Rozdział 39

Powiem wam szczerze, że siedzenie samotnie w domu z Louisem jest co najmniej nie komfortowe. Czuję się jakaś taka… obserwowana. Tommo ciągle chce coś zrobić, tylko nie wiem co.
- Słuchaj Emily… nie chciałabyś… no wiesz… pójdziesz do sklepu może? – zapytał Louis, a ja spojrzałam na niego krzywo.

- Słuchaj Tomlinson, nie wiem o co ci chodzi, ale zaczynasz mnie powoli denerwować – powiedziałam i złapałam za portfel, po czym wyszłam z domu trzaskając drzwiami. O co mu do cholery zielonej chodzi, co!? Zachowuje się jak jakiś indyk bez, kurde … agrh przez niego zostałam pozbawiona mocy sucharów! FUCK! Weszłam do Tesco i załapałam za koszyk. Zaczęłam wrzucać pełno żelek gdy poczułam jak ktoś mnie szturcha. Odwróciłam się i przed sobą ujrzałam…

- Mike!? Co ty tu robisz powalony zboczeńcu?! – krzyknęłam na cały sklep, a wszyscy zwrócili wzrok na mnie. – Ee… wiecie państwo, to taka jego ksywka. Moja to „sucharowa panna” – powiedziałam, a ludzie spojrzeli na mnie  krzywo i wrócili do kupowania.

- Wyszedłem z więzienia za dobre sprawowanie – powiedział i uśmiechnął się do mnie delikatnie. Zmienił się. Teraz miał trochę dłuższe włosy, zaczesane na bok. Był umięśniony. No i nie wyglądał na takiego pojebańca z ZOO jak wcześniej.

- Mam nadzieję, że spadło ci mydło, jak brałeś prysznic z innymi – powiedziałam i uśmiechnęłam się złośliwie w jego stronę. Chciałam odejść, jednak złapał mnie za rękę.

- Słuchaj Emily. Chcę cię przeprosić za wszystko. Nigdy nie chciałem cię porywać ani nic. Byłem zakochany w Kate, ale to minęło. Miałem wizyty u psychologa i teraz jestem normalny. Jak ty – powiedział, a ja podrapałam się po głowie. Wierzyć mu czy nie?

- Jak ja? No to nie za bardzo normalny – powiedziałam i oboje się zaśmialiśmy. – Mike, doceniam to, że nie jesteś już zboczeńcem, który jeździ na niewidzialnych patatarożcach, ale to dziwna sytuacja. Teraz muszę lecieć, ale jeśli kiedyś się spotkamy, to pogadamy dłużej – powiedziałam i zapłaciłam za zakupy, po czym opuściłam sklep. To było powaloooone! Postanowiłam nie mówić o tym Lou, bo będzie zły. Szybkim krokiem udałam się do domu. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Louisa wiercącego dziurę w ścianie.

- Przepraszam, że przeszkadzam, ale co ty do ciemnej dżumy, robisz co?! – zapytałam i odstawiłam zakupy na stół w kuchni.

- Jesteś na mnie zła, więc na przeprosiny chciałem zamontować wieszak na twoją kurtkę na wiosnę, mówiłaś, że nie masz gdzie jej powiesić – powiedział, a ja parsknęłam śmiechem. Przytuliłam go mocno i poszłam rozpakować torbę. – Pójdziemy gdzieś dzisiaj?

- O nie! Dzisiaj to ja będę wpierdzielać żelki, oglądać „Szkołę uczuć” i ryczeć jak Harry gdy dowiedział się, że Mikołaj nie istnieje – zakomunikowałam i rzuciłam się na kanapę.

- No proszę cię, ja muszę z tobą pogadać!

- No przecież rozmawiamy!

- Ale inaczej… chcę o czymś pogadać – powiedział i pocałował mnie w policzek. Westchnęłam ciężko i pokiwałam głową. – Dziękuję! Kocham cię! Bądź gotowa o 19 okay?

- Okay, ale pamiętaj, że wisisz mi wieczór z filmem! – krzyknęłam jeszcze za nim, gdy wybiegał z domu. Czubek. Złapałam za telefon i wykręciłam numer Kate. Po dwóch sygnałach odebrała.

- Siemka, jak tam w Irlandii? Jesteś już częścią rodziny, czy musiałaś się im oddać? – zapytałam, a po drugiej stronie usłyszałam śmiech.

- Jest okay, całkiem dobrze się tu czuje. Musze ci coś powiedzieć ważnego … - zaczęła, a ja poczułam się jak w Modzie na Sukces, odcinek 4567 gdy Brook oznajmia Ridżowi, że zdradziła go z jego

ciotecznym wujkiem od strony jego brata, który wyszedł za jego kuzynkę. Wait, what? Za dużo żelek, zdecydowanie. – Ja i Niall … zrobiliśmy to.

- To.. to znaczy co? Zgwałciliście kurczaka?

- Nie! No wiesz co…

- Zabiliście jego rodziców i zjedliście ich w sosie musztardowym?

- Nie!

- No to może uprawialiście seks grupowy z drzewem i paczką marchewek?

- Nie! Uprawialiśmy…

- Ziemniaki?

- Nie, Emily!

- Zioło … to co wy jednak w Holandii jesteście?! – wykrzyczałam do słuchawki rozbawiona całą tą sytuacją.

- Przespaliśmy się – powiedziała Kate szeptem, a ja wzdrygnęłam się.

- Że co!? Przecież byliście tacy dumni, że czekacie do ślubu… a może wzięliście już ślub!? No świetnie i mnie na nim nie było! Foch Forever – powiedziałam, a Kate westchnęła.

- No mieliśmy czekać do ślubu, ale jakoś tak wyszło… jesteś zła?

- Raczej zdziwiona. Zresztą to nie moje życie – powiedziałam i zrobiło mi się przykro. Może dla tego, że zdałam sobie sprawę, że … ich związek przechodzi na następny etap. Że wezmą ślub, wyprowadzą się do Irlandii, bo przecież Niall tak bardzo tego chcę, a ja zostanę tu sama. - Samej jest mi trochę głupio. No wiesz, miało być tak cudownie jak zaczekamy do ślubu, ale teraz też było – powiedziała i zachichotała.

- Cieszę się, że masz to już za sobą. Pierwsze penisy za płoty – powiedziałam, a Kate wybuchnęła śmiechem. Otarłam łzę w policzka i westchnęłam.

- Przepraszam, ja muszę lecieć. Jutro będziemy z powrotem! Do

zobaczenia! – powiedziała i rozłączyła się, a ja oparłam się o poduszkę. Te dzieci tak szybko rosną! Teraz się seksią, potem ślub, dzieci, kot, pies, dom, auto i hulaj duszo piekła nie ma! Przymknęłam oczy i nawet nie wiem kiedy zasnęłam. 

                                                            *Jakiś czas później*

Obudziłam się wyspana i spojrzałam na zegarek.

- 18:30!? Że co kurwa?! Znowu spóźniona w dupę węża! – wykrzyknęłam i rzuciłam się do pokoju Louisa gdzie było parę moich rzeczy. Na dworze robiło się co raz cieplej, więc postanowiłam ubrać się w to. Ubrałam jeszcze na to kurtkę i zeszłam na dół gdzie czekał już Louis … w garniturze. Da fak?

- Cześć piękna. Idziemy? – zapytał chłopak i pocałował mnie w usta. Uśmiechnęłam się do niego i złapałam za rękę, a po chwili siedzieliśmy już w samochodzie. 

- Możesz mi powiedzieć gdzie jedziemy? – zapytałam, a Louis uśmiechnął się szeroko.

- Nie powiem, niespodzianka – po 20 minutach jazdy byliśmy już na miejscu. Lou wyciągnął jakąś czarną opaskę i zawiązał mi ją na oczy.

- Co ty robisz?! Chcesz mnie zgwałcić, a potem sprzedać na czarnym rynku!? – wykrzyczałam, a Louis nic nie odpowiedział tylko zaczął się śmiać. Pomógł mi wyjść z samochodu i złapał mnie za rękę. Po kilku minutach drogi, wreszcie stanęliśmy w miejscu. I dobrze, nogi mi do dupy wchodzą.

- Już jesteśmy, możesz zdjąć opaskę – wyszeptał mi wprost do ucha, a ja posłusznie wykonałam czynność. I zaparło mi dech w piersiach. Znajdowaliśmy się teraz na plaży, która otaczała jezioro. Nie daleko brzegu rozłożony był koc, na którym stał kosz piknikowy, świeczki i przenośne radio. Wszędzie porozrzucane były płatki róż.

- Louis… to jest piękne – wyszeptałam, a brunet zaprowadził mnie na koc. Usiedliśmy i spojrzałam mu prosto w oczy.

- Nie tak piękne jak ty – odpowiedział, a ja nie potrafiłam opanować śmiechu. – Z czego się cieszysz?

- Po prostu, nie lubię takich poważnych sytuacji – powiedziałam i uśmiechnęłam się szczerze do niego. Tommo rozpakował koszyk i przed nami stał teraz talerz kanapek, szampan i truskawki. – Skąd ty wziąłeś truskawki w lutym? Masz jakąś nielegalną hodowle?

- Nie! – powiedział ze śmiechem i zjedliśmy po kanapce. – Moja tajemnica i tak ci nie powiem. – odpowiedział i przyciągnął mnie do siebie. Otoczył mnie ramieniem i włączył radio, po czym włożył do niego jakąś płytę CD. Usłyszałam pierwsze takty muzyki i przymknęłam oczy. 

- You know our love was meant to be. The kind of love that lasts forever – zaśpiewałam pierwsze wersy piosenki, “Chicago - You're The Inspiration” która należała do jednej z moich ulubionych. 

- And I want you here with me. From tonight until the end of time –dokończył Louis i oparł głowę o moją. Wsłuchiwałam się w słowa i miałam wrażenie, że ta piosenka jest o nas. W tym momencie nie liczyło się nic więcej. Tylko ja i on. Ten moment, stanowczo należał do nas. – Zatańczymy? 

- Tutaj? – zapytałam i zaśmiałam się. Louis wstał i wyciągnął dłoń w moją stronę.

- A dlaczego nie? – odpowiedział pytaniem na pytanie. Złapałam jego rękę i podniosłam się, przytulając się do niego z całej siły. Zdjęłam buty i choć piasek był zimny, nie przeszkadzało mi to.

- Wanna have you near me. I wanna have you hear me sayin'. No one needs you more than I need you – wyśpiewał po cichu ostatnie wersy piosenki i pocałował mnie namiętnie w usta. Nagle rozbrzmiała nowa piosenka. Najpiękniejsza na świecie. „Michael Bolton - When a man loves a woman.”

- Moja ulubiona piosenka… – wyszeptałam i zobaczyłam uśmiechniętego Louisa.

- Wiem kochanie. – odpowiedział i odsunął się kawałek ode mnie. Zaczął szukać czegoś po kieszeniach, aż wreszcie znalazł to czego potrzebował. – Mówiłem ci dziś, że chcę z tobą o czymś porozmawiać tak? Jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Kocham cię. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Chcę spędzać z tobą każdą wolną chwilę. Do końca swoich dni. Więc… - powiedział Louis i ukląkł przede mną, wyciągając przed siebie małe pudełeczko. – czy ty Emily Sparks, uczynisz mnie najszczęśliwszym mężczyzną na świecie i zostaniesz moją żoną? – zapytał i wyciągnął z pudełka pierścionek.  „I give you everything I got. Trying to hold on. To your precious love” śpiewał Michael w tle, a ja poczułam jak łzy zbierają mi się pod powiekami. Przełknęłam wielką gulę, która teraz była w moim gardle.

- Tak Louis. Tak – wyszeptałam, a Lou włożył pierścionek na mój palec i wstał z piasku. Rzuciłam mu się na szyję i pocałowałam namiętnie w usta, a łzy spływały z mojej twarzy.

- Kocham cię Emily.  – powiedział chłopak i okręcił mnie wokół własnej osi.

- Ja ciebie te kocham Louis – odpowiedziałam, a brunet złączył nasze usta w pocałunku. Kurwa… dacie wiarę?

                                                        *Następnego dnia rano*

Nie mogłam w nocy spać. Wróciliśmy do domu koło 23:00, a godzinę później Louis już smacznie chrapał. Cholera jasna, nie mogłam zasnąć! Wszystkiego próbowałam! Ciepłe mleko, spokojna muzyka, opowieści Liama nagrane w celach usypiających, nic! Zbyt dużo wczoraj się stało. Spojrzałam na pierścionek na moim palcu i uśmiechnęłam się delikatnie. Wygramoliłam się po cichu z łóżka i zeszłam na dół w celu zrobienia śniadania. Wyciągnęłam jajka, pokroiłam cebulę i zabrałam się za robienie jajecznicy, gdy do domu weszli Niall i Kate. Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo na mojej szyi uwiesiła się brunetka.

- Jak ja się cieszę! Oświadczył się, nareszcie! Pokazuj pierścionek! – powiedziała i chwyciła moją rękę, na której znajdowała się owa rzecz. – Jest piękny. Też bym tak chciała!

- Tak, tak, ale możesz mi wyjaśnić … SKĄD TY WIESZ? – zapytałam nieco zdenerwowana i spojrzałam to na Kate, to na Nialla, który swoją drogą wyglądał na zamyślonego.

- Louis mi puścił esa wczoraj wieczorem, że się oświadczył, a ty przyjęłaś. – powiedziała i napiła się wody, która stała na blacie. Wyłączyłam ogień pod jajecznicą i uśmiechnęłam się chytrze.

- Oh, okay. A jak tam wasze bzykanko? – zapytałam, a Kate wypluła całą wodę przed siebie. Niall zaczął się śmiać, ja zresztą też. – Czy w nocy też plułaś czymś, if u know what i mean?

- Emily, trochę ogłady! – powiedziała i spojrzała na mnie zła.

- Czyli loda mu nie robiłaś? Chociaż z tym do ślubu zaczekajcie! – powiedziałam ze śmiechem i otarłam łzę spływającą z policzka.

- O boże, nie gadam z tobą! – powiedziała z udawaną złością i poszła na górę z walizką. Spojrzałam na Nialla, rozbawionego tą sytuacją.

- Wyruchałeś mi przyjaciółkę, jak mogłeś!

- Sama chciała!

- Zmusiłeś ją farbowany popaprańcu! Pewnie pokazałeś jej jakiegoś pornosa – powiedziałam, a Niall zaczął się śmiać. Nagle się uspokoił i spojrzał na mnie.

- Nie miałabyś ochoty na mały poranny… - zaczął jednak mu przerwałam.

- Seks? Chętnie, jestem na głodzie – wyszeptałam mu do ucha i przygryzłam jego płatek. Obleciał go dreszcz i spojrzał na mnie.

- Mrr… - powiedział i oboje wybuchliśmy najgłośniejszym śmiechem świata. W końcu ogarnęliśmy się i Niall spojrzał na mnie. –Chodziło mi o jogging. 

- A wiesz, że chętnie? Dawno już nie biegałam. To za 30 minut na dole? – zapytałam, a Niall pokiwał głową. Poleciałam na górę i zobaczyłam, że Louisa już nie ma w łóżku. Pewnie jest u Kate. Szybko ubrałam się w to, wykonałam poranną toaletę i związałam włosy w kucyk, po czym zeszłam na dół. Tam czekał już Niall w sportowym stroju (lolz pierwszy raz go widzę w luźnych dresach, a nie w rurkach) i na mój widok uśmiechnął się. Wyszliśmy z domu i spojrzeliśmy na siebie. 

- Kto ostatni w parku przy ławce na której się poznaliśmy, stawia temu drugiemu obiad w McDonald’s – powiedział Niall, a ja pokiwałam głową i uśmiechnęłam się szeroko. – 3…2…1…START! – krzyknął i ruszyliśmy. Oczywiście ja i moje zajebiste nogi, byliśmy pierwsi, a Niall z zadyszką jak 100 latek bo ostrym seksie przybiegł zaraz za mną i oparł się o ławkę. 

- Sam chciałeś indyku! – krzyknęłam w jego stronę i wystawiłam język. Horan parsknął śmiechem i westchnął głęboko.

- No to tak jak obiecałem… zapraszam! – powiedział i po kilku minutach byliśmy już pod MD. Stanęliśmy przed kasą i spojrzałam na menu. – To co dla ciebie?

- Dla mnie sałatka z sosem winegret i duża pepsi. A ty? – zapytałam, a po chwili zorientowałam się, że to pytanie było błędem. Nialler odchrząknął i poprawił bluzę.

- A więc: duże frytki, nugetsy, hamburger z podwójnym mięsem, cheeseburger z podwójnym serem, happy meal powiększony o zestaw kurczaczków, dużą colę i sernik z wiśniami. Aha! I do zestawu happy meal poproszę tego fajnego pieska zabawkę co tak śmiesznie główką rusza… wie pani… ten taki… bum, bum, bum … on tak rusza… tak kiwa się…- powiedział Niall i wybuchnęłam śmiechem. Sprzedawczyni patrzyła na blondyna z przerażonym wzrokiem, a ja śmiałam się co raz bardziej.

- Ale proszę pana … zestaw happy meal z zabawką jest do 12 lat… - wyszeptała przerażona, a ja oparłam się o blat i próbowałam przestać się śmiać.

- Słucham?! Do 12 lat?!  A pani myśli, że ile ja mam? 13! Ha! Tego się pani nie spodziewała, prawda? – powiedział, a ja znów wybuchnęłam śmiechem. Ekspedientka już nic nie mówiąc, wystawiła rachunek i Nialler posłusznie zapłacił. Po chwili przyszło nasze jedzenie. Z małą pomocą jakiegoś pana, zanieśliśmy nasze jedzenie do stolika. Zjadłam trochę sałatki i patrzyłam z ogromnym uśmiechem jak Niall wpierdziela burgera. Jezus Maria, ten to ma napęd!

- I jak się czujesz jako narzeczona? – zapytał blondyn, gdy wreszcie wcisnął to tłuste świństwo.

- Szczerze? – zapytałam, a Niall uśmiechnął się w moją stronę.

- Ze mną zawsze.

- Czuję się trochę… uwiązana. To nie jest tak, że ja nie kocham Lou – bo kocham. Ale… zawsze byłam wolna, mogłam robić co chcę. A teraz… no cóż, nie mogę – powiedziałam, a chłopak pokiwał głową ze zrozumieniem. Nagle do stolika podeszło kilka dziewczyn, proszących Nialla o autograf. – Może zdjęcie?

- Mogłabyś? – zapytała podekscytowana dziewczyna, a ja uśmiechnęłam się szeroko i zrobiłam im zdjęcie. Podziękowały i oddaliły się.

- Ah Niall, ty i te twoje fanki. Jesteś pożądany niczym 0,7 na spotkaniu anonimowych alkoholików –powiedziałam, a Horan wybuchnął śmiechem. Zjadł jedną frytkę i spojrzał na mnie.

- Wracając do sprawy… skoro tak się czujesz, czemu przyjęłaś te oświadczyny?

- Bo go kocham, to jasne jak słoneczko! A tak w ogóle … wiesz kogo spotkałam wczoraj w Tesco?

- Nie, kogo? – zapytał i napił się coli.

- Mike – powiedziałam, a Niall wypluł wszystko przed siebie. Wiecie jak ja kocham patrzeć jak ktoś czymś pluje? #lol

- Co!? Co on tu  robi?! Zrobił ci coś!? Zabiję go! – zaczął wykrzykiwać, a ja spojrzałam na niego jak na idiotę.

- Nie nic nie zrobił, ogarnij! Przyszedł, przeprosił i tyle. Spokojnie, bo ci dym z uszu leci, patagłupku. Idziemy się przejść? – zapytałam a blondyn w odpowiedzi parsknął śmiechem i zjadł ostatnią frytkę. Wstaliśmy od stolika i wyszliśmy na zewnątrz. Swoją drogą… wtf jak on tak szybko to wszystko zjadł!? Doszliśmy do huśtawek i usiadłam na jednej, a obok spoczął Horan.

- Chciałbym się oświadczyć Kate – powiedział, a ja spojrzałam na niego. TAK JAK PRZEWIDYWAŁAM. 

- To dobrze – wyszeptałam i zaczęłam się delikatnie bujać. – Tylko musisz wymyślić coś super. Zgwałć ją tym pierścionkiem.

- Jasne, na pewno tak zrobię! – powiedział ze śmiechem i spojrzał na mnie. – A ty nie wydajesz się tym faktem ucieszona.

- Nie? To patrz na ten uśmiech! – powiedziałam i wyszczerzyłam zęby w sztucznym uśmiechu. – Po prostu… wszystko się zmienia i tyle.  

- Widzisz, ja bardzo chciałbym oświadczyć się Katie, ale boję się, że to za wcześnie. Poczekam z tym jakiś czas.

- I dobrze! Nie warto robić wszystkiego pochopnie. Musicie pobyć trochę razem i tyle. E… czy to nie Harry tam idzie? – zapytałam nagle i spojrzałam na szarą postać idącą w naszym kierunku.

- Chyba tak, ale wygląda trochę jak babcia ze straganu lub jak przemoczony kot – powiedział Nialler a ja zaczęłam się śmiać.

- No dzięki, słyszałem to! Wiecie skąd wracam? – zapytał lekko oburzony Harry, a my z Niallem spojrzeliśmy na siebie znacząco. Czas na nasz standardowy żart – wytrącenie przyjaciół z równowagi.

- U fryzjera by w końcu zrobili ci coś z tym baranem na głowie? – zapytał Niall, a ja nakryłam usta ręką.

- Nie, byłem…

- U rolnika by dowiedzieć się jak to się stało, że jesteś takim kapuścianym głąbem? – powiedziałam, a Niall parsknął śmiechem.

- Nie! I… wtf? Byłem u…

- U rzeźnika zapytać się dlaczego twoja była dziewczyna jest takim pasztetem?

- Nie! Do cholery! Byłem u Louisa i powiedział mi, że oświadczył się Kate! Dacie wiarę?- zapytał Harry, a my z Niallem spojrzeliśmy na siebie i wybuchliśmy śmiechem.

- A nie czasem Emily? – zapytał blondyn i spojrzał na przyjaciela.

- A ty wiesz, że możesz mieć rację? – powiedział loczek, a ja poklepałam go po plecach i ruszyliśmy w stronę domu. Harry poszedł do mojego mieszkania gdzie aktualnie mieszkał. Weszłam z Niallem do środka gdzie zastałam Louisa wpatrującego się w Kate która kroiła pomidory.

- Ee.. Siemka – powiedziałam a Lou nagle podskoczył, podszedł do mnie i …pogłaskał mnie po ramieniu. Da fak? To jest powitanie narzeczonego z narzeczoną? Super! Dobrze, że nie poczochrał mnie po głowie i nie powiedział „dobry piesek”. – Idziemy na górę Lou?

- Mhm, tak – powiedział i uśmiechnął się do Kate, po czym udałam się razem z nim na górę. Odwróciłam się jeszcze za siebie i zobaczyłam Nialla posyłającego w moją stronę zdziwione spojrzenie. Weszliśmy do pokoju i od razu położyliśmy się na łóżku. Tommo złapał na telefon i ciągle pisał esemesy, a ja leżałam jak ta kłoda. Ja się pytam, co mu odbija!

- Z kim tak piszesz?

- Z Kate! Wiesz, co mi napisała? – zapytał, jednak chyba nie bardzo interesowała go moja odpowiedź bo wrócił do pisania.

- Kocham cię. – powiedziałam, jednak nie dostałam żadnej odpowiedzi. On mnie nie słucha!- Mam romans z Niallem, mamy trójkę dzieci, 10 minut temu uprawialiśmy dziki seks w twoim aucie.

- Super kochanie – powiedział wciąż wgapiony w ekran telefonu. Wstałam zła z łóżka i weszłam do łazienki, po czym wzięłam prysznic, wysuszyłam włosy i ubrałam się w coś normalnego. Wyszłam z pomieszczenia, jednak on chyba w ogóle nie zauważył mojej nieobecności. Opuściłam pokój trzaskając przy tym drzwiami i usiadłam na kanapie w salonie. Z góry zszedł Niall i usiadł obok mnie.

- Co się stało?

- Louis mnie wkurzył. Tak bardzo mnie nie słuchał, że nawet się nie przejął tym, co powiedziałam czyli, że ja i ty mamy romans i trójkę dzieci.

- Jezus Maria… mamy trójkę dzieci!? – zapytał Niall i obydwoje wybuchliśmy śmiechem. Co jak co… ale Louis zachowuje się dość dziwnie. Nie wiem co jest nie tak… lol!

                                                                             

                                                                              ***

Od autorki: Siemano czekotuby! Urwanie głowy mam, komu je dam! Tak w ogóle to mnie tutaj tak naprawdę nie ma, bo teraz jestem na weselu, ale wszystko przygotowane jest wcześniej. Badum tss *aplikacja werblowa*. W każdym razie jak widzicie Louis i Emily, lub jak wolą shipperzy Lemily, się zaręczyło! Ale moi kochani, najmilsi i w ogóle <69 chyba nie był to dobry pomysł! Dlaczego pytacie? Dla tego, że… shh! Nie powiem! Do zobaczenia w nowym rozdziale kurczaki! Wasza Maddie xxxx Limit = 25 komentarzy :) x

Rozdział 38

Obudziłam się na podłodze… zimnej podłodze. Wait a minute! Dlaczego do cholery obudziłam się na podłodze?! Myśl… Wesele, wódka, taniec, Jack Daniel’s, śpiewy, wino, wygłupy, likiery, urwany film…. o.O Boże! Ja się staczam! Półprzytomna rozejrzałam się po pomieszczeniu, ale niestety to nie pomogło mi zidentyfikować miejsca mojego pobytu. Gdzie ja wylądowałam? Po chwili pojawiła się Emily… Jest dobrze, nie jestem sama.
- Wiemy, co wczoraj robiliście –wyszeptałam przypominając sobie urywki wczorajszej nocy - Zabezpieczyliście się chociaż? – Ems parsknęła śmiechem
- TAK, MAMO – odpowiedziała między napadami. Nie no bardzo śmieszne! Ja tylko się troszczę.
-LOUIS! – krzyknęłam widząc chłopaka w progu. Pożałowałam tego, bo pulsujący ból w skroni dał o sobie znać – Zabezpieczaliście się?- zapytałam podejrzliwie, a Ems nie mogła opanować głupawki.
- Yyy…. No bo ten… Tak – powiedział speszony sytuacją, a po chwili też zaczął cieszyć ryjek.  Zorientowałam się, że obok mnie coś się rusza.
- Horan pobudka! – Szturchnęłam chłopaka, który wyglądał jakby uszło z niego powietrze.
- Weź ten młotek!- jęknął zirytowany
- Jaki młotek człowiecze? – zmarszczyłam brwi i nie czekając na odpowiedź próbowałam wstać z posadzki. Musze przyznać, że ta podłoga dziś była naprawdę wyjątkowo śliska…
- Ja się staczam! Ja nigdy tyle nie piłam – wymamrotałam próbując złapać równowagę – Gdzieś mniej więcej pod koniec reżyser mi gdzieś uciekł i film mi się urwał… Not good – złapałam za szklankę wody i opróżniłam ją do samego końca.
- Tylko pomyśl… - blondynka zarzuciła mi rękę na ramię – Pijacy może żyją dwa razy krócej, ale za to widzą dwa razy więcej… Paczaj ile korzyści!
- LUDZIE! JEZU! WIECIE, CO SIĘ STAŁO?! – Do kuchni wpadł Zayn w samym ręczniku –PADA W ŁAZIENCE, CZAICIE?! TO CUD! – Krzyczał jak opętany
- Ehkem… Wiesz Zayn.. Zazwyczaj normalni ludzie mówią na to prysznic – Tommo uśmiechnął się sztucznie w stronę przyjaciela, a ten jakby uświadamiając sobie, co powiedział zrobił się czerwony jak burak. Jakąś godzinę później w miarę naszych możliwości ogarnęliśmy się trochę, ale to graniczyło z cudem. Mój telefon zawibrował, na co jęknęłam i niechętnie przystawiłam aparat do ucha.
- Taa? – Mruknęłam nie mając siły na więcej – Jak? Gdzie? Kiedy? Teraz? Żartujesz?! – pytania z moich ust wylatywały niczym z karabinu maszynowego.
- Fajnie się siedzi, ale musimy iść…- oznajmiłam po zakończeniu rozmowy, a każdy przyglądał mi się z uniesionymi brwiami – Dzwonił Liam… poprawiny są – przeczesałam palcami włosy i zastanawiałam się, jak przeżyję kolejne kilka godzin na Sali.
- Jakie poprawiny?! Ja nie mam siły! – jęknęła sfrustrowana Emily, a reszta przytaknęła
- Nie chcę nic mówić, ale… - zaczęłam wstając z krzesła - … ale wiecie ile jeszcze zostało Jack’a Daniels’a ? – odparłam z uśmiechem, aby jakkolwiek zmusić ich do ruszenia szanownych czterech liter.
- Spotykamy się przy samochodzie! – Blondynka niczym z procy wyleciała z kuchni, a ja uśmiechnęłam się triumfalnie. Zawsze działa…
***
- Jedna baba drugiej babie wsadziła do … - Lou, Niall i Zayn stali właśnie na scenie i odstawiali jakieś dziwne tańce dzieci słońca. I pomyśleć, że kilka godzin temu zdychali na kaca…
- Faceci są dziwni..- Emily uwiesiła mi się na ramieniu i ze zmarszczonym czołem przyglądała się wygłupom chłopaków – są dziwni, ale zabijają robaki… Nie lubię robaków – pokręciła głową i zachichotała.
- Wiesz, co?- podniosła głowę i dokładnie mi się przyjrzała – Co mówi lama do lamy? – zadała mi pytanie, ale niestety nie skumałam, o co jej chodzi – Chlamy! – Zaczęła się śmiać z własnego żartu. Faza życia, za dużo whiskey
- Taki suchar, że zasuszyłaś powietrze. Chodź się napić! – Pociągnęłam ją w stronę dobrze zaopatrzonego barku. Dzięki Bogu, że moi rodzice mnie nie widzą, bo chyba wydziedziczyliby mnie z rodziny. Dotąd ja, dobrze ułożona, ugrzeczniona, odpowiedzialna Katie nie piłam, a tu proszę…
Dostrzegłyśmy przy stoliku siedzącego Harrego, który… trzymał banana przy uchu? Stanęłyśmy kawałek dalej i z wyraźnym zdezorientowaniem na twarzy zaczęłyśmy przyglądać się chłopakowi, które nawijał do siebie jak najęty. Po chwili odwrócił się w naszą stronę.
- Oddzwonię później. Chyba się zorientowali, że jestem na haju – powiedział szybko do banana. Boże… jak to brzmi, do banana. Powinnam się w sumie przyzwyczaić, że oni nie są normalni.
Chłopak szybkim i chwiejnym krokiem dołączył na scenę do reszty chłopaków. Potrząsnęłam głową i łapiąc w dłoń szklankę z drinkiem przyglądałam się wszystkim gościom.
- Kobiety są z Wenus, faceci są z Marsa, ale Harry to rzeczywiście jest z Animal Planet – Emily skwitowała całą sytuację, a ja się zaśmiałam.
- Hey! Hey! Hey! Jak się bawicie? Dziękujemy za przybycie! Jesteście świetną publicznością! – Po całej sali rozniósł się echem głos Zayn'a
- To jest wesele człeku! – Louis szturchnął chłopaka, który w efekcie zleciałbym z podestu – Korzystając z okazji chcieliśmy jeszcze raz złożyć życzenia młodej parce! To dla was! Happy birthday… czy co tam się mówi – Lanielle, która właśnie stała z uśmiechem i przyglądała się całej akcji zaczęła się śmiać. Chłopcy wzięli do ręki mikrofony i zaczęli śpiewać:
‘Let’s go crazy, crazy, crazy
Till we see the Sun!
Everyone else in the room can see it
 Everyone else but you-u
You don't kno-o-ow
 You don't know you’re live while we’re young
And let me kiss you’ *
 Nie wiem, czy mieszanie trzech piosenek było celem zamierzonym, czy po prostu chłopcy po tej ‘libacji’ pozapominali tekstu, ale… całkiem świetnie im to wychodziło i wszyscy głoście zaczęli tańczyć.
- Uwielbiam tą piosenkę, Little Things jest takie wzruszające – usłyszałam głos obok siebie i powoli obróciłam głowę w stronę owej osoby. Obok mnie stała jakaś staruszka… To było dziwne
- Ale to nie jest Little Things – powiedziałam grzecznie wyprowadzając kobietę z błędu
- Jak to nie? Dlaczego Justin nie wybrał tej piosenki?- zmierzyłam ją wzrokiem
- Ale tego nie śpiewa Justin Bieber
- No przecież wiem dziecino, toż to przecież Justin Timbarlake, ta dzisiejsza młodzież…  - chyba przez dobre 5 minut stałam tępo wpatrując się w tą kobietę
- Pani jest kimś z rodziny?- zapytałam po chwili chcąc się dowiedzieć, kto ma taką ..ekhem, ładnie mówiąc dziwną babcię.
- Ja ? – zapytała głupio, a ja spojrzałam jak na kosmitę
- Tak? W końcu przyszła panie na wesele
- Toż to wesele!? Myślałam, że klub Bingo! Tu jest lepiej..Imprezka! –krzyknęła uradowana i po chwili zniknęła gdzieś w tłumie. Jak na babcię to musze przyznać, że kobiecina zwinna.. A może po prostu ja już mam jakieś zwidy? Nie dobre ze mną, bardzo nie dobrze… Jednorożec zawsze mi powtarzał, że powinnam iść do psychiatry…
***
- Nie piję więcej… - Harry opadł na kanapę obok mnie i Niall’a. Siedzieliśmy wszyscy w domu i odchorowywaliśmy ostatnie dwa dni, w których różne trunki lały się strumieniami.
- Naprawdę? A czemuż to Harreh ? – Lou uśmiechnął się cwanie w stronę chłopaka.
- Bo nic nie pamiętam… Obudziłam się dziś rano, wszystko było w jak najlepszym porządku… Nagle Emily pyta się mnie, co ja nad ranem odwalałem – wszyscy spojrzeliśmy na niego z zaciekawieniem – Podobno chciałem iść do parku szukać wioski smerfów – spuścił głowę
- To prawda – Emily przytaknęła loczkowi – Chciałam, żeby mnie ze sobą zabrał to nie…. Bo po co… - powiedziała z przekąsem, a wszyscy wybuchnłęiśmy śmiechem.
- Obydwoje macie porycie – Louis przyciągnął do siebie dziewczynę i pocałował. Oczywiście nie obyło się bez ‘awww’ na ich widok.
- A ja tam nie piję do następnego wesela – odparła dumnie blondynka. Wszyscy wysłaliśmy sobie znaczące spojrzenia.
- To nie tak długo – Hazza dźgnął Tommo w bok, a Zayn odwinął się i walną go w tył głowy mrucząc przy tym ‘idiota’. Emily wysłała pytające spojrzenie chłopakom.
- Na przykład Zayn i Perrie się hajtną, albo Kate z Niall'em. Życie jest pełne niespodzianek, prawda?- Liam próbował uratować sytuację, a mi się chciało śmiać. Coś na wzór kitu z tym teledyskiem. Głupszego tłumaczenia w życiu nie słyszałam. Nagle drzwi wejściowe trzasnęły, a w nich stanęła Jessica. Każdy z nam jęknął pod nosem, a ku zdziwieniu dziewczyna bez żadnego słowa ruszyła na górę. Po jakiś 15 minutach usłyszałam pisk głodnego morsa. Odwróciłam się chcąc zidentyfikować owe zwierzę. A nie… to tylko Jess.
- Wiesz Lou. Musimy to skończyć  -powiedziała z westchnięciem – Nie mogę żyć wiedząc, że zawsze byłabym tą drugą… Przykro mi… - Ciągnęła za sobą dwie walizki. Wyprowadza się! YAH!  Louis stanął naprzeciwko niej. Położyła mu dłoń na ramieniu. O co tej lasce chodziło ?
- Ale Jessica… - jak się domyślam chciał jej powiedzieć, że zerwali dwa dni temu, ale uciszyła go gestem ręki
- Nie Louis… musimy to skończyć tu i teraz.. To nie ma sensu – pokręciła głową i przygryzła wargi.
- Jess, ale… - zaczął i kolejny raz nie było mu dane dokończyć
- Wiem, że będzie Ci ciężko się z tym pogodzić, ale tak właśnie trzeba… - westchnęła z rezygnacją i otarła teatralnie łzę z policzka
- Tu masz klucze – dała mu przedmiot do ręki – Żegnaj Louis – pociągnęła nosem – Nie utrudniaj tego i nie idź za mną, to koniec – wzięła swoje torby i ruszyła w kierunku drzwi.
- Może Cię odprowadzić?- Powiedziała kpiąco Emily. Jess zmierzyła ją od góry do dołu, po czym wyszła.
- Czy ona właśnie ze mną zerwała? –Zapytał głupkowato Louis – o ile dobrze pamiętam skończyłem z nią dwa dni temu… - podrapał się po karku i przeczesał ręką włosy
- Nie martw się kochanie… Pomogę Ci się pozbierać po tym rozstaniu… - Ems teatralnie zarzuciła włosami, po czym uwiesiła się na szyi bruneta i złączyła ich usta.
***Miesiąc później***
Lanielle po ślubie już miesiąc… Państwo Payn’e.. Jak to pięknie brzmi, czyż nie? Równie świetnie będzie prezentowało się państwo Tomlisnon, gdyby tylko Tommo ruszył dupę i się oświadczył Emily. No, ale dobra… Cały czas zastanawiał się, w jakim efektownym stylu to zrobić i to go trochę usprawiedliwia. Ale niech się chłopak weźmie w garść, bo wieki miną na jego myśleniu. Uwielbiałam obserwować ich związek. Ich niektóre kłótnie czy konwersacje były bardzo interesujące.
‘- Nie gadam z Tobą!
- Wypchaj się!
- Powiedziała, co wiedziała
-Pajac!
- Księżniczka!
- Palant!
- Czubek!
- też Cię kocham… ‘
Eh… są tacy uroczy. Serio się uzupełniają. A to co było.. Każdy popełnia błędy, ale ta dwójka naprawdę do siebie pasuje… A ! Zapomniał wspomnieć. Lanielle wczoraj pojechała w podróż poślubną. Do tej pory nie mieli jak, bo Dan miała próby do teledysku, a zespól miał kilka koncertów i wywiady. Dzięki temu, że ponad dwa tygodnie będą się wylegiwać w Hiszpanii wszyscy mają wolne. Zayn postanowił, że pojedzie razem z Perrie do Nowego Yorku, gdzie jej zespół daje koncert.
- Katie, Niall…. – Louis przeciągle powiedział nasze imienia, a na jego ustach widziałam błagalną minkę.
- Co chcesz Tommo?- Westchnęłam, chcąc jak najszybciej poznać zamiary chłopaka.
- No bo chodzi o to, że… - zaciął się nie wiedząc, czy może dalej kontynuować. Ponagliłam go gestem ręki – Skoro my mamy wolne to tak sobie pomyślałem, że… - znów się zatrzymał, a ja wywróciłam oczami – możecie gdzieś wyjechać? –wypalił nagle, a ja się skrzywiłam
- um..co?- zapytałam nie wiedząc dokładnie, o co mu chodzi.
- Chciałbym mieć wolną chatę, żeby… - obejrzał się dookoła czy nikogo nie ma – no chciałbym się w końcu oświadczyć Ems – ściszył głos, a na moich ustach zaczął błąkać się uśmiech.
- Chcesz się nas pozbyć? –zapytałam podejrzliwie dokładnie przyglądając się jego twarzy
- Tak? – powiedział ze zwątpieniem – Bo u Emily jest Harry i…. no wiecie… - wyraźnie się zmieszał
- Okey – odparł Niall jak gdyby nigdy nic, a ja spojrzałam na niego pytająco.
- Naprawdę? – na ustach Tommo wykwitł uśmiech, a blondyn mu przytaknął
- Co zamierzasz robić przez ten czas?- mruknęłam trochę zdezorientowana. Niestety w odpowiedzi dostałam tylko buziaka.
***
- Co my tutaj robimy?! – wykrzyknęłam, kiedy dzień po naszej rozmowie staliśmy przed wejściem na lotnisko.
- Jak to co? Lecimy !- pocałował mnie w policzek i uśmiechnął się szeroko.
- Wiedziałaś ! - powiedziałam oskarżycielsko i wskazałam palcem na Emily, która przyglądała się mojej minie
- No oczywiście! Gdybyś wiedziała, to byś nie poleciała – wystawiła język w moi kierunku
- Pewnie, że nie bym nie poleciała!- założyłam ręce na piersi i wzięłam głęboki oddech.
- Dobrze się czujesz ? Może .. torebeczkę ? Mały paw cię rozluźni – zaśmiała się i przytuliła do Lou. Dokładnie to samo powiedziała, kiedy siedzieliśmy w samolocie do Anglii… Wspomnienia.
- Bardzo śmieszne! – Przytuliłam ją do siebie
- Miłej zabawy życzę – wysłała mi buziaka w powietrzu, pożegnaliśmy się i ruszyliśmy na odprawę.
- Niall?- Zapytałam nieśmiało, a ten przeniósł na mnie wzrok
- Gdzie my właściwie lecimy?- Chłopak się zaśmiał
- Do Irlandii kochanie, cieszysz się?- Odpowiedział jak gdyby nigdy nic splatając nasze place razem.
***
Żyję! Czaicie to? Nic mi nie jest, wysiadłam z samolotu! Szczerze muszę przyznać, że mogłabym się do tego przyzwyczaić. Teraz tylko została do pokonania droga do Mullingar. Dopiero w tej chwili do mnie dotarło, że ja mam poznać jego rodzinę. Od czasu, kiedy jesteśmy razem jakoś nie złożyło się nasze spotkanie.
-Niall ja nie chcę- jęknęłam, kiedy wjechaliśmy na ulicę, gdzie stał jego dom
- Będzie dobrze – położył dłoń na mojej, drugą trzymając na kierownicy
- A co jeśli mnie nie polubią?- ze strachu przygryzłam dolną wargę i zaczęłam nerwowo kręcić się na siedzeniu.
- Polubią, będzie świetnie – odparł gasząc silnik. Spojrzałam na niego z wytrzeszczonymi oczami. Chłopak pokiwał głową na znak, że dojechaliśmy. Niepewnie otworzyłam drzwi i wysiadłam. Wpatrywałam się w okolice i śmiało mogę powiedzieć, że wyglądała tak, jak jedna z filmów.
Blondyn złapał mnie za rękę i ruszyliśmy do drzwi. Schowałam się za jego plecami, kiedy nacisnął dzwonek. Zachowywałam się ja dziecko.
- Jesteście już! Czekaliśmy na Was! – do moich uszy dobiegł czyjś przyjazny głos. Domyśliłam się, że to musi być jego mama. Nieśmiało zrobiłam dwa kroki w przód, a moim oczom ukazała się przyjemna twarz kobiety
- ty musisz być Katie, Niall tyle mi o Tobie mówił – uśmiechnęłam się pod nosem słysząc to i kątem oka zauważyłam, jak chłopak się czerwieni. Maura przyciągnęła mnie do siebie mocno przytulając. Ten gest dodał mi trochę otuchy. Gestem dłoni wskazała, że mamy wejść do salonu.
- A więc to jest ta dziewczyna, o której Niall nie może przestać mówić – ojczym blondyna, Chris przywitał się z nami i niepewnie usiadłam na kanapie.
- bardzo ładny dom – przełamałam swoja nieśmiałość i szeroko się uśmiechnęłam.
- Dziękuję kochanie – odwzajemniła mimikę, a Niall szepnął mi na ucho ‘Mówiłem, że będzie dobrze’
***
Minęły dwa dni odkąd jesteśmy w Irlandii. Musze przyznać, że coraz bardziej zaczynało mi się tu podobać. Jak się dowiedziałam od Louisa jeszcze nie zebrał się na odwagę… Mam nadzieję, że wyrobi się jednak przed naszym powrotem… Dzisiaj miała być rodzinna kolacja. Przez 15 minut szukałam czegoś odpowiedniego, w co mogłabym się ubrać. W końcu postawiłam na to, rozpuściłam włosy oraz delikatnie się pomalowałam, aby zrobić jak najlepsze wrażenie. Niepewnym krokiem zeszłam do kuchni, gdzie mama Niall’a przygotowywała różne pyszności
- Mogę w czymś pomóc?- zapytałam nieśmiało
- Nie, dziękuję. Wszystko już prawie gotowe, tylko ustawiać na stół – pokiwałam głową i oparłam się o blat szafki.
- Bardzo się cieszę, że mogłam państwa poznać – kobieta uśmiechnęła się do mnie ciepło i po raz kolejny przytuliła się do mnie.
- Dobrze, że mój syn znalazł sobie normalną dziewczynę – zarumieniłam się
Nawet się nie zorientowałam, kiedy zaczęliśmy rozmawiać o wszystkim. Maura opowiadała mi o dzieciństwie Horana, a ja w pewnych momentach nie potrafiłam opanować śmiechu.
- […] albo gdy w wieku 4 lat przebrał się za jednego z teletubisi.. – uwielbiałam słuchać jej opowieści, przynajmniej dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy. Podczas gdy ja wraz z mamą Niall’a zwijałyśmy się ze śmiechu, blondyn stał w drzwiach i wszystkiemu się przyglądał.
- Z czego się śmiejecie?- uśmiechnął się zachęcająco. ‘Rzuciłyśmy’ sobie spojrzenia nie wiedząc, czy wyznać prawdę.
- Miałeś ciekawe dzieciństwo – odparłam dając mu buziaka w policzek.
- Mamo! Jak mogłaś? – mruknął z niezadowoleniem – Nic już lepiej nie mów, kompromitujesz mnie..-
kobieta przez śmiech przytaknęła lekko głową.
- Potem Ci pokażę album ze zdjęciami – szepnęła mi na ucho, po czym ulotniła się z kuchni.
***
Wieczór przebiegał w miłej atmosferze. Oprócz nas przyszedł brat Niall’a z dziewczyną, babcia oraz dwie ciocie z rodzinami.  Po jakimś czasie się rozluźniłam i starałam się brać czynny udział w rozmowie. Do czasu, kiedy temat zboczył na mnie i Niall’a. Zaczęli obstawiać kiedy weźmiemy ślub i myśleli już nad prezentem weselnym. O ile dobrze słyszałam do wyboru był dom na Majorce, w Ameryce lub samochód … Na początku mnie stresowała ta dyskusja, ale po chwili jakoś mi przeszło.
- Kupią nam dom na Majorce, a zgodzę się na ślub – wyszeptałam do ucha blondyna, a ten się zaśmiał. Sięgnęłam po szklankę z sokiem pomarańczowym i upiłam łyk.
- Ja postawię na coś oryginalnego, nie na jakiś dom… Urządzę im pokój dla dziecka! – jedna z ciotek klasnęła w dłonie, a ja zakrztusiłam się piciem. Niall gorączkowo zaczął klepać mnie po plecach, a ja ledwo złapałam oddech. Nikt jednak nie zwrócił uwagi na mój stan, bo w dalszym ciągu słyszałam pojedyncze słowa takie jak ślub, wesele, podróż poślubna, samochód, dom, bliźniaki…
- Niall… widzę, że Katie jest zmęczona.. idźcie spać – mama chłopaka urwała te wszystkie domysły, a ja jej za to bardzo dziękowałam. Widocznie domyśliła się, że dla mnie to nie była komfortowa sytuacja. Powiedziałam jej bezgłośne ‘dziękuję’ i żegnając się ze wszystkimi ruszyliśmy po schodach do pokoju chłopaka.
- Przepraszam Cię za nich – wyszeptał zamykając za sobą drzwi. Spuścił głowę i potarł dłonią oczy.
- Było naprawdę miło, fajnie się bawiłam – odparłam optymistycznie, a ten przeniósł na mnie swoje niebieskie tęczówki.
- Wiem, że tak nie było ale… dziękuję – uśmiechnął się szeroko – Kocham Cię – wyszeptał prosto w moje usta.
- Ja Ciebie też – odparłam zgodnie z prawdą i złączyłam nasze wargi. Nasz pocałunek z każdą chwilą stawał się coraz bardziej zachłanny. Poczułam jak ręce chłopaka wędrują wzdłuż moich pleców i zatrzymują się na pośladkach. Nie odrywając się od siebie zrobiliśmy kilka kroków w tył tak, że poczułam łóżko pod kolanami.
- Niall – wyszeptałam, kiedy zorientowałam się do czego to zmierza– ale… mówiłeś, że poczekasz do ślubu i w ogóle.. – powiedziałam próbując uspokoić oddech.
- Ja tak mówiłem? – zmarszczył brwi – nie przypominam sobie – uśmiechnął się zadziornie i ponownie złączył nasze usta, a ja wplotłam palce w jego włosy.
- Jesteś pewna? – zapytał z troską w oczach, a ja pokiwałam delikatnie głową. Chwilę potem ściągnął moją marynarkę i zszedł pocałunkami na szyję i… oh, nie będę się tak rozpędzać… Przecież wy nie chcecie znać dalszych szczegółów, prawda?

                                                                             ***

Od autorki: No heey! ♥ Zaskoczeni końcówką ?! Ja tak... Jeszcze o tym nie myślałam, ale zainspirowały mnie komentarze pod ostatnią notką ;D Wiem, że nie byliście zainteresowani, co dalej, więc urwałam... kolejnym argumentem jest to, że nie do końca ta scena wszystko wyjaśnia, więc.... Dobra... mam nadzieję, że Was nie zanudziłam ;3
Limit=25 komentarzy :) 
Lots of love ♥ ~ Maddix


*pomieszane piosenki 1D - WMYB, LWWY & KY

Rozdział 37

Nie spodziewałam się Kate u siebie w domu. Zbiła mnie z tropu. Dobrze wiedziała, że nie będę z nią rozmawiać. Mam swój honor i swoją dumę. „Ty też nie nosisz serduszka” bullshit. Mam je cały czas na szyi. Zdenerwowałam się i to bardzo. Siedziałam na kanapie, gdy do domu wpadł Harry.

- Ej, pod drzwiami leżało to coś – powiedział i podał mi pakunek. Pisało, że od Kate. Uhu! Wesołych świąt, trololo. Za późno. Honor i duma to moja chluba. Ja nie mogę. Otworzyłam paczkę i znalazłam album. W środku było pełno naszych zdjęć.

- Uroczo – westchnął sztucznie Harry i pocałował mnie w głowę, po czym poszedł robić kanapki. Pod powiekami poczułam łzy. Ale… to niczego nie zmieni. – Wybaczysz im?

- Ja im nie mam czego wybaczać – powiedziałam i dałam upust emocjom. Styles odłożył chleb i usiadł obok mnie, przytulając z całej siły. – Widzisz, podjęłam decyzję.

- Zostaniesz moją żoną? – zapytał z nadzieją w oczach, a ja parsknęłam śmiechem.

- Nie! Po prostu… nie będę z nimi rozmawiać. Żeby znów nie narobić im przykrości. Wiesz, ja mam taki talent do ranienia ludzi. Wszystko jest z mojej winy, znowu – powiedziałam, a Harry załapał mnie za podbródek i spojrzał mi w oczy.

- Wiesz, że oni próbują całą winę zrzucić na ciebie prawda? Ale nigdy nie pomyśleli o tym jak ty się czujesz. Są … lub byli moimi przyjaciółmi, ale całkowicie nie pochwalam tego, że odwrócili się od ciebie. Nie napisali nawet smsa, nic. Wierz mi Emily, twoja wina też tu jest, ale oni nie są święci – powiedział, a ja przytuliłam go z całej siły. Może miał rację, sama nie wiem.

                                                                  *

Zostały 3 dni do ślubu Lanielle. Chciałam pomóc, ale naprawdę nie miałam siły pokazywać się nikomu na oczy. Robiłam obiad, gdy do domu wpadł wściekły Harold.

- Jezus Maria, człowieku, pszczoły cię w dupę użądliły, że taki zły jesteś? – zapytałam, a on tylko rzucił torbę i usiadł na krzesełku przy blacie.

- Kate! – wysyczał przez zamknięte usta, a ja podrapałam się po głowie.

- Nie, Emily – powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko do niego.

- Poszedłem do ich domu, żeby wziąć parę rzeczy. No i Kate dała nam kazanie, gdzie byliśmy jak Lou cierpiał i dlaczego się jej czepiamy. Ona chcę wiedzieć? – powiedział i wpadł w jakąś furię. Okok robi się trochę dziwnie. Wyjął telefon i wybrał numer Kate, ale nie odebrała, więc nagrał się na skrzynkę. – Gdzie byłem jak Tommo był smutny? Zajmowałem się Emily, bo cierpiała przez tego cholernego Louisa, który kurwa mać, nie raczył do niej zadzwonić. On jest biedny? A pomyślałaś, kurwa o niej, że była sama w Polsce, a ty miałaś tu przyjaciół? Nie! Więc odczep się! – krzyknął do słuchawki i rozłączył się, a ja stałam jak wryta i wpatrywałam się w niego. – No co? Poniosło mnie.

- No właśnie widziałam! Nie przesadzasz aby troszeczkę? – zapytałam, a Harry puścił mi oczko.

- Nie, ani o gram – powiedział i zaczął się śmiać. Zawtórowałam mu i nałożyłam nam obiad na talerz. Nie wydaję mi się, że pomysł z nakrzyczeniem na Kate był dobry. Teraz jeszcze oni pokłócą się przeze mnie. Fak.

                                                                *

No i nastąpił ten wielki dzień. TAM TAM TAM! BUM! Ślub już dzisiaj, jestem taka podekscytowana. Nie mogłam w nocy spać. Gdy zobaczyłam, że na zegarku jest 10 rano, wyrwałam się z łóżka i pobiegłam do pokoju Harrego. Rzuciłam się na niego i zaczęłam nim trząść.

- Wstawaj człowiecze! To już dziś! – powiedziałam, a on nagle podniósł się do góry.

- Zostałem ojcem!? Urodziłaś już?! Jezus Maria, przepraszam, nie chciałem! – powiedział i złapał się za głowę. Zaczęłam się śmiać i walnęłam go w ramię.

- Nie czubku! Dziś ślub Liama i Danielle! – zapiszczałam, a loczek pocałował mnie w policzek. Zeskoczyłam z łóżka i poszłam się szykować. Wzięłam prysznic i obwinięta ręcznikiem weszłam do swojego pokoju. Wysuszyłam włosy, ubrałam białą bieliznę i po długich przemyśleniach, wybrałam ten zestaw. Pomalowałam szybko paznokcie, podkreśliłam oczy czarną kredką i tuszem do rzęs. Maznęłam usta kremową szminką i zabrałam się za robienie fryzury, która po chwili była już gotowa i wyglądała mniej więcej tak. Nałożyłam na ręce bransoletki, założyłam wisiorek, który dostałam od Louisa na 19 urodziny, na szyję i gotowa spojrzałam na zegarek.

- CO KURWA?! JAK TO 13:00?! – krzyknęłam i biegiem zeszłam na dół, gdzie czekał już Harry. Wow, on wygląda… jak ciacho! Kiedy usłyszał, że idę, podniósł głowę do góry i na mój widok, zachwiał się lekko.

- Emily … wyglądasz… przepięknie! – powiedział i pocałował mnie w policzek. Zarumieniłam się lekko i szturchnęłam go.

- Ty mi tu oczu nie zamydlaj! Szybko, musimy jechać! – powiedziałam i pociągnęłam go za sobą. Zamknęłam drzwi od mieszkania i wsiadłam do auta, po czym odjechaliśmy z piskiem opon.

                                                            *20 minut później*

No i co?! Jak zwykle Emily Sparks musi robić wejście smoka, tym razem nie planowane. Zaparkowaliśmy przed kościołem i wyskoczyłam z auta jak oparzona. Na szczęście spóźniłam się tylko 5 minut. Wbiegłam do kościoła i nagle wszyscy odwrócili wzrok na mnie. Nawet ksiądz, o boże.

- Dzień dobry! Przepraszam za spóźnienie bo ten … mój kot… wpadł pod kosiarkę i musiałam mu futro przyklejać z powrotem – powiedziałam i usłyszałam śmiech Nialla. Boże, jak dobrze to słyszeć! Szybkim krokiem zajęłam miejsca na krześle, za parą młodą tuż obok … Louisa. Jak to!? To on jest świadkiem?! Poprawiłam sukienkę i nachyliłam się do Liama i Dani, która wyglądała przepięknie!

- Kochani, przepraszam!- wyszeptałam, a Liam parsknął śmiechem.

- Nic się nie stało, a wymówka była bardzo wiarygodna – powiedziała Danielle, a ja klepnęłam ją w ramie. Ksiądz odchrząknął więc zamilkłam i usiadłam na swoim miejscu. Msza się zaczęła, a ja starałam się skupić na ołtarzu, jednak moje oczy wędrowały w stronę Louisa. Jak one mogły, przecież im zakazałam! Westchnęłam lekko, gdy usłyszałam cichy szept Tomlinsona.

- Cześć – wymamrotał, a ja odwróciłam głowę w jego stronę. Wyglądał świetnie. Perfekcyjnie skrojony garnitur i ten uśmiech … kocham ten uśmiech. – Jesteś piękna. Wyglądasz idealnie – wyszeptał i uśmiechnął się z zakłopotaniem. Zarumieniłam się i wyglądałam teraz jak burak, świetnie!

- Cześć. Dziękuję, ty też wyglądasz… całkiem przyzwoicie – powiedziałam i zarumieniłam się jeszcze bardziej. Przygryzłam lekko wargę i spojrzałam mu prosto w jego niebieskie oczy. Louis uśmiechnął się do mnie słodko i poczułam jego dłoń na mojej, a potem nasze palce złączyły się mocnym uścisku.

- Wiesz, że teraz my też bierzemy ślub? – zapytał, a ja spojrzałam na niego zdezorientowana. – Jeśli dwie osoby, trzymają się za ręce podczas czyjegoś ślubu, oni też biorą go, tylko raczej w przenośni. Jeśli chcesz mogę puścić twoją rękę…

- Nie. Nie puszczaj – wyszeptałam, a Louis uścisnął ją jeszcze mocniej. Nagle usłyszałam chrząknięcie i zobaczyłam zdenerwowanego księdza.

- Nie wiem czy wiecie, ale ja tu prowadzę ślub. Przestańcie gadać! – wysyczał ksiądz, a Louis parsknął śmiechem.

- Przepraszamy, ja tylko tłumaczyłam mu co to jest pas cnoty – powiedziałam na cały głos, a za sobą usłyszałam śmiechy Kate, Nialla, Harrego i Zayna. Zaraz za nimi zaczęli się śmiać Liam i Dani. Ksiądz odchrząknął tylko i powrócił do prowadzenia mszy. Po 30 minutach Lanielle, wreszcie, oficjalnie zostało małżeństwem! Wszyscy wyszliśmy przed kościół gdzie parzę młodej zaczęto składać życzenia. Nagle poczułam rękę na swoim ramieniu i obróciłam się. Przede mną stał przepiękny Niall we własnej osobie!

- Emily! – krzyknął i rzucił się na mnie, przytulając mnie mocno. Odwzajemniłam uścisk i zaśmiałam się delikatnie. Niall pocałował mnie w policzek i złapał za rękę. Chyba chciał coś powiedzieć, jednak Kate pociągnęła go za ramię i pokazała mu jakąś kopertę. Skądś ją kojarzę… nevermind. Kiall odszedł na bok, a do mnie podszedł Zayn.

- Kocie! – krzyknął i złapał mnie w pasie po czym okręcił mnie wokół własnej osi. Zaczęłam się śmiać.

- Zayn, misiek, postaw mnie na ziemię! – krzyknęłam ze śmiechem, aż w końcu Malik posłuchał i mnie postawił. Przyjrzałam mu się uważnie. Wyglądał świetnie! Przywitałam się również z Perrie, gdy nagle w naszą stronę podszedł Louis i ta jego no… Jessica.

- Emily, poznaj Jessice, moją dziewczynę. Jess to jest właśnie Emily – powiedział Tommo i uśmiechnął się do mnie szczerze. Czy on próbuje we mnie wzbudzić zazdrość? OH LOUIS. GAME ON.

- To ta co złamała ci serce misiu? – zapytała tandeciara, a ja uśmiechnęłam się wścibsko.

- Mogłabym mu je złamać, jeżeli by je miał i potrafił okazać trochę współczucia. Emily Sparks. Dla przyjaciół Ems. Dla znajomych Emily. Dla ciebie pani Sparks – powiedziałam i zarzuciłam włosami na bok. Harry, który właśnie podszedł do nas, przytulił mnie od tyłu i położył głowę na moim ramieniu. W oczach Louisa pojawiły się ogniki złości i zazdrości, co tylko rozśmieszyło Harrego, który pocałował mnie w policzek. Louis puścił rękę tego plastiku i podszedł do mnie.

- Mógłbyś ją puścić na chwilę? – zapytał, a Harry pokiwał głową i pocałował mnie w czoło, po czym odszedł od nas w stronę Zayna i Perrie. – Możemy pogadać?

- Nie mamy o czym – powiedziałam i uśmiechnęłam się sztucznie do niego. Chciałam odejść jednak złapał mnie za rękę. Poczułam jak łzy zbierają się w moich oczach.

- Jak to nie mamy o czym? Nie widzieliśmy się dwa miesiące! Pojechałaś sobie i zachowałaś się jak szczeniak! Chciałem o tobie zapomnieć. Chciałem cię z nienawidzić. Ale nie potrafiłem, bo cię kocham rozumiesz? Jesteś dla mnie wszystkim!

- Wszystkim!? Cholera jasna, Louis! Popatrz na siebie. W kościele, zachowywałeś się tak jak kiedyś. Nasze ręce splecione, razem. A potem przyszedłeś z tą swoją Jessicą i chwaliłeś się, że jest twoją dziewczyną! Skoro mnie kochasz to czemu nie zadzwoniłeś?! Ani nie odbierałeś telefonów ode mnie! Nie pisałeś! Nic. Wiem, że w tym wszystkim jest moja wina. Ale kurde… nie napisałeś mi nawet ”wesołych świąt”. Ani ”szczęśliwego nowego roku”. Ani nawet ”spierdalaj”. Wolałabym to, niż kompletną pustkę – powiedziałam, a po moich policzkach potoczyły się łzy. Louis stał przede mną jak oniemiały i również miał łzy w oczach. I wciąż trzymał mnie za ręce.

- Mnie też było ciężko …- wyszeptał, a ja wyrwałam ręce z jego uścisku.

- Nie wydaje mi się – powiedziałam i pokazałam palcem na Jessicę, po czym odeszłam w stronę Harrego. Wszyscy zaczęli się już rozjeżdżać do sali weselnej. Louis jednak podbiegł do mnie i odwrócił w swoją stronę.

- Masz mój naszyjnik – wyszeptał i spojrzał na mnie.

- Ale ty za to nie masz mojego – odpowiedziałam, a on tylko uśmiechnął się do mnie i wyciągnął zza koszuli naszyjnik serduszko z naszym zdjęciem. Uśmiechnęłam się delikatnie.

- Noszę go odkąd mi go wysłałaś. Wiesz, że cię kocham prawda? Nigdy, żadnej dziewczyny tak nie kochałem jak ciebie. I myślę, że właśnie dla tego zachowuje się tak a nie inaczej. Jestem zazdrosny. Jestem zakochany do szaleństwa – powiedział i oparł swoje czoło o moje. Pokręciłam głową i odsunęłam się od niego.

- Przeproś ode mnie Liama i Dani. Nie idę na weselę – powiedziałam i odwróciłam się na pięcie. Wsiadłam do jednej z taksówek zarezerwowanych dla gości i spuściłam głowę. – Do parku na Road Street – powiedziałam do taksówkarza i ruszyliśmy. Zobaczyłam jeszcze Louisa z załamaną miną i Kate, która miała łzy w oczach. Ha! Pewnie przeczytała list. Odwróciłam się z powrotem i otarłam łzy z mojego policzka. Myślcie sobie co chcecie. Ale… ja i Louis, nigdy nie będziemy razem. On jest z innego świata, a ja z innego. Ciągle się kłócimy, a jeśli tego nie robimy, to wtedy mamy te ciche dni. Niby jest okay… a za chwilę, znów ze sobą nie rozmawiamy. Jemu potrzeby jest ktoś, kto będzie dla niego dobry. Może właśnie ta Jessica? Sama nie wiem. Samochód zatrzymał się, zapłaciłam kierowcy i wysiadłam. Okryłam się szczelniej płaszczem i usiadłam na jednej z ławek.

- Życie to gówno – wymamrotałam i spojrzałam na swoje szpilki.

- Niby dlaczego? – usłyszałam czyjś głos i nad sobą ujrzałam sympatyczną twarz staruszka, uśmiechającą się do mnie. – Wolne tutaj?

- Tak, proszę siadać – powiedziałam i odsunęłam się kawałek. Staruszek usiadł obok mnie i przyjrzał mi się uważniej. – Miał pan kiedyś tak, że kochał pan jakiegoś chłopaka bardzo mocno z wzajemnością, ale dla jego dobra, nie chciał pan z nim być?

- Wiesz młoda damo… ja raczej miałem tak z kobietą, ale to taki szczegół – powiedział, a ja parsknęłam śmiechem. – Była kiedyś taka Wirginia. Była spełnieniem moich marzeń. Piękna, zabawna, inteligentna i z uroczym uśmiechem. Kochałem ją, najbardziej na świecie. Ale… ona była bogata, a ja biedny. Byliśmy z różnych światów. Jednak postanowiliśmy spróbować. I ciągle się kłóciliśmy mimo tego, że kochaliśmy się bardzo, bardzo mocno. I w końcu postanowiłem zostawić ją, żeby jej więcej nie ranić. Wyjechałem z kraju, a gdy po 5 latach wróciłem, ona była już mężatką. Więc posłuchaj mnie uważnie skarbie: nie zawsze to co wydaje nam się słuszne, takie jest. Czasami, możemy więcej stracić niż zyskać – zakończył mężczyzna, a ja pokiwałam głową ze zrozumieniem. Wstałam z ławki i złapałam szybko taksówkę.

- Dziękuję panu. Bardzo pan mi pomógł – powiedziałam, a staruszek uśmiechnął się tylko i ruszył w swoją stronę. Wsiadłam szybko do pojazdu i podałam mu adres sali w której odbywało się wesele. Po 10 minutach byłam już na miejscu. Wkroczyłam do sali i to co zastałam zbiło mnie z nóg – Louis klęczał przed Jessicą z pierścionkiem. Wszyscy zwrócili się w moją stronę, a Louis podniósł się z ziemi i z przestrachem spojrzał na mnie. Wdech wydech.

- O! Jak miło! Widzę żenić się będziesz! Nie no super. Zawsze o tym marzyłam – powiedziałam i przygryzłam wargi. Tylko nie płacz, tylko nie płacz. Harry podszedł do mnie i zarzucił mi rękę na ramie.

- On ćwiczył na niej bo …- zaczął Harry, ale Louis rzucił się na niego, tym samym go przewracając.

- ZAMKNIJ SIĘ CHŁOPCZE! – krzyknął do niego Lou, a Styles zaczął się śmiać.

- O co tu chodzi? – zapytałam, a Louis stanął przede mną i uśmiechnął się.

- Ćwiczyłem do teledysku, naszego nowego… wiesz… takie tam oświadczyny i w ogóle – powiedział Tommo, a Harry zaczął się na zwijać ze śmiechu. To samo Kate, Niall, Zayn, Perrie i Liam oraz Dani.

- Nie wierzę ci!

- On … ćwiczył na niej bo chciał … - zaczął Harry między napadami śmiechu, ale Kate odchrząknęła.

- Naprawdę Emily, taka jest prawda. On przed chwilą rzucił Jessicę, wszyscy się cieszymy tak po za tym, no i poprosił, żeby z nim przećwiczyła do tele… hahaha…. dysku – powiedziała Kate, a ja spojrzałam na nich.

- Niech wam będzie – wymruczałam, a kapela zaczęła grać i znów wszyscy goście zaczęli się bawić. Harry chyba pogodził się z Kate bo szli obok siebie i śmiali się z tej sytuacji, wydaje mi się, że tu wcale nie chodzi o teledysk, no ale okay. Zayn z Perrie poszli na parkiet, gdzie tańczyła para młoda. Niall i Kate, również poszli zatańczyć. Harry wyprowadził na zewnątrz Jessice i wrócił z powrotem, po czym porwał do tańca jakąś staruszkę.

- Harry co raz starsze sobie bierze. Nie długo jego próg to będzie 69+ - powiedział Louis, a ja zaczęłam się śmiać. Nagle poczułam silną chęć przytulenia go. Rzuciłam się Louisowi na szyję, a ten ze zdziwieniem objął mnie mocno. – Tak cholernie mi tego brakowało.

- Mnie również. – powiedziałam i poszliśmy na parkiet. Puścili wolną piosenkę, więc objęłam Tommo za szyję i ukryłam swoją twarz w zagłębieniu na jego szyi. Ręce Louisa objęły mnie w pasie i przysunęły blisko do siebie.

- Przepraszam cię za wszystko – wyszeptał mi do ucha, a ja uśmiechnęłam się do niego i odsunęłam kawałeczek.

- Ja też przepraszam – powiedziałam, a Louis odgarnął kosmyk moich włosów z czoła.

- Kocham cię Sparks – wymruczał, a ja uśmiechnęłam się słodko do niego.

- Ja ciebie też kocham Tomlinson – powiedziałam, a Lou złączył nasze usta w namiętnym pocałunku. Cholera jasna! Jak ja go kocham!

                                                          *Oczami Nialla*

Tańczyłem właśnie z Kate i cały czas przyglądałem się Emily i Louisowi. Tak chciałbym, żeby byli razem!

- Śmiesznie wyszło z tymi oświadczynami – powiedziałem do Kate i parsknąłem śmiechem. Pocałowałem ją w usta i przysunąłem bliżej siebie.

- Jeśli Ems się dowie, że on ćwiczył na Jessice, bo chcę się jej oświadczyć, to Louis nas zabiję, a Emily wpadnie w taki stres, że nie będzie mogła przestać się śmiać. Emily Tomlinson. To będzie piękne! – powiedziała brunetka, a ja uśmiechnąłem się do niej. – Zobacz, całują się!

- Faktycznie! – powiedziałem i zobaczyłem złączone usta Emily i Tommo. Kate, zaczęła się cieszyć, a ja znów się zaśmiałem. – Ten list od Emily…

- Czyli jednak wszystko nam szczegółowa wyjaśniła. Pewnie myślała, że nie zobaczymy się wcześniej niż na weselu, a przedtem przeczytamy ten list i zrozumiemy dlaczego wyjechała. Gdyby dała nam go wcześniej… wszystko byłoby jak dawniej.

 - Pewnie tak, ale, wszystko dobre co się dobrze kończy! – powiedziałem, a Kate podarowała mi soczystego buziaka. – Kocham cię.

- Ja ciebie też kocham – powiedziała i wtuliła się we mnie. I dla tego kocham wesela! Haha!

                                                    *Oczami Emily*

Piosenka się skończyła, a ja ostatni raz pocałowałam Louisa.

- Gdzie idziesz? – zapytał i złączył nasze dłonie.

- Chcę pogadać z Kate – powiedziałam, a Louis natychmiast mnie puścił.

- To już! Wynocha!

- Idiota!

- Wiedźma!

- Palant!

- Przemądrzalec!

- Czubek!

- Kocham cię! – zakończył Louis, a ja zaczęłam się śmiać.

- Ja ciebie też kocham głupku – powiedziałam i wystawiłam mu język, na co poruszał zabawnie brwiami. Podeszłam do Kate i Nialla całujących się i odchrząknęłam.

- Ej jaszczureczki! Skończyć tą wymianę DNA, bo chcę zabrać na chwilę Kate – powiedziałam, a Niall parsknął śmiechem i pocałował mnie w policzek, po czym dołączył do śmiejących się 1D. Złapałam brunetkę za rękę i pociągnęłam ją na zewnątrz. Stanęłam przed nią i westchnęłam głęboko.

- Przepraszam. Za wszystko. Brakowało mi ciebie i w ogóle … wiesz, że jestem kiepska w przeprosinach! – powiedziałam, a Kate otarła łzę z policzka.

- Ja ciebie też przepraszam! Tęskniłam za tobą! – powiedziała i rzuciłyśmy się sobie w ramiona. Potem z uśmiechem na ustach weszłyśmy do sali i zobaczyłyśmy… Nialla i Louisa tańczących macarene.

- EEEE…. Nie było nas może 5 minut, a wam już odpierdala? – zapytałam, a Louis zaczął robić shimmy jimmy torsem. Wybuchnęłam śmiechem i spojrzałam na Kate, która spuściła głowę i powtarzała ciągle: „Nie to nie może być mój chłopak” HAHA! Znów jest dobrze! Złapałam Kate za rękę i pociągnęłam na parkiet. Po chwili my i 1D zrobiliśmy grupowy uścisk. Kurde … aż się wzruszyłam!

                                                          *5 godzin później* 

- I mama kopie rów, tata kopie rów, dziadek nie kopie, bo ma zepsuty kręgosłup, bo musiał zrobić dzieci w babci, hej, hej, hej! – zaczął śpiewać Harry, a ja walnęłam się w głowę. Co za czub! Większość się już zmyła, została tylko najbliższa rodzina i przyjaciele. No i guru seksu czyli ja.

- Emily, może pojedziemy już do domu? – zapytał Louis, a ja pokiwałam głową. Pożegnałam się z Kate i resztą i złapałam Louisa za rękę, po czym wyszliśmy z sali. Wsiedliśmy do taksówki i podaliśmy adres mojego mieszkania. Po chwili byliśmy już na miejscu. Otworzyłam mieszkanie i uśmiechnęłam się do chłopaka.

- Zapraszam panie Tomlinson. Daj mi 15 minut, idę się umyć – powiedziałam i wpadłam jak burza do łazienki. Umyłam się, zmyłam makijaż i wysuszyłam włosy. Wyskoczyłam z łazienki i wpuściłam Louisa. Usiadłam przed toaletką i zaczęłam czesać włosy, a po chwili z łazienki wyszedł ( w samych bokserkach, omnomnom) Louis i przytulił mnie od tyłu.

- Wiesz Emily, masz bardzo ładne łóżko… może je przetestujemy? – zapytał i zaczął całować moją szyje, a ja w odpowiedzi uśmiechnęłam się łobuzersko. Chyba każdy wie, co działo się potem?

                                                                   *Rano*

Obudziłam się z lekkim bólem głowy. Mówiąc lekkim mam na myśli, kurwesko dużym.

- Cześć kochanie – wyszeptał Louis i złączył nasze usta w pocałunku. Uśmiechnęłam się do niego i zaczęłam wzrokiem szukać mojej piżamy. No co tu dużo mówić… byłam w samej bieliźnie…

- Cześć skarbie, nie wiesz gdzie jest moja piżama? – zapytałam, a Louis zaczął się śmiać i pokazał na lampę. Spojrzałam w górę i faktycznie była tam! – Uhu! Wióry się sypały! – powiedziałam i ubrałam na siebie koszulkę Louisa, po czym postanowiłam iść do łazienki. Otworzyłam szeroko drzwi i…

- AAAAAAAAAAAAAAAAAAA! ZAYN CO TY TUTAJ ROBISZ?! – wykrzyczałam przestraszona, a Malik podniósł się szybko do góry. Spał w wannie. Nagi. Czekaj, czekaj. Nagi?! – Ubierz. Się. Proszę. – wymamrotałam i wyszłam  pomieszczenia. Weszłam do kuchni, gdzie zastałam Nialla i Kate śpiących na posadzce. Harry był u siebie w pokoju, przynajmniej jeden normalny.

 - Wiemy co wczoraj robiliście – wyszeptała pół przytomna Kate, a ja parsknęłam śmiechem. – Zabezpieczyliście się chociaż?

- TAK, MAMO – powiedziałam poirytowana i zaczęłam się śmiać. Jak za dawnych, dobrych, powalonych, zboczonych, czasów! OOO YEAH!

                                                                      ***

Od autorki: Siemaneczkoooooooo! A więc, oto nowy rozdział. I jak? Mile zaskoczeni? Po pierwsze: dodaję dziś, bo potem nie będę miała czasu, bo Wielkanoc ;__; Wiecie, nie lubię tego święta. Zajączek wielkanocny, lata na LSD i roznosi prezenty, kurczaczki w koszyku nikogo nie dziwią, a ludzie po drodze do kościoła wyjadają kiełbasę z koszyków. Da fak? W każdym razie oto całkiem nowy, miły i mam nadzieję zajebisty, rozdział! Enjoy cupcakes - Maddie xxxxxx Limit = 25 komentarzy :) x
Ps: Wciąż zapraszamy na aska do postaci! http://ask.fm/purplesarcasm Love ya <3

Rozdział 36

 Dzień jak co dzień. Przeklinałam w duchu, że zostawiłam sobie wszystkie zajęcia na ostatnią chwilę i przez to zupełnie zapomniałam, że byłam umówiona na  spotkanie. Podenerwowana desperacko zaczęłam szukać swojej torebki, w której miałam wszystkie niezbędne rzeczy. Obleciałam cały dom, aż w końcu zatrzymałam się przy drzwiach wyjściowych. Walnęłam się w czoło widząc, jak moja zguba leży na szafce. Pośpiesznie ubrałam buty i kurtkę i biorąc do ręki klucze otworzyłam drzwi.
- O cześć Emily, co tu robisz? – zapytałam, gdy zobaczyłam blondynkę przede mną. Włożyłam klucz w drzwi i zamknęłam dom, po czym się odwróciłam.
- No wiesz, ślub Lanielle i do tego… - zaczęła, ale szybko ostudziłam jej entuzjazm. Byłam wkurzona i nie myślałam o niczym innym, niż o moim spóźnieniu.
- To na pewno interesujące Ems, ale kompletnie nie mam czasu. Musze iść z Jessicą na zakupy, a i tak już jestem spóźniona. Cześć – Dokończyłam za nią, aby jak najszybciej udać się na miejsce spotkania.  Szybkim krokiem opuściłam posesję, ale nagle coś mnie tknęło. Odwróciłam się i zobaczyłam Emily w taksówce. Stanęłam jak wryta, uświadamiając sobie z kim wcześniej rozmawiałam. Chyba dopiero teraz to do mnie dotarło. Nigdy nie pomyślałabym, że akurat dzisiaj pojawi się w Anglii. Po jakiejś minucie zorientowałam się, że stoję na środku chodnika z otwartą buzią ze zdziwienia. Potrząsnęłam głową i patrząc na zegarek ruszyłam do miejsca, w którym się umówiłam. Cały czas miałam przed oczami dziewczynę, którą potraktowałam ostro. Stanowczo za ostro. Moja komórka zaczęła wibrować,  co sygnalizowało połączenie. Przejechałam palcem po ekranie telefonu i  przyłożyłam aparat do ucha.
- Tak? – zapytałam ciężko – Idę już, tak? Nie mam odrzutu – warknęłam do mojego rozmówcy, po czym się rozłączyłam.  Przyśpieszyłam trochę kroku i po chwili znalazłam się przed dużym centrum handlowym. To było stałe miejsce spotkań z Jess. Chyb ani razu nie zrobiliśmy czegoś innego… Nie to co z Em… Westchnęłam głośno i weszłam do budynku, w którym uderzyła mnie fala gorąca.  Na wstępie zobaczyłam Jessicę, która poprawiała makijaż w lusterku podręcznym. Typowe.
- Jestem! – uniosłam dłoń na przywitanie. Tylko na tyle było mnie stać. Dziewczyna odmachała mi z zapałem i puściła buziaka w powietrzu .
- To… idziemy? – spytałam zniecierpliwiona. Chociaż tak w sumie było mi wszystko jedno. Najchętniej w ogóle bym nie wychodziła z domu.
-Czekaj, muszę się jeszcze pomalować – zaszczebiotała i wygrzebała z torebki błyszczyk.
- Ach…. Zapomniałam, że bez tego napadną Cię goryle, bo pomyślą, że to ich kolega – powiedziałam z przekąsem, ale z uśmiechem na ustach. To co teraz powiem może jest głupie, bo ją  lubię, ale… uwielbiam się z niej nabijać. Ona i tak nigdy nie potrafi skumać o co mi chodzi - Jesteś taka sztuczna, że lalka Barbie zaczyna ci zazdrościć – założyłam ręce na piersi i zaczęłam rozglądać się po sklepie.
- No ma się to ‘coś’… C’nie - wywróciłam tylko oczami, bo brakowało mi słów na jej zachowanie - Uwielbiam te twoje dowcipy – zachichotała, po czym schowała wszystko i pociągnęła mnie za sobą do pierwszego sklepu. Jeszcze nawet nie zaczęłyśmy, a ja już miałam dość.
***
Kolejna osoba, która się wyprowadziła. Pff..dobre sobie.. gdyby tylko o to chodziło. Harry po prostu uciekł, bo miał dość tego wszystkiego. Nie dziwię mu się. Najpierw Zayn teraz Hazza.. kto następny ? Ta sytuacja była cholernie przygnębiająca. Echem w mojej głowie odbijało mi się cały czas zdanie ‘Nie wiem czy kiedykolwiek się jeszcze zobaczymy’. Potem się wszystko posypało. Ze spuszczoną głową stanęłam przed pokojem Loczka. Westchnęłam i już miała zamknąć drzwi, kiedy ktoś mnie potrącił i z prędkością światła wparował do pokoju.
- No więc tutaj będzie stała szafa, o tutaj ogromne lustro, najlepiej podwójne, a tu będzie podest – Jessica wskazywała palcem miejsca. Zmarszczyłam brwi i założyłam ręce na piersi.
- O czym ty do mnie mówisz? – odezwałam się zirytowana. Chciałam, żeby dziewczyna wyjaśniła mi, co zamierza.
- Czekałam na ten moment, kiedy on się w końcu wyniesie – zaklaskała w dłonie – tu będzie wielka garderoba, a w pokoju Zejena urządzę siłownie. Fajnie, co ? – zaszczebiotała uradowana i podeszła do półki, gdzie stały zdjęcia wszystkich. Otworzyłam buzię ze zdziwienia.
- Po pierwsze, mówi się Zayn’a. A po drugie… tknij w tych pokojach cokolwiek, a ja Cię tknę -  złapałam ją za nadgarstek, bo chciała zdjąć wszystkie ramki – Jeśli zobaczę, że coś zniknęło, albo jest przestawione choćby o centymetr, to pogadamy inaczej. Myślę, że wyraziłam się jasno – powiedziałam nie przyjemnie, a ona spojrzała na mnie zdezorientowana. Bez słowa wskazałam jej drzwi, a ona rozumiejąc aluzję wyszła. Zaciskając dłonie w pięści zeszłam na dół i usiadłam przed telewizorem. Po chwili wszedł blondyn, który widocznie był z czegoś szczęśliwy.
- To cudownie, że Em przyjechała, nie ? – Niall z uśmiechem na ustach usiadł na kanapie
- Taa… cudownie – mruknęłam cicho i przetarłam oczy, aby nie popłynęły z nich łzy.
- A ty jak zwykle obojętna – mruknął pod nosem całkowicie zmieniając swoje nastawienie
- Jak zwykle? – zapytałam nie wiedząc, o co dokładnie mu chodzi.
- Nic Cię nie interesuje. Nie mówiąc już o tym, że kompletnie nie zwracasz na mnie uwagi, ciągle masz ważniejsze rzeczy.
-Pragę Ci przypomnieć, że pracuję, pamiętasz ? Poza tym to Ciebie ciągle nie ma, bo to masz próby, to jakiś wywiad, to umówiłeś się z chłopakami z zespołu.. Staram się to wszystko pogodzić, ale już też nie daję rady! – oznajmiłam bezsilnie, a ten spojrzał na mnie badawczo.
- A co? Może mam siedzieć całymi dniami w domu? – zapytał z wyraźną irytacją w głosie – Stajesz się taka sama jak Jessica! – powiedział patrząc prosto w moje oczy, a ja poczułam ukłucie w sercu. Zniosłabym wszystko, naprawdę..  ale nie to, nie tym razem – Nie dziwię się, że chłopcy się stąd wyprowadzili. Sam bym najchętniej to zrobił – prawie to wykrzyczał, a ja spuściłam głowę.
- Ja Cię tu nie trzymam, droga wolna – powiedziałam cicho, ale dobitnie.
- Może powinienem – dalej drążył ten temat.
- Może powinieneś – przytaknęłam, a ten zacisnął dłonie w pięści. Obrócił się i trzaskając drzwiami wyszedł z domu. Przymknęłam powieki, aby się uspokoić i wzięłam głęboki wdech. Obiecałam sobie, że nikt nie zobaczy  jak płaczę.
***
 Cisza. To chyba jedyne słowo, jakim mogę opisać dzisiejszy poranek. W zasadzie każdy wygląda dokładnie tak samo. Obudziłam się w pokoju Hazzy. Wczoraj po naszej kłótni Horan wrócił kilka godzin później, a ja nie miałam najmniejszej ochoty, aby z nim rozmawiać. Ogarnęłam się trochę i zeszłam na dół. Jak zawsze nie zastałam nikogo. Podbijała mnie ta pustka. Zawsze ktoś się kręcił, a teraz ? Brakowało mi naszych wspólnych śniadań, rozmów śmiechów… Wszystko zamieniło się w jedną, wielką grobową ciszę, której za cholerę nie dało się pozbyć. Złapałam za dzbanek z sokiem pomarańczowym i już miałam go nalać do szklanki, kiedy niechcący strąciłam ją łokciem. Szkło z wielkim hukiem rozbiło się na drobne kawałeczki, które rozrzuciły się po całej kuchni. Przewróciłam oczami i schyliłam się, aby pozbierać większe kawałki, jednak niefortunnie złapałam odłamek, bo rozcięłam sobie całą wewnętrzną stronę dłoni.  Patrząc ja krew ścieka po mojej ręce prosto na kafelki zaczęłam płakać, jak dziecko. Bezsilna oparłam się o szafkę. Do tej pory starałam się nie myśleć o tym wszystkim, ale pojawienie się Em… przypomniało o całej tej sytuacji sprzed dwóch miesięcy. Byłam na nią wściekła, to fakt. Nie zadowolił mnie fakt, że wyjaśniła wszystko w liście. Najbardziej mnie boli to, że nie miała odwagi spojrzeć nam prosto w oczy, że nie porozmawiała ze mną. Choć w sumie powinnam się już przyzwyczaić, że ludzie na których mi najbardziej zależy zwyczajnie odchodzą. Nie zastanawiają się nad tym, że każde pożegnanie tak bardzo boli, że byłabym gotowa skoczyć za nimi w ogień i poświęcić wszystko, co mam. Jest to trochę przykre. Trochę bardzo, ale na to nic nie mogę poradzić. A może to ze mną jest coś nie tak? Może po prostu to ja tak odpycham ludzi? Może to moja wina, a staram się ją rzucić na kogoś ? Mam w głowie nadmiar myśli, których nie potrafię sobie uporządkować w żaden sposób. Wkurzają mnie, bo nie dają mi spać, nie dają się skupić, bo nie dają mi nawet minuty spokoju.
- Boże! Co Ci się stało?  - czyjś krzyk wyrwał mnie z rozmyśleń. Podniosłam głowę i zobaczyłam przerażonego Niall’a.
- Pocięłaś się? Przeze mnie? – w jego oczach dostrzegłam ból.
- Co? – zapytałam głupio i podążyłam za jego wzrokiem. Dopiero teraz zrozumiałam, że przecież nic nie zrobiłam z rozciętą skórą. – Nie! Stłukłam szklankę – odparłam szybko. Nawet przez myśl mi to nie przeszło! Choć biorąc pod uwagę, że siedziałam obok kałuży krwi, to rzeczywiście dwuznacznie to mogło wyglądać.
- Daj – wziął moją dłoń i przemył wodą utlenioną. Zaczęło strasznie boleć, a ja zorientowałam się, że rana jest naprawdę duża. Dziwnie, że nie zemdlałam… Na sam widok krwi miękły mi nogi. Zaśmiałam się ze swojej głupoty.
- Co Cię rozbawiło ? – zapytał chłopak, który staranie owinął moją dłoń bandażem
- To, że jestem taką niezdarą – odparłam zgodnie z prawdą na co tylko pokręcił głową.
- Przepraszam – powiedziałam po chwili spoglądając na tęczówki chłopaka – Masz rację, jestem okropna – westchnęłam ciężko i wzruszyłam ramionami.
- Ja też przepraszam, nie chciałem tak powiedzieć – uśmiechnął się delikatnie, a ja wtuliłam się w jego koszulkę. Pocałował mnie w czubek głowy, a na moich ustach pojawił się uśmiech.
- Muszę… musze coś załatwić – oznajmiłam odsuwając się od niego. Zerwałam się z podłogi i poleciałam na górę, aby się przebrać.
- A kto to posprząta?- krzyknął za mną.
- Wierzę w Ciebie! – powiedziałam na tyle głośno, aby mnie usłyszał. W pośpiechu się ubrałam i w międzyczasie pisałam smsa. Pozbierałam wszystkie potrzebne  rzeczy do torebki i spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Widząc interesującą część wiadomości szybko wyszłam z domu.
***
Stanęłam przed brązowymi drzwiami. Zastanawiałam się czy dobrze robię, że tu przyszłam. Z bijącym sercem nacisnęłam dzwonek i teraz nie było odwrotu. Spuściłam głowę i czekałam, aż ktoś mi otworzy.
- Cześć – powiedziałam, gdy stanęłam z Emily twarzą w twarz. Dziewczyna zmarszczyła brwi
- Um..Cześć – powiedziała po krótkiej chwili trochę zdezorientowana. Spojrzała na mnie pytającym wzrokiem.
- Możemy pogadać ? – spytałam wyczuwając niezręczną ciszę. Blondynka chwilę nad czymś pomyślała, po czym otworzyła szerzej drzwi. Niepewnie wkroczyłam do salonu i usiadłam na kanapie. Em zrobiła to samo. Żadna z nas nie chciała się pierwsza odezwać.
 - Ładne mieszkanie – powiedział, aby jakoś zacząć. Ta tylko siknęła w podziękowaniu głową – Przyszłam, bo … - zaczęłam, a ta spojrzała na mnie z zaciekawieniem - …bo chciałam Cię przeprosić za to zachowanie przed domem. Spodziewałabym się wszystkich, ale nie Ciebie. Głupio wyszło – z nerwów zaczęłam bawić się palcami.
- Nic się nie stało – odezwała się w końcu. Mimo, że tak powiedziała wiedziałam, że nic nie jest okey
- Naprawdę nie chciałam, żeby to tak wyglądało. Przykro mi– dodałam przełykając wielką kulę, która pojawiła się w gardle
- Nie nosisz tego serca… - prawie wyszeptała, a ja zastanawiałam się, o co jej chodzi. Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że mówi o tej połówce serca, którą wysłała mi na święta.
- Ty też nie – odpowiedziałam wymijająco – Do rzeczy… Czemu wróciłaś? Choć w sumie powinnam zapytać, czemu nie powiedziałaś, że wyjeżdżasz – założyłam nogę na nogę czekając na jej odpowiedź.
- Rodzice dowiedzieli się o ciąży, ale ty chyba już o tym doskonale wiesz – zmierzyła mnie wzrokiem, a ja poczułam, że coraz bardziej zaczynam się stresować.
- Martwili się o Ciebie, nie byłaś tą samą dziewczyną, którą widzieli. Zapytali to odpowiedziałam. Czas brać odpowiedzialność za swoje czyny – odparłam spokojnie patrząc jej prosto w oczy. W momencie poczułam, że ruszyło mnie sumienie. Dziewczyna się tylko skrzywiła.
- Częściowo właśnie dlatego rodzice kazali mi wyjechać
- Nie uwierzę w to.. Ty, Emily Sparks, która potrafiła tak zakręcić rodzicami, że zgadzali się na większość ot tak nagle posłuchałaś?  Spakowałaś grzecznie walizki i po prostu wyjechałaś?  Wybacz, ale to nie jest w twoim stylu. To nie tylko o to chodzi, prawda? – zapytałam przeszywając  ją spojrzeniem. Niestety nie mogłam nic wyczytać. Widziałam, że nie uzyskam odpowiedzi na moje pytanie.
- To nie jest już ważne, Kate – potrzasnęła głową, jakby chciała wyrzucić wszystkie myśli.
- Ciągle nam się wydaje, że poradzimy sobie ze wszystkim sami, że nie potrzebujemy nikogo do szczęścia. Nie doceniamy tych, których mamy przy sobie. Ostatnio się o tym przekonałam..- westchnęłam ciężko i podniosłam się z kanapy – Pójdę już – oznajmiłam zakładając buty. Było mi cholernie smutno. Nie liczyłam na jakieś wielkie pojednanie. Obydwie miałyśmy swoją dumę, aby przyznać się, że źle zrobiłyśmy. Chciałam wyjaśnić to wszystko, ale …chyba odwaga mnie opuściła.
- Dziękuję za najlepsze chwile. Mimo wszystko – uśmiechnęłam się do niej nikle i wyszłam z mieszkania. Oparłam się o ścianę i poczułam łzy na policzkach. Chciałam  tam wrócić i .. po prostu się do niej przytulić. Zrozumiałam jednak, że to tak nie działa. Podniosłam rękaw do góry i spojrzałam na bransoletkę. Właśnie na niej zawisł prezent od Ems…  Nosiłam to od dnia, kiedy to dostałam. Tylko nikomu o tym nie mówiłam. Taka moja mała tajemnica. Przypomniało mi się, że ciągle nosiłam przy sobie mój prezent dla niej, który bałam się wysłać. Był już podpisany i opakowany w świąteczny papier, ale stchórzyłam. Urażona duma się odezwała… To album ze zdjęciami od samego początku naszej znajomości. Wyjęłam pakunek z torebki i zastanawiałam się, co z nim zrobić. Popatrzyłam na niego ostatni raz i położyłam go pod drzwi. Trochę spóźniony, ale… teraz albo nigdy.
***
Trzy dni do ślubu Lanielle. Wszystko jest załatwione - kościół, sala, suknia, garnitur i wszystko inne potrzebne w tym dniu. Mimo wszystko każdy chodził jak bomba atomowa, aby wszystko wszyło perfekcyjnie.
- O..hej! –pomachałam Zayn’owi i Harremu – Co was sprowadza ? – uśmiechnęłam się pogodnie do nich
- Chcę zabrać kilka rzeczy – oznajmił Curly i zniknął gdzieś w łazience.
- A jest…. Jessica ?! – Zayn skrzywił się na to imię, a ja pokiwałam przecząco głową – Nie wiesz, gdzie twoja najlepsza przyjaciółka ? – prychnął pod nosem.
- A co? Tęsknisz? W ogóle o co Tobie chodzi Zayn? – powiedziałam wkurzona - Czy to jest jakieś przesłuchanie ?
- Co się tak burzysz Katie? – spytał Hazza, który wrócił z… lakierem do włosów (?) – Po prostu jesteśmy ciekawi, co porabia ta wywłoka, a skoro ty się z nią zadajesz..- wywróciłam oczami na jego słowa.
- Uwzięliście się na mnie, czy co ?
- Dalej nie możemy uwierzyć, że zamieniłaś Em na…. to coś sztuczne. Ona Cię omotała! Wszczepiła Ci do głowy jakiś czip! – wskazał na mnie palcem – Kate! Kate! Jesteś tam?! Słyszysz nas? Co ona Ci zrobiła!? – Zayn krzyczał do mojego ucha, jak opętany – Oddaj nam ją!
- Wy nic nie rozumiecie, prawda ? – zapytałam zakładając ręce na piersi – Powiedzcie gdzie byliście, kiedy Louis siedział zamknięty w pokoju przez dwa tygodnie nie wychodząc? Gdzie byliście, kiedy przyjaciel potrzebował waszego wsparcia? Gdzie byliście, kiedy stracił nadzieję, że dziewczyna, którą bezgranicznie kocha jeszcze wróci? No pytam się gdzie? Każdemu było ciężko po wyjeździe Emily, nie dziwię się. Nie da się zapomnieć wszystkich chwil w minutę. Ale Lou to dotknęło najbardziej. Wy się czymś zajęliście, a on? Został z tym sam – kontynuowałam swój monolog –Starłam się mu pomóc. W końcu po pewnym czasie oznajmił, że poznał Jess. Wtedy po raz pierwszy po miesiącu zobaczyłam uśmiech na jego twarzy. Postanowiłam wtedy, że będzie miał we mnie wsparcie, którego mu brakowało. Polubiłam ją, bo dzięki niej Tommo przestał siedzieć w pokoju. Dalej tego nie rozumiecie?! –popatrzyłam im to prosto w twarz. Miałam dość już tego wszystkiego – A gdybyście chcieli wiedzieć… Zadaję się z Jessicą, która uważa mnie za swoją przyjaciółkę. Tylko, że przyjaźni nie buduje się dniami. Nie zamieniłabym jej na Em. Różnica jeszcze polega na tym, że Emily zawsze traktowałam jak siostrę. – skończyłam swoje ‘głębokie’ przemówienie, a chłopcy stali tępo wpatrując się we mnie. Chcieli się odezwać, ale za każdym razem, kiedy otwierali usta równie szybko je zamykali. Ja powiedziałam swoje. Może teraz wezmą mnie za kompletną kretynkę, ale.. trudno się mówi. Weszłam na górę i jak na złość natknęłam się na Jess.
-No i po co Ci to było? Po co się im tłumaczysz? Teraz będziesz ryczeć  - wyrzuciła ręce w górę i pokręciła głową z dezaprobatą. Miałam już tego dość. Wszystkich rozstawiała po kątach i wyrażała swoje nikomu nie potrzebne zdanie. Skoro uważała się za moją przyjaciółkę, to chyba powinna mnie teraz mimo wszystko pocieszyć, prawda? – A nie mówiłam, że tak się skończy? – ciągnęła dalej, a ja już nie wytrzymywałam.
- Czy mogłabyś się w końcu zamknąć i przestać się wymądrzać? Jakbyś zapomniała to moje życie, więc przystopuj. Zajmij się czymś, ale nie mną!- warknęłam i spiorunowałam ją wzrokiem
- Mogę puścić to w niepamięć….. – fuknęła urażona moją postawą.
- Popuść sobie, co chcesz. Nie mam zamiaru cię więcej słuchać – wywróciłam oczami i miałam zamiar wejść do pokoju, ale zatrzymała mnie ręką i zaczęła robić mi wykład na temat mojego ‘karygodnego’ zachowania.
- Nie pluj się tak, bo z parasolem będę musiała chodzić – powiedziałam ironicznie, a dziewczyna zrobiła się cała czerwona. Tupnęła nogę i jak się domyślam poleciała na skargę do Lou.
Nie myliłam się, bo już po minucie chłopak stał przede mną z zaskoczeniem wymalowanym na twarzy
- Co ty powiedziałaś Jess ?
- Prawdę. Mam już jej dość. To przez nią rozpada się, o ile już się do końca nie rozpadła nasza przyjaźń. Nie zauważyłeś tego? Straciłam kilka osób najważniejszych w moim życiu i nie chcę tracić więcej. Wspierałam Cię, ale to już koniec. Nie będę udawać, że jesteśmy BFF.  Ty zawsze musisz trafić na idiotki – wysyczałam zła i usiadłam na łóżku. Nie to, że lubię obrażać ludzi, ale… ona naprawdę była nienormalna. Wiecie co ona raz zrobiła ? Gdy była sama w domu zadzwoniła do Lou z pytaniem, jak się robi herbatę. Tommo tłumaczył jej jak krowie na rowie, co trzeba zrobić z torebką herbaty. Pomijając ten fakt..chciała zalać ją zimną wodą. W końcu po kilku próbach przeanalizowała jak się gotuję wodę  wstawiła czajnik. Wielka brawa! Szkoda tylko, że poszła sobie paznokcie malować. Ale w sumie… tak źle się nie skończyło. Spalił się tylko czajnik…. To typowa lalka Barbie, dla której liczą się tylko ciuchy, fryzura i paznokcie. Na inne tematy nie dałoby się z nią porozmawiać.
 – Wszystko się psuje, a ja już nie będę patrzeć na to z przymrużeniem oka. Zbyt wiele straciłam.

***
- Danielle, proszę… Uspokój się, weź kilka głębokich wdechów i policz do 10 – powiedziałam łagodnie do telefonu
-…
- Liczyłaś? To licz do 1000 – zaśmiałam się – Dani, wszystko będzie dobrze to normalne, że się stresujesz. Już nie długo i będziesz szczęśliwą panią Payn! – starałam się trochę uspokoić jej nerwy, które z każdą chwilą się piętrzyły
-…
- Jasne, od razu ucieknij sprzed ołtarza – zażartowałam, ale słysząc ciszę dodałam szybko – ani mi się waż! Pomyśl sobie o… waszej podróży poślubnej! – zagadywałam dziewczynę i w międzyczasie ubierałam biżuterię. Dzień ich ślubu nadszedł tak szybko... Dziewczyna już była przed kościołem i strasznie przeżywała swój wielki dzień.
-…
- Widzieliśmy się nie całą godzinę temu. Wiesz, że musiałam się jechać przebrać.  Będziemy za – spojrzałam na zegarek – jakieś 15-20 minut. Trzymaj się – wrzuciłam telefon do torebki i zaczęłam ubierać buty.
- NIALL!- wydarłam się, aby mnie usłyszał. Ile się można ubierać? – Musimy iść, choć już! – odwróciłam się i akurat schodził po schodach. Uśmiechnęłam się na jego widok
- Jedziemy, bo Dani panikuje. Co tak długo ? – ubrałam na siebie płaszcz.
- Musiałem to przeczytać – pokazał jakąś kopertę. Zmarszczyłam brwi zastanawiając się, co jest ważniejsze niż ślub Lanielle. Cokolwiek to było wiem, że nie może to zepsuć mojego humoru. Ten dzień musi być wyjątkowy dla nas wszystkich.

                                                                             ***

Od aktorki: Hey wszystkim! ;)  Czekaliście na ślub Lanielle, a tu psikus ;D Nie martwcie się, już niedługo xd Tak jak było mówione...Nie ma pojednania, wszyscy są uparci ;P Przynajmniej wiecie, jak to wyglądało z perspektywy Kate, która ostatnio...zachowała się okropnie ;D Tak na marginesie... jak mnie irytuje Jessica ;x ale cóż... trudno się mówi ;D No i znów zostawiam Was z 'tajemniczym listem' , zua ja :D Od tego rozdziału będzie już stały limit czyli
25 komentarzy=nowa notka ;) xx 
Trzymajcie się ♥ ~ Maddix xx