fejspalma.
- Harry ! To nie w tą stronę ! – Krzyknęłam za nimi, a Loczek wystawił głowę zza drzwi
- Co ty mówisz !? Ja to dobrze wiem !  Nie bądź zazdrosna, że to ja znalazłem to miejsce – odparł pośpiesznie i zakładając buty wyszedł z domu.
- Ale trzymałeś mapę do góry nogami ! – odparłam bezsilnie.
- Będzie lepiej jeśli pojadę z nimi, jeszcze się zgubią po drodze  – Liam wstał i szybkim krokiem również wyszedł. Pokręciłam głową i tym razem to ja zaczęłam się przyglądać mapie. Nic mi to jednak nie dało. Wiedziałam tylko, że muszę coś zrobić. Po 15 minutach milczenia zerwałam się z miejsca i złapałam za kluczyki od samochodu Harrego i zamierzałam wyjść
- Dokąd się wybierasz ? – Niall złapał mnie za nadgarstek uniemożliwiając ruch
- Idę się przejść  - odparłam krótko, a chłopak coraz bardziej mi się przyglądał
- Samochodem ? –westchnęłam ciężko i wywróciłam teatralnie oczami.
- Muszę sprawdzić jedną rzecz. Błagam Cię pilnuj Louisa, żeby nie zrobił czegoś głupiego – przytuliłam go mocno – Niebawem wrócę – uśmiechnęłam się nikle i wsiadając do samochodu ruszyłam przed siebie. Jechałam tak może z 15 minut, a mój wzrok płatał coraz większe figle. No tak, co się dziwić… Nie spałam od ponad 24 godzin…. O ! Baba Jaga ! A nie… to drzewo…. Shakira ? A nie… znak pierwszeństwa… Czuję się jak po jakiś prochach o.O Po ok.7 minutach dojechałam do swojego celu, a po drodze przebiegły mi chyba wszystkie możliwe stworzenia zaczynając od Smerfów i Gumisi, a kończąc na Kubusiu Puchatku i przyjaciołach….
Przede mną stał jakiś stary … barak. Złapałam za metalową klamkę i z całej siły pchnęłam duże, żelazne drzwi, które wydały z siebie głośny dźwięk. Zaklęłam pod nosem i zrobiłam kilka kroków na przód.
- Jak znalazłaś to miejsce ? – usłyszałam  za sobą. Wzięłam głęboki oddech i powoli się odwróciłam. Stał tam z cwaniackim uśmieszkiem.
- Sam mi wysłałeś adres – pomachałam mu przed nosem telefonem, a ten przytaknął.
- Gdzie Emily ? – spytałam, a ten złapał mnie za rękę i gdzieś poprowadził. Nie minęła minuta, a ujrzałam blondynkę. Głowę miała spuszczoną w dół, a jej włosy zasłaniały twarz. Dostrzegłam również opatrunek na jej ramieniu.
-Co jej zrobiłeś ? – zapytałam zaciskając dłonie w pięści.
- Dostała w twarz i lekko ja zamroczyło – zaśmiał się, ale widząc mój wzrok dodał – ocknęła się, ale potem zasnęła. Mike zrobił krok do przodu i krzyknął na cały magazyn ‘Pobudka’. Zdezorientowana dziewczyna podniosła głowę i utkwiła wzrok na mnie.
- I jak ci się spało ?! - zapytał, a Ems zmierzyła go wzrokiem.
- Nie jestem Google, nie muszę na wszystko odpowiadać ! – prychnęła . Mike zrobił się cały czerwony na twarzy. Przymknęłam powieki, zacisnęłam dłonie i wzięłam głęboki oddech. Pewnym krokiem podeszłam do chłopaka i położyłam mu dłoń na ramieniu.
- Jesteś taki męski…- ledwo to powiedziałam i się uśmiechnęłam. Prawdopodobnie wyszedł jakiś grymas, ale co tam…
- Mięski chyba…- dodała  Ems. Dobrze przynajmniej, że to jej jeszcze zostało.
- Ślicznie wyglądasz, z dnia na dzień jesteś coraz piękniejsza – wymruczał mi nad uchem, a ja myślałam, że zwymiotuję.
- To nie ja, to moja schauma. Bez obawy, jutro zbrzydnę – odparłam na odczepnego i się uśmiechnęłam się. – Czy mógłbyś nas zostawić same ? Mamy do pogadania… -  spojrzałam na blondynkę, która była trochę zdezorientowana.
- Jasne. Za niedługo wrócę – odparł jak gdyby nigdy nic i odszedł. Gościu chyba naprawdę musiał być zaślepiony.
- No to teraz się zabawimy – Powiedziałam z szerokim uśmiechem na twarzy i stopniowo zmniejszałam między nami dystans.
- Sorry Kate, ale znamy się od kilku ładnych lat i nie wiedziałam, że ty jesteś …ekhem… lezbą… rozczaruję Cię, ale wolę chłopców … - poklepała mnie po ramieniu, a ja walczyłam ze sobą, aby się nie roześmiać na cały glos.
- Odbiłaś mi chłopaka w 6 klasie… Ja to pamiętam – powiedziałam do jej ucha. Spojrzała na mnie krzywo, a ja się zaśmiałam.
- Spokojnie, nie odbiło mi jeszcze. Stęskniłam się za Tobą – przytuliłam się do niej z całej siły i pomachałam jej kluczem przed nosem.
- Już myślałam, że  się naćpałaś. W ogóle CO TY TU DO CHOLERY ROBISZ ?! – Odpięłam ją od łańcucha, a ta się na mnie wydarła.
- Też się ciszę, że nic Ci nie jest. Poza tym nie stresuj mnie ! Wiesz jakie ja mam tętno ? Nogi i ręce odmawiają posłuszeństwa, a rozum podpowiada, żeby wiać stąd jak najdalej.  W ogóle co ja tu robię ? Dziwię się, że jeszcze nie zemdlałam, albo nie wypaplałam wszystkiego. Boże to moja wina, że tu jesteś, musiałam coś zrobić – zaczęłam gadać jak najęta i nie potrafiłam się opanować. Dopiero teraz do mnie dotarło, co ja się odważyłam zrobić. Ems położyła mi dłoń na ramieniu i kazała głęboko oddychać.
- Co ty tu robisz ? – usłyszałam głos i odwróciłam głowę. Stał tam ten sam chłopak, z którym rozmawiałam.
- Eee- zająknęłam się – Lama ?
- Parzystokopytna ?!
- Tak… Zadzwonisz po policję ?
- Jasne ! – I tak po prostu wyszedł. Stałam oniemiała chyba przez minutę.
- Jest spoko. Ma na imię Bob. To on mi dał telefon – pokiwałam głową ze zrozumieniem i akurat wszedł Mike.
- Wypuść ją. Po co nam ona ?
- Dostaniemy  2 miliony to ją wypuszczę, a potem może gdzieś wyjedziemy ? – uśmiechnął się do mnie. Musiałam brnąć w to dalej, bo bałam się, że coś nam zrobi.
***
- Masz forsę ? – Mike ozięble spytał Lou, który właśnie przyszedł
- Nie.. – powiedział spokojnie, a ja wraz z Emily wytrzeszczyliśmy na niego oczy – Mam coś cenniejszego niż pieniądze. Mam uczucie, które darzę tę dziewczynę. Może jest popaprana i trochę zboczona, ale to właśnie sprawia, że staje się tą wyjątkową. Tylko to uczucie może pomóc nam przebrnąć przez to wszystko – Nie powiem, mowa była bardzo imponująca, ale czy akurat teraz musiało mu się zebrać na wyznania ?
- AWWW ! Louis to było takie… kochane, ale z łaski swojej Romeo od siedmiu boleści masz te cholerne pieniądze ? – No i zepsuła jakże uroczą i nastrojową chwilę.
- Tak mam – dodał cicho
- To dawaj. Chcę iść już do domu i pooglądać odcinki mody na sukces. Nie wiem czy Brook przespała się z Ridgem czy może z Taylorem. I wiesz jak to jest kiedy jesteś porwany i  nie masz umytej głowy od ponad 15 godzin ?! – powiedziała na jednym tchu.
- Co ty tu robisz ? – Spojrzałam z przerażeniem na Niall’a który się właśnie pojawił. Nie odpowiedział mi, tylko się do mnie przytulił. Widziałam wzrok Mike’a… gdyby mógł to by zabijał.
- To my już może pójdziemy … - Ems szturchnęła nas lekko, abyśmy w końcu ruszyli się z miejsca.
- Nigdzie nie idziecie – powiedział ostro i wyciągnął broń. Nogi się pode mną ugięły.
- Kocham Cię Katie, wiesz o tym – skierował się do mnie, a ja stałam przerażona.
- Miłość nie istnieje – powiedziałam, przełykając wielką kulę, którą miałam w gardle
 - To jak wytłumaczysz to, jak się czuję gdy Cię widzę ? Jak wytłumaczysz motylki w brzuchu i rozszerzone źrenice ? – wymachiwał pistoletem we wszystkie strony, a ja modliłam się tylko, aby nie wystrzelił.
- Głupotą – odezwała  się Emily, która stała jakby… niewzruszona ? Cholera, jak ona to robi ?
- Tylko on stoi nam na drodze do naszego szczęścia – wskazał na farbowanego i wycelował.
- No i ewentualnie twoja twarz…. brak mózgu… kretynizm – zaczęła wyliczać na placach Ems, a Lou szturchał ją w bok, aby nic nie mówiła. Ta tylko oburzyła się jeszcze bardziej.
- Pójdę z Tobą – powiedziałam niesłyszalnie – Pójdę, jeśli wypuścisz ich wszystkich i obiecasz, że nic im się nie stanie
- Policja już tu jedzie – wparował Bob, czy jak on ma na imię
- Jeszcze tego tu brakowało – blondynka wskazała na niego ręką i westchnęła. Mike jak sądzę bardzo się zdenerwował. Znów zwrócił się do mnie.
- Niby ze mną pójdziesz, a będziesz knuć jak mnie oszukać. Przejrzałem Cię. Nie ze mną te numery Bruner.
- yyy.. jestem Kate – Lou się cicho zaśmiał. Nie wiem, co było w tym takiego, ale za nim nie trafisz. Na szczęście w tle było już słychać syreny, więc to trochę podnosiło na duchu. Miałam nadzieję, że ten koszmar się w końcu skończy.
 - To koniec – wycelował broń w Blondyna gotowy strzelić. Coś w głowie podpowiadało mi, że muszę zadziałaś. Przypomniało mi się, co robią na filmach i impulsowo zasłoniłam chłopaka. W momencie zrobiło mi się gorąco, a zaraz po tym przeszedł po mnie nieprzyjemny dreszcz. Poczułam ból, a potem tylko stałam się strasznie senna. Miałam wrażenie, że mogę  przespać całe tygodnie. Ktoś coś do mnie chyba mówił, ale moje powieki same się zamykały. Potem tylko ciemność… A nie ! Czekaj ! To przecież jednorożce patatające po łące ! Ooo i sto jeden dalmatyńczyków !  

                                                          ***

Od autorki: Hej miśki ! ♥ O rozdziale... Napiszcie po prostu, co uważacie za stosowne ;D Wczoraj nasz blog przekroczył 10 tysięcy wejść. Jaramy się *___* Bardzo Wam za to dziękujemy <3 Chciałabym Wam przy okazji życzyć szczęśliwego Nowego Roku ! Mam nadzieję, że 2013 będzie jeszcze lepszy, a wasze wszystkie marzenia się spełnią <3 ~ Maddix